Niebo. Poradnik użytkownika

Bardzo sprawnie , ciekawie napisana książeczka. Autor wprowadza nas w teorię impaktu, pokazuje dowody na jej prawdziwość, a wszystko przystępnym, zgrabnym językiem z ilustracjami, wykresami. Doskonała bibliografia również jest mocną stroną. Książka dla miłośnika sci-fi, postapo i nauki, bo Desonie w przystępny sposób przemyca całkiem spory zasób wiedzy.

Znakomita pozycja, do której często wracam. Czytając, czuć ducha przygody - jak to autor napisał - ducha Corteza, Kolumba ( a według mnie i Cook'a ). Dobrze przetłumaczona, świetnie opisana od strony naukowej - do niczego nie da się tam przyczepić od strony merytorycznej. Oczywiście nauka, a zwłaszcza odkrycia na Marsie poszły bardzo mocno do przodu - 14 misji sond kosmicznych od 1996 roku robią swoje. Wydaje mi się, że w sporej mierze wciąż jest aktualna. Sprawnie opisany rys podboju ( tak właśnie ) Czerwonej Planety. Istotnie, tak jak zauważyli koledzy, książka skierowana jest przede wszystkim do amerykańskiego czytelnika - swego rodzaju reklamą planu misji kosmicznych. Stąd sporo odwołań do finansowania ( np. opis tworzenia instalacji do lokalnej produkcji paliwa na Marsie za jedyne 47 000 dolarów :) ). Pomijając te fragmenty, to solidny kawałek wiedzy, nie tylko dla fana sci-fi. Jest nawet propozycja kalendarza, który obowiązywałby na Marsie. Dla entuzjasty lotów w kosmos - pozycja obowiązkowa. Tym bardziej, że wcześniej czy później trzeba się będzie ruszyć z trzeciej skały za słońcem :). A Robert Zubrin jest jednym z pionierów wytyczających drogę.

Ken Croswell zabiera nas w ciekawą podróż po Drodze Mlecznej (oraz sąsiednich galaktykach). Poznamy ich mieszkańców, czyli gwiazdy, obłoki molekularne i czarne dziury. Z książki dowiemy się, czym różnią się poszczególne typy gwiazd, jak się one grupują oraz o ich zawartości. Nie zabrakło również rozdziałów o samej Drodze Mlecznej - przeczytamy historię poznawania jej struktury przez różnych astronomów w XX wieku. Książka ma ponad 20 lat, ale tylko niewielka część książki wymaga "aktualizacji", dotyczy to głównie wartości stałej Hubble'a - w tamtych czasach kłócono się o jej wartość (niektóre wyniki wskazywały, że stare gwiazdy są starsze od Wszechświata). Lektura naprawdę interesująca i warta przeczytania, gdyż większość innych książek o astronomii skupia się na Wszechświecie ogółem, pomijając opisy struktury galaktyk czy gwiazd.

Kiedy zaczynałem czytać tę książkę nie spodziewałem się, że może być aż tak ciekawa...a jednak. Autor w bardzo interesujący i zajmujący sposób opisuje zagadnienia z nauki jaką jest geologia, która nie jest pierwszoplanową jeśli chodzi o miejsce wśród literatury popularno-naukowej. Tym bardziej książka ta zasługuje na wyróżnienie.

Genialne wyjaśnienie wszystkich zawiłości tzw. "naukowego bełkotu" ze Star Trek. Fajnie było się dowiedzieć, że twórcy tego uniwersum starali się tak wiernie odwzorować prawa fizyk., Ze skutkiem oczywiście różnym... Mimo to kilka informacji już dziś nieco nieaktualnych (od lat 90 jednak trochę się w nauce zmieniło),ale to jak najbardziej zrozumiałe. Nie rozumiem tylko, skąd akurat takie polskie tłumaczenie książki p.t. "Physics of Star Trek"... Przecież to całkowicie zmienia postać rzeczy!

To nie jest dla laików. Dlaczego? No to proszę : agregacja, atraktor, bifurkacja, emergencja, homokliniczna plątanina, intrminencja. Macie dość? Nie? To dalej : palce lepkości, perkolacja (nie mylić z kolacją). Dość? Nie? A więc : redukcjonizm, trojszyk... Ja już mam dość! A Wy drodzy Czytelnicy jak jeszcze nie macie, to przeczytajcie 447 stron tej przeuroczej książeczki. Powodzenia! Pa!

Wciągająca i nieaktualna. Nieaktualność nie ujmuje tej pozycji. Pozostaje migawką stanu świadomości z czasu wydania dzieła. Sam ś.p. autor pomimo marzeń o kontakcie mocno stąpał po Ziemii, co w tej publikacji da się dostrzec. Tylko z dwoma jego "tejkami" bym się nie zgodził. Nie mniej dobrze oczami świadka w samym centrum wydarzeń wszystko to odnotować.

Rozmyślając ostatnimi czasy, wraz z rytmem najnowszych odkryć związanych z faktycznym istnieniem czy też - inaczej to ujmując - potwierdzeniem fizycznego istnienia Czarnych Dziur, które to jako zjawiska kosmiczne można by określić swego rodzaju ,,kosmiczną bolączką” bądź ,,Odkurzaczem nadproduktywności Wszechśwata”, natchnęła mnie pewna myśli i zarazem chęć nakreślenia pewnego wniosku: Wszechświat jest paradoksem ,,przez wielkie p". A dlaczego? Przede wszystkim nasz Kosmos, a raczej Wszechrzecz stanowi niewyobrażalnie rozległe i, co z przykrością to stwierdzam, nudne ,, miejsce". Powiedziałbym, że przypomina on bardziej jakąś meta płaszczyznę bez granic, nazwijmy to z braku lepszego określenia: ,,zamkniętych ram terytorialnych". Mówiąc o Wszechświecie, jako o ,,miejscu” należy mieć na myśli Kosmos jako ,,arcy-rozległe coś”, co stanowi ,,miejsce" aczkolwiek w innym, nie klasycznym ujęciu i rozumieniu tego słowa, o zupełnie innej kategorii rozumowania. Z drugiej strony, my istoty ludzkie, miejmy nadzieję, również obce inteligentne cywilizacje bądź struktury społeczne istot, żyjemy w miejscu pięknym, osobliwym, funkcjonującym w sposób tak anormalny, że to, co się w nim ,,odbywa”, przydarza, rozwija, opisuje; to, jak każda nawet najmniejsza cząstka odnajduje tu swe miejsce i zastosowanie, jakby w konkretny, określony sposób (Wszechświat antropiczny; Wszechświat superdeterministyczny),każe nam sądzić, że żyjemy w Kosmosie o super zorganizowanej naturze, uporządkowanej na każdym poziomie egzystencji i ,,szkieletu” - od mikroskali kwantów do makroskali zjawisk nam ludziom doświadczalnych. Czy zatem z powyższych akapitów stanowiących odpowiednio solidne i stonowane wejście tudzież wstęp do pewnych rozważań nad Czarnymi Dziurami i jednocześnie do dalszego niniejszego ustępu związanego ściśle z recenzją publikacji popularnonaukowej z gałęzi rozległej i fascynującej wiedzy kosmologicznej, wynika, że ta przypadkowość i chaos – wypadkowe i procesy stojące za ,,Wielkim Wybuchem/Odbiciem", które to mogłyby być przed tym kosmologicznym zjawiskiem, jak i po nim, mogły by pójść w odstawkę? Czy w związku z tym wraz z aktem wyłonienia się Wszechświata z ,,niczego" bądź z ,,nicości", naukowcy mogą mówić o ,,nieuporządkowaniu w nicości"? Czy wirtualne cząstki, pola, spontaniczne fluktuacje - w rozumieniu ,,przed-wszechświatowym" - można by określić chaosem, jako tym nieuporządkowanym, przypadkowym związkiem/relacją w tymże wirtualnym pre-świecie? A może przyjmijmy zasadę, że każde prawdopodobieństwo, przypadek, spontaniczność, to reguła uporządkowanego od prapoczątków aż do teraz Wszechświata? Jak w tym wszystkim odnajdują się Czarne Dziury oraz Wszechświaty Niemowlęce, jak wpisują się one w proces wyłonienia, ewolucji i adaptacji Wszechświata? Ku rozumieniu tego typu, jak określiłem wcześniej, ,,bolączek informacyjnych” przychodzi genialny umysł świętej pamięci Stephena Hawkinga, jednego z najwybitniejszych fizyków i kosmologów w dziejach ludzkości. Jego odkrycia na polu naukowym Czarnych Dziur, w tym niesłabnącego istotą swego wyłonienia się odkrycia ,,promieniowania Hawkinga” są w bezmiar, w sposób nieokreślony kluczowe dla ewolucji nauk ścisłych i odkrycia kolejnej karty, którą Wszechświat przed nami skrywa, że nie można choćby i ze strony fascynata – geeka nauki – odstawić ów temat na bok i o tym zapomnieć. Ba!, Hawking pracami nad kosmicznymi głodomorami tak zjednał sobie serca ludzi – w tym swoją walecznością, pięknym i potężnym umysłem mimo uporczywego i nieznośnego kalectwa – że nie da się nie sięgnąć po jedną z jego ważniejszych prac skierowanych do szerszego grona czytelników, ukierunkowaną na Czarne Dziury właśnie. I mimo iż książka ta ma swoje lata, niedługo minie 30 lat od daty jej światowej premiery, to tym co zawiera, z jaką intuicją zostało to niniejszym zapisane, również w jakim stylu, jak rozważnie kartka po kartce, rozdział po rozdziale zostało wszystko to w całości zaprojektowane, dorównuje niezwykłości i geniuszowi współczesnym bestsellerom w literaturze popularno-naukowej poświęconej tej tematyce. Zanim przejdę do omówienia tudzież zrecenzowania "Czarne Dziury i Wszechświaty Niemowlęce", bo o tej publicystyce mowa, chciałbym pochylić się nad pewnym zagadnieniem, które bardzo mocno ,,uczepiło się” Czarnych Dziur, o którym to warto wspomnieć chociażby ze względu na fakt iż nie tak dawno poprzez długi ,,proces fotograficzny” potwierdzono, jakby to powiedział Hubert Urbański prowadzący ,,Milionerów”, ostatecznie i definitywnie trwanie w naszej Wszechrzeczy kosmicznego ekstremum jakim jest Czarna Dziura. I tym zagadnieniem jest tak zwany ,,paradoks informacyjny", związany z wpadaniem i wydostawaniem się z Czarnych Dziur informacji; przeczy on temu, że Wszechświat da się opisać, ukształtować, odkryć prawami fizyki. Że jedynie te prawa, które wyrażają czym jest to, co nas otacza, jest jedynie czubkiem góry lodowej, której cała materia skryta jest bardzo głęboko pod powierzchnią. Sam świętej pamięci Stephen Hawking odniósł się do tego paradoksu, twierdząc, że skoro Czarna Dziura potrafi manipulować informacją do niej ,,wpadającą", to może ludzie powinni podważyć naturę informacji i relacji, których doświadczają na co dzień. Bo może nasze wspomnienia, ba, cała przeszłość, która nas spaja, mogła by ulec dezinformacji, stać się w ten sposób iluzją, wypaczającą spójne obiektywne pojęcie Wszechświata. Tak między innymi sam siebie zapyta czytelnik niniejszej pozycji, po jej przeczytaniu. Paradoks Informacyjny ,,galaktycznych odkurzaczy” daje nam pewną myśl, której nie warto się wstydzić, by o niej gdzieś napomknąć gdy zajdzie taka potrzeba: bardzo, ale to bardzo realne jest to, że nasza rzeczywistość – ów fundament, w którym jesteśmy zanurzeni - to nic innego jak tylko: wypaczenie... funkcjonującego w ultra-dziwny sposób brzegu Czarnej Dziury. Objętość, której doświadczamy natomiast - głębia, tak zwany wymiar 3D nadający przestrzeni wyrazu, czy pierwiastka tego, czym w ujęciu człowieka przestrzeń być powinna - wywodzi się właśnie z tego właśnie brzegu, będąc jej ,,skutkiem”/,,pochodną”. O ironio ,,Zasada Holograficzna" nie jest wcale pozbawiona sensu! Choć na pierwszy rzut oka może się wydawać inaczej. Hawking w "Czarnych Dziurach i Wszechświatach Niemowlęcych" udowadnia, że horyzont zdarzeń takiego kosmicznego bytu zachowuje się jak płaska powierzchnia generująca trójwymiarowy obraz, analogicznie do niewielkiej płytki na tyle karty kredytowej. Pola na brzegu Czarnej Dziury mają tak wysmakowaną strukturę, że stanowiłyby według założeń tejże Zasady/Teorii reprezentację całego Wszechświata. I weź tu obejmij tak niepokojąco realne, z wydźwiękiem miażdżącym nasze kilku tysiącletnie rozumowanie o rzeczywistości, zagadnienie; weź dokonaj tego tym wątłym ludzkim gąbczastym umysłem! Trzeba by przetunelować swoją świadomość do innego wymiaru czy osiągnąć inny stan jaźni/umysłu, aby nie tyle co zrozumieć ,,Zasadę Holograficzną", ale zdać sobie sprawę z tego, co dla ,,Homo Sapiens Sapiens" i innych inteligentnych istot oznacza. Tak właśnie – zarówno na fali ekscytacji, i jakiegoś niepojęcia – reaguje osoba chwytająca za treść tejże publikacji, tworu pisanego przystępnym językiem, jakby to powiedział Hawking ,,bez żadnych umieszczanych równań, które mogły by zniechęcić czytelników, bo tak każe wydawca”. Problemem w przypadku niniejszym omawianej książki Hawkinga jest to, czy bardziej chwalić i doceniać ją za wartości merytoryczne i treść, które ze sobą niesie, które to są częściowo adekwatne (częściowo, gdyż w temacie prac, którym poświęcał się śp. Hawking zaszły już bardzo duże zmiany, wprowadzono nowe poprawki, a baza informacji na dobre została zaktualizowana),bo nakreślone prawie trzy dekady temu, czy prawić ku niej peany, oceniać bardzo, ale to bardzo pozytywnie raczej za tą drugą jej stronę: za ogrom inspiracji, odwagi i tytanicznej niezłomności autora, która niszczy pojęcie ,,kalectwa” w przypadku Hawkinga, które to cechy sprawiły, że ów uczony osiągnął przez wiele dziesięcioleci życia z tą chorobą po prostu.... ogrom: od napisania "Krótkiej historii Czasu" czy omawianej publikacji, aż po odkrycie, że ,,czarne dziury nie są czarne”, i próbę nauczenia świata, że teoria ,,Czasu Urojonego” i ,,Sumy po historiach” są tak samo bardzo ważne dla zrozumienia powstania Wszechświata, jego obecnej i przyszłej ewolucji i rewolucji, jak klasyczny ,,Wielki Wybuch” czy w Kosmologii ,,Inflacja”. Nie możemy oceniać, a tym bardziej, negatywnie przyjmować tej pracę brytyjskiego fizyka, głównie za to, że powstała te ,,entej lat temu” w stosunku do aktualnego stanu wiedzy ludzkości w dziedzinach ścisłych, w tym astronomii, astrofizyki i kosmologii. Pan Hawking nadając książce takiego a nie innego tonu, nie stroniąc przy tym od żartów (pewien ,,suchy żart”, który może naprawdę zwalić z nóg, znalazł się gdzieś w okolicach ¾ objętości pracy i dotyczy on Inflacji Wszechświata na jego wczesnym etapie rozrostu i porównania takowej inflacji do Inflacji w ekonomii współczesnych państw). Profesor przemawiał do nas w języku prostym, ale i profesjonalnym, wyprzedzał on tym samym swoją epokę, wiedząc, że odbiorcą książek mogą być zwykli laicy, jak i specjaliści mu podobni nie tylko obecnie, ale i za wiele dekad w przód. Zresztą sama konstrukcja tytułu "Czarne dziury i Wszechświaty Niemowlęce" w pewien sposób to potwierdza: Hawking nakierowuje nasze myślenie, zdolności łączenia informacji i wyciągania wniosków, tak, aby przedstawiony przez niego problem/zagadnienie było zrozumiane, i aby w razie czego ,,zwykłego Kowalskiego, pracującego w piekarni” zarazić szukaniem z własnej inicjatywy rozleglejszej wiedzy w takim a nie innym obszarze.

Wszystko, co chcesz wiedzieć o czarnych dziurach i grawitacji, podane w bardzo przystępnej formie. Styl Ferguson nieco mi przypomina ulubionego Johna Gribbina, wszystkie pojęcia są wyjaśniane w taki sposób, że nawet laik poradzi sobie z tą książką. Ogromnym plusem są ilustracje. Szkoda, że lekcje fizyki w mojej szkole tak nie wyglądały.

Bardzo podobało mi się przekrojowe ujęcie historii kosmologii — od pierwszych prób wyjaśnienia budowy Wszechświata w starożytności aż po współczesną naukę. Autor w ciekawy sposób pokazuje kluczowe momenty i odkrycia, które zmieniały nasze rozumienie kosmosu. Interesujące jest również to, że wielcy uczeni, tacy jak Isaac Newton, Albert Einstein czy Galileo Galilei, nie są przedstawieni jako nieomylni geniusze. Autor pokazuje, że mimo wielkich osiągnięć także oni popełniali błędy i czasem błądzili w swoich poszukiwaniach prawdy o Wszechświecie. Motyw przewodni, nawiązujący do słów Tycho Brahe, dobrze oddaje tę ideę — że w pewnym sensie wszyscy jesteśmy „ślepymi obserwatorami nieba”, próbującymi zrozumieć ogrom kosmosu. Książkę czyta się bardzo przyjemnie — autor pisze lekko i często wplata trafne żarty, dzięki czemu nawet trudniejsze zagadnienia są przystępne. To ciekawa i inspirująca pozycja dla osób zainteresowanych historią nauki i kosmologią.

Czy paleontologia może być ciekawa? Może. A czy może być fascynująca? Absolutnie tak, jeśli tylko autor łączy wiedzę i własną fascynację tematem z talentem literackim. Rewelacyjna historia o rozwoju życia na ziemi. Efekt jest taki, że już rozglądam się za weekendowym lotem do Londynu bo muszę odwiedzić Muzeum Historii Naturalnej.

Kiedy sięgnęłam po tę książkę w bibliotece i naprędce przekartkowałam przed podjęciem decyzji o zabraniu jej do domu, miałam mieszane uczucia. Ale zaryzykowałam ponieważ od jakiegoś czasu czytam niemal wszystko z dziedzin astronomii i astrofizyki co mi wpadnie w ręce. I teraz przyznam, że było warto. Książka jest podzielona na dwie wyraźnie różne części - "Niebo" i "Wszechświat". Część pierwsza skupia się wokół starożytnego radzenia sobie ze zrozumieniem otaczającego świata. Jest to raczej zbiór ciekawostek i anegdot historycznych przemieszanych z wiedzą przyrodniczą. Przyznam, że ten kawałek książki mnie nudził, jednak zatrzymała mnie zręczność z jaką autor (z wykształcenia doktor astronomii) wykorzystuje twórczość starożytną, poezję różnych epok oraz malarstwo do ilustrowania przekazywanej wiedzy matematyczno-fizycznej. Jak się okazało, warto było brnąć dalej ponieważ druga część książki jest ogromnie ciekawa! Autor przenosi się w przestrzeń kosmiczną i opisuje zarówno historyczną genezę odkrycia, nazwania czy zrozumienia konkretnych planet lub gwiazd. Ponadto w sposób prosty i ciekawy wyjaśnia zjawiska fizyczne i chemiczne zachodzące we Wszechświecie. Moim zdaniem książka jest interesująca do ostatnich stron, a bogaty materiał ilustracyjny tylko dodaje jej uroku.

Bardzo przyjemna w odbiorze książka. Po części za sprawą faktu, że Zubrin jest dużym entuzjastą kosmicznej ekspansji człowieka w szeroko rozumowanym kosmosie. W książce poznamy trzy Typy Cywilizacji Kosmicznych (pierwszy, który opanował wykorzystanie zasobów całej planety, drugi, który opanował cały Układ Słoneczny i trzeci, którego wpływy rozciągają się na całą Galaktykę). W każdym rozdziale autor skupia się na danym typie cywilizacji i dzięki błyskotliwym pomysłom autora dowiemy się jakie kroki należałoby uczynić, by należeć do danego typu cywilizacji. R. Zubrin już wcześniej w książce "Czas Marsa" udowodnił, że podróż (w dwie strony) na czerwoną planetę jest nie tylko możliwa, ale i w pełni bezpieczna i do zrealizowana w ciągu niecałej dekady. W opisywanej książce pomysły autora rozciągają się poza Marsa, sięgając nie tylko do innych planet (i ich księżyców),ale i do podróży do innych układów słonecznych nie odwołując się przy tym do żadnej fantastyki, jakichś tuneli czasoprzestrzennych czy innych prędkości nadświetlnych. Swoje kosmiczne zapędy stara się uargumentować: inne ciała niebieskie w Układzie Słonecznym to nie tylko złoża rzadkich minerałów i źródło cennych paliw, ale potencjalne schronienie dla ludzi w czasie kataklizmu, który w każdej chwili może zdarzyć się na Ziemi.

Zgadzam się z opiniami, że wiele zjawisk można opisać tylko symbolami matematycznymi, ale można czasem podjąć próbę opisania ich "zwykłym" językiem. Taką próbę podejmuje również Gordon Kane i biorąc pod uwagę poziom abstrakcji tego zagadnienia należy przyznać, że jest to próba udana.

Bardzo dobra książka, zdecydowanie najlepsza spośród kilku podobnych o tej samej tematyce jakie posiadam. Napisana przystępnym językiem, bogato ilustrowana, sporo informacji o obiektach które można obserwować przez amatorski teleskop przy odpowiednio ciemnym niebie.

Moja ocena tyczy się bardziej pisarza,niż książki,ponieważ książka choć wybitna,lecz zupełnie nie aktualna.w latach 70-tych poprzedniego stulecia w istocie powalała swą wnikliwością,i szerokimi horyzontami,niestety w konfrontacji ze stanem dzisiejszej nauki mocno się zestarzała tak np. nie ma w niej informacji o czarnej materii,ani o ciemnej energii -stanowiących ok.95% masy ,całego wszechświata,nieaktualne są informacje dotyczące cząstek elementarnych,których ilość i poziom zbadania bardzo się zmieniły.Naturalnie w niczym nie ujmuje to wielkości pisarza,po prostu opisywał świat takim,jakim się jawił w latach siedemdziesiątych XX w.Jako popularyzator wiedzy o wszechświecie Hoimar von Ditfurth ,bez wątpienia należy do wielkich pisarzy,co do tego nie ma wątpliwości ,wielki szacunek i ukłon należy mu się bez wątpienia.Moja ocena -Pisarz-10,książka na chwilę obecną-6.

Mocno przeciętna książeczka przybliżająca sylwetki największych (zdaniem autora) odkrywców w dziejach ludzkości, od starożytności po wiek XXI. Oprócz krótkich biografii zawiera anegdoty wplecione w ich treść. Żadna rewelacja, tego typu informacje, bez większego problemu, znaleźć można w internecie, no chyba, że ktoś lubi papier...

Myślę, że autor zbyt optymistycznie podchodzi do możliwości i chęci ludzkości do parcia naprzód. Jest przecież cała rzesza "niedoedukowanych" ludzi, których jedynym pragnieniem jest dominacja i zawładnięcie świata dla siebie a nie pragnienie uczynienia czegoś pożytecznego dla ogółu.

Świetna książka. Oczywiście, co nieco się w fizyce zmieniło od tego czasu, ale sposobu opowiadania o trudnych rzeczach naprawdę można Georgeowi Gamowowi pozazdrościć. Dopiero po ukończeniu książki dowiedziałam się, że jest jej nowe opracowanie wydane przez Centrum Kopernika. Nosi tytuł "Nowy świat Pana Tompkinsa", a uwspółcześnił ją Rusell Stannard. Jeśli wpadnie mi w ręce na pewno porównam.