Mam do tej powieści ambiwalentny stosunek. Nie traktowałem jej jako historii o tragicznej miłości, ale raczej interesowały mnie tu wątki filozoficzne, a tych trochę tu było. Czasami Werter mnie irytował; ta przesadzona, sentymentalna miłość do Loty była dla mnie poprostu mdła, chociaż młoda dziewczyna, która ceni sobie klasyków literatury i uwielbia spędzać czas na łonie natury musiała na pewno pociągnąć młodego bohatera, ale potem ta gorączkowa chęć pozyskania Loty była upierdliwa. Jak można wysyłać służacego, aby jej wzrok spoczął na nim, żeby Werter miał kogoś na co ona dzisiaj patrzyła?
Z drugiej jednak strony często utożsamiałem się z głównym bohaterem. To ogromne zamiłowanie do natury, które daje mu nieograniczoną rozkosz, czytanie w ogrodzie Homera są naprawdę czymś wspaniałym, bo takie nietrudno osiągalne rzeczy są dla niego z początku źródłem szczęścia. Nie przejmuje się przeszłością, czy przyszłością, żyje tu i teraz czytając swoich klasyków literatury.
Werter dążył do odczuwania tego co szczere, dlatego dzieci są mu wzorem, krytykuje wszelkie teorie estetyczne, lekceważy zdobycia nauki, które nie przynosą mu żadnego spełnienia; pochwała wieku młodzięczego jest również czymś ponadczasowym, zwłasza w świecie gdzie wszystko jest zbiurokratyzowane, sztywne i często bezuczuciowe.
Niestety, wraz z poznaniem Lotty, wszystko sie zmienia.
Werter zdaje sobie powoli sprawę, że wszystko jest marnością, on sam nie bierze czynnego udziału w życiu. Rozumiem indywidualny pesymizm Wertera, jest on przecież wybitną jednostką, oczytaną, emocjonalną, często przejmuje się każdą drobną sprawą. Inni, tak jakby nie zdawali się rozumieć głębi istnienia. To nie tak, że Werter nie potrafi sobie znaleźć zajęcia, tylko nie widzi w tym żadnego spełnienia, jest to mu obojętne, to wszystko jest przemijające.
Werter cierpi na Weltschmerz, ból istnienia, i właśnie to interesuję mnie w tej książce najbardziej. Często młodzi ludzie popadają w melancholię, depresję, czy smutek, ponieważ zdają sobie sprawę z niedoskonałości świata, a z drugiej strony nie są w stanie podjąć żadnych działań, aby zmienić w jakiś sposób otaczającą ich rzeczywistość. Główny bohater również czuje się nie zrozumiany, widać tutaj dysonans pomiędzy jego wrażliwością, a jego otoczeniem.
Długa zabierałem sie za tą powieść epistolarną. Słyszałem różne opinie na jej temat, w większości przypadków negatywne, ale jak czytałem, czy słychałem o postaci Wertera, jego bólu istnienia, idealizmie to nawet mnie to zaciekawiło. W końcu przeczytałem tą książkę i nie żałuję.
Szukamy ofert...
314 
314 
OPINIE i DYSKUSJE o książce The Little Prince. Letter to a Hostage
Jak zawsze świetna. Ta książka należy do 3, przez które się popłakałam. Fajnie było wrócić :) i pomyśleć nad nią nieco dłużej…
Jak zawsze świetna. Ta książka należy do 3, przez które się popłakałam. Fajnie było wrócić :) i pomyśleć nad nią nieco dłużej…
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to𝐓𝐲𝐭𝐮ł 𝐤𝐬𝐢ą𝐳𝐤𝐢: Mały Książę
𝐆𝐚𝐭𝐮𝐧𝐞𝐤: Bajka dla dzieci / Filozofia
𝐀𝐮𝐭𝐨𝐫: Antoine de Saint-Exupéry
𝐓𝐫𝐢𝐠𝐠𝐞𝐫𝐲: Samobójstwo (?)
𝐎𝐜𝐞𝐧𝐚:
5/5 ★ – arcydzieło
𝐎𝐠ó𝐥𝐧𝐞 𝐰𝐫𝐚ż𝐞𝐧𝐢𝐞:
Miałam czystą hate to love relację z tą książką. Gdy miałam ją za lekturę, wściekłam się, bo nic a nic nie rozumiałam i uważałam, że ta bajka jest dość zdrowo szurnięta. Ale do pewnych rzeczy trzeba dojrzeć, jak widać ❤️. Cieszę się, że z biegiem czasu zaczęłam się interesować filozofią (Platon etc.),więc musiałam dać szansę autorowi. Jak widać, nie żałuję tego!
𝐃𝐥𝐚 𝐤𝐨𝐠𝐨:
Dla początkujących miłośników filozofii.
𝐏𝐨𝐝𝐨𝐛𝐚ł𝐨 𝐦𝐢 𝐬𝐢ę:
Alegorie zgrabnie wplecione w bajkę. I sam wątek Lisa i Małego Księcia.
𝐍𝐢𝐞 𝐩𝐨𝐝𝐨𝐛𝐚ł𝐨 𝐦𝐢 𝐬𝐢ę:
Róża.
𝐏𝐨𝐦𝐢𝐚𝐫 𝐫𝐨𝐦𝐚𝐧𝐬𝐮:
[♡♡♡♡♡] – Obawiam się, że tu nie ma romansu jako takiego.
𝐏𝐨𝐝𝐬𝐮𝐦𝐨𝐰𝐚𝐧𝐢𝐞:
Lis, Książę oraz filozofowanie na pustyni z widmem odwodnienia.
𝐓𝐲𝐭𝐮ł 𝐤𝐬𝐢ą𝐳𝐤𝐢: Mały Książę
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to𝐆𝐚𝐭𝐮𝐧𝐞𝐤: Bajka dla dzieci / Filozofia
𝐀𝐮𝐭𝐨𝐫: Antoine de Saint-Exupéry
𝐓𝐫𝐢𝐠𝐠𝐞𝐫𝐲: Samobójstwo (?)
𝐎𝐜𝐞𝐧𝐚:
5/5 ★ – arcydzieło
𝐎𝐠ó𝐥𝐧𝐞 𝐰𝐫𝐚ż𝐞𝐧𝐢𝐞:
Miałam czystą hate to love relację z tą książką. Gdy miałam ją za lekturę, wściekłam się, bo nic a nic nie rozumiałam i uważałam, że ta bajka jest dość zdrowo szurnięta. Ale do pewnych rzeczy trzeba...
Po prostu cudna, magiczna, prosta ale ile w niej mądrości. Uwielbiam.
Po prostu cudna, magiczna, prosta ale ile w niej mądrości. Uwielbiam.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNie podobało mi się, jak to było napisane. Co któryś rozdział zdarzało się, że zmieniany był narrator, przez co gubiłem się. Nie wiedziałem gdzie kto jest. Podobnie było z dialogami. Często autor nie pisał, kto mówi daną kwestię. Co, jeszcze z mieszającym się narrotorem, totalnie mnie gubiło. Skupię się głównie na przekazie odnośnie ludzi, bo reszta jest typowa, raczej każdy je zna i nie mam do nich zastrzeżeń. Ludzie od ostatnich lat się bardzo zmieniają i teraz te przekazy mam wrażenie przestają działać albo są wyolbrzymiane. Jeżeli chodzi o Małego Księcia. Wygląda to tak, jakby zrobił z kimś krótką pogawędkę i już go ocenia. Trochę takie "ocenianie po okładce". Nie wie, jak ich życie wyglądało, jak ich postrzeganie świata się zmieniało, jaki świat rodzice im pokazali. Takie jest moje zdanie o książce. Mówi się o tym, że powinno się ją czytać w różym wieku, ale ja bym ją proponował osobom od 20 do 40 lat. Aby popatrzyli na to, jakim człowiekiem chcą być, jak chcą wychować dzieci albo jak się zmienić.
Nie podobało mi się, jak to było napisane. Co któryś rozdział zdarzało się, że zmieniany był narrator, przez co gubiłem się. Nie wiedziałem gdzie kto jest. Podobnie było z dialogami. Często autor nie pisał, kto mówi daną kwestię. Co, jeszcze z mieszającym się narrotorem, totalnie mnie gubiło. Skupię się głównie na przekazie odnośnie ludzi, bo reszta jest typowa, raczej...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKiedy czytałam Małego księcia jako dziecko, był nudny. Dla dorosłego miła odskocznia.
Kiedy czytałam Małego księcia jako dziecko, był nudny. Dla dorosłego miła odskocznia.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to„Mały Książę” to nie tylko lektura szkolna, to głębokie przypomnienie o tym, że każdy z nas ma w sobie dziecko. Autor już w dedykacji dla przyjaciela cierpiącego głód i chłód stawia diagnozę: „Wszyscy dorośli kiedyś byli dziećmi. (Choć niewielu z nich o tym pamięta.)”. To zdanie nadaje ton całej opowieści, którą dopełniają autorskie ilustracje Antoine’a de Saint-Exupery-ego.
Książka dobrze punktuje absurdy dorosłości. Autor słusznie zauważa, że „dorosłym zawsze trzeba tłumaczyć”, bo przestali dostrzegać to, co istotne. Bardzo ważny jest tu wątek stroju, historia astronoma, którego nikt nie słuchał, dopóki nie ubrał się elegancko. To gorzka lekcja o tym, jak bardzo oceniamy innych przez pozory. Dzisiaj, w świecie, gdzie wygląd dominuje nad treścią, ta refleksja o szacunku do słuchacza i adekwatnym ubiorze wydaje się niezwykle aktualna.
Opowieść stawia fundamentalne pytania: „Skąd przybywasz, mój mały? Gdzie jest twój dom?” Szukając odpowiedzi, Mały Książę uczy nas pokory i mądrego rządzenia. Przypomina o najtrudniejszej umiejętności: „O wiele trudniej jest sądzić samego siebie niż bliźniego.” To proste zasady, o których w skomplikowanym dorosłym życiu często zapominamy.
Najpiękniejszym elementem książki jest jednak lekcja o relacjach. Saint-Exipery świetnie tłumaczy mechanizm przyjaźni i miłości. W świecie, gdzie wszystko chce się kupić gotowe w sklepie, on przypomina, że „przyjaciół nie można kupić”. A miłość to odpowiedzialność za to, co się oswoiło. To wzruszająca historia o róży, pełnej sprzeczności, naiwnej, z kolcami, które mają dodać jej pewności siebie. Mały Książę, po czasie rozumie, że nie powinien oceniać jej po słowach, lecz po czynach i ukrytej pod nim czułości. „Byłem zbyt młody, nie umiałem kochać!”. To wyznanie, w którym odnajdzie się nie jeden dorosły.
To książka, która daje ukojenie. Uczy, że rutuały (w domyśle też rutyna),sprawiają, że czas staje się wyjątkowy, i przypomina, że: „(…) naprawdę widzi się tylko sercem. To co najważniejsze, jest niewidoczne dla oczu.” Choć dedykowana dzieciom, to właśnie my, dorośli, powiniśmy do niej wracać, by przypomnieć sobie proste zasady życia bez zbednych komplikacji. Bo przecież, jak pisze autor: „Nie unikniesz łeż, jeśli się dałeś oswoić….”, ale te łzy są dowodem na to, że ktoś stał się dla nas ważny i może też na całe życie.
„Mały Książę” to nie tylko lektura szkolna, to głębokie przypomnienie o tym, że każdy z nas ma w sobie dziecko. Autor już w dedykacji dla przyjaciela cierpiącego głód i chłód stawia diagnozę: „Wszyscy dorośli kiedyś byli dziećmi. (Choć niewielu z nich o tym pamięta.)”. To zdanie nadaje ton całej opowieści, którą dopełniają autorskie ilustracje Antoine’a de...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toFantastyczna opowieść nie tylko dla dzieci, ale i dla dorosłych.
To nie tylko książka ale i doświadczenie emocjonalne.
Krótka ale i pozostaje w głowie na bardzo długo - często zmienia sposób patrzenia na świat.
Fantastyczna opowieść nie tylko dla dzieci, ale i dla dorosłych.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTo nie tylko książka ale i doświadczenie emocjonalne.
Krótka ale i pozostaje w głowie na bardzo długo - często zmienia sposób patrzenia na świat.
Depresyjne, ale mądre
Depresyjne, ale mądre
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPowszechny zachwyt nad "Małym Księciem" wytworzył we mnie ogromne oczekiwania, które nie do końca zostały zaspokojone. To dobra książka, czytać ją dzieciom chyba bym zalecił. Jako dorosły (może jestem już za poważny ;) ) nie potrzebowałem super zadumy, czytało się szybko, przyjemnie. Zastanawianie się nad "światem" dorosłych nie jest też przedstawione jakoś bardzo filozoficznie. Jest to pewnego rodzaju krytyka, a może nawet i skłonienie dorosłych do powrotu od czasu do czasu do własnego wewnętrznego dziecka.
Powszechny zachwyt nad "Małym Księciem" wytworzył we mnie ogromne oczekiwania, które nie do końca zostały zaspokojone. To dobra książka, czytać ją dzieciom chyba bym zalecił. Jako dorosły (może jestem już za poważny ;) ) nie potrzebowałem super zadumy, czytało się szybko, przyjemnie. Zastanawianie się nad "światem" dorosłych nie jest też przedstawione jakoś bardzo...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMały Książę to bardzo mądra filozoficzna baśń dla dzieci i dorosłych. Dzieci będą widzieć powieść przygodową, zaś dorośli dostrzegą krytykę świata dorosłych, ich próżność, pychę i pogoń za liczbami. Książka uczy dzieci co w życiu jest najważniejsze, zaś dorosłym przypomina tę naukę.
Mały Książę to bardzo mądra filozoficzna baśń dla dzieci i dorosłych. Dzieci będą widzieć powieść przygodową, zaś dorośli dostrzegą krytykę świata dorosłych, ich próżność, pychę i pogoń za liczbami. Książka uczy dzieci co w życiu jest najważniejsze, zaś dorosłym przypomina tę naukę.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to