Zemsta Czarnego Vulmei

Im człowiek starszy tym bardziej lubi zrelaksować się podczas czytania. Tak działają na mnie książki o Conanie. Nie wymagająca większego skupienia, rozrywka, dająca odpoczynek dla szarych komórek. Lubię tak beztrosko spędzone chwile. Plusy: + kolejne spotkanie z jednych z ulubionych bohaterów literackich; + Conan w nietypowej roli, samotny król próbujący ratować swoją królową; + samopas przemierza wschodni kontynent podążając za porywaczami; + czy uda się wyrwać ukochaną z rąk okrutnego czarnoksiężnika; + powroty Conana w miejsca znane z przeszłości, odwiedzanie starych znajomych; + przewodzenie morskim piratom, twardym góralom, pustynnym nomadom; + walka z okrutnymi i nieznanymi stworzeniami siejącymi strach w krainach; + relaks i odprężenie po trudach codzienności gwarantowane, o to chodzi; + dobrze że inni pisarze postanowili kontynuować cykl stworzony przez Howarda; + może nie zawsze z udanym efektem, ale z sentymentem sięgam po kolejne tomy. Minusy - mimo wszystko miejscami fabuła prosta, wręcz banalnie naiwna; - a już sama ucieczka z sali tronowej pełnej wrogów niewiarygodna. Ogółem książka dobra.

To jest moje pierwsze zetknięcie z Heroic Fantasy, i nie powiem nawet udane. Książka ma zaledwie 110 stron, więc wydarzenia się bardzo szybko dzieją, co ma swój plus w tym, że jest niewielka ilość stron, które są zapychaczami. Bywa trochę chaotyczna, i niektóre rzeczy wyskakują tu jak królik z kapelusza. Jest lekko krwawa, sporo osób i istot tu ginie. Początek był trochę trudny do czytania, zostaliśmy wrzuceni dosłownie w środek wydarzeń, i trzeba było chwili by się nie pogubić, ale za to dalsza część jest przyjemna w czytaniu i szybka. Nie wiem czemu ona ma no słabą ocenę. Główny bohater jest z typu: ja tego nie zrobię? Potrzymaj mi piwo. Nie ważne co by się wydarzyło to on i tak dokonuje czasem rzeczy niemożliwej i wychodzi z maks zadrapaniem. To ten typ bohatera, co nawet droga pewniej śmierci wydaje się zwykłą ścieżką przez las. A okazji do wyczynów było co nie miara, bo co 5 minut coś ich złego spotykało. Nie wiem skąd nabrałam takich sformuowań i porównań. Generalnie polecam ją

Trzy opowiadania, z czego dwa w stylu lovecraftowskim, napisane tak przekonująco i umiejętnie, że czytając zapomniałam, że to nie proza Lovecrafta, a Howarda. Pierwsze opowiadanie także bardzo dobre, z typowym dla oldschoolowego fantasy silnym i szlachetnym głównym bohaterem. Zdecydowanie moje klimaty. Polecam.

Zaczyna się tak – jesteś w pracy, eksperymentujecie z technologią, która „zamraża” materię i wydaje się, że jest to szansa na hibernację na setki lat i nagle coś idzie nie tak. Przed sekundą może marzysz o kolejnym kubku kawy, a potem budzisz się, trwa bitwa, dokoła ciebie dziwne istoty, mnóstwo dymu, pożar i poczucie, że nie masz pojęcia, gdzie ani kiedy jesteś, ale jedno przeczuwasz – minęło tysiące, a może i miliony lat. Jesteś prawdopodobnie jedynym człowiekiem na tej planecie (bo nawet nie jesteś pewny, czy to nadal Ziemia) i jeśli szybko się nie ogarniesz, to zginiesz. Tak zaczyna się „Przebudzenie kamiennego boga” Philipa J. Farmera – klasyka sci-fi (chociaż za chwilę się z tym trochę pokłócę, nie z klasyką, z tym sci-fi). Kogo ta książka zachwyci? Miłośników powieści sci-fi w vintage’owej wersji (pierwsze wydanie to 1970 rok i to czuć w sposobie pisania) oraz tych, którzy kochają Farmera jako pisarza, a jest ich sporo. Przyjrzyjmy się nieco bliżej fabule, bo dzięki temu będę się mogła kłócić z „tym sci-fi”. Główny bohater nazywa się Ulisses Singing Bear (Śpiewający Niedźwiedź) i dobrze się domyślacie, że ma indiańskie korzenie. Czy to ważne? Hmmm… Ja tej wagi nie zauważyłam. Wypadek podczas badań powoduje, że zostaje „zamrożony” i jako rodzaj kamiennego posągu przetrwa miliony lat. A kiedy się budzi (i od razu zyskuje status boga, bo mieszkańcy czcili ten posąg i wierzyli, że ożyje),to świat jest zupełnie inny i jeden z recenzentów napisał, że to trochę jak biblijny raj połączony z filmem przyrodniczym na sterydach i to określenie jest zaskakująco trafne. Ludzkość wyginęła, ale ewolucja nigdy nie stoi w miejscu, więc pojawiły się inteligentne zwierzęta, mówiące koty, waleczne szopy, sprytne i jakby dwulicowe nietoperzowate. Farmer napisał powieść, w której pokazał, jak Ziemia mogłaby wyglądać, gdyby dostała drugą szansę na istnienie bez nas. I teraz coś, co dla jednych będzie zaletą, a drugich znudzi do zaziewania. Autor umieścił w książce takie ilości opisów roślin i stworzeń, że audiobooka powinna czytać Krystyna Czubówna. I dzięki temu natężeniu „zieleni” Ziemia w powieści nagle jest zupełnie inna, a z drugiej szybko okazuje się, że bohaterowie nie przypominają ludzi z wyglądu, ale zachowania, intencje, kłótnie i wojny wydają się bardzo „ludzkie”. Ale! Co ważne, to nie jest trudna, przesiąknięta naukowymi akapitami opowieść. To mnóstwo opisów świata i jeszcze więcej akcji. Osoby, które lubią klasykę kina przygodowego pewnie poczują, że to ten sam klimat, te same schematy, tak samo kładzione akcenty. I teraz będę się w końcu kłócić z tym sci-fi. Bo jak na ten rodzaj powieści, to tutaj nie ma za dużo technologii, podróży kosmicznych zero, odniesień do nauki niewiele, chociaż w drugiej części powieści pojawia się niesamowicie ciekawy temat „zielonych technologii”. Ja bym raczej powiedziała, że to książka z nurtu postapokaliptycznego, ale przesunięta hen-hen w przyszłość i ludzkość nie próbuje tu przetrwać jako większa lub mniejsza grupa szczęśliwców (przeklętych?),którym się udało. Tutaj jeden przedstawiciel ludzkości próbuje od pierwszej strony nie zginąć i prawie od początku budować ten swój mit boskości, który mu spadł jak z nieba i może być jedyną szansą na przeżycie. Ale ostrzegam lekko, że jeśli styl pisania takich powieści w latach siedemdziesiątych uznajesz za zbyt uproszczony i wręcz staroświecki, a do tego „przydusi” cię ta ilość zieleni i zwierząt, to może być ciężko zachwycić się, a nawet dobrze się bawić z „Przebudzeniem kamiennego boga”. Ciekawostka – Philip J. Farmer i ta jego fascynacja naturą, przyrodą i jej ewolucją nie jest przypadkowa. W wielu swoich powieściach łączył motywy prosto z dziedziny biologii, ekologii, ewolucji środowiskowej, antropologii i religii. W szczególności fascynowało go to, jak biologia może wpływać na religie i kultury. Do tego miał zwyczaj konstruowania monumentalnych, ale niezwykłych światów – tutaj mamy potężne drzewo, w innej powieści niekończącą się rzekę. I zawsze takie niesamowite środowisko to punkt wyjścia do budowania fabuły i jeden z jej głównych bohaterów, bo w „Przebudzeniu kamiennego boga” to nasze drzewo będzie uznawane za inteligentne. Ode mnie powieść dostała mocne 6/10 i jako powrót do czegoś, co czytałam lata temu (nawet nie przyznam się, ile tych lat jest),to było miłe doświadczenie, ale nie poczułam się rzucona na kolana ani pomysłem, ani wykonaniem. WIĘCEJ RECENZJI ZNAJDZIECIE NA www.intensywni.pl

W latach młodości pochłaniałem wszystko co wiązało się z Conanem od książek poprzez komiksy, a na filmach kończąc. Był to jeden z moich ulubionych herosów fantastyki. Teraz stopniowo odświeżam sobie „Czarną serię”. Może naśladowcy Howarda nie piszą już tak jak on, ale było całkiem dobrze. Plusy: + kolejne przygody i tarapaty Conana w jakie nieodzownie wpada; + nie jest mu dane zbyt długo zagrzać w jednym mieście miejsca; + interesujący pomysł na kult Boga-Pająka, czczonego przez ludność Yezud; + co skrywają głębokie podziemia świątyni bezwzględnego bóstwa; + relaks i odprężenie po nerwowym i stresującym dniu gwarantowane; + czasami potrzebna jest literatura nie wymagająca większego skupienia; + Conan jakiego nie znamy, gotowy dla miłości nawet zamieszkać na stałe; + pokazuje swoje bardziej ludzkie oblicze, uczucia które nawet jego zaskakują; + nie braknie gwałtownych pojedynków, bójek, sojuszy i zdrady; + kto lubi taką literaturę w zachwyt nie wpadnie, ale i się nie zawiedzie. Minusy: - Conan i nauka magii, to mi w barbarzyńcy z północy nie pasowało; - nie wierzę, że Conan byłby w stanie się ustatkować. Ogółem książka dobra.

Jak na pozycję grozy w "Nie kopcie mi grobu" raczej nie wiele jej uświadczymy. Takich prawdziwych strasznych opowiadań jest może ze 3-4. Resztę zbioru dominują historie że tak powiem z dzikiego zachodu z elementami niesamowitymi. Jeśli jest ktoś ciekaw innego dorobku twórcy Conana to moim zdaniem warto sięgnąć po tę pozycje. Opowiadania raczej są proste w fabule, momentami nawet infantylne, ale mają swój urok. Howard nieźle oddaje nastrój dzikiego zachodu. Dla fanów mitologii Cthulhu też w tym zbiorze coś się znajdzie.

Stopniowo w ramach relaksu odświeżam sobie cykl o Conanie. Lata temu przeczytałem go po raz pierwszy. Ta część zrobiła na mnie pozytywne wrażenie. Podoba mi się gdy akcja prowadzona jest spójnie od początku do końca. Plusy: + Conan walczy jako dowódca rebeliantów o obalenie despoty Numedidesa; + czy mimo przewagi przeciwnika uda mu się sięgnąć po tron Akwilonii; + nie można rządzić państwem spełniając tylko swoje zachcianki; + okrutni i bezduszni władcy nie powinni sprawować rządów; + ambicja niektórych rządzących (mamy tego przykład w dzisiejszych czasach gdy prezydenci największych państw chcą rządzić światem) ma opłakane skutki; + dobre opisy toczonych pojedynków, bitew i rozstrzygających starć; + jak to często bywa zwykły przypadek może decydować o losie wojny; + dość często wsparcie można zyskać z najmniej oczekiwanej strony; + oczywiście nie zabraknie zdrady, magii i okrutnych czarnoksiężników; + rozrywka i odprężanie od bardziej wymagającej lektury gwarantowane. Minusy: - trochę brakowało mi klimatu tych czasów, opisy zbyt „suche” i pobieżne; - wolę jednak Conana jako samotnego lub w grupie przyjaciół walczącego z losem. Ogółem książka dobra.

Najczęściej zbiory opowiadań oceniam jako całość. Rzadko zdarza mi się w opinii oceniać każde z osobna. Tym razem dla odmiany tak właśnie zrobiłem. + Dom Arabu - 7 Nieokrzesany barbarzyńca w mieście pełnym intryg, gierek politycznych i religijnych. Czy będzie w stanie przerwać magiczne ataki na wysoko postawionych ludzi . + Jasnowłosa bogini Bal-Sagoth - 8 Nietypowe opowiadanie Howarda z czasów wikingów. Jakie tajemnice skrywa nieznana wyspa z bezwzględną boginią zagubioną w bezmiarze oceanu. + Dolina zaginionych - 8 Jakie sekrety skrywa Zagubiona Dolina, do której przez lata nikt nie wchodził. Jakie okropieństwo zamieszkuje jaskinię głęboko pod górą. + Głos El-lila - 6 Zaginiona cywilizacja w odmętach afrykańskiej dżungli. Czy możliwe jest przetrwanie z dala od zmieniającego się świata przez tysiące lat. + Przekleństwo złotej czaszki - 4 Liczyłem, że tytułowe opowiadanie będzie najlepsze. Zapowiadało się ciekawie, ale po kilku stronach skończyło się szybko i bez puenty. + Wyspa eonów - 7 Co odkryją rozbitkowie na nieznanej wyspie, zamieszkiwanej przez wymarłą rasę. Ogółem książka dobra.

Nie jest to literatura najwyższych lotów, ale też sięgając po Conana, nikt przy zdrowych zmysłach tego nie oczekuje. Chciałem dostać wielkiego złodupca o gołębim sercu, który jednym ciosem miecza przepoławia przeciwnika i dostałem wielkiego złodupca o gołębim sercu, który jednym ciosem miecza przepoławia przeciwnika. Jestem ukontentowany.

Opinia dotyczy całego cyklu,czyli tomom od 1 do 9, W tych tomach znajdują się oryginalne teksty Howarda. Może ktoś nazwie prozę Howarda banalną i prostą,jednak jest to całkowita nieprawda. Na ogół spotykam się z dziełami fantasy,które rozwlekają się na wiele obszernych tomów,całe serie zajmują długie półki,eksponując swoje wydęte grzbieciska. Oryginalne utwory Howarda o Conanie,w porównaniu z tymi kolosami zajmują niewielką przestrzeń. Jednak jaka to jest przestrzeń. Tępo akcji,egzotyka,dzikość świata. To tylko nieliczne zalety,które wybijają dzieła o Conanie na sam szczyt. Świat ,w którym żyje Conan,jest opisany perfekcyjnie,a podobieństwa do naszej starożytności sprawia że cała ta fikcja staje się nam bliższa. Brak dziwacznych ras jak karły i elfy, dodaje dodatkowego realizmu. Howard po mistrzowsku nakreślił przygody Conana, który wyrwał się z kart książek i rozpanoszył się w barwnych komiksach,filmach, obrazach,grach komputerowych i systemach rpg . Więc jak można powiedzieć iż Conan,jest prosty i banalny,skoro 86 lat po śmierci swego ojca,wszędzie go pełno i w ogóle nie wyhamowuję z impetem prze dalej. Nie wiem czy jakikolwiek bohater Heroic Fantasy zaszedł tak wysoko jak Conan. Wielce prawdopodobne iż błękitnooki barbarzyńca zdeklasował wszystkich, rozgromił całą konkurencję. Ja właśnie dziś zdobyłem ostatni brakujący 8 tom, wielkiej dziewiątki. Teraz czekam aż Vesper wyda coś Howarda, bo ptaszki ćwierkają że przymierzają się do tego.

Za swojego życia Robert E. Howard jako pisarz osiągnął umiarkowany sukces. Nie spodziewał się chyba nigdy, że postaci które stworzył i które zostawił za sobą – Król Kull, Bran Mak Morn, Salomon Kane a przede wszystkim – Conan z Cymmerii staną się legendarne i będą znane na całym świecie, a samo jego życie i twórczość będą natchnieniem dla wielu innych twórców i otworzą bramy fantastyki na nieznane dotąd rejony – magii i miecza. Po latach odnaleziono wiele szkiców i notatek Howarda do kolejnych opowiadań i powieści o Conanie i tak powstała cała seria spin-offów. Były mniej i bardziej udane. Ja wziąłem ostatnio na warsztat jeden z nich, autora który jest bezpośrednim spadkobiercą tradycji Conana – Karla Edwarda Wagnera. Autor ten, który sam też stworzył legendarnego barbarzyńcę – Kane’a był piewcą twórczości Howarda. Nie ma się więc co dziwić, że z treścią poradził sobie bardzo dobrze. Conan i Droga Królów to rasowa opowieść z ery Hyperborejskiej. Znajdziemy tutaj wszystko to, co w opowieściach o Cymmeryjczyku kochamy – silnych facetów, którzy muszą zwalczyć zło, piękne kobiety, okropnych magów, zdradę, miłość i przyjaźń. Conan, uratowany przez organizację Biała Róża, ma pomóc zbuntowanym mieszkańcom Dołu obalić króla-Tyrana, który ciemięży swój kraj i upaja się władzą. Musi jednak pamiętać, że „czy to człowiek posiada władzę, czy władza człowieka!?” Nie ma co tutaj drążyć nadmiernie tematu. Conan i Droga Królów jest hołdem dla Howarda i pisana dla fanów tego świata. Uzupełnia historie, którą REH pozostawił bez zakończenia.

Poul Anderson to autor wszechstronny. W tym roku udało mi się przeczytać już jego powieść, która jest absolutnym klasykiem fantasy czyli Złamany Miecz. Pisarz ten jest zresztą aktualnie dość mocno przypominany polskiemu czytelnikowi m.in. za sprawą wznowienia wspomnianej już powieści, ale także Olśnienia wydanego w serii Wehikuł Czasu wydawnictwa Rebis czy będących na ostatniej prostej dwóch powieściach wydanej w jednym tomie Tau Zero i Korytarze czasu przez Wydawnictwo Vesper, które opublikuje je w ramach swojej serii Wymiary. Biorąc się za bary z powieścią Andersona osadzoną w erze Hyperborejskiej miałem duże nadzieje i duże oczekiwania, bo Złamany Miecz zrobił na mnie naprawdę duże wrażenie. Wydawało się, że Anderson jest najbardziej kompetentny, obok Karla Edwarda Wagnera, do podjęcia rękawicy i zrealizowania zadania jakim jest napisanie powieści spin-off o Conanie z Cymerii. Cóż. Wyszło, mówiąc szczerze, średnio. Opowieść, którą podjął Poul Anderson dzieje się między pierwszym i drugim rozdziałem oryginalnego opowiadania Roberta E. Howarda pt. Królowa Czarnego Wybrzeża. Conan kosztuje życia jako pirat. Wysłuchawszy opowieści swojej ukochanej Belit – kapitana statku pirackiego „Tygrys”, postanawia odszukać jej brata Johanana, jednocześnie włącza się w bunt w królestwie Stygii, pomagając rebeliantom z prowincji Taja, którzy uwierzyli, że to właśnie Cymmeryjczyk ma być mitycznym wyzwolicielem. Barbarzyńca wplątuje się w splot zdarzeń, które doprowadzą go do pojedynku na śmierć i życie z najgroźniejszymi kapłanami Stygii. Byłoby wszystko w porządku, bo opowieść ta ma ręce i nogi i jest w miarę zgrabnie napisana, jednakże mam wrażenie, że Anderson za dużo próbował zmieścić na zbyt małej ilości stron. Często gubiłem się w bohaterach i wydarzeniach, które przeskakiwały w poszczególnych rozdziałach. Kiedy jednak Anderson skupił się na opisywaniu samego buntu, a już zwłaszcza krwawych rzezi dokonywanych przez Conana, wszystko wskakiwało na swoje miejsce. Dlatego mam mieszane uczucia do tej powieści. Niby wszystko gra ale w porównaniu z Wagnerem, Anderson gorzej poradził sobie ze światem REH.

Dość krótkie opowiadanie, zgrabnie umiejscowione między "Wieżą słonia", a "Komnatą śmierci". Andrew Offutt doskonale poradził sobie z kontynuacją. Lekki styl i dynamiczna narracja, zachowały klimat historii o barbarzyńcy z północy, stworzonych przez Roberta E. Howarda. Tą część, akurat śmiało mogę polecić (w przeciwieństwie do wielu innych, które mają niewiele, albo zgoła nic, z twórczością Roberta E. Howarda)

[Książka przeczytana w ramach FKK] Zbiór 6 opowiadań o Conanie z Cymerii, ułożone w chronologicznej kolejności z wstępem, mapą kontynentu oraz esejem pt: „Era Hyboryjska” od samego twórcy Conana, czyli Roberta E. Howarda. Można powiedzieć, że ten autor jest twórcą podgatunku fantasy, magia i miecz. Ten zbiór jest złożony z pierwszych chronologiczne, przygód Cymeryjczyka. Po prawie wieku od jego stworzenia, te historie, według mnie, nie zestarzały się tak strasznie, jak na początku myślał_m. Cieszę się, że w tym wydaniu, Pik uwzględniło esej Howarda o historii ery, która „była” pomiędzy upadkiem Atlantydy a początkiem zapisanej historii, bo myślę że dzięki temu bardziej się wciągneł_m w stworzony przez niego świat. Wielkie królestwa, magiczne stworzenia, bóstwa, wielkie bitwy ale także małe zbrodnie, zagadki jak u Agaty Christie ale o wiele mniej zawiłe, kradzieże artefaktów oraz niecierpliwy charakter Conana, z tego właśnie składają się te pierwsze opowiadania o młodym Barbarzyńcy. To co mnie urzekło to świat przedstawiony, który został ciekawie przedstawiony i zapożycza garściami z prawdziwego świata, żeby dodać realności temu wykreowanemu światu. Opowiadani w tym zbiorze może nie są odkrywcze lub najlepsze z najlepszych ale bardzo dobrze się przy nich bawiłam. Nie widać w nich wieku tych historii, brak tu jakichkolwiek obrazoburczych lub rasistowskich treści a postacie kobiece, może nie są idealne ale jak na tamte czasy, to były całkiem okej i myślę że dzisiaj też by nikt na nie bardzo nie narzekał. Postacie Conana oraz innych ludzi których spotyka na swojej drodze są dobrze zarysowane, nawet jeśli każda z nich pojawia się tylko w jednej historii, oprócz naszego bohatera. Moje pierwsze spotkanie z postacią Conana było owocne, zabawne oraz zaskakujące. Nie spodziewałam się, że te historie wytrzymają presję czasu, a jednak im się udało. Gratulacje Robertowi za napisanie ponadczasowych historii. Jak trafi w moje ręce więcej opowiadań, to na pewno z powrotem zajrzę do świata Conana.

Jestem pozytywnie zaskoczony tą lekturą, bo o wcześniejszej, (tegoż samego autora),pt; "Conan i najemnik" nie miałem dobrego słowa, - i to się raczej niestety, w ogóle nie zmieni, bo to był najzwyklejszy zakalec. Tej części historii o barbarzyńcy z północy, Conanie Cymeryjczyku, absolutnie nie mam nic do zarzucenia. Lektura mi się podobała i jest warta polecenia. Conan ma tutaj około 18-tu lat, ale szorstki styl życia wykształcił u niego charakter, który w przyszłości zaowocuje tym, że zostanie królem jednego z hyboryjskich królestw. Jak się okazuje, jest to ostatnia część kontynuacji przygód Conana z trylogii, Andrew Offutt'a o magicznych artefaktach - mieczu z Skelos i Oku Erlika. 1) Conan i czarownik. 2) Conan i najemnik. 3) Conan i miecz z Skelos. Dojrzała, przemyślana, i barwna fabuła. I można nawet śmiało stwierdzić, że nie powinno absolutnie nikogo dziwić, czemu Conan w przyszłości zostanie królem Aquilonii. Właśnie tak powinno się pisać powieści o Conanie.

Zbiór opowiadań dwóch klasycznych autorów fantasy. Niestety ich zestawienie dość niespójne, gdyż nawet kontrast przedstawionych przez nich światów mocno od siebie odbiega. Robert E. Howard tworzy fantastykę testosteronu, dając nam postać, która już przedarła się do popkultury i oczywiście inspirowała młodych chłopców zaczytujących się w fantastyce i wychowanych na Herkulesowej muskulaturze. Natomiast w opozycji jest Lord Dunsany tworzący świat mocno usytuowany w stylistyce oniryzmu, ale inspirujący największych pisarzy, których świat jeszcze bardziej przedostał się do popkultury. Zatem można szybko skontatować, iż kontrast za bardzo od siebie odbiega. Ocenę wystawiłem ze względu na sam zbiór twórczości Dunsany, któremu się poświęciłem. Tylko ta proza mnie zainteresowała i postanowiłem się jej przyglądnąć, gdyż nie ma na polskim rynku żadnego porządnego zbioru utworów Lorda Dunsany. "Marzyciel" to zbiór ośmiu opowiadań osadzonych w Krainie Snów. Obyczaje i wędrówki mieszkańców oraz pojawiających się w tej krainie postaci. Ich zmagania z czasem i przyglądanie się poetycznym pejzażom. Pojawiają się tu smoki i inne stworzenia fantystyczne, a nawet żyjątka znane ze świata jawy niekoniecznie ukazane w tej samej formie lub tych samych rozmiarów. Lektura czyni nas obserwatorami scen dziejących się w Krainie Snów z perspektywy nieznanego śniącego narratora. Właściwie znanego, bo mógłbym przysiąc, że tym narratorem jest po prostu autor. Teksty są bardzo lekkie i mają przystępny przekład nie odbiegający od poetyki. Moim zdaniem śmiało można czytać te opowiadania do snu także dzieciom. By je czytać należy jednak wybrać odpowiednią porę. Z autopsji mogę zasugerować czytanie przed porą snu. Wczucie się w tekst wspaniale nas przygotuje do zaśnięcia. Odkryciem dla mnie jest jeszcze pewien dodatek, który zalecam przy lekturze, mianowicie czytanie do idealnie pod tą prozę skomponowanej muzyki zespołu Psyclopean. Muzycy stworzyli nawet cały album dedykowany prozie Lorda Dunsany pt. "A Dreamers Tale" czyli 'opowiadania marzyciela'. Osobiście uznałem taki rodzaj czytania za idealny rytuał lektury Lorda Dunsany. Czytany tekst zleje się z muzyką i osnuje nas niczym mgła zakrywająca nas bielmem snu. Treść zapadnie nam w pamięć na pewno, a kto wie może nawet przeniesie do opisywanego przez Dunsany świata. A świat przedstawiony skomponowany jest za pośrednictwem świetnie dobranych zdań, przywodzących nam na myśl świat baśniowy, kojarzący się z egzotyką i orientem. Nazwy krain to słowotwórcze gry bądź przyśnione nazwy, aczkolwiek Carcassonne istnieje w rzeczywistości i pojawia się w prozie Dunsany, jako miasto pretendujące do zdobycia. W rzeczywistości francuskie Carcassonne także było wiele razy zdobywane, a popularna gra o nazwie tego miasta polega na zdobywaniu terenu. Lektura skłoniła do przemyślenia czy inspiracją do gry stał się historyczny zarys, czy literacki sznyt? Bowiem Lord Dunsany inspirował największych twórców, między innymi Lovecrafta i Tolkiena. Obaj panowie znani są z światotwórstwa, który jest tylko ich. Jak Tolkien stworzył Śródziemie i całe zastępy autonomicznego świata, tak to właśnie Lovecraft moim zdaniem stał się spadkobiercą Dunsany. Oboje stworzyli Krainę Snów. Krainy Dunsany o nazwie - rzeka Yann, miasto Zoon, Uthnar Vehi, Kyph, Mandaroon czy Belzoond brzmią jak podobne słowotwórstwo senne z języka aklo, stosowanego przez Lovecrafta. Szczególnie Wzgórze Sneg Dunsany mocno inspirowało zapewne Równinę Leng Lovecrafta. Krainy Snów mają także swoje bóstwa i tak jest w przypadku obu autorów. Można by przyjąć, że Lord Dunsany i Howard spotkali się gdzieś na sennej drodze pisarskiej i trafił swój na swego. Śmiało i z wielką radością polecam więc przeczytanie samego zbioru "Marzyciel" tym, którzy szukają czegoś nadrealnego i baśniowo fantastycznego. Puszczam także proszące spojrzenia do wydawnictw, aby pochylić się bardziej nad wspaniałością literatury Dunsany i zaznajomić nas z tym brytyjskim klasykiem. Obok Wilde'a, Byrona i Dickensa myślę, że będzie miał szacowne miejsce. Były mżonki o "Bogach Pegany" od Vespera, póki co cisza... Może najwyższa pora?

Lubię czasami w ramach relaksu sięgnąć po książki z cyklu Conan. Szczególnie te opowiadania napisane przez Howarda. Lin Carter oraz L. Sprague de Camp stanęli na wysokości zadania i ich wersja przygód Conana przypadła mi do gustu. Plusy: - miło spędzone chwile i relaks przy czytaniu kolejnych przygód Conana; - odwiedzamy Bezimienną Wyspę, Amazonki, odnajdujemy Koronę Kobry; - niespodziewanie Conan spotyka na Czarnym Wybrzeżu starego przyjaciela; - walki, pojedynki, brutalne i bezwzględne starcia z różnymi wrogami, - dworskie intrygi, knowania i zdrady w celu przejęcia władzy; - Conan chroni i broni córkę króla przed zapędami czarowników; - ludzie nie cofną się przed niczym aby osiągnąć swój cel; - spora dawka czarnej magii, zmuszania ludzi do uległości; - kilka zaskakujących zwrotów akcji, Conan nie zawsze wygrywa; - podobał mi się pomysł na mięsożerne drzewo Amazonek; - ciekawe chociaż trochę melancholijne zakończenie. Minusy: - opowiadania pisane przez Cartera i de Campa są bardzo schematyczne; - miejscami fabuła przewidywalna, wręcz naiwna. Ogółem książka dobra.