Nie bój tygrysa

Druga książka po Bara barakudzie za mną z cyklu Miasteczko z piekła rodem. Tym razem wziąłem się za Nie bój tygrysa spodziewając się znów historii podszytej lekką grozą i niezwykłych wydarzeń w jakie zostaje wplątana nasza bohaterka. Byłem ciekawy co tym razem dostanę i czy będę bawił się znów świetnie podczas czytania. Anna jest wolontariuszką pracującą w każdą wolna chwilę w schronisku dla psów. W czasie wizyty w nowym centrum handlowym spowodowanym zakupem karmy dla nich spotyka sprzedawczynie i zaczynają dziać się dziwne rzeczy.

Autor ponownie zabiera nas do miasteczka, które za sprawą miejskich legend powtarzanych od lat zawsze coś niesamowitego wkrada się w zwykłe życie bohaterów. Wszystko ma związek z nową otwartą szkołą, gdzie wcześniej mieściło się zapuszczone miejsce zwane Diabelską twierdzą, które wśród mieszkańców wzbudzało strach pojawiającymi się mrocznymi opowieściami o wszelkiej maści potworach, duchach lub miejskich legendach. Annie bohaterce kolejnej książki po Bara barakudzie idzie przekonać się, że niektóre legendy nie umierają nigdy. Historia jaką dostajemy może nie jest jakaś straszna, lecz bliżej jej do takich opowieści z dreszczykiem skierowanym do młodego czytelnika. Autor sięga po motywy niechęci do jednego z ulubionych zwierząt, to znaczy kotów i tworzy z tego historyjkę z elementami lekkiej grozy występującej czasami podczas czytania. Nastawiona na pojawienie się w subtelny sposób klimatu niepokoju i potrafiąca mimo wszystko trzymać w napięciu jest doskonała lekturą dla dzieci, przy której można spędzić miło czas. Nie brakuje tutaj zabawnych momentów z babcią, jej pieskiem lub nawet ze szczeniakiem ze schroniska, które potrafią poprawić humor. Dobrze wypada przedstawienie przyjaźni pomiędzy bohaterami, zwykłego życia z punktu widzenia dziecka i szkolnych przygód nieraz doprawionych szczyptą niepokoju.

Książka Nie bój tygrysa jest opowieścią o niechęci do kotów, która skutkuje niesamowitymi wydarzeniami w życiu bohaterki. Autor prowadzi zgrabnie swoją historie i nie można nudzić się w czasie czytania. Na pewno oprócz klimatu ma znaczenie szybko poprowadzona akcja, nie pozbawiona małych twistów i naprawdę nie wiedziałem jak zakończy się książka. Dlatego byłem nawet zaskoczony otrzymaną końcówką jaką dostałem, bo spodziewałem się innego zakończenia. Zresztą kto by się oparł małej i puchatej kuleczce, która jest przesłodka, mrucząca i sympatyczna. Chyba nikt. Sięgając po kolejny tom z serii o Miasteczku z piekła rodem dostałem bardzo fajną opowieść skierowaną do młodszego czytelnika, który jak przedtem z Bara barakudą można spędził miło czas i dobrze bawić się w czasie czytania. Bohaterowie dobrze zarysowani, nie papierowi, ale najwięcej wnosi i jest nakreślona główna bohaterka ze swoimi przygodami. Historia zawiera trochę lekkiej grozy, przypomina opowieści z dreszczykiem dla młodego czytelnika, nie można jej odmówić klimatu niepokoju i pojawienia się lekkiego humoru. Dlatego dobrze bawiłem się podczas czytania, a zakończenie było fajne i podobało mi się. Książka Nie bój tygrysa jest miłą lekturą w sam raz na wieczór, przy którym można bawić się świetnie i poczuć lekki klimat grozy. Nie żałuje czasu poświęconego na przeczytanie, bo była fajną książką do przeczytania w klimacie Szkoły przy cmentarzu, ale w wykonaniu lajtowym. Nawet okładka jest w podobny deseń zrobiona co przykuło mój wzrok. Książka spełniła moje oczekiwania i nie tylko szybko czyta się, akcja pędzi do przodu, ale spędziłem przy niej miło i przyjemnie czas dobrze bawiąc się podczas czytania. Dlatego polecam nie tylko młodym czytelnikom, a ja chętnie jeszcze kiedyś powrócę do serii Miasteczka z piekła rodem.

Druga książka po Bara barakudzie za mną z cyklu Miasteczko z piekła rodem. Tym razem wziąłem się za Nie bój tygrysa spodziewając się znów historii podszytej lekką grozą i niezwykłych wydarzeń w jakie zostaje wplątana nasza bohaterka. Byłem ciekawy co tym razem dostanę i czy będę bawił się znów świetnie podczas czytania. Anna jest wolontariuszką pracującą w każdą wolna...

Najlepsze z tej serii, z tych, które do tej pory przeczytałam (ta jest 3).
No kto nie oparł by się małej słodziutkiej, puchatej, miauczącej kuleczce? No kto? Ja tak samo jak bohaterka na pewno nie xD.
Polecam.

Najlepsze z tej serii, z tych, które do tej pory przeczytałam (ta jest 3).
No kto nie oparł by się małej słodziutkiej, puchatej, miauczącej kuleczce? No kto? Ja tak samo jak bohaterka na pewno nie xD.
Polecam.