Nieprzemakalni

Rewelacyjny zbiór jedenastu opowiadań o młodzieży znajdującej się w najtrudniejszym momencie dojrzewania - 13-16 lat. To wiek podejmowania pierwszych dorosłych decyzji; wychodzenia z dzieciństwa i wchodzenia w dojrzałość, świadomej konfrontacji z rzeczywistością i brania odpowiedzialności za swe czyny. I nie chodzi tylko o miłość, ale też solidarność, wierność sobie i bliskim, zaufanie czy przyjaźń. Sołonowicz-Olbrychska, Fleszarowa-Muskat, Pawłowski i Dańkowska wybitni i wspaniali! Bardzo mądre opowiadania, pełne wrażliwości i ukazania wszystkich odcieni świata młodych ludzi.

Pierwszy raz przeczytane w gimnazjum, drugi raz w liceum, trzeci raz teraz, kiedy jestem na studiach. Za każdym razem wyłuskuję z tej książki coś nowego. W porównaniu do pierwszej części dużo poważnejsza. Momentami wciąż zabawna, ale czuć dorosłość Lilki. Pewnie przeczytam znowu za czas jakiś i wyniosę z niej kolejną życiową mądrość.

Jedna z ulubionych nastoletnich lektur, czytana x razy. Lilka bardzo mi imponowała i chciałam być taka jak ona - przede wszystkim w kontaktach z chłopakami. Powojenne realia były dla mnie - w latach 70. i 80. - już mocno egzotyczne, acz pewnie nie tak jak dla współczesnych dziewczyn.

"Czy można życie odkładać do pojutrza? Przecież w końcu liczy się każda chwila i żadnej nie można, ot tak sobie, wykreślić". Agnieszka, to dziewczyna, która żyje pod kloszem nadopiekuńczych rodziców. Jest lubiana przez rówieśników jednak większość czasu poza szkoła spędza z rodzicami. Nie wydaje jej się to dziwne, dopóki nie poznaje nowego kolegi w klasie - Krzysztofa. Agnieszka zauważa, że rodzice chcą ją ochronić przez wszystkim, co w życiu niewygodne i niebezpieczne, ograniczając mocno doświadczenia swojej córki. Agnieszka zaczyna się zastanawiać, jak powinno wyglądać jej życie i czy nie powinna więcej czasu spędzać z rówieśnikami, zwłaszcza z Krzysztofem. Książka, którą czyta się bardzo szybko. Autorka ukazała typowe nastoletnie problemy, rozterki, przemyślenia, wątpliwości. Czasami poprzez niedomówienia więcej rozumiemy, niż gdyby dana sytuacja była dokładnie opisana. Autorka przedstawiła młodzież sprzed kilkudziesięciu lat i być może niektóre sytuacje wydają się współczesnym młodym ludziom śmieszne lub nie do pomyślenia (np. chęć posiadania centralnego ogrzewania lub sentyment do pieca kaflowego) ale jeśli chodzi o uczucia, wątpliwości czy problemy natury moralnej to takie rzeczy się "nie starzeją" i są ponadczasowe. Bardzo polecam, jak wszystkie książki autorki.

Ta książka przeleżała u mnie na półce dość sporo czasu, to stare wydanie, jeszcze z lat 70. Doprawdy nie wiem, czemu nie zabrałam się za nią wcześniej. Na 2 godziny zostałam wciągnięta w inny świat, może nawet w ten czwarty wymiar, który jest tu opisywany. Mimo, iż historia jakaś bardzo wyszukana nie jest, łatwa w odbiorze to ma w sobie jakąś magię i klimat. O wiele bardziej wolę takie książki od tych 'nowoczesnych', o współczesnych nastolatkach, które stale opisują swoje sytuacje miłosne. Uwielbiam postać Bursztyna, przypomina mi pewną bliską mi osobę... Dzięki tej książce chyba jeszcze bardziej zrozumiałam i doceniłam Jego wspaniałość. :)

Ponownie trafiłam na książkę, po której spodziewałam się czegoś innego. Tym razem jednak nie było to rozczarowanie. Książka ta, choć na początku mi się trochę dłużyła, była naprawdę dobra. Poruszała wiele ważnych tematów, których tłem była II wojna światowa. Dla mnie, jako nastolatki w XXI wieku, trudno zrozumieć te okoliczności, w których dorastała Luiza - główna bohaterka. Mimo to widoczny jest fakt, że niektóre rzeczy, takie jak sposób kontaktu między rodzicami i dziećmi w sprawie sprzątania lub nauki, nie zmieniły się tak bardzo od tamtego czasu.

Książka Zofii Chądzyńskiej jest formą pamiętnika. Czterdziestoletni chirurg i ojciec spisuje tam historię życia, a jednocześnie próbuję zrozumieć swego czternastoletniego syna. Felek, bo tak nazywa się autor pamiętnika, porównuję na początku swoje dzieciństwo z dzieciństwem syna, Michała. Zakładał owy dziennik z myślą o nim. Jednak w połowie sam utwierdza się w przekonaniu, że jest to jakaś forma terapii, zamknięcie pewnego rozdziału w swoim życiu. Książka spodobała mi się. Pokazywała jak wielkie znaczenie ma pierwsza miłość nawet dla czterdziestoletniego mężczyzny.

Zbiór jedenastu opowiadań o młodzieży w najgłupszym wieku: kiedy już nie jest się dzieckiem, ale jeszcze nie jest się dorosłym; kiedy wciąż popełnia się durne błędy, ale już umie się wyciągać z nich wnioski i naukę na przyszłość. O takich właśnie zmaganiach z życiem, wchodzeniu w dorosłość, dojrzewaniu, przekraczaniu własnych granic i łapczywym chwytaniu pierwszych oddechów dorosłości są te opowiadania. Bohaterami są głównie harcerze, choć nie tylko. Świat przedstawiony nie jest czarno-biały, nic nie jest tu tendencyjne i przewidywalne. A przede wszystkim każde z opowiadań jest mądre i daje czytelnikowi dobry przykład.

Główną bohaterką powieści jest czternastoletnia Magda mieszkająca wraz z rodzicami i starszym bratem w trzypokojowym mieszkaniu. Pewnego razu Magda zauważa, że jej przyjaciółka, Agnieszka, woli towarzystwo niejakiego chłopaka Wieśka od towarzystwa Magdy. Ciężki to przeżywa, a gdy widzi, że inne dziewczyny z klasy również zaczynają interesować się chłopcami, wpada w coś na kształt przygnębienia. W końcu Magda sama się zakochuje i to w tym samym Wieśku, w którym zakochała się również jej przyjaciółka. W książce jest dużo przemyśleń Magdy na temat początkowej fazy dojrzewania nastolatków, tylko że ona nie zdaje sobie sprawy, że to jest właśnie dojrzewanie. Nie rozumie sytuacji w jakiej się znajduje, nie rozpoznaje siebie i swoich koleżanek. Jej przemyślenia są na pewno ciekawe, ale z punktu widzenia osoby dorosłej, mało oryginalne. Książka jest adresowana do nastolatek (rodzicom też polecam, aby lepiej zrozumieli swoje dzieci wchodzące w okres dojrzewania) i dla nastolatek te refleksje mogą wydawać się w jakiś sposób "nowe". Dużym plusem powieści są ustępy dotyczące mitologii greckiej. Mamy tu kilka historii miłosnych rodem ze starożytnej Grecji, a mianowicie są tu mity o Persefonie i Hadesie, Akontiosie i Kidyppe, Alfejosie i Artemidzie, Tetydzie i Peleusie, Atalancie i Melanionie, Echo i Narcyzie.

Jak ja tego filmu nie lubiłem... "Dziewczyński" film zabierał czas w Ekranie z bratkiem miejsce "prawdziwie dobrym" serialom, jak Templariusze czy Wakacje z duchami. A dziś? Wróciłem do serialu z przyjemnością, a potem sięgnąłem po książkę. Są wyraźne różnice, z reguły na korzyść serialu - wrak a nie podziemna komórka, śledztwo innego rodzaju. Mimo to czytałem z przyjemnością. Może i byli kiedyś tak myślący młodzi ludzie? Choć sama Majka przyprawiała mnie o szewską pasję! Jestem pewien, że przy takiej postawie małżeństwo z Arielem sypnęłoby się przy pierwszej okazji, o ile w ogóle do niego by doszło. Za to z przyjemnością dostrzegłem lektury Ariela: Wakacje cyborga, Wybór nowel fantastycznych. Ech, gdzie te czasy? PS. Ale że Ariel nazywał się naprawdę Hipolit Grobla? No proszę...

Przecudna, ciepła i wyjątkowa historia pięknego pieska mądrego, oddanego bezgranicznie całą swą miłością, oddaniem do swojej właścicielki, która bardzo go kocha i przywiązana jest do swojego czworonoga. Pewnego razu Drab zaginął, dla Dzidzi to ukochane zwierzę, chce go odnaleźć dowiedzieć się gdzie może być. Pies to ogromna odpowiedzialność trzeba być odpowiedzialnym, opiekować się cały czas nim, wyprowadzać na spacery i karmić. Pies ma też uczucia, pokazuje bardzo i czuje, bardzo chce czuć się kochane przez swojego właściciela. Historia wzruszyła mnie do głębi, pełna uczuć, ciepła i zaskakująca. Postać Alicji szczególnie mi się spodobała, barwna, wspaniała jest, jak i Dzidzi również śledziłam z zainteresowaniem przygody dwóch bohaterek, zaciekawiły mnie i zakończenie skończyło się szczęśliwie . Bardzo mnie zachwyciła ta książka jestem zachwycona odprężyła mnie i zrelaksowała wspaniale.

"Con Amore" to piękna opowieść o miłości, przyjaźni, trudnych wyborach i o chorobie. Prawdziwa historia, wzruszająca chorej Ewy dziewczyny co bierze udział w konkursie Chopinowskim grając na fortepianie osiąga sukces. Przejmująca, wyciskająca łzy powieść przecudna, dramatyczna książka tak bardzo dobra jak i film mi się podobała!!!

"Szłam akurat do fryzjera po cielęcinę [...]" Tak rozpoczyna się moja najukochańsza książka z czasów młodości. Tak najulubieńsza, że obiecałam sobie wtedy, że jeżeli kiedyś będę mieć potomka płci męskiej, to otrzyma imię Wiktor. Na szczęście raczej nie przyjdzie mi spełniać swoich szczenięcych gróźb :) "Kocha, lubi, szanuje..." to książka z inne epoki, w której do fryzjera chodziło się zaopatrzyć w mostek cielęcy, ale pierwsza miłość dwojga młodych ludzi pewnie zbytnio się od współczesnych licealnych uczuć nie różni. Zresztą, to nie opis tego skomplikowanego, poniekąd, związku Oleńki i Wiktora budzi mój sentyment. Ta książka niezmiennie od lat bawi mnie swoim humorem. Do tego jeszcze opis wyjazdu do Węgier, który sprawił, że marzyłam o zobaczeniu Budapesztu. Uwielbiam tę historię, to książka z kategorii "magiczne wspomnienia".

Książka choć wydana w latach 70tych porusza typowe problemy nastolatków. Choć realia troszkę inne niż dzisiejsze to problemy wciąż takie same. Potrzeba akceptacji wśród rówieśników, pierwsze zauroczenia, problemy z nauką i nauczycielami, a przede wszystkim ze sobą i własną tożsamością. 17-letnia Mirka przez wakacje, które spędza u cioci w Sopocie, z niedojrzałego podlotka przeobraża się w odpowiedzialną wiedzącą czego chce dziewczynę. Osoby które spotyka i sytuacje, które się jej przytrafiają uświadamiają jej że nie wszystko w życiu jest takim jakim się pierwotnie wydawało. Polecam młodym mającym problem ze sobą, a także rodzicom bo być może pomoże zrozumieć rozterki dorastającej młodzieży.

Powieść czytana wiele razy - wiele lat temu, w czasach kiedy trudno było trafić na dobrą książkę dla młodzieży i młodych dorosłych. Ja wtedy byłam nią zachwycona. Historia dwojga młodych ludzi, którym zaraz po poznaniu los płata figla i rozdziela ich na długi czas. Na szczęście jednak nie na zawsze. Polecam wszystkim osobom zakochanym w książkach. Czasem trzeba na chwilę oderwać się od współczesnych powieści i wrócić do dawnych dobrych autorów.

Książka układanka, na początku nic nie jest zrozumiałe, pod koniec też nie wszystko, ale całość jest nieco poetycka, więc tak ma być. To wakacje w latach sześćdziesiątych, ale nie takie ożogowskie wakacje, a bardzo poważne, inicjacyjne i melancholijne. Nic tu się wielkiego nie dzieje, trochę chłopackości, trochę zakochania, kłopoty rodzinne, niedopowiedzenie i przemilczenia, a jednak trzyma się czytelnika już po.

Czytałam w wakacje dwadzieścia lat temu, będąc wówczas pietnastolatką. Ta historia zapadła mi głęboko w pamięci, znajomość Przemka i Alicji, ich piękne letnie dni, czuję jakbym tam była z nimi i zajmowała się rozwiązywaniem zagadki kradzieży. Moja blisko trzyletnia córka ma na imię Alicja, a ja uwielbiam miód akacjowy - żaden inny mi tak nie smakuje. Sentyment do książki 💚 Jest w niej coś niezwykłego, zdumiewającego a zarazem prostego. Wywołuje szczery uśmiech na koniec. Polecam każdemu taki uśmiech.

"Bandę Rudego" przeczytałem po raz pierwszy na początku lat 90. XX wieku będąc uczniem czwartej lub piątej klasy szkoły podstawowej. Próbowałem wówczas stosować hasła typu "normalka, kwadrat w kole" itp. ustawiając się na przerwie z moim ówczesnym serdecznym kolegą, ale on nie za bardzo łapał znaczenia tych sloganów, pomimo moich prób ich wyjaśnienia. ;) Figura w haśle odpowiadała numerowi sali lekcyjnej, pod której drzwiami mieliśmy się spotkać. Piękne wspomnienia. A książka sama w sobie rewelacyjna, nic dodać, nic ująć. Polecam!!! ps. Fajne to były czasy, gdy jakąś książkę wydawano w cyklu i czytelnik musiał czekać, aż wyjdzie kolejna część. Miało to też istotny walor kolekcjonerski.

Akcja książki dzieje się w lipcu, w sennym miasteczku – Kaleniu. Dominika mieszka z mamą w domu nad rzeką. Obok, na wzgórzu mieszka babka, której nie znosi z wzajemnością. W pobliżu mieszka też przyszywany dziadek – rzeźbiarz Pażych. Paweł to chłopak z Domu Dziecka, który u Pażycha znalazł drugi dom. Adam to niedoszły uciekinier z Domu Dziecka, który znajduje w Dominice przyjazną duszę, a jej dom, a nawet sama kuchnia, to dla niego ideał prawdziwego domu. Stopniowo poznajemy historię każdego z bohaterów. Poznajemy też codzienność życia w Domu Dziecka lat sześćdziesiątych – wspólne posiłki i wieloosobowe sypialnie, moczenie nocne, ciułanie drobnych oszczędności żeby mieć coś własnego, czekanie co niedziela czy może przyjedzie ktoś z rodziny… Zajrzyj do środka: https://czytamiogladam.home.blog/2019/05/07/dominika-znaczy-niedziela-maria-borowa