Także ta książka była dla mnie dodatkowym „pokarmem” w czasie samotnych posiłków. Mogłem spożywać i słuchać treści, które w swej formie są niezwykle lekkie, ale w przesłaniu — potężne.
O, jakże chciałoby się, aby każde dziecko mogło spotkać się z takimi baśniami, które nie są jak niektóre obrzydliwe bajki dzisiejszych czasów, które promują kłamstwo, przemoc, a wreszcie bałwochwalstwo. Baśnie Andersena są PEŁNE PRAWD O WARTOŚCIACH ŻYCIA LUDZKIEGO, o mądrości, która nie jest nadymaną wiedzą, ale która jest tym światłem serca, dzięki któremu dokonane wybory niosą wspaniałe owoce.
Czyż nie o tym mówi, chyba wszystkim znana „Królowa śniegu”, w której wartość miłości, niewinności serca i zachwytu życiem przynosi prawdziwą radość, a także jest w stanie ocalać i ratować innych? Inny przykład, chyba nie tak bardzo znana, opowieść o Syrence — zawiera jakże mocne przesłanie o potędze miłości, o wielkiej wartości poświęcenia się dla drugiego i zdolności do cierpienia. Podobne w swej treści do tych wymienionych są: „Len”, „Polny kwiatek”, „Matka”. I myślę sobie: w jakże wielkim kontraście jest to do akcentów dzisiejszego świata, który nie formuje do tego, aby uszczęśliwiać innych, aby ich oddalać, ale aby ich raczej „wyssać” dla własnych pragnień, uciechy i wygody. A może nawet zabić.
Autor baśni stworzył także takie, które na podobieństwo treści obecnych w mądrościowych księgach biblijnych wyśmiewają pychę i głupotę, gdyż te nie nie wnoszą do życia piękna i wartości, a z czasem staje się tragedią osoby, która odrzuciła mądrość (→ „Ropucha”, „Czerwone buciki”, „Motylek”).
W baśniach Andersena uderza ogromna doza wiary! To, co się dzieje w jego baśniach, to, o czym te opowiadają, co chwila przypominają człowiekowi (czytelnikowi, słuchaczowi),że nasze życie dzieje się w obliczu Boga. Niejednokrotnie zostaje przypomniana prawda o duszy ludzkiej, o jej nieśmiertelności, o sądzie ostatecznym, na którym dusza za swe dobre uczynki (a tym bardziej za cierpienie na tej ziemi) otrzyma w Niebie od Boga pociechę i nagrodę szczęśliwości wiecznej (→ „Anioł”, „Coś”, „Dziewczynka z zapałkami”). Złoczyńcy niestety sami się tego pozbawią. O, takie treści są niewygodne dla dzisiejszego świata, gdyż karmi się on zupełnie innymi przekonaniami, i który nie wierzy świadectwom o żywym Bogu, aniołach, czy świętych pańskich, a przez to nie wierzy w prawdę o realnej wieczności, w której żyją osoby (boskie, anielskie, ludzkie).
Bardzo podobały mi się „Dzwony” ze swoim akcentem na piękno serca ludzkiego i równość godności ludzi, która nijak nie zależy od statusu społecznego, majątku i tym podobnych. W twórczości Andersena zauważyłem także uwypuklenie pragnień ludzkich, tego, że od najmłodszych lat człowiek poszukuje „czegoś więcej, czegoś większego”. Przypomina to słynną naukę świętego Augustyna o tym, że skoro człowiek jest przez Boga stworzony i do wieczności przeznaczony, to właśnie dlatego od najmłodszych lat będzie spotykał się z uczuciem niespełnienia i tęsknoty, a te będą go męczyły i spokoju mu nie dadzą → „Stworzyłeś nas bowiem dla siebie i niespokojne jest nasze serce, dopóki nie spocznie w Tobie” (św. Augustyn „Confessiones” I, 1, 1). Coś takiego pojawia się w wielu baśniach Hansa Christiana (→ „Choinka”, „Coś”, „Bąk i piłka”).
Jeszcze jedno. Niektóre baśnie nie tylko, że nie kończą się łagodnie i szczęśliwie, ale wręcz dramatycznie i boleśnie. Myślę, że i takie treści są potrzebne. Dzięki nim Andersen nas, czytelników (najpierw dzieci, potem nas — dorosłych; czy może odwrotnie?) nie usypia, nie zagłaskuje jakąś cukierkowatością i naiwnością życiową, ale raczej potrząsa, ostrzega. W tym kontekście najmocniejszym przykładem dla mnie był „Cień”.
ks. Paweł Kamola
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce Alicja w Krainie Czarów. Po drugiej Stronie Lustra
Zaczęło się od miłości do animacji Disneya, później filmu, a na końcu książka okazała się absolutnie fantastyczna. Obie części Alicji pozostaną w moim sercu. Absolutny klasyk dla dzieci i dorosłych także.
Zaczęło się od miłości do animacji Disneya, później filmu, a na końcu książka okazała się absolutnie fantastyczna. Obie części Alicji pozostaną w moim sercu. Absolutny klasyk dla dzieci i dorosłych także.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKlasyka literatury dziecięcej z jedyną w swoim rodzaju logiką (lub jej brakiem). Zapomnisz na chwilę o całym świecie, niezależnie od metryki.
Klasyka literatury dziecięcej z jedyną w swoim rodzaju logiką (lub jej brakiem). Zapomnisz na chwilę o całym świecie, niezależnie od metryki.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPrzesłuchałam i postaram się zapomnieć. Nie porwała mnie absolutnie. W dzieciństwie Alicja była na pierwszym miejscu, teraz w ogóle do mnie nie trafia. Dzieciństwo i dorosłość jak widać rządzą się swoimi prawami.
Przesłuchałam i postaram się zapomnieć. Nie porwała mnie absolutnie. W dzieciństwie Alicja była na pierwszym miejscu, teraz w ogóle do mnie nie trafia. Dzieciństwo i dorosłość jak widać rządzą się swoimi prawami.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDruga czesc Alicji to gra w szachy, juz troche bardziej skomplikowana niz karty. Stanowi wieksze wyzwanie dla umyslu niz bajkowa jedynka co moze czynic ja nawet bardziej ciekawa. Ja jestem cienkim szachista akurat bo wiem tylko jak sie poruszac figurami i mam podstawowa wiedze w tym temacie i jak z kims wygram w szachy online to jest swieto lasu wiec moja wiedza nie dala mi klucza do zrozumienia w 100% o co chodzilo autorowi dokladnie ale na pewno pomaga sobie lepiej wyobrazic swiat po drugiej stronie lustra ktory kieruje sie innymi zasadami niz nasz fizyczny ale zasady gry w obu swiatach sa podobne bo jak pionek przejdzie na druga strone szachownicy i pokona 8 pol to moze byc figura jaka chce nawet królowa.
Druga czesc Alicji to gra w szachy, juz troche bardziej skomplikowana niz karty. Stanowi wieksze wyzwanie dla umyslu niz bajkowa jedynka co moze czynic ja nawet bardziej ciekawa. Ja jestem cienkim szachista akurat bo wiem tylko jak sie poruszac figurami i mam podstawowa wiedze w tym temacie i jak z kims wygram w szachy online to jest swieto lasu wiec moja wiedza nie dala mi...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toRzeczywiście, dobrze oddaje naturę snu. Ale to tylko sen. Rzadko kiedy przywiązujemy do niego większą wagę. Zawiera symbole? I cóż z tego? To ma być sposób na nudę? Odgadywanie czego symbolem jest dana postać, czy sytuacja? Cóż z tego skoro nie układa się z tego jakaś istotniejsza prawda ogólna, czy przesłanie. Dla mnie to była najwyżej przeciętna rozrywka.
Rzeczywiście, dobrze oddaje naturę snu. Ale to tylko sen. Rzadko kiedy przywiązujemy do niego większą wagę. Zawiera symbole? I cóż z tego? To ma być sposób na nudę? Odgadywanie czego symbolem jest dana postać, czy sytuacja? Cóż z tego skoro nie układa się z tego jakaś istotniejsza prawda ogólna, czy przesłanie. Dla mnie to była najwyżej przeciętna rozrywka.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toAlicja w Krainie Czarów : 5/10
Po drugiej Stronie Lustra : 3/10
Początek całkiem fajny, aż byłam mile zaskoczona, bo z klasyką mi nie po drodze 🙈 ale później niestety już równia pochyła.
Nie rozumiem jakim cudem to jest książka dla dzieci? Jakie dziecko zrozumie tą treść? 🤔 Mi, osobie dorosłej było ciężko 😄
Alicja w Krainie Czarów : 5/10
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPo drugiej Stronie Lustra : 3/10
Początek całkiem fajny, aż byłam mile zaskoczona, bo z klasyką mi nie po drodze 🙈 ale później niestety już równia pochyła.
Nie rozumiem jakim cudem to jest książka dla dzieci? Jakie dziecko zrozumie tą treść? 🤔 Mi, osobie dorosłej było ciężko 😄
Dla mnie ta książka zawsze była dziwna, rozsławiona trochę na wyrost. Z drugiej strony - w swoich czasach mogła zabierać ludzi na niesamowitą wyprawę, w którą i mnie wciągnęła. Z trzeciej - dualizm tej opowieści, nadający jej głębi. Coś nieokreślonego, czego nie potrafię nazwać, w sobie ma. Jeśli jej nie przeczytacie, warto się z nią na pewno i tak zmierzyć.
Dla mnie ta książka zawsze była dziwna, rozsławiona trochę na wyrost. Z drugiej strony - w swoich czasach mogła zabierać ludzi na niesamowitą wyprawę, w którą i mnie wciągnęła. Z trzeciej - dualizm tej opowieści, nadający jej głębi. Coś nieokreślonego, czego nie potrafię nazwać, w sobie ma. Jeśli jej nie przeczytacie, warto się z nią na pewno i tak zmierzyć.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZ klasykami nigdy nie byłam za pan brat, ale czuję jakiś przymus, żeby co jakiś czas po coś z tej gamy sięgnąć. Alicję od zawsze znam, ale nigdy nie czytałam. Teraz mogę powiedzieć, że czytałam... i tyle. Kiedyś pewnie robiła wrażenie i jak na czasy, w których powstała była nietuzinkowa. Może jestem za stara, ale nie zrobiła na mnie większego wrażenia. Nie nudziłam się jednak podczas czytania i to najważniejsze.
Z klasykami nigdy nie byłam za pan brat, ale czuję jakiś przymus, żeby co jakiś czas po coś z tej gamy sięgnąć. Alicję od zawsze znam, ale nigdy nie czytałam. Teraz mogę powiedzieć, że czytałam... i tyle. Kiedyś pewnie robiła wrażenie i jak na czasy, w których powstała była nietuzinkowa. Może jestem za stara, ale nie zrobiła na mnie większego wrażenia. Nie nudziłam się...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPrzygody Alicji w Krainie Czarów - ocena 9
O tym, co Alicja odkryła po drugiej stronie lustra - ocena 7
Przygody Alicji w Krainie Czarów - ocena 9
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toO tym, co Alicja odkryła po drugiej stronie lustra - ocena 7
Druga część kompletnie szalonego snu na jawie z małą blondyneczką w roli głównej. Jakimś cudem tutaj wszystko jest bardziej stonowane, chociaż co chwilę przeskakujemy z jednej do kolejnej sceny. Mała odskocznia od tradycyjnej literatury chyba nikomu nie zaszkodzi.
„- Spójrz na gałąź nad swoją głową – powiedział Komar – to Nierozważka wigilijna. Tułów ma z budyniu wigilijnego, skrzydła z liści ostrokrzewu, a głowę z palącego się rodzynka namoczonego w spirytusie.”
https://angeliconpoint.blogspot.com/
Druga część kompletnie szalonego snu na jawie z małą blondyneczką w roli głównej. Jakimś cudem tutaj wszystko jest bardziej stonowane, chociaż co chwilę przeskakujemy z jednej do kolejnej sceny. Mała odskocznia od tradycyjnej literatury chyba nikomu nie zaszkodzi.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to„- Spójrz na gałąź nad swoją głową – powiedział Komar – to Nierozważka wigilijna. Tułów ma z budyniu...