The Picture of Dorian Gray

Dorian Gray, piękny młodzieniec, zepsuty przez Lorda Henry'ego, czy może od początku taki był, a Henry tylko popchnął go w kierunku odkrycia swojej natury? Ciekawa lektura, prawie nie czuć, by miała 𝟏𝟑𝟔 𝐥𝐚𝐭. Czytałam na zmianę wersję ocenzurowaną i nieocenzurowaną. W połączeniu ze znajomością życiorysu autora i tragiczną jego końcówką potęguje to wrażenia.

Lepsza wydaje mi się wersja ocenzurowana, bo jednak jest bardziej rozbudowana, dłuższa, ma więcej wątków. Niby szkoda, że usunięto dialogi, gdzie Basil Hallward wyznaje, że czuje coś więcej do Doriana, niż powinien, ale prawda jest taka, że one nie wpływały bardzo na fabułę, a też nie było ich dużo. Jakie to miało znaczenie, czy Basil był zauroczony w Dorianie, czy nie?

7/10

Dorian Gray, piękny młodzieniec, zepsuty przez Lorda Henry'ego, czy może od początku taki był, a Henry tylko popchnął go w kierunku odkrycia swojej natury? Ciekawa lektura, prawie nie czuć, by miała 𝟏𝟑𝟔 𝐥𝐚𝐭. Czytałam na zmianę wersję ocenzurowaną i nieocenzurowaną. W połączeniu ze znajomością życiorysu autora i tragiczną jego końcówką potęguje to wrażenia.

Lepsza wydaje mi...

Czy tylko ja odbieram tę piękną powieść jako przesiąkniętą homoerotyzmem? :)

Czy tylko ja odbieram tę piękną powieść jako przesiąkniętą homoerotyzmem? :)

Zakończenie niezwykle dobre. Pozycja momentami się dłużyła, ale absolutnie nietuzinkowa.

Zakończenie niezwykle dobre. Pozycja momentami się dłużyła, ale absolutnie nietuzinkowa.

Nie miałam jakiejś wielkiej ochoty na czytanie tej powieści, sądziłam, że nie będzie to powieść, która przypadnie mi do gustu. Wiadomo klasyka, coś tam wiedziałam o książce, dużo dobrego słyszałam, ale nie sądziłam, że z taką przyjemnością będzie mi się ją czytało. Wciągnęła mnie od pierwszych stron i trzymała przy sobie, to ten typ książki, który się chce przeczytać od razu i jednocześnie nigdy nie kończyć. Tydzień po przeczytaniu nadal siedzi mi w głowie. Siedzą mi w głowie bohaterowie, bohaterki, humor i całą wielowymiarową tematyka. Jestem nawet bardziej niż zadowolona z lektury, dosłownie jestem zachwycona i bardzo się cieszę, że na siebie trafiliśmy. Zwroty akcji w tej powieści momentami mną wstrząsały, elementy zaskoczenie były bardzo w punkt (przy postaci malarza, czy brata Sibil, no i samo zakończenie). Charakterystyka postaci, cała ich psychologia są wspaniałe, styl powieści i jej wielowymiarowość - totalnie powieść nieodkładalna. Zdecydowanie dzięki swojej wielowymiarowości, powieść ponadczasowa. Tematyka dobra i zła, cała teoria klasy próżniaczej, konsumpcjonizmu, hedonizmu, tego, że ludzie piękni nie robią złych rzeczy, że lepiej mieć niż być. To się wszystko wpisuje idealnie w nasze czasy. Przy okazji to też i bardzo cytatogenna powieść. Klimat i mrok wchłaniają bez reszty. Zdecydowanie lektura obowiązkowa.

„Książki, które świat nazywa niemoralnymi, to są właśnie te, które światu wykazują jego własną hańbę”.

Nie miałam jakiejś wielkiej ochoty na czytanie tej powieści, sądziłam, że nie będzie to powieść, która przypadnie mi do gustu. Wiadomo klasyka, coś tam wiedziałam o książce, dużo dobrego słyszałam, ale nie sądziłam, że z taką przyjemnością będzie mi się ją czytało. Wciągnęła mnie od pierwszych stron i trzymała przy sobie, to ten typ książki, który się chce przeczytać od...

"Portret Doriana Graya" to ciekawa i ważna powieść, która porusza uniwersalne tematy moralności, próżności i konsekwencji własnych wyborów. Niestety sposób wykonania sprawia, że historia momentami staje się nużąca i rozwlekła – wydarzenia ciągną się, a tempo jest bardzo wolne, przez co trudno poczuć emocjonalną więź z bohaterem. Dorian pozostaje postacią dość odległą emocjonalnie; jego decyzje i przemiany nie wzbudzają we mnie silnych uczuć, przez co trudno się naprawdę zaangażować w fabułę.

Mimo to książka ma swoje zalety – subtelne refleksje nad ludzką naturą i społecznymi konwenansami nadają jej głębię, a opisy i styl autora pokazują jego literacką finezję. Dla osób zainteresowanych klasyką i tematyką moralności, jest to pozycja warta uwagi, choć wymaga cierpliwości przy śledzeniu powolnej narracji.

Moją ulubioną postacią jest Basil Hallward, malarz i przyjaciel Doriana. Jego wrażliwość, szczerość i przywiązanie do wartości moralnych wyróżniają go na tle innych bohaterów, a jego lojalność i troska o Doriana sprawiają, że wzbudza sympatię i poczucie autentyczności w powieści.

Podsumowując: "Portret Doriana Graya" fascynuje ideą, ale w wykonaniu momentami może wydawać się ciężkostrawny.

"Portret Doriana Graya" to ciekawa i ważna powieść, która porusza uniwersalne tematy moralności, próżności i konsekwencji własnych wyborów. Niestety sposób wykonania sprawia, że historia momentami staje się nużąca i rozwlekła – wydarzenia ciągną się, a tempo jest bardzo wolne, przez co trudno poczuć emocjonalną więź z bohaterem. Dorian pozostaje postacią dość odległą...

„Portret Doriana Graya” to niezwykle aktualna książka, mimo tego, że swoją premierę miała ponad sto lat temu. Piękno nadal dla nas jako ludzi jest bardzo ważne, a chęć zatrzymania młodości jeszcze bardziej rozpaczliwa niż kiedykolwiek wcześniej.

Książka opowiada o tytułowym Dorianie Grayu, który jest niewątpliwie pięknym mężczyzną. Jego przyjaciel postanawia namalować jego obraz, który później podaruje Dorianowi. Główny bohater zauważy, że jego obraz się starzeje, jednak on pozostaje piękny i młody. Te dwa aspekty sprawią, że Dorian popadnie w spiralę szaleństwa, która z dnia na dzień będzie pochłaniała go coraz bardziej.

Ta książka to niewątpliwie jedna z lepszych książek klasycznych jakie miałam okazję przeczytać. Samo to jak bardzo jest ona aktualna wprawia zarówno w zachwyt jak i przerażenie. Jestem pod ogromnym wrażeniem jak autor nawet najmniejszą myśl potrafił ubrać tak w słowa, że człowiek odkładał książkę i musiał chwilę zastanowić się nad pięknem tego co właśnie dotarło do jego oczu.

Postać Doriana Greya to niezwykle dobrze skonstruowany charakter, który nie do końca należy do tych, które się lubi. Osobiście nie uważam, żeby Dorian był dobrym człowiekiem, ale absolutnie nie przeszkadzało mi to w lekturze książki. Już dawno pogodziłam się z tym, że nie każdy bohater jest postacią, którą można polubić a przy tym nie oznacza to, że nie jest piekielnie dobrze napisanym bohaterem.

Uważam, że książka kończy się w idealnym momencie dając przy tym czytelnikowi możliwość refleksji nad tym, co właśnie przeczytał. Z pewnością jest to książka do której chce się wracać i obserwować, jak przy okazji zmienia się świat dookoła a powieść nadal do niego pasuje.

„Portret Doriana Graya” to niezwykle aktualna książka, mimo tego, że swoją premierę miała ponad sto lat temu. Piękno nadal dla nas jako ludzi jest bardzo ważne, a chęć zatrzymania młodości jeszcze bardziej rozpaczliwa niż kiedykolwiek wcześniej.

Książka opowiada o tytułowym Dorianie Grayu, który jest niewątpliwie pięknym mężczyzną. Jego przyjaciel postanawia namalować jego...

Niby są przemyślenia, ale jakby nie prowadzą do żadnej idei przewodniej. Co najwyżej estetyzm

Niby są przemyślenia, ale jakby nie prowadzą do żadnej idei przewodniej. Co najwyżej estetyzm

Czytane w oryginale, co dodaje klimatu ale tez nieco utrudnia przekaz.
Sama książka jak na swe czasy naprawdę ciekawa, niecodzienna i wciągająca.
Fabuła jak i bohaterowie dają nam zarówno poczucie przeżywania z nimi ich życia jak i zagłębienia się w zyciu codziennym tamtych czasów, tak innym od zycia dzisiejszego. tym samym dzięki tej rosnącej przepaści czasowej książka tylko dojrzewa.

Czytane w oryginale, co dodaje klimatu ale tez nieco utrudnia przekaz.
Sama książka jak na swe czasy naprawdę ciekawa, niecodzienna i wciągająca.
Fabuła jak i bohaterowie dają nam zarówno poczucie przeżywania z nimi ich życia jak i zagłębienia się w zyciu codziennym tamtych czasów, tak innym od zycia dzisiejszego. tym samym dzięki tej rosnącej przepaści czasowej książka...

Poznajemy Doriana - młodego, zachwycająco pięknego mężczyznę, który staje się muzą malarza Basila Hallwarda. Pod wpływem cynicznego i błyskotliwego Lorda Henry’ego zaczyna wierzyć, że najważniejsze w życiu są młodość, uroda i przyjemność. W chwili niemal desperackiego życzenia pragnie, by to jego portret się starzał, a on sam pozostał wiecznie młody. I tak zaczyna się historia, w której każda decyzja ma swoją cenę (nie zawsze widoczną na pierwszy rzut oka).

Nie będę udawać... to nie była dla mnie prosta przeprawa. Na co dzień sięgam raczej po lżejsze historie, takie, które czyta się szybko i nie wymagają aż takiego skupienia. A tutaj dosłownie każde zdanie domagało się uwagi. Każda rozmowa bohaterów to mały filozoficzny pojedynek. I choć momentami czułam, że muszę się zatrzymać, odetchnąć, pomyśleć, to jednocześnie nie mogłam się oderwać

Bo ta książka jest… hipnotyzująca.

Najbardziej uderzyło mnie to, jak bardzo jest aktualna. Kult młodości, obsesja piękna, życie „dla doznań”... przecież to wszystko znamy aż za dobrze. Dorian nie jest tylko bohaterem, ale też lustrem. I to takim, w które nie zawsze chcemy spojrzeć. Im dalej brnęłam w tę historię, tym bardziej czułam niepokój. Bo to nie jest tylko opowieść o zepsuciu, lecz to opowieść o tym, jak łatwo się zatracić, kiedy przestajemy stawiać sobie granice.

Język powieści jest absolutnie zjawiskowy. Momentami miałam ochotę zaznaczać co drugie zdanie, bo było tak trafne, tak pięknie skonstruowane.

Z tej historii wyniosłam bardzo mądrą lekcję: piękno bez wartości jest puste. A życie skupione wyłącznie na przyjemności potrafi zamienić się w coś przerażająco jałowego.

Na koniec muszę powiedzieć jedno: jestem pełna podziwu dla Oscara Wilde’a. Za odwagę i bezkompromisowość. Za to, jak przenikliwie potrafił zajrzeć w ludzką duszę. Stworzył coś, co jednocześnie zachwyca i niepokoi, uwodzi i ostrzega. I choć nie była to dla mnie najłatwiejsza lektura, to czuję ogromną wdzięczność, że mogłam ją poznać.

Poznajemy Doriana - młodego, zachwycająco pięknego mężczyznę, który staje się muzą malarza Basila Hallwarda. Pod wpływem cynicznego i błyskotliwego Lorda Henry’ego zaczyna wierzyć, że najważniejsze w życiu są młodość, uroda i przyjemność. W chwili niemal desperackiego życzenia pragnie, by to jego portret się starzał, a on sam pozostał wiecznie młody. I tak zaczyna się...

Bardzo spontanicznie wpadła mi w ręce ta książka i nie żałuję. Czyta się ją lekko, piękne opisy, nietuzinkowe postacie. Lord Henryk był dla mnie najciekawszą postacią. Warto przeczytać.

Bardzo spontanicznie wpadła mi w ręce ta książka i nie żałuję. Czyta się ją lekko, piękne opisy, nietuzinkowe postacie. Lord Henryk był dla mnie najciekawszą postacią. Warto przeczytać.