Angelika: Droga nadziei

Czy ktoś pamięta jeszcze serię pięciu filmów fabularnych o Angelice ? Z niezapomnianą, wspaniałą odtwórczynią głównej roli, Michele Mercier. Filmy dopuszczone były od 16 - tu lat, do których duużo mi jeszcze brakowało. W centrum Krakowa nie miałem szans na wejście do kina. Dlatego znalazłem małe kino " Wisła " na Kazimierzu. Jego zaletą było to, że miało dwa wejścia, jedno przy kasie, a drugie z małej kafejki, gdzie pani zza lady pełniła też rolę bileterki. Przychodziłem ok. 15 - u min. wcześniej, inwestowałem 1,60 zł w oranżadę, mając nadzieję, że tak majętnego inwestora nie będzie wypadało odesłać z kwitkiem. ZAWSZE się udawało, często z przewału na bogacza korzystałem. Wtedy nie wiedziałem, że filmy nakręcone były na podstawie powieści autorki. Jak tylko zobaczyłem na ALLEGRO, że jest książka ( 28 t. ) od razu kupiłem ( to co opisuję, to wydanie skrócone 13 t. ). Nie żałuję !!! Filmowe przygody tytułowej bohaterki, to tylko więcej niż połowa seri książkowej. Co było dalej, nie opowiem, powiem tylko, że nie dzieje się w Europie. Jak Cię interesuje gdzie, co było dalej i jak się skończyło, to poczytaj. Książka zdobyła popularność na wszystkich kontynentach. Łączy romans z powieścią płaszcza i szpady. Napisana z uwzględnieniem faktów i realiów historycznych. POLECAM !!!

Coś nie mogłam się wciągnąć na początku... :P A potem prawie się pogubiłam, bo przecież było tutaj kilkoro bohaterów i każdy z nich miał swoją historię, przeważnie niezbyt miłą. Mimo to książkę czyta się szybko, jest bardzo ciekawa i losy wszystkich postaci bardzo wciągają ;)

Historia młodej księżniczki, która dzięki wojnie poznała swoją miłość. Wraz z ukochanym wyjeżdża z rodzinnego miasta do Stanów, by rozpocząć wspólne życie. Nie trwa to jednak długo. Gdy wojna się kończy, wraca sama, a cała jej rodzina przepada. Podobnie, jak majątek. Musi zacząć samodzielne życie, znaleźć pracę i dać sobie z wszystkim radę. Trudna sytuacja. Jak sobie poradzi? Jakie kłody pod nogi dalej będzie rzucał jej los? Książka pełna miłości, ale również cierpienia. Momentami wręcz wylewa się z niej ból oraz smutek. Niestety wszystko szybko się toczy, łatwo pogubić się w wątkach, które nawet nie są zbytnio zagłębiane. Może taki własnie był zamysł? .

Mimo tego, że ta część była bardzo krótka i niewiele się w niej działo to bardzo mi się podobała! Czuć cały czas jakiś jakby dziwny wpływ mocy nadprzyrodzonych, jest magicznie! : Mogłoby się wydawać, że życie Angeliki i jej męża w końcu będzie spokojne, Francja jest przecież daleko, doskonale dogadują się z ludźmi różnych narodowości i wierzeń, wiedzą, że obydwoje są prawdziwie kochani w małżeństwie i nikt nie stanie im na przeszkodzie w wiedzniu szczęśliwego życia. Ale czy na pewno? Demony przeszłości doganiają Angelikę. Wszystko co przeżyła przez 15 lat rozłąki wraca do niej. Przypomina sobie o wszystkuch osobach, które niegdyś znała, poprzedni kochankowie, wrogowie i przyjaciele. Jak się okazuje wpływy króla Francji Ludwika XIV sięgają poza ocean i przybycie do Quebecu nie będzie wcale takie proste. Czy ich miłość przetrwa następne zło czychjące na Angelikę i męża? Warto kontynuować czytanie tej serii i mimo, że ten tom był takim lekkim przestojem to i tak warto jest go przeczytać. Polecam! SPOILER ALERT! Bardzo podobało mi się, że autorzy wracają do poprzednich części i bohaterów z nich. Z utęsknieniem czekam na powrót Degrez, mam nadzieję że pojawi się w nastęonych tomach, skoro w tym był tak bardzo przywoływany. Ciekawi mnie co się będzie działo i co zrobi Degrez z informacjami od Angeliki na temat trucicieli i poprzednich spisków na terenie Wersalu. To, że zdecydowała się do niego napisać po tylu latach było świetne! Jednak czytając miałam wrażenie jakby Angelika nie pamiętała, że kiedykowlwiek przespała się z Degrez, tak przedstawia go jakby nigdy do tego nie doszło, a przecież jasne jest, ze w pewien sposób Degrez zakochał się jednak w Angelice. Mam również taką małą nadzieje na to, ze pojawi się Ludwik XIV, aby zobaczyć ostateczne starcie z Angeliką i Joffrey. W tym tomie w końcu Angelika opowiedziała Joffrey'owi trochę więcej na temat swojej przeszłości kiedy go nie było, jednak jest jeszcze tyle historii i osób, o których nie wie. Chcę przeczytać ich rozmowę o tym! Już się nie mogę doczekac tego co się będzie działo w następnej części!!!

Sięgając po te książkę sądziłam, że będzie łączyła się zarówno z ,,Przeminęło z wiatrem'' jak i ,,Scarlett''. Rozczarowałam się jednak, gdyż historia nie ma nic wspólnego z kontynuacją A. Ripley, a i pewne wątki odlegają od oryginału. Donald McCaig opisuje całą historię w zupełnie innym stylu. Gdyby nie retrospekcje, można by pomyśleć, że to zupełnie inna książka. Na plus historie z życia Rhetta i jego rodziny. Większość informacji podanych, a niewyjaśnionych w ,,Przeminęło z wiatrem'' uzupełnia powieść McCaiga. Można dowiedzieć się m. in. Dlaczego Rhett troszczy się o Belle, skąd wziął się na przyjęciu w Dwunastu Dębach i wiele więcej. Irytuje mnie postać Melanie, która zupełnie odbiega od pierwowzoru. Jakby to była inna osoba. U kilku innych bohaterów również można zauważyć spore zmiany. Ostatni list Melanie do Rosemary pokazuje jak to Mela wszystko wie i nie ukazuje pełni cierpienia Rhetta. To książka o nim więc autor mógłby pokazać historię śmierci małej Bonnie z perspektywy straty Rhetta, a nie opowiadań Melanie. Niemniej jednak miło mi było poznać jeszcze jedną historie dotyczącą mojej ulubionej literackiej pary.

Ten tom różni się bardzo od poprzednich. Może dlatego, że jest tu, praktycznie od pierwszych stron bardzo napięta atmosfera i ciągle uczucie zagrożenia. Mamy tu starcie dwóch silnych kobiet. Na szczęście Angelika ma oddanych przyjaciół, którzy gotowi są poświęcić się dla niej. Bardzo mi się podobało.

Stylem bardzo odbiega od "oryginału". Wprawdzie autorka przed tym przestrzega, ale bylo to dla mnie niekiedy rozczaroqujące. Sama treść jest moim zdaniem przekolorytowana, mało ścisła, ale ciekawość wzięła górę i przeczytałam oba tomy, czego na pewno nie żałuǰę.

Strachy nie są jakąś wybitną literacko książką, ale są też ostatnią. Jednak jest bardzo ciekawa, ponieważ narratorką jest siedemnastoletnia dziewczyna tańcząca w teatrze w czasach dwudziestolecia międzywojennego. Książka po raz pierwszy ukazała się w 1938 roku. I choć nie jest to powieść stricte autobiograficzna, to autorka w krótkiej przedmowie wyjaśnia, że sama także tańczyła i napisała ją z tęsknoty za występami. Można więc przypuszczać, że opisane postacie i wydarzenia nie są zupełnie wyssane z palca. Narratorką jest Teresa Sikorzanka, młoda dziewczyna, która dzięki przypadkowi nauczyła się tańczyć i trafiła do zespołu tańca przy prywatnym teatrze w Warszawie. Dziewczyna przez pryzmat swojej pracy opisuje realia życia biedoty miejskiej niedługo przed II Wojną Światową. Jest to bardzo ciekawa perspektywa, bo nie ma zbyt wielu książek, które poruszają tematy związane z byciem biedną kobietą w tamtych latach. 👻 Być tancerką Teresa pochodzi z ubogiej rodziny, w której ojciec – szewc – jest głównym żywicielem. Niestety, nie można o nim powiedzieć, że jest wzorowym rodzicem, i gdy ucieka z kochanką, to Teresa, jako najstarsza córka, musi utrzymać matkę i trójkę rodzeństwa. Dostaje pracę jako “girlsa”, czyli tancerka w zespole wykonującym utwory rewiowe, kabaretowe, a nawet baletowe. Życie tancerki nie było łatwe. Raz, że taka rozrywka przędła cienko, więc często dziewczyny nie dostawały regularnych wynagrodzeń. Bieda aż piszczała. Często żyły w wieloosobowych pokojach, bez bieżącej wody czy ustępów, nie jadły dobrze, zadłużały się wszędzie. Chodziły w jednych zniszczonych butach i starych ubraniach. Dwa, że tancerki miały wtedy opinię panienek lekkich obyczajów. Trudno było się takiej opinii pozbyć, nawet jeśli to tylko stereotyp. 👻 Tak naprawdę było Największą zaletą książki Strachy jest jej autentyczność. Ukniewska pisze, jak mówi. Tu nie było wielkiej redakcji, wyszło, jak wyszło, momentami kwadratowo. Ale to wcale nie przeszkadza, bo wydaje mi się, że autorka nie kolorowała za bardzo swoich wspomnień. Nie tylko bieda jest tłem, ale także niewiedza młodych dziewczyn (a nawet ich matek) na tematy prokreacyjne czy ogólna naiwność i uległość wobec mężczyzn skorych do płacenia za wiadomo co. Ukniewska porusza także temat samego “puszczania się” oraz jego owoców w postaci niechcianych ciąż i tego, co się w takich przypadkach robiło. Bardzo to smutny obrazek. Kobiety nie miały łatwo, oj, nie miały. Dzisiaj jest naprawdę znacznie lepiej, a od tamtych czasów minęło tylko niecałe sto lat. To i dużo i mało jednocześnie. 👻 “Głód zmusza do wszystkiego. Taka jest ohydna siła głodu”. s. 247 Mimo że ogólny obraz ówczesnego życia jest dość przygnębiający, Strachy nie są książką smutną. Teresa radzi sobie, jak umie, choć momentami jej zachowanie prawdziwie irytuje. Ostatecznie jednak wychodzi na prostą, choć życie nadal rzuca jej pod nogi róże, wprawdzie piękne, ale z kolcami.

No cóż, napisałam opinię, ale się nie dodała w telefonie (za mały ten ekranik! i za dużo miejsca zajmują reklamy!),a więc niezmiernie mi przykro 😔 Reasumując: bardzo polecam. Edit: czytało się znakomicie. Powieść jest obszerna, ale trudno było mi się od niej oderwać. Bohaterowie wyraziści, wielowymiarowi, fabuła wielowątkowa, ciekawa, a z biegiem akcji... jeszcze ciekawsza. Oczywiście - jak to u pani Holt - wszystko zmierza do szczęśliwego zakończenia... ale jakie ono będzie? Generalnie romans, jednak w znakomitym stylu. W tle Anglia i Indie w połowie XIX wieku; wszystko pięknie i barwnie opisane.

Przyjemna lektura. Wybrane listy z korespondencji pisarki I połowy XIX wieku., Jane Austen. Na końcu znajduje się też aneks, z listami siostry Jane, Kasandry, które dotyczyły nastrojów po śmierci pisarki. W listach Austen zauważamy, jak ważne były dla niej więzi i sprawy rodzinne. Często dyskutuje ze swoimi odbiorcami, o swoich książkach, cenach towarów w danym miejscu i również o wyborze kroju do sukni i jej wyglądu (np. gdy pisze do siostry, Kasandry). Świetne źródło, jeśli chcemy poznać trochę codzienności ludzi tamtych czasów i ich poglądów.

Z rozmowy z wujkiem na temat życia i różnych jego dziwnych kolei zrodziła się inspiracja do przeczytania tej książki; zresztą wujek był na tyle miły, że podarował mi jej egzemplarz. Wyszło więc zupełnie naturalnie, że trafiła w moje ręce. I o tej naturalności chciałem napisać. Podzielam opinię wujka, który ceni tę klasyczną powieść za prawdę; prawdę emocjonalną, prawdę społeczną, prawdę historyczną - słowem, za poruszającą, życiową autentyczność. Prawda ta była, rzecz jasna, w swoich czasach kontrowersyjna, dzięki czemu powieść zyskała sobie miano wyprzedzającej je. Fabuła jest wyjątkowo prosta. Śledzimy losy Connie, młodej kobiety pochodzącej z artytycznej rodziny, która wychodzi za mąż za Clifforda, przyszłego lorda Chatterley'a, również młodego mężczyznę, któremu przydarza się to nieszczęście, że wyrusza na I Wojnę Światową i w wyniku odniesionych ran zostaje sparaliżowany od pasa w dół. Poza władzą w nogach, traci więc także zdolność spełniania zadań męża. Ten prosty punkt wyjścia, tragedia wojenna Clifforda, przy okazji staje się powodem narastającej frustracji Connie. Obserwujemy, jak w jej wyniku nawiązuje romantyczną relację z leśniczym młodego dziedzica, byłym wojskowym, unikającym ludzi Mellorsem. Równolegle śledzimy życie sparaliżowanego Clifforda, który w twórczości literackiej i zarządzaniu majątkiem odnajduje nowy sens życia. W swej istocie pozostaje jednak człowiekiem dogłębnie skrzywdzonym. Wszystko to Autor prezentuje posługując się pięknym, precyzyjnym językiem. To właśnie warstwa językowa zrobiła na mnie największe wrażenie - z jednym wyjątkiem, o czym później. Ogólnie jednak dawno nie zetknąłem się z taką wnikliwością, ogładą i wymownością literackiego stylu. A przy tym tak sprawnym zastosowaniem narratora wszystkowiedzącego, który w idealnych momentach na odpowiednią długość zaglądał do głów innych bohaterów. Dzięki temu, dzięki swobodzie łączenia scen, omijania wszystkiego, co zbędne, dzięki pewności siebie w wyrażaniu myśli, powracałem do tej lektury z największą przyjemnością. Choćby dla samej dyscypliny umysłu, którą musiał wykazywać się Autor, warto tę powieść poznać. Kolejną wartością dodaną jest ukazanie realiów społecznych epoki. Jak zwykle pasjonujące było dla mnie poznawanie mentalności, która panowała w czasach nie tak wcale nam odległych - mniej więcej sto lat temu. Sprawiało to dla mnie pewien intrygujący, lecz fascynujący dysonans - czytałem o ludziach, na których cieniem wciąż kładła się epoka wiktoriańska, a którzy jeździli już pierwszymi samochodami! To zderzenie - świata lordów, posiadaczy ziemskich, starej Anglii z epoką przemysłową przeżywającą schyłek swej pierwszej eksplozji (zamykanie kopalni z powodu niskiej rentowności),z rozwojem techniki, z łuną bolszewizmu ze wschodu - dawało wyjątkowy posmak czytania o rzeczach dawno minionych i niemal teraźniejszych. Tematy klasowe zdecydowanie zajmowały Lawrence'a. Z klasowością wiąże się jedyne moje zastrzeżenie do "Kochanka lady Chatterley". A konkretnie do mego niemal-imiennika, tłumacza. Czytałem tę książkę w tłumaczeniu Marcelego Tarnowskiego, który do ukazania gwarowego angielskiego posłużył się bardzo topornym, swobodnym zapisem gwary śląskiej. Z jednej strony więc Mellors - który odebrał wykształcenie - mówi zupełnie poprawnym językiem, a czasem, gdy mu przyjdzie taki kaprys, wyjątkowo ciężką gwarą. Może i nie miałbym z tym problemu, gdyby dysonans pomiędzy tymi dwoma głosami tego samego bohatera nie był tak bardzo wyolbrzymiony i rażący. Ale nawet i to zostaje w moich oczach częściowo usprawiedliwione, w bardzo uroczej i zabawnej scenie, kiedy Connie także próbuje mówić do Mellorsa gwarą. Nie jestem typowym czytelnikiem romansów, więc mój gust w tym gatunku nie jest z pewnością wyrobiony, tym niemniej relacje między bohaterami były dla mnie kolejnym, wyjątkowo silnym punktem. Ukazanie uniwersalnych, ponadczasowych prawd psychologii - prawd życia, które zaczyna się rozumieć dopiero z wiekiem - pozostaje niewątpliwie jednym z powodów, dla których "Kochanek lady Chatterley" pozostaje klasykiem, tak często adaptowanym, wznawianym i polecanym. I ja z przyjemnością dołączam tę opinię, wierząc, że każdy człowiek, który ceni szczerą literaturę, odnajdzie w tej książce wielką wartość.

kontynuacja „trędowatej” ponownie bierze pod lupę temat miłości, wykorzystując wzajemność arystokracji i świata społecznie podporządkowanym konwenansom. tym razem jednak opowieść ma wymiar znacznie bardziej refleksyjny, i nostalgiczny; te właśnie uczucia autorka portretuje znacznie uważniej i o wiele mniej naiwnie, choć język pozostaje równie kwiecisty i plastyczny, jak wcześniej (uwielbiam!). los tytułowej postaci pozwala również przyjrzeć się ówczesnym realiom środowiskowym: stopniowo budzącej się chęci zmian wobec nieprzekraczalnych granic klasowych, wpływom francuskiej kultury czy pojmowaniu pojęcia zarobku i majątku niewynikających z pochodzenia rodowego. narracja płynie tu sprawnie, nie bez wrażliwości na szargające bohaterami wybory, ale wymykając się zbędnemu patosowi.

Serial leciał w tv gdy byłam małym dzieckiem, pamiętam tylko scenę z krokodylem, po czym mama wygoniła mnie z pokoju :) Zresztą zapewnie mamie bardziej chodziło o sceny sexu, których, teraz już wiem, tu nie brakuje. Warto książkę przeczytać, choć jeśli chodzi o podobną literaturę i słynne ekranizacje, to czytałam lepsze książki. Ot, choćby nawet "Ptaki ciernistych krzewów" czy "Przeminęło z wiatrem". Ale ciekawi mnie, co było dalej, więc po drugą część pewnie też niebawem sięgnę.

Strasznie ciężko szło mi czytanie tej książki, może to przez gatunek, a może przez to, że bardzo smutna jest jej treść. Trochę za dużo osób straciło życie, a wszystko przez ludzi, którzy byli zawistni i koniecznie chcieli rządzić, chociaż nie mieli do tego prawa. Końcówka w sumie też nie za wesoła była :P

Jak ja uwielbiam takie książki. Taka magia się roztacza, taki klimat, ten język i styl – po prostu powalające. Jak słuchałam opisów natury, to tak jakbym wróciła do czasów lektury „Nad Niemnem”, jak poznawałam bliżej postawę Pana Waldemara to tak jakbym czytała „Lalkę”. I nie ma nic złego w porównywaniu. Taka epoka, takie jej piękno. Historia znana wielu, dla mnie poznana na nowo. Szukam jakiś bardziej podniosłych słów na opisanie mojego zachwytu, bo pisanie w prosty sposób jakoś tu nie pasuje. Uległam urokowi. Zakończenie do mnie nie przemówiło. Może i idzie za tym morał, ja jednak upieram się przy lepszych zamknięciach. Lektura obowiązkowa.

Główny bohater, młody włoski rzeźbiarz Ascanio, przyjeżdża do Paryża, żeby pracować u boku swego mistrza Celliniego. Szybko jednak zostaje wciągnięty w wir namiętności, zazdrości i politycznych machinacji. Centralnym punktem fabuły jest trudna do urzeczywistnienia miłość, do nadobnej córki paryskiego urzędnika. Ascanio to powieść, w której Dumas najśmielej jak na swoje czasy igra z erotyką i rozpustą francuskiego dworu Franciszka I – robi to przez gęstą sieć aluzji, podtekstów i zmysłowych opisów, które w latach 1840. musiały szokować, a dziś nadal dają wyraźny posmak renesansowego libertynizmu. Niestety sama fabuła główna jest zbyt ckliwa i rozciągnięta, żeby całość naprawdę eksplodowała. Kilka dialogów między Franciszkiem I a damami dworu (lub między samym Franciszkiem a Benvenutem) jest na granicy ówczesnej cenzury – aluzje do łoża, do „sztuki rzeźbiarskiej w sypialni”, do „rzeźbienia w marmurze żywym” są tak gęste, że nawet dzisiejszy czytelnik wyłapuje je bez problemu. Dumas bardzo lubi kontrast: z jednej strony pobożny Cellini i jego ascetyczna pracownia, z drugiej – francuski dwór, na którym cnota jest co najwyżej kostiumem zakładanym na oficjalne audiencje. Sceny na francuskim dworze (wspomnienia, opowieści przy kominku) są pisane językiem, który wprost kipi zmysłowością. Dumas nie opisuje niczego wprost, ale buduje atmosferę permanentnego podtekstu: dotyk dłoni na ramieniu, długie spojrzenia, nagłe milczenie po dwuznacznym żarcie. 7/10 – solidna, klimatyczna powieść historyczno-obyczajowa z renesansowym tłem, ale bez tej iskry, która sprawia, że chce się czytać do trzeciej w nocy. Miłośnicy Dumasa i tak pewnie przeczytają z przyjemnością. Pozostali mogą spokojnie odpuścić.

bardzo lubię książki o "klubach czytelniczych" - sama bym chciała do takiego należeć:) chociaż powieści jane austen pozostawiły mnie obojętną/lekko znudzoną, z przyjemnością przeczytałam tę książkę. akcja toczy się leniwie, trzęsień ziemi brak, ale nie miałam poczucia straconego czasu...

Przeczytałam, ponieważ zainteresował mnie film lecący w telewizji, którego ani nie oglądałam od początku, ani do końca- bo się nie złożyło. I cieszę się, że w ten sposób trafiłam na książkę Kariera Emmy Harte, a z rozpędu przeczytałam również jej kontynuację. Polecam fankom literatury kobiecej :)