Odkrywanie natury. Praktyka głębokiej ekologii

Książka „Tao Kubusia Puchatka "autorstwa Benjamina Hoffa pomaga zrozumieć, jak właściwe nastawienie i podejście mogą uczynić życie lepszym i pełniejszym radości. Poprzez komentarz do postaw bohaterów z książki o Kubusiu Puchatku autor przedstawia podstawowe zasady taoizmu. Wspaniała i bardzo mądra książka.

dla adeptów Zen - pozycja obowiązkowa. dla poszukujących swojej duchowej drogi na pewno będzie ciekawym i inspiującym punktem wyjściowym. język i forma jest zrozumiała i bardzo sugestywna, treść jednocześnie jest blisko życia i pełna z niego przykładów. polecam

Jak zwykle u T.N. Hahn, moc miłującej dobroci, zrozumienia i współczucia. Przywraca wiarę i wypełnia serce. Jego książki są podobne, ale każdą z nich warto przeczytać. Mi się to nigdy chyba nie znudzi. Ciągle coś mnie wybija ze ścieżki, a on sprawia że i tak "wracam do domu", zapanowuje cisza, radość i ciepło.

Autor książki zabiera nas w filozoficzną podróż po Indiach. Mamy tu skrót najważniejszych pojęć dotyczących tego kraju. I tak poczynając od bogów, poprzez mantrę, jogę, pielgrzymki do miejsc świętych, poznajemy obyczaje hindusów. Opisane jest rozumienie duszy, śmierci, stworzenia świata i astrologii, medytacji, itp. W książce znajdziemy biografie sławnych tego kraju, jak Budda, Mahatma Gandhi, Mahariszi Maheś Jogi, itp. Polecam tym wszystkim, którzy pragną poznać religię indyjską w pigułce.

Książka opisuje jak buddyści radzą sobie z gniewem oraz jakie praktyki stosują w celu utrzymania dobry relacji w rodzinie i społeczeństwie. Nie obyło się bez pewnych podstawowych "postulatów" buddyjskich, ale książka jest dobrym poradnikiem dla wszystkich. Ciekawe porównania i interesujące przykłady.

Bardzo dobrze napisana książka. Pamiętam, że dobrze czytało mi się ta książkę. Sprawiła, że spojrzałam trochę inaczej na pewne kwestie "śpieszenia się". Dzięki niej zyskałam więcej spokoju i bardziej skupiałam się na swoich reakcjach i zaczęłam bardziej świadomie wybierać reakcje na pewne sytuacje jak nawet spóźnienie się na pociąg :) Polecam dla zabieganych z przekonaniem, że trzeba się śpieszyć i dużo robić wszystkiego.

Zdecydowanie najlepsza książka o zen, jaką dane mi było przeczytać. Ukazuje sedno tej religii na przykładzie praktyki, co jest najistotniejszą kwestią. Są tutaj podane przykładowe koany, relacje z dokusan (czyli spotkań z mistrzem) oraz świadectwa oświecenia. Warstwa teoretyczna jest bezustannie odnoszona do medytacji, bo przecież bez zazen zen jest tylko figlem umysłu. Niezwykle wartościowa pozycja, dzięki której w końcu pojąłem czym jest zen i sam zacząłem siedzieć ze skrzyżowanymi nogami. Na głowę bije chociażby Wprowadzenie do Buddyzmu Zen Suzukiego, które w porównaniu do tej książki, jawi mi się jak brudny kawałek węgla do krystalicznie czystego diamentu.

Czytałam lata temu, ale wciąż jest dla mnie ważna ta książka. Pamiętam też, że nie byłam w stanie przeczytać całości, bo omijałam sporo z opisów okrucieństwa. Niemniej uważam, że to WAŻNA I BARDZO POTRZEBNA pozycja. Dobrze, że Autor miał natchnienie, by ją napisać! ❤️ Choć domyślam się, że ta praca w dużym stopniu nie należała do lekkich i przyjemnych 😔

Ta książka to po prostu sztos, na pewnym etapie mojego życia nadała inny punk widzenia i miała spory wpływ na percepcje! Namawia raczej do rozluźnienia i focusie na chwili obecnej, bez zbędnego kolorowania, jasno podparte fakty i ćwiczenia. Bardzo podoba mi się podejście autora, który do niczego nie zmusza, ani też niczego nie narzuca. Gorąco polecam, moim zdaniem, to jedna z lepszych książek i każdy powinien ją przeczytać.

"Drogowskazy" Daga to zdecydowanie nie są, jakby się mogło wydawać na pierwszy rzut oka, złote myśli. To głębokie przemyślenia spisywane latami i wyraźnie widać w tych zapiskach dojrzewanie Autora. Dag Hammarskjöld na podstawie doświadczeń z własnego życia oraz wybranych biblijnych cytatów zwraca naszą uwagę na to, co jest najważniejsze. W sposób poetycki ukazuje nam drogę prowadzącą do zbawienia, a jego "drogowskazy" są zbieżne z kierunkiem obieranym przez innych uduchowionych chrześcijan. Ten, swego rodzaju, pamiętnik został upubliczniony (zgodnie z wolą Autora) już po śmierci Daga, co mnie nie dziwi, ponieważ, oprócz uniwersalnych wartości, zawiera również intymne treści. Autor najwyraźniej też się obawiał, że wydanie dziennika zniszczy w nim pokorę, a rozbudzi pychę i dumę, o czym także wspominał między wierszami. Dag pisze o zaparciu się siebie, o zaufaniu i wypełnianiu woli Bożej niemal w tym samym tonie zawierzenia, co o. Dolindo. Przypomina czym jest modlitwa a czym nie jest. Podkreśla wagę intencji i wewnętrznych motywacji. Nie spodziewałam się, że takie dzieło może wyjść spod pióra pragmatycznego polityka, sekretarza generalnego ONZ.

Ciekawe spostrzeżenia. Zupełnie niepopularne w dzisiejszych czasach. Niestety książka jest jakoś tak napisana (albo przetłumaczona) że potraktowałem ją raczej jak broszurkę albo folder. Jest to mój pierwszy kontakt z filozofią buddyzmu. Nie powiem - zachęciło mnie to do zapoznania się z innymi pozycjami z tego nurtu.

Tak to już jest z bajkami i filozofią – są dla każdego. Najpierw wraz z dwoma braćmi bezskutecznie szukam Lailonii na mapach i globusach, nowych i starych. Później prosimy o pomoc urzędników pocztowych: przedzieramy się przez biurokratyczne kordony szacownego i bardzo, bardzo ważnego naczelnika, czekamy na audiencję, prosimy, znów chcemy zapisać się na audiencję. Nic z tego. Wszystko bez rezultatu. A Lailonia po prostu gdzieś jest, może jest po trochu w każdym z nas? Kończy się wstęp o potyczkach z biurokratyczną machiną i w końcu dziarsko wkraczamy do Lailonii, krainy kwitnących drzew rumiankowych. Bo musicie wiedzieć, że tam rumianek jest ogromnym drzewem, dorastającym do wysokości sześciu poninów. A ponin to lailońska miara długości odpowiadająca w przybliżeniu długości szyi czteroletniego flaminga. W królestwie Lailonii dzieją się rzeczy niezwykłe, które wiele dają do myślenia. Bo czy wiedzieliście, że naleśniki z konfiturą mogą mieć niedobry charakter, że potrafią zachowywać się podstępnie i złośliwie?! O tym opowiada historia Ditto, który przegrał walkę z rzeczami (naleśnikami także) i popadł w ich niewolę, bo w końcu zrozumiał, że rzeczy nie można wychować ani zmienić. Na podstawie własnego doświadczenia mogę potwierdzić, że z rzeczami trudno czasem wygrać. Na przykład miłośnicy książek pewnego dnia ze zdziwieniem stwierdzają, że czasu i wolnej przestrzeni mają wokół siebie jakby coraz mniej. A bywa i tak, że jakaś niesforna książka, po którą akurat chcemy sięgnąć, zawzięcie chowa się przed nami i nie ma na to żadnej rady. Bo przecież dobrze pamiętamy, że była na drugiej półce w naszej domowej biblioteczce, a jednak jej tam nie ma i już. Na sąsiednich półkach także jej nie ma... . Z kolei przypowieść o garbach, które nam wyrastają, zawiera ostrzeżenie, że mogą one upodobnić się do nas, zagarnąć nasze życie i bez skrupułów wyrzucić nas z naszego świata. W innych opowiastkach czytamy o tym jak ludzie są podzieleni między różne lojalności, o buncie, który ma prowadzić do szczęścia, ale czasem - z powodu braku zdrowego rozsądku - przyczynia się do klęski, o samotności, utarcie władzy i utracie twarzy, o pragnieniu zdobycia sławy za wszelką cenę. Doskonała bajka "Wojna Lemurów" to przypowieść o przekleństwie nadmiaru interpretacji, braku tolerancji, niechęci do podejmowania rzeczowego dialogu oraz o kłótni i nienawiści, które stają się sztuką dla sztuki, zgubną ale pożądaną przez wszystkie strony sporu. Jakże to aktualne do dzisiaj, wystarczy włączyć jakiekolwiek wiadomości z kraju i ze świata. W zbiorze pojawiła się usunięta w 1963 r. przez cenzurę bajka "Wielki głód". Czy podpadła u cenzorów przez tytuł kojarzący się ze stalinowskim Hołodomorem, czy z powodu satyrycznego uniwersum ukazującego rządy nieudolnego dyktatora zwanego arcykapłanem i otaczających go pseudonaukowców z ich "rewelacyjnymi" pomysłami na cudowne uleczenie skrzeczącej rzeczywistości. A może jedno i drugie okazało się wtedy nieakceptowalne? Pozornie proste, humorystyczne historie są wielowarstwowymi powiastkami filozoficznymi znacznie odbiegającymi od klasycznych pierwowzorów: utworów Ezopa, Ignacego Krasickiego czy Jeana de La Fontaine`a, w których podział na to, co godne pochwały i zasługujące na naganę, był bardzo oczywisty. Po przeczytaniu “13 bajek z królestwa Lailonii dla dużych i małych" mam tylko jedno życzenie: żeby dla wszystkich to, co na dole było na dole, a co na górze niech pozostanie również dla wszystkich na górze. Tego właśnie nam wszystkim życzę. WYZWANIE CZYTELNICZE - SIERPIEŃ 2025 - PRZECZYTAM KSIĄŻKĘ Z LICZBĄ W TYTULE. (9)

Dla jasności książka nie tyle jest przedstawieniem egzystencjalizmu co próbą interpretacji osoby Outsidera. Wilson tropi obcego. Poddaje analizie głównie postacie literackie, namiętnie odczytując wszytko przez pryzmat biografii autorów. A opisując życie artystów sięga do pozostawionych przez nich pism. Dziwi podejście do chronologii, Wilson potrafi przedstawić pięć książek Hessego pod rząd dla przedstawienia widzianej przez się ewolucji Outsidera, ale nie dostrzega powiązań między poszczególnymi autorami, a przecież w dużej mierze to lektury ich kształtowały. Zastanawia również dobór książek. Z powieści Sartra tylko Mdłości, z Camusa tylko Obcy. Za to opowiadania Hemingwaya, Graham Greene, Henry James, Lawrence, mistyka buddyjska, Schiller, Goethe, poeci angielscy... Niemniej od tego co jest bardziej zastanawia to czego nie ma. Może to wina braku formalnego wykształcenia, może braku dostępnych lektur, może zaś anglosaskiego pochodzenia. Bardzo to wszytko niespójne, ale jeśli kogoś ciekowi zdecydowanie warto się zapoznać. Napisana przez samouka, chwilami przypomina typowo "szkolne" porównanie, ciekawe czy edukacja pozwoliłaby na wybicie się z tej formy. Autor próbuje stworzyć system, nazywa go w posłowiu "Nowym Egzystencjalizmem" lub co gorsza "egzystencjalizmem fenomenologicznym", będzie go tworzył przez kolejne książki. Ale wszystko to trąci myszką, a i mistyką przy okazji, i dość znamienny jest fakt, że autor największym powodzeniem cieszył się w Stanach.

Przeczytałem z zainteresowaniem. Twórcze niepokoje codzienności Mari Szyszkowskiej to książka, najprościej mówiąc o filozofii codzienności. Jest to termin ukuty przez samą Autorkę a odnosi się do tego, aby w sposób twórczy i głęboki doświadczać nasze dziś. Często bowiem rozpamiętujemy przeszłość lub wybiegamy myślami w przyszłość, tymczasem wiele odpowiedzi na nurtujące nas pytania zawiera się właśnie w chwili obecnej. Umiejętne jej przeżywanie wzbogaca nasze wnętrze, bowiem to właśnie w teraźniejszości przełamują się rzeczy małe i duże, rzeczy błahe i rzeczy ważne. Świadomość człowieka to rzecz, która z każdym dniem się poszerza i otwiera przed nim nowe możliwości. Aby stawić im czoło niezbędne jest odnalezienie się w chwili obecnej. Tak w skrócie przedstawia to książka. Pani Szyszkowska pisze bardzo zajmująco, przystępnym językiem i z dużą wnikliwością. Oprócz filozofii codzienności porusza też wiele ważkich tematów jak bunt, odmienność, twórczość, podróże, taniec czy starość. Osobiście polecam bo to książka niewątpliwie poszerzająca horyzonty, pełna odniesień do sztuki czy literatury i mająca w sobie to „coś” co sprawia ze czyta się ją z niemałą przyjemnością. Siedem gwiazdek (bardzo dobra).

Niestety Idries Shah, który mimo iż przybliżył światu zachodniemu idee sufizmu, nie budzi mojego podziwu bądź pełnego poparcia poglądów... Sprawia wrażenie pośpiechu i pobieżności w swojej podróży po "drodze Sufich". Natomiast z całą pewnością lektura książki może stanowić doskonały początek dla tych którzy ścieżką sufich będą chcieli pójść dalej.

Myślę, że książka jest świetnym początkiem zagłębiania się w cały świat buddyzmu. Temat buddyzmu poruszony jest bardzo kompleksowo (historia, założenia, odmiany, sytuacja dawniej i dziś),w sposób bardzo konkretny, ale potocznym językiem = całość jest łatwo przyswajalna. Zdecydowanie polecam jako bazę i początek do dalszych poszukiwań w tym temacie.