Atak obłąkanych, zmutowanych śnieżnych potworów zabójców

Są takie dzieła literatury, które zostają z nami na zawsze. Dziś opowiem Wam o jednym z takich właśnie komiksów, który często gości w moich myślach. "Trzy cienie" to było moje pierwsze spotkanie z Cyrilem Pedrosą, byłym animatorem Disneya (m.in. „Dzwonnik z Notre Dame” i „Herkules”). Komiks jest dedykowany jego przyjacielowi i to los syna tego przyjaciela stanowił inspirację tej opowieści. Sam scenariusz to propozycja dla dorosłych czytelników by wybrali się wraz z bohaterami w podróż rodem z baśni i literatury dziecięcej. Motywy znane z klasyki tak fantasy jak i disnejowskich obrazów przeplatają się tutaj z awanturniczymi sekwencjami, realizmem magicznym i tym, bez czego bajki nie mogą się obejść – prawdziwą grozą. Nie chcę psuć Wam zabawy i opisywać fabuły, odkrywanie jej samemu daje tu wiele radości, a baśniowy klimat pięknie kontrastuje z finałem. Strona graficzna „Trzech cieni” to wysmakowana ilustratorsko, przypominająca hity Disneya, niby niechlujna, a zarazem świetnie wyważona kreska. Mieszanie technik stylistycznych urzeka i wprowadza namacalne napięcie. Sceny wędrówki czy sekwencje w lesie, a także nocne momenty po prostu zachwycają. Podobnie jest z panoramą miasteczka, a już sceny, gdzie wieje wiatr, dosłownie pozwalają poczuć go na własnej skórze. Pedrosa znowu czaruje pisząc i szkicują piękną alegoryczną, współczesną baśń. Jest ciepła, a jednocześnie straszna i smuta, taka jaka być powinna. Na minus jeden z mniejszych wątków na samym końcu wydaje się jakiś taki niepotrzebny i przeciągnięty. MOJA OCENA 8️⃣.5️⃣/🔟

"Dzikus" to utwór zaskakujący. Niby cieniutka książeczka, ale ciężar tematyczny ma ogromny. Niby narratorem i bohaterem jest dziecko, ale dorosły wiele może się od tego dziecka nauczyć. W dodatku jest w tej książce potężna dawka brutalności i mroku, ale jednocześnie w ciemnościach stoi miłość. Blue Baker stracił ojca, Chce być dzielny dla mamy i małej siostrzyczki. Ale to trudne zadanie dla wątłych ramion, zwłaszcza, gdy miejscowy chuligan dodatkowo utrudnia chłopcu życie. Niby szkolna pani psycholog coś tam próbuje pomóc, ale to wszystko bzdety. Aż nagle pojawia się w myślach Blue Dzikus i jego historia, którą koniecznie trzeba przenieść na kartki... Przyznam, że szkatułkowy komiks tej opowieści wzbudził zarówno moją fascynację, ale też niepokój...Ta książka jest niewygodna, uwiera. Ale prawda jest taka, że są w życiu momenty, w których każdy powinien uwolnić Dzikusa...

Podchodziłam do Hellboya dwa lub trzy razy, bo jest to klasyk i postanowiłam sobie, że muszę się z nim zapoznać. Chciałam w końcu wiedzieć o co z nim chodzi, wyrobić sobie zdanie, i może nawet dać się zaskoczyć. Próbowałam dać się przekonać, ale niestety bezowocnie. Nie wiem czy moja niechęć do kontynuowania utworu wynikała ze słabo przedstawionej treści, mało angażującej fabuły, mojego niezrozumienia przekazu, czy rozciągnięcia w czasie poznawania komiksu. Być może złożyły się na to wszystkie wyżej wymienione czynniki, nie wiem. W każdym razie, jestem niemalże pewna, że do Hellboya nie wrócę, bo najzwyczajniej w świecie nie interesuje mnie co dzieje się dalej, a też dużej części nie zrozumiałam, bo była bardzo chaotyczna.

przyjemnie czytało się książkę, uwielbiam nawiązania mitologiczne, więc tematyka wpasowała się w moje gusta. nie znam wielu dzieł tego autora, lecz po tym, co już wiem stwierdzam, że potrafi on trafić w każdą grupę wiekową i nawet jeśli książka przeznaczona jest dla młodszych czytelników jest uniwersalnie odbierana jako ciekawa i interesującą w lekturze. sądzę, że mogę w przyszłości sięgnąć po inne utwory literackie Gaiman'a i odkryć coś jeszcze bardziej porywającego. oceniam książkę pozytywnie!

Gaiman jest człowiekiem bardzo pomysłowym. Ale mimo że lubię Sandmana, mam wrażenie, że czasem, a może nawet często, sprzedaje swoje pomysły zbyt tanio, zbyt szybko, w zbyt oczywisty sposób. Jak do tej pory nigdzie nie przeszkadzało mi to aż tak, jak w "Sygnale do szumu". Jeśli przeczytaliście ostatnie zdanie opisu książki wyżej, to właściwie nie macie już po co po tę pozycję sięgać. Sama historia nie powie Wam dużo więcej w szczególnie interesujący sposób. I nawet warstwa graficzna, która zazwyczaj jest u McKeana fenomenalna, tu jest jakaś taka... nijaka. Masa w niej szumu, co oczywiście pasuje do tematyki, ale przy tak zrealizowanym scenariuszu zwyczajnie nie chce się do tego szumu wracać.

Nie mogę wprost uwierzyć, że od wydania „czerwonego” Kota Simona minęło już 15 lat. Kreska Pana Tofielda jest bardzo charakterystyczna i przyjemna dla oka, choć oczywiście pewna drobna przewaga jest po stronie animowanych filmików. W przeciwieństwie do pierwszego tomu był to w tamtym czasie pewien eksperyment; sympatyczny kot opuszcza domowe pielesze i samodzielnie zwiedza świat. Właściciele futrzastych przyjaciół bez wątpienia odnajdą zabawne sytuacje, które były udziałem ich pupilów. Jedno jest pewne, tego stworzenia nie da się nie lubić. Niezależnie od upływu lat, Kot Simona ciągle w formie i niezmiennie wywołuje uśmiech na twarzy. Tyle pisania, trzeba samemu zobaczyć.

Komiks odnalazłem na dnie szafy w czasie wiosennych porządków. Pomimo upływu lat (moich) historia ponownie wciągnęła mnie na całego. Nie myślałem, że jest to możliwe po takim czasie... i w tym wieku, ale Don Rosa swym piórem potrafił zdziałać cuda. Jego komiksy to prawdziwe małe arcydzieła. Nie dość, że są bardzo szczegółowe, a gestykulacja i mimika bohaterów wywołują śmiech nawet u takich starych koni jak ja, to często najlepsze dzieje się w tle: Don Rosa uwielbia pokazywać poboczne wydarzenia gdzieś w rogu, ledwo dostrzegalne. Dzięki temu nawet przy paru podejściach do komiksu zawsze można odkryć coś nowego. Sama historia Sknerusa i jego dojścia do bogactwa jest niezwykle dojrzała i bije na głowę to, co mogliśmy przeczytać o nim laaata temu w "Kaczorze Donaldzie" czy obejrzeć w "Kaczych opowieściach". Jeśli ktoś ma możliwość zdobycia egzemplarza, naprawdę warto się postarać.

Ponieważ mój Simon znajduje się w nie wiadomo którym kartonie z jakichś 30 nieotwartych po przeprowadzce, postanowiłam zapoznać kocura z moimi dziećmi przez biblioteczne zbiory. Strzał w dziesiątkę!! Dziewczyny pokochały Simona jak swojego, bardziej nawet niż Garfielda. Świetny umilacz czasu, i zachęcacz do czytania! Polecam! 🩵💙🤎❤️💜🧡💛💚

Kiedy na forach/facebookowych grupach poświęconych komiksom powraca kwestia wznowień przerwanych w połowie tytułów, jedną z najczęściej wymienianych pozycji jest „Saga o Potworze z Bagien” Alana Moore’a. Samo nazwisko scenarzysty automatycznie sprawiło, iż przystępując do lektury, byłem absolutnie pewien, że mam do czynienia z dziełem co najmniej dobrym. I rzeczywiście - „Swamp Thing” w wykonaniu Maga z Northampton to scenariopisarski majstersztyk. Oprawa graficzna co prawda mocno się już zestarzała, ale umówmy się - ten album malowany jest przede wszystkim słowami. Cała historia jest mroczna i nieustannie zaskakuje niekonwencjonalnymi rozwiązaniami fabularnymi; także bohaterowie są „jacyś” i autentycznie intrygują. Słowem: wszystko tu jest na swoim miejscu; nie bolą nawet te z pupy wzięte - zapewne podyktowane kwestiami marketingowymi - crossovery z klasycznymi bohaterami z uniwersum DC. // Niniejszym dołączam do grona internetowych krzykaczy walczących o wznowienie tej serii na naszym rynku. Egmoncie, CZEKAM! Więcej o komiksach piszę na fb.com/polishpopkulture

Wyzwanie czytelnicze LC na czerwiec - książka dla dzieci. Mistrz Umberto Eco. Wymęczył mnie „Imieniem róży”, zaskoczył „Zapiskami na pudełku od zapałek”, a teraz zachwycił „Trzema opowieściami”, czyli utworami dla dzieci (?). Nieziemskie to historyjki, nieziemskie klimaty, absolutnie świetne i nowoczesne bajki. Trzy różne historie, połączone wspólnym mianownikiem dotyczą problemów współczesnego świata: * wojny nuklearnej, bomb i rakiet, przywódców ogarniętych manią zdobywania coraz to nowych ziem, * ludzkiej nietolerancji, rasizmu i oceniania innych na podstawie pozorów, * wreszcie ekologii i globalnej świadomości, o której wiedziano już niby wszystko, a tu okazuje się, że niekoniecznie. Trzy oklepane, zdawałoby się, zagadnienia trapiące ludzkość, a dzięki wyjątkowemu podejściu autora - oswojone, obłaskawione i będące znakomitym wstępem do późniejszych dyskusji z dziećmi na te tematy. „Generał i bomba" to historia o atomach, które się zbuntowały i uciekły z bomb uniemożliwiając Złemu Generałowi wywołanie wojny i atomowej zagłady, gdzie zginęliby ludzie, pieski, kotki, kwiatki i w ogóle wszystko.Co się stało z opustoszałymi bombami i jaką karę poniósł czarny charakter - nie domyślicie się, w życiu! „Trzej kosmonauci” : Amerykanin, Rosjanin i Chińczyk zostali wysłani na Marsa, by go poznać, a potem podbić. Nie znali się, mówili różnymi językami, każdy chciał zwyciężyć w wyścigu i pierwszy stanąć na obcej planecie, więc nic dziwnego, że szczerze się nie cierpieli. Zdarzyło się jednak coś takiego, że panowie doznali wewnętrznej przemiany, a ich wzajemna nienawiść skończyła się w jednej chwili, gdy… no właśnie. Czemuż to nauczyli się tolerancji? „Karły z planety Gnu” to opowieść o Badaczu Galaktyk, który odkrył w kosmosie nieznaną nikomu i piękną planetę Gnu i na rozkaz Cesarza postanowił ją ucywilizować po naszemu. Sympatyczni i proekologiczni mieszkańcy Gnu mieli inną koncepcje kto tu kogo powinien cywilizować, a między nami mówiąc - był to pomysł dużo lepszy. Jest oczywiście czarny charakter, rzecz jasna przykładnie ukarany, jest i morał, niestety nam ziemianom nie przynoszący chluby. Nie jestem pewna kto jest bardziej adresatem tych bajek, dziecko, czy dorosły. Młody czytelnik znajdzie w nich ciekawe historyjki, a jego mama ( nauczyciel ) inspirację do zapoznawania dziecka ze światem. Dorosły doceni piękno, pomysłowość i niekonwencjonalność oraz odnajdzie w „Opowieściach" wiele odniesień, jak choćby do Hiroszimy, aneksji Krymu, czy wyścigu w podboju kosmosu. To samo dotyczy uroczych wyrafinowanych ilustracji, a właściwie pełnych symboli kolaży, które na pewno zachwycą dorosłych. Obawiam się, że pisanie tej opinii trwało dłużej niż czytanie książeczki, ale jest ona warta poświęconego jej czasu. Bo to prawdziwa bajkowa petarda.

Książka niby przeznaczona dla młodego czytelnika a sprawiła mi przeogromną przyjemność! Design to coś co towarzyszy nam na co dzień ale większość z nas nie do końca rozumie o co w tym chodzi i z czym to się je :) D.E.S.I.G.N. pokazuje nam przeróżne przykłady przedmiotów i idei jakie za nimi stały. Wszystko uporządkowane chronologicznie, okraczone ciekawymi i kolorowymi rysunkami. To jedna z tych książek do której się wraca by przeanalizować dany temat/przedmiot. To także jedna z tych książek gdzie wiedzę chcemy rozszerzyć o przykłady znalezione w internecie, sprawdzić jak wygląda dany przedmiot w rzeczywistości i cóż jeszcze wymyślił dany designer. Pięknie wydana, okraszona ciekawymi i kolorowymi rysunkami. Każdy kolejny przedmiot to nowa przygoda i nowe zestawienie kolorystyczne. :) Na pewno sięgnę po inne książki z tej serii!

Czytałam i przeglądałam tą publikację już kilka razy. Zawsze odkrywam w niej coś nowego, zaskakującego i... mądrego. Regulamin skierowany jest do dzieci i młodzieży. To proste zasady jakie powinni przestrzegać w okresie wakacyjnym. W książce starszy brat, uczy młodszego reguł i zasady, tak by bezpiecznie przeżyć każdy dzień. Muszę tu dodać, że nie są to standardowe zasady, którymi my rodzice karminy nasze dzieci. Nie ma ani słowa o przechodzeniu po pasach, nie braniu słodyczy od obcych. Są jednak inne, równie ważne. Treść jest raczej lakoniczna. Ale wraz z obrazem zapraszają do świata wyobraźni... do zmiany postrzeganie świata. Popatrzmy na to co jest wokoło oczami dziecka. Ilustracje są obrazami olejnymi, pełne są soczystych barw. Przykuwają wzrok. Nie są jednoznaczne, posiadają element (lub kilka),który wytrąca nas z realizmu zapraszając nas do korzystania z dziecięcej wyobraźni. Opowieść jest tajemnicza, prosta, wyjątkowa, niezwykła, pobudzająca wyobraźnię, z magicznymi elementami.

Mam strasznie mieszane uczucia. Całość mi się bardzo podobała, ale zanim doszłam do tego stwierdzenia musiałam przebrnąć przez morze przeróżnych myśli kłębiących się w głowie i sumarycznie doszłam do wniosku, że czegoś mi zabrakło, że komiks był naprawdę mocno przegadany, akcja posuwała się w bardzo powolnym tempie do przodu, co dla jednego czytelnika będzie plusem, dla innego niekoniecznie. Pozwoliło to co prawda na bardzo dokładne przedstawienie postaci, bardzo łatwo było je zrozumieć, zbliżyć się do nich i poczuć ich emocje w obliczu zbliżającej się zagłady świata, i za to największy plus dla tej opowieści. Mocną stroną było też genialne zakończenie, przy finiszu emocji zdecydowanie nie brakuje, warto było przedrzeć się przez kilka mniej interesujących dla mnie momentów, aby zobaczyć takie rozwiązanie, jakże odmienne od tego, czego się spodziewałam, a uwielbiam być zaskakiwana. Czy ocalenie świata musi wymagać poświęceń? Ilu musi zginąć w imię większego dobra? I czy jest w tym wszystkim miejsce na sprawiedliwość i prawdę? Intrygująca końcówka, złapałam się na tym, że chciałabym wiedzieć co mogłoby się wydarzyć dalej. Cała przygoda ze Strażnikami była naprawdę ciekawym doświadczeniem.

Tym opowiadaniem kryminalno-fantastycznym Neil Gaiman bardzo mnie zaskoczył - oczywiście pozytywnie. Ciekawe spojrzenie na tematykę "Boskiego planu", a także możliwość wielu interpretacji to zdecydowane atuty tej historii. Ponadto wydanie opowiadania w formie komiksu sprzyja lepszej wizualizacji całej opowieści. Polecam!

Świat absurdów i paradoksów widziany oczami dziecka. Bardzo interesująca lektura, bo główna bohaterka dorasta, a wraz z nią dojrzewają jej przemyślenia i cała narracja (opowieść o śwince morskiej to pyszny trunek dla takich emocjonalnych wampirów jak ja :P). Niby jest to zbiór niepowiązanych ze sobą epizodów z życia tytułowej Marzi, a jednak wszystko wydaje się bardzo spójne - czuć, że za wszystkim stoi jakiś głębszy zamysł. I o ile taka "Totalnie nie nostalgia" wydała mi się komiksem o wszystkim i o niczym, tak "Marzi" to dla mnie komiks o wszystkim, ale jednocześnie o czymś. Dla wielbicieli obyczajówek pozycja obowiązkowa. Poluję na tom drugi. Więcej o komiksach piszę na fb.com/polishpopkulture

Mimo, że jako ludzie przeszliśmy bardzo długą drogę w poszukiwaniu logiki, mimo że odkryliśmy świat atomów oraz potęgę wszechświata, to ciągle i na nowo brakuje nam tej podstawowej, wynikającej z życiowych zasad, zdroworozsądkowości, która powstrzymała by nas od popełniania wciąż tych samych błędów. Krótki cytat, a właściwie tłumaczenie z języka niemieckiego, w którym czytałem tę książkę, podsumowujący moją myśl: "Ludzkość nadal składa się z tych samych zgniłych jaj, pełna tych samych namiętności, które nadal skutkują tymi samymi okropnymi omletami!"