Bitwy konwojowe na arktycznej trasie

Ponad pięćdziesiąt lat musieli czekać polscy Czytelnicy na przetłumaczenie wspomnień dowódcy legendarnego krążownika pomocniczego „Kormoran”, komandora Theodora Detmersa, opowiadających o jednym z ciekawszych starć morskich – z australijskim krążownikiem „Sydney” – podczas II wojny światowej. Po raz pierwszy ukazały się one w 1959 roku. W naszym kraju ich wydaniem zajęła się – w ramach „Serii z Kotwiczką” – Oficyna Wydawnicza Finna. Wspomnienia Detmersa powstały na podstawie prowadzonego w trakcie rejsu prywatnego dziennika. Komandor Theodor Detmers (1902–1976) był doświadczonym dowódcą. Do Reichsmarine wstąpił w 1921 roku, podczas wojny dowodził niszczycielem „Hermann Schoemann”, a następnie „Kormoranem” – przerobionym ze zwykłego statku handlowego krążownikiem pomocniczym. Po jego zatonięciu w 1941 roku przez sześć kolejnych lat przebywał w niewoli. Głównym zadaniem „Kormorana” było „przeszkadzanie” w funkcjonowaniu linii żeglugowych aliantów na Atlantyku i Oceanie Indyjskim. Rejs Detmersa i podwładnych trwał dokładnie 352 dni. W jego trakcie „Kormoran” zatopił jedenaście alianckich jednostek, o łącznym tonażu 68 724 BRT. Kres tego imponującego wyczynu przyniosło dość nieoczekiwane dla niemieckiego dowódcy starcie z wspomnianym już krążownikiem „Sydney”. Starcie zakończone zwycięstwem, choć pyrrusowym, gdyż poważnie uszkodzonego w boju „Kormorana” trzeba było zatopić. Momentami można odnieść wrażenie, że akcja książki wcale nie dzieje się w czasie globalnego konfliktu. Podwładni Detmersa łowią rekiny, organizują imprezy z przebierankami z okazji przepłynięcia równika, próbują łapać albatrosy i tylko od czasu do czasu zdarza im się zatopić jakiś statek. Brzmi zupełnie jak skrót powieści o karaibskich piratach, a nie o marynarzach dumnej Kriegsmarine. Ciekawie przedstawiono codzienną służbę na okręcie „od kuchni”, a także przygotowania i treningi przez wypłynięciem w misję. Przyznam, że zanim przeczytałem pierwszą stronę książki, już byłem uprzedzony co do stylu autora. Spodziewałem się „suchego” żołnierskiego języka, żywcem wziętego z raportów składanych przełożonym. Fragmentami rzeczywiście tak było, ale trzeba też dodać, że podczas lektury zdarzały się także przebłyski literackiego talentu, o który trudno by podejrzewać niemieckiego służbistę. Tekst skrzy się nawet odrobiną humoru, na przykład gdy niemieccy marynarze dla zmylenia wroga postanawiają nazwać swój okręt… „Wiaczesław Mołotow” (Sowieci byli wówczas neutralni, dlatego „Kormoran” podszywał się pod nich przez cały rejs przez Atlantyk. Na Oceanie Indyjskim banderę radziecką zastąpiła japońska, a następnie holenderska). Nie wiem, na ile język powieści jest zasługą Detmersa, a ile od siebie dodali redaktorzy i autor przekładu Marek Jurczyński (podziękowanie za fachowe przypisy). W każdym razie książkę czyta się przyjemnie i przeczytanie niewiele ponad dwustu stron zajęło mi zaledwie dwa popołudnia. Książka jest w twardej oprawie, strony są szyte, a między okładkami znajdziemy kilkanaście fotografii i schemat techniczny „Kormorana”. Niestety wydawcy nie ustrzegli się wpadek. Od drobnych literówek (na przykład Gotehafen zamiast Gotenhafen) po brakujące w spisie treści dwa rozdziały. Błędy są także w wspomnianym schemacie tytułowego okrętu. Szkoda, że nie dodano mapki obrazującej rejs „Kormorana”. Aż się o to prosiło, ponieważ trudno wymagać od Czytelnika, aby śledził lekturę z mapą akwenów w drugiej ręce, by po współrzędnych poznać miejsca zatopienia upolowanych przez niemiecki okręt statków. Nie są to jednak niedociągnięcia, które odwiodą miłośników tego typu lektury od sięgnięcia po wspomnienia komandora Detmersa. Warto!

Pierwszy oglądałem świetny film nakręcony w 1977 roku przez Richarda Attenborough z udziałem takich sław jak Robert Redford, Sean Connery, Gene Hackman i Anthony Hopkins uważany jest za arcydzieło sztuki filmowej. Autor, jako korespondent wojenny przedstawia szczegółowy przebieg operacji " Market Garden ", od planowania przez błędy i niekompetencję dowództwa ( tym jego arogancji ),aż po bohaterstwo walczących żołnierzy. Książka szeroko opisuje udział 1. Samodzielnej Brygady Spadochronowej gen. St. Sosabowskiego, który, tak nawiasem mówiąc, stał się " kozłem ofiarnym " nieudanego przedsięwzięcia. Tytuł książki nawiązuje do wypowiedzi gen. F. Browninga oznaczający, że ostatni z celów operacji ( most w Arnhem ) był zbyt odległy do zdobycia. POLECAM !!!

Książka o bardzo mało znanych wydarzeniach, w której główni bohaterowie są Amerykanami walczącymi za Polskę w wojnie polsko-bolszewickiej jako piloci. Całość jest opisywana z dbałością o szczegóły, z fotografiami z tamtych czasów. Mam trochę problem z tą pozycją, bo chociaż nie wątpię, że Eskarda Kościuszki składała się z ludzi prawych, ostatecznie odznaczonych Virtuti Militari, wszyscy są bardzo gloryfikowani, ukazani bez wad, bez strachu, przez co wydają się mimo wszystko mało ludzcy. Bohaterowie bez skazy są czymś, w co trudno uwierzyć. Druga część książki to wspomnienia Coopera. Ciekawym zabiegiem jest pozostawienie pisowni bez zmian, jednak błędy ortograficzne można byłoby usunąć, to w końcu książka, a ta ma spełniać też pewne kryteria edukacyjne. Same wspomnienia to jednak bardzo ciekawy zapis tamtych wydarzeń. Czytało się z dużą przyjemnością.

Flisowski i wojna na Pacyfiku to wręcz klasyczny temat moich recenzji. Przedstawiać, co i jak nie ma sensu, gdyż po raz n-ty bym się przedstawiał. Powodem czytania, a raczej odświeżenia była chęć zestawienia jej z nową pozycją w tym temacie, czyli: "Morze Koralowe 1942" autorstwa Michała A. Piegzika. Z racji nowych badań i opracowań Piegzika lepiej przeczytać, chociaż brakuje dialogów, które Flisowski dołączał do treści. Książki miały taki "ludzki" charakter.

Bardzo dobra książka zawierająca wiele ciekawych informacji i szczegółów dotyczących operacji Weserübung. Faktycznie czyta się ją jak dobrą powieść i nie sposób się od niej oderwać. Jerzy Pertek zna się na rzeczy,jeśli chodzi o II Wojnę Światową. Warto również zapoznać się z inną jego pozycją pt. "Rajdy niemieckich pancerników",gdyż jest równie dobra i wciągająca.

Na książkę składa się sześć opowiadań. Nigdy wcześniej nie publikowane: "Dziwna wojna", "Turyści Sikorskiego", "Alarm w St. Omer" oraz te które ukazały się już w serii Żółty Tygrys, ale jak sam autor twierdzi zostały przez niego poprawione i częściowo uzupełnione: "Wielki dzień dywizjonu 303", "Cyrk Skalskiego" i "W pościgu za V-1". Jak dla mnie, warto sięgnąć po tą książkę już tylko dla tych trzech nowych opowiadań. Za to wszystkie razem tworzą ciekawy przekrój kariery wojskowej autora - od trudnego września do ostatnich dni wojny jako dowódca dywizjonu 316. Jedynie "Alarm w St. Omer" skupia się na innej postaci, a "Wielki dzień dywizjonu 303" na innej jednostce.

Wzór wspomnień wojennych. E.B.Sledge "Sledgehammer" jest szeregowcem, członkiem sekcji moździerzy w 1. Dywizji Piechoty Morskiej (Marines). Uczestniczył w dwóch bardzo krwawych bitwach końca wojny na Pacyfiku - na wyspie Peleliu, zwanej "Krwawym Peleliu" i na Okinawie. Autor nie wciska, jak to mają niektórzy w modzie, co kilka stron przemyśleń jak to wojna jest okrutna i głupia. Nie musi. Przebija to z każdego zdania. Walki na Peleliu, gdzie temperatura dochodziła do 40-45 stopni C, podłoże koralowe, brak możliwości okopania się, ciągłe ataki Japończyków. I Okinawa, kraina błota, rozkładających się wszędzie ciał, setek snajperów, nieustannego ognia artyleryjskiego, tysięcy niewinnych cywilów (większość z nich zginęła w ogniu walk)... Przełożeni. Za jednymi można iść choćby w ogień, inni zasługują na porządnego kopniaka. Przysyłane uzupełnienia kompanii, młode chłopaki, niedostatecznie przeszkolone. Z tych powodów śmierć zabrała ich prawie wszystkich... Nadmieniam, że na motywach tej książki zrealizowano serial "Pacyfik" (drugą jego część, pierwsze odcinki oparte były na wspomnieniach Roberta Leckie). Radzę jednak przeczytać książkę. Film jest tylko namiastką. Bardzo polecam, chociaż lektura nie jest dla osób wrażliwych.

Książek Jerzego Perterka nie trzeba nikomu przedstawiać. Wiele osób zaczynało swoją przygodę z historią II wojny światowej z jego książkami. Zwłaszcza tej części morskiej. Sama publikacja jest wydana z 1989 roku, gdzie wiele źródeł nie było dostępnych, więc dziś ma wymiar jako przerwa między innymi tematami. Jest o Scharnhorstie, Gneisenau, Bismarcku i trochę o Prinz Egun, ale dość krótko. Podobnie jak z ich działalnością na Atlantyku i operacji "Cerberus".

Ogromną wartością felietonów jest odniesienie do potwierdzonych dokumentów, pozwalających zgłębić wydarzenia związane z początkiem, rozwojem i końcem III Rzeszy. Mocno jednak można wyczuć stronniczość autora, a także niekiedy nachalne oceny i wtrącenia własnych opinii. Nie można jednak odmówić, że książka jest ciekawa.

Książka kupiona w 1976 roku i będąca przez wiele lat Biblią w zakresie wojny na morzu w czasie II wojny światowej. Z latami przy dostępności innych książek wojenno-morskich napisanych w oparciu o nowe źródła odrobinę straciła na swojej wartości. Zdarzają się pewne braki (bitwa brytyjskich krążowników z niemieckimi niszczycielami w 1944 roku w Zatoce Biskajskiej, czy braki w załączonym Wykazie flot - niepełna lista brytyjskich krążowników typu Fiji ),ale zawsze pozostanę jej wiernym czytelnikiem .

Książka z racji tematyki jaką prezentuje - musiała znaleźć się na mojej półce. Choćbym głodował, takie pozycje moja biblioteczka musi posiadać;-) Nie przeczytałem całej, więc ciężko mi ją oceniać. Wracam cyklicznie to książki obok "Wielkie Dni Małej Floty" - która jest królową tego typu książek.

Mocny powrót do czasów szkolnych, kiedy skrócona wersje kazali nam czytać. Nawet wtedy przeczytałem całość, ale cóż za młody byłem na pełne pojęcie treści. Dziś spoglądam na to dorosłymi oczyma i nadal nie wszystko rozumiem. Ale widać to kwestia urodzenia w czasach, w których przywykłem do pokoju i spokoju.

Książka to typowo naukowa rozprawa na temat SS. Od samego jej powstania po upadek, napisana typowym językiem naukowca, czyli ciężkim. Mnóstwo szczegółowych informacji, na temat struktury tej zbrodniczej formacji. Na pewno, nie jest to lektura dla osoby, która pobieżnie interesuje się tym zagadnieniem. A dla tych którzy głęboko siedzą w temacie III Rzeszy, a szczególności aparatu bezpieczeństwa.

Pora odświeżyć sobie klasykę spad nazwiska Flisowski, chociaż na podstawię, innych książek z serii HB wiem, że straty i przebieg niektórych starć wyglądały zgoła inaczej. A bitew na początku 1942 roku w rejonie Indii Holenderskich było sporo. Japończycy z racji "długich lanc" woleli walczyć w nocy, Amerykanie, natomiast dzięki przewadze artylerii głównej w dzień. A było, o co walczyć: kauczuk, ropa naftowa i okoliczne wyspy-lotniska pomocne do inwazji na Nową Gwineę i Australię. Plusem książek Flisowskiego są dialogi. Fakt, że zmyślone, jednak ubogacają treść i nadają jej takiego "ludzkiego" charakteru.

Interesująco przedstawiona historia walki podczaszy I Wojny Światowej. Bardzo dobrze udokumentowane. Wielki plus + za dogłębne analizy bitwy. Idealną dla tych osób, które interesuje Flota Wodna i Jej funkcje. Wyrazy szacunku 🕊️ #ZksiązkąCiDoTwarzy #TwarzKsiążki #NosWksiążce

Dla mnie najlepsza książka dla kogoś, kto zaczyna poznawanie największego konfliktu zbrojnego w dziejach ludzkości. Ciekawostki, fakty, przebieg działań wojennych, świetny, nawet nieco dowcipny język, przejrzysty podział na rozdziały. Problemem jest komunistyczne zakłamanie i fakt, że książka jest wyraźnie zachwalająca Rosję, ale to już nie jest wina autora. Taka nasza historia.

„Bardzo dobra książka” Matthew Parker wykonał kawał dobrej roboty, przygotowując się do opisu zmagań o „Monte Cassino”. Książka w przystępny sposób opowiada jak doszło do tej bitwy. Całość skupia się na działaniach wokół klasztoru, ale ważniejsze inne „fronty” (np. przyczółek pod Anzio – operacja Shingle) też zostały opisane. Oczywiście ich opis jest zaledwie zarysem i telegraficznym skrótem w stosunku do Monte Cassino. Książka wypełniona jest wspomnieniami świadków tamtych zdarzeń. Większość stanowią wspomnienia żołnierzy alianckich, ale sporo miejsca poświęcono Niemcom. Dość wymownym jest zakończenie książki, gdzie autor podaje przykłady wpływu koszmaru wojny, na cywilne życie żołnierzy. W publikacji jest obalonych wiele mitów, jednocześnie autor nie stroni od prawdziwych drastycznych opisów pola walki. Jeśli chodzi o wkład Żołnierzy Polskich – został on przedstawiony w zadowalający sposób. Znalazło się też miejsce na opis dość trudnej sytuacji całej Armii Generała Andersa. Tekstowi głównemu towarzyszą liczne, dobrze wykonane mapy, jest też kilkadziesiąt wkładek ze zdjęciami. Wydanie staranne w twardej szytej oprawie, na ekonomicznym papierze. O całość zadbało wydawnictwo Rebis. Polecam książkę każdemu, kto chciałby poznać prawdę o tamtych czasach.

W 1945 Amerykanie mieli już dość dobre pojęcie o mentalności i zbrodniczych praktykach Japończyków w stosunku do jeńców. Po wylądowaniu na Filipinach obawiali się że, gdy ich wojska będą się zbliżać do obozu w pobliżu Cabanatuanu, Japońcy wymordują kilkuset przetrzymywanych tam jeńców, głównie amerykańskich, będących świadkami wcześniejszych japońskich zbrodni wojennych. Postanowiono dokonać, niczym w znanym hicie filmowym „Złoto dla zuchwałych”, rajdu 50 km za linię frontu i do tej akcji wybrano dowodzonych przez pułkownikia Mucciego żołnierzy z 6 batalionu rangersów Armii Stanów Zjednoczonych, których wspierać mieli działający w rejonie obozu partyzanci filipińscy. Książka Sidesa składa się z trzech wątków narracyjnych, połączonych w sposób niestety nie do końca udany. Jeden to historia obrony Filipin w 1942, drugi to opowieść o przygotowaniach rangersów do akcji i samym jej przebiegu, a trzecia to niewiarygodne wręcz, choć rzeczywiste, przeżycia jeńców w obozie. Autor postanowił przeplatać te trzy aspekty. Nie wiem, czy nie lepsze byłoby przedstawienie ich po kolei. W każdym bądź razie - nie wyszło to najlepiej. Całe szczęście, że temat broni się sam i poszczególne rozdziały, każdy z osobna, są na poziomie. Słucha się tego (wybrałem formę książki czytanej) świetnie. Momentami jest przerażająco, smutno, tragicznie, momentami porywająco i wzruszająco, a momentami wręcz śmiesznie. Po raz kolejny okazuje się, że historia przebija fikcję. Szczególne wrażenie zrobiła na mnie amerykańska Mata Hari - Wysokie Kieszenie oraz angielski jeniec, jedyny przegapiony przez Amerykanów w obozie, gdyż całą bitwę przespał na kiblu, potem poszedł spać do pustego baraku, a rano następnego dnia wyszedł spokojnie na wolność przez rozbitą podczas bitwy obozową bramę skąd przejęli go filipińscy partyzanci, przy pomocy których dołączył do reszty uciekających więźniów i eskortujących ich komandosów. Na pewno jest to jeden z ciekawszych tematów wojennych i obozowych ever, zwłaszcza w formie, w którą ubrał ją Hamtpn Sides. Mimo pewnych niedostatków samej kompozycji dzieła, jest to i tak jedna z najlepszych książek historycznych - czyta się ją lepiej niż wiele hitów fikcji wojennej, akcji i sensacji. Zdecydowanie polecam - nie tylko miłośnikom historii. W tym dziele są głębie, których zwykle w literaturze tego typu się nie spodziewacie.

Jako wstęp mamy coś na wzór przedstawienia, jak każda strona widziała rozpatrywany teatr działań. Zaczynamy od Londynu, gdzie rozpatrywane jest wzmocnienie i tak już silnych działań przeciw U-bootom na Atlantyku. Następnie Dönitz tłumaczy Hitlerowi, że utrzymanie portów na Bałtyku (zwłaszcza Gdańsk, Gdynia i Kłajpeda) jest bardzo ważne wznowienia morskiej wojny totalnej. Na końcu jest spotkanie generałów i admirałów radzieckich, gdzie jest właściwie zgrywanie działań lotnictwa i floty (zwłaszcza tej podwodnej) celem wydostania się drogą morską jak najmniejszej ilości wojsk niemieckich z krajów bałtyckich i Pomorza. Na fakt zasługuje bogate przedstawienie działań radzieckich okrętów podwodnych, chociaż trzeba wiedzieć, że książka jest z 1985 roku.