Baśnie

Proces debilizacja młodego pokolenia Polaków trwa w najlepsze !!! Dziwi jednak duży odsetek rodziców ogarniętych tą przypadłością, uważających książkę za brutalną i nienadającą się dla dzieci ze względu na to, że po ich przeczytaniu się boją !!! Strach jest najsilniejszą ludzką emocją, istniejącą od początku naszego istnienia. Ma kluczowe znaczenie dla naszego myślenia, odczuwania i zachowania. Zapewnił nam przetrwanie i chronił przed wszelkiego rodzaju krzywdą. Jego przeciwieństwem jest ODWAGA, której bez strachu by nie było !!! Komu zależy na wychowaniu tchórzliwej, bezwolnej, zastraszonej masy idiotów... nie chce mi się pisać. Inteligentni wiedzą, a ci inni... do Bauera, na szparagi !!! Zbliża się Gwiazdka, dlatego... POLECAM !!!

Prześliczna książka z klasycznymi baśniami braci Grimm. Twarda oprawa. Kredowy papier. Duża czcionka. Cudownie ilustrowana w pełni udekorowanymi stronami. Tekst oddzielony od ilustracji .Znajduje się nad lub pod kompozycją. Malował Marek Szal . Obrazki robią niesamowite wrażenie. Śliczne baśnie , które znamy wszyscy i pokolenia na nich się wychowały. Znajdziemy tu takie tytuły jak: O rybaku i złotej rybce, Jaś i Małgosia, Białośnieżka i Różyczka, Królewna Śnieżka i siedmiu krasnoludków, Wilk i siedem koźlątek, Pani Zamieć, Roszpunka, Stoliczku, nakryj się; Królewna i sześć łabędzi. Polecam to cudo! Moje dzieci pokochały tę lekturę .

Czytałem Króla Maciusia Pierwszego w 2 lub 3 klasie podstawówki. To była pierwsza książka w życiu, która mnie naprawdę pochłonęła i śledziłem przygody Maciusia z zapartym tchem. Posmutniałem, kiedy książka zbliżała się ku końcowi. Zorientowałem się, że są jeszcze dwie kontynuacje i byłem bardzo zawiedziony, że pani nauczycielka nie zadała ich jako lektur. Wtedy nie wiedziałem jeszcze jak działa świat i nie miałem pojęcia, że mogę po prostu pójść do szkolnej biblioteki i wypożyczyć coś, co nie jest lekturą.

Czytając 2 tom Plastusia nie ukrywam że poszedłem nieco za ciosem. Pamiętam jak, jako dziecko ubolewałem nad tym, że nigdzie nie mogłem przeczytać jego kolejnych części aż w końcu nadarzyła się okazja w życiu dorosłym! Plastuś nadal bawi swoimi przygodami tym razem na wsi, gdzie na skutek "zguby" spędza tym razem nie z Tosią a z jej kuzynką Hanią Poznaje on środowisko wiejskie. Przyjaciół Hani a także zwierzątka mieszkające w pobliżu. Dla Plastusia jest to wielka przygoda ; ) Reasumując jest to wspaniała kontynuacja pierwszej części. Czas poznać kolejną ; )

Czytałem pieskowi. "Ja wiem, jak rozmawiać trzeba z psem". Razem z J. Tuwimem, a tak jeszcze to Lisa Witalisa. "Lecz wystarczy pieskowi dać mleczko, i już nie ma smuteczków nad rzeczką". Mój piesek czytał ze mną 10 lat starszym te teksty i z rodzeństwem, pił mleczko i dożył prawie 20 lat. Dbałem o wszystkich jak mogłem.

Wstyd się przyznać, ale kupiłam tę książkę ze względu na ilustracje. Są tak bogate, fantazyjne, a przy tym niepokojące i kompletnie nie słodko-bajkowe. Nawet posunęłabym się do stwierdzenia że niejedno dziecko mogłoby się ich przestraszyć. Uwielbiam je za to, że są tak poruszające.

Przepiękna książka, tylko pozornie dziecięca, bo pełna głębszych przemyśleń. Pamiętam, że gdy czytałam ją w drugiej, a może trzeciej klasie szkoły podstawowej książka mnie wynudziła, a ja czułam się na nią za stara. Nic bardziej mylnego; byłam zwyczajnie za mała! „Chatkę Puchatka” doceniłam dopiero później. Książka zabawna, szczera i słodka, a na końcu ogromnie wzruszająca!

Zapewne mało które współczesne dziecko nie zanudziłoby się przy tej lekturze na śmierć, być może żadne, ale - cóż - to jedna pozycji, na których się wychowałem i nadal mnie bawi, jak się okazuje. Przygoda, przyjaźń, ciepło i nauka w starym wydaniu. No dobrze, starodawnym :)

Piesek, który postanowił spróbować zachowywać się jak człowiek... Przygody Ferdynanda Wspaniałego można uznać za niesamowite, a już najbardziej fascynujące są jego doznania i przeżycia w restauracji, w hotelu i w windzie. Wspaniale ilustrowana książka sprawia, że widzimy przygody głównego bohatera i wczuwamy się w jego rolę. Serdecznie polecam wszystkim dzieciom - tę książkę czytali Wasi rodzice i dziadkowie.

Książka w odbiorze miejscami trudna. Trudności te spowodowane są archaicznym słownictwem. Jednakże przez mieszkanie na terenach wiejskich, myślę, że łatwiej ją było nam przyswoić, niż osobom z miast. Pomimo to przygody Kajtka kilkukrotnie rozśmieszyły moje dziecko. Myślę, że warto ją przeczytać, ponieważ w lekki sposób przybliża dziecku obraz tamtejszej wsi, którą już ciężko spotkać w obecnych czasach.

"Bajki" Charlesa Perrault to zbiór najpiękniejszych baśni, które doskonale pamiętam z czasów dzieciństwa, kilka z nich do tej pory mogę zaliczyć do ulubionych (np. "Sinobrody"), więc wracam do nich co jakiś czas. Tym razem czytałam te bajki swoim wnukom a mnie przypomniały się chwile, gdy w dzieciństwie czytała mi je mama... Charles Perrault to francuski bajkopisarz epoki baroku. Jego baśnie są znane wszystkim nie tylko dzięki niemu, ale również z innych opracowań. Powstało bardzo wiele adaptacji, które nie są dokładnym przekładem jego twórczości a są po prostu jakby zaadaptowane na potrzeby rynku. Takie uładnione, uproszczone, lecz nie mające zbyt wiele wspólnego z twórczością samego autora. Obecnie kupując baśnie dla dzieci, coraz częściej kierujemy się tylko pięknym wyglądem a nie treścią. Ja w swojej biblioteczce mam dwa wydania, jedno z pięknymi ilustracjami, które umilają czytanie bajek dzieciom, natomiast drugie jest praktycznie bez ilustracji, lecz za to treścią bardziej wskazującą na dokładniejszy przekład. W tym zbiorze są najbardziej znane baśnie Perraulta, takie jak: "- Śpiąca królewna", "Czerwony Kapturek", "Kot w butach", "Paluszek", "Wróżki", "Kopciuszek" czy "Sinobrody". Jak we wszystkich baśniach, możemy także i tutaj poznawać prawdę o ludziach i zwierzętach, o ich zachowywaniu, o cechach ich charakterów, a także o wyraźnych różnicach między dobrem i złem. Czytając baśnie, od razu wiemy, kto jest tą pozytywna postacią a także czego lub kogo powinniśmy się obawiać. Charles Perrault może nie stworzył zbyt wielu baśni, lecz wszystkie są zaliczane do klasyki literatury dziecięcej i chyba nie ma osoby, która nie znałaby chociaż jednej z nich. Tym bardziej, że przez dłuższy czas były one nawet lekturą szkolną, może i dzisiaj także są? Nie są to może zbyt słodkie historie, bo zawierają i brutalne momenty, lecz takie są właśnie bajki... Każda z baśni w zasadzie ma szczęśliwe zakończenie i oczywiście zawiera w sobie morał, który powinniśmy dobrze zapamiętać, bo to życiowe prawdy. Te baśnie nigdy chyba się nie znudzą i zawsze będą na topie, mimo ciągle tworzonych nowych, bardziej nowoczesnych bajek. Jeżeli lubicie takie historie to zachęcam do lektury, jeżeli nie dla siebie, to czytajcie dla najmłodszych...

Do serii mam sentyment. Były to jedne z pierwszych książek przeczytanych samodzielnie. Z pozycji dorosłego czytelnika czytającego dziecku oceniam ją nadal pozytywnie. Akcja toczy się wartko, przygód jest co nie miara. Uczy szacunku do zwierząt. Jedyny problem to fragment jawnie rasistowski, nie przystający do dzisiejszej wrażliwości. Ciężko to wytłumaczyć dziecku.

Południowa Polska, XV wiek. Z rodzinnej wioski ucieka Wawrzuś, młody i bardzo uzdolniony chłopiec. Po wielu przygodach trafia do Krakowa, gdzie poznaje wiele zasłużonych historycznych postaci i jest świadkiem (a nawet więcej) budowy słynnego Ołtarza Mariackiego. Przyjemna książka nie tylko dla młodzieży.

Kubuś Puchatek Autor: Alan Alexander Milne Moja ocena: ★★★★★★★★★★ (10/10) Literatura dziecięca, która pozostaje bajką — i właśnie jako bajkę należy ją czytać. Jednak pod tą pozorną prostotą kryje się coś znacznie głębszego: opowieść niezwykle subtelna, mądra i ponadczasowa, trafiająca zarówno do młodszych, jak i dorosłych czytelników. To książka rewelacyjna — wspaniała w swojej delikatności, a jednocześnie zaskakująco inteligentna. Autor z niezwykłym wyczuciem buduje świat Stumilowego Lasu, pełen prostych historii, które niosą ze sobą uniwersalne prawdy o przyjaźni, relacjach i codziennych drobnych radościach. Język jest lekki, momentami wręcz minimalistyczny, ale jednocześnie bardzo precyzyjny i pełen uroku. Szczególne wrażenie zrobiły na mnie dialogi oraz sposób konstruowania postaci. Każda z nich ma swój charakter i sposób patrzenia na świat — często kontrastowy wobec innych. Przykładem może być spotkanie Puchatka z Sow ą — zestawienie prostoty i naturalności z pewną pretensjonalną „mądrością”, które w niezwykle subtelny sposób ukazuje różne sposoby myślenia i komunikacji. Czytając tę książkę, trudno nie docenić wyczucia autora — zarówno w formie przekazu, jak i w budowaniu nastroju. To jedna z tych lektur, przy których można się zatrzymać, zwolnić i po prostu cieszyć samym procesem czytania. Klasyka literatury dziecięcej w najlepszym wydaniu — książka, do której warto wracać niezależnie od wieku. Zdecydowanie polecam. 📖 22:42 · 28.03.2026 · 30/2026 · (P)

Nie mogę napisać nic innego jak to, że każdy rodzic powinien przeczytać tę bajkę chociaż raz swojemu dziecku. Piękna opowieść, o tym że warto być dobrym i słuchać przyjaciół. Wierszowany tekst bardzo dobrze się przyswaja i na pewno spodoba się nie tylko dzieciom.

Wyzwanie LC - styczeń 2025 Opowieść o baśniowej przyrodzie i dobrym chłopcu. Dlaczego akurat taka lektura? Chyba z sentymentu, bo to moja pierwsza książka, którą sama wypożyczyłam w bibliotece szkolnej. Ale wybrałam także dla nadbużańskiego początku i baśniowości opisów: "Tuż nad Bugiem, z lewej strony, Stoi wielki bór zielony. Noc go kryje skrzydłem kruczem¹, Świt otwiera srebrnym kluczem, A zachodu łuna złota Zatrzaskuje jasne wrota." Tak... jest zdecydowanie baśniowo. Jest sporo słów, których młody czytelnik może nie zrozumieć, ale większość powinien rozpoznać z kontekstu, a inne może sprawdzić w internecie :) Jak dla mnie, najpiękniejsze są fragmenty, gdy jeszcze Jasia nie poznajemy, a są to niesamowite, wręcz baśniowe opisy natury. Sama postać chłopca też jest niezwykle ciekawa, bo oto ten młody człowiek wymyka się o świcie do lasu, aby nazrywać jagód i przynieść je mamie. Prawdopodobnie chorej mamie, bo inaczej już by nie spała, gdy chłopiec powraca z tej wyprawy. Ładne wydanie: - twarda okładka - dobre, niekrzykliwe rysunki zgodne z tekstem (Katarzyna Minasowicz) - odpowiednia wielkość druku, dzięki czemu przyjemnie się czyta

Książka Łysek z pokładu Idy Gustawa Marcinka wpadł mi w ręce już dość dawno temu, ale dopiero teraz przeczytałem. Nie wiedziałem do końca co mogę dostać oprócz tego, że całość będzie miała związek z górnictwem. Zaciekawiony postanowiłem dać jej szansę. Książka Łysek z pokładu Idy jest opowieścią o koniu z czasów, gdy wykorzystywano je do ciągnięcia wagoników kolejki w górnictwie. Tytułowy Łysek zostaje przydzielony do pracy w pokładzie Idy, gdzie wśród górników uczy się nie tylko wykonywania obowiązków, ale staje się jednym z członków pracujących w kopalni. Autor świetnie sobie poradził z ukazaniem trudów i niebezpieczeństw związanych z dawnym górnictwem. Na przykładzie konia i pracujących tam ludzi dostajemy opowieść o zagrożeniu i wzajemnej pomocy. Łysek najpierw nie odnajdujący się z czasem wyrasta na pracownika nie bojącego się niczego, który wykonuje swoje obowiązki z należytą uwagą. Obraz konia zamkniętego pod ziemią wraz z załogą z jaką służy jest świetnie przedstawiony i wciągający wywołując wiele odczuć w czasie czytania. Jego pracę obserwujemy z plastycznych opisów jakie otrzymujemy od autora. Zachowanie jest wynikiem poczucia spełnionego obowiązku, miłego traktowania przez ludzi, przyjaźni jaka rodzi się między nim i jego opiekunem. Jednocześnie dostajemy obraz dawnego górnictwa, w którym konie wykorzystywano do pracy w kopalniach przy ciągnięciu wagoników z urobkiem. Ze wszystkimi zagrożeniami jakie czyhały na górników pracujących pod ziemią. W trudnych warunkach, w brudzie i niebezpieczeństwie jakie pojawiały się codziennie. Jednak postać konia jako główny bohater sprawia, że fabuła na tym wiele zyskuje i możemy wczuć się w jego sytuacje. Autor potrafił z wielką dbałością zarysować Łyska tworząc niebagatelną i niezwykłą postać konia oddanego swojej pracy. Odpłacającego się za dobroć, chociaż sytuacja z jednym z górników pokazuje, że nawet koń może się zdenerwować w takim momencie. Sympatyczny bohater, dający się polubić i podczas czytania wiele razy trzymałem kciuki za niego. Jego losy od początku były nie obce mi i wciągnęła mnie fabuła przygodami jakie śledziłem z uwagą. Otrzymujemy jeszcze z główniejszych postaci Konderle stającym się opiekunem konia, na którym mu zależy. Oprócz tego spotykamy na dalszym planie bohaterów dobrze nakreślonych mających nieraz do odegrania rolę w fabule przewidziana przez autora. Jednocześnie mających głębie i mimo obaw nie okazały się jednowymiarowe. Relacje między górnikami i koniem przedstawiono ciekawie od samego początku. Dlatego wciągnęły mnie i pozostawiły po sobie emocjonujące wrażenie jakie dotychczas na wspomnienie mnie ogarnia. Jeśli chodzi o dialogi są żywe, nieraz pisane z gwarą czego dowiadujemy się na samym początku we wstępie i wykorzystanie potocznej mowy nie przeszkadza w czasie czytania. Dodaje uroku i klimatu fabule opowiadającej o losie konia z pokładu Idy. Książka Łysek z pokładu Idy jest pozycją bardzo dobrą napisaną przez autora, o którym słyszałem i dopiero teraz po niego sięgnąłem. Opowieść o Łysku wykorzystywanym w górnictwie jest historią niezwykłą i emocjonującą. Autor wprowadzając postać konia pracującego w niebezpiecznych warunkach pośród górników, który staje się sympatycznym bohaterem. Łysek staje się nam z każdą przeczytaną stroną bliższy i wiele razy sam trzymałem za niego kciuki kibicując mu w czasie wykonywanej pracy. W finale książki dostajemy emocjonującą scenę dotyczącą konia i jego dalszych losów, która mnie wzruszyła. Książka nie jest strasznie długa i do przeczytania w szybkim tempie, lecz zawiera potraktowanych poważnie tematykę górnictwa i jego ukazania ze wszystkimi wadami i zaletami jakie dostajemy. Akcja szybko poprowadzona z wydarzeniami nie pozwalającymi oderwać się od niej. Napisana przystępnie, plastycznie i przyjemnym stylem jakim posługuje się autor. Skierowana bardziej do młodzieży, ale nawet starszy czytelnik znajdzie tutaj coś dla siebie. Opowieść o Łysku wciąga, nie pozwala się oderwać, wzrusza i wywołuje emocje w czasie czytania. Autor napisał ciekawą książkę ukazującą trudy górnictwa, oddając hołd ludziom tam pracującym w ciężkich warunkach w kopalni na przykładzie historii o koniu Łysku i jego przygodach. Przedstawiając pomoc jaką mogą nieść zwierzęta ludziom. Mająca nawet obecnie swój niepowtarzalny klimat, nie zestarzała się czego obawiałem się przed czytaniem i pełna uroku. Zakończenie dające nadzieje i wywołujące emocje w czasie czytania dopełniło całości obrazu. Sięgając po nią nie spodziewałem się, że dostanę tak dobrą i ciekawie napisaną książkę, która zapewniła mi wiele wrażeń w czasie czytania. Moje spotkaniem z autorem mogę zaliczyć do bardzo udanych i mam ochotę zaznajomić się z innymi jego pozycjami jakie napisał. Na pewno jeszcze kiedyś sięgnę po jakąś jego książkę i przeczytam. Łysek z pokładu Idy okazał się ponadczasową, wciągającą i ciekawą pozycją od autora, który wiele miejsca poświęca w swojej twórczości górnictwu i sprawom Śląska w swojej twórczości.

Postanowiłam sobie sięgać do tych książek, które stoją u nas na półce odkąd pamiętam. "Marcin Kozera" super opowiadanie o harcerzach jakże dziś są zapomniani przez nas, a to właśnie oni tworzą m.in. Polskę. Uczestniczą w większych i mniejszych wydarzeniach, poświęcają swój czas. Są dla nas kimś zapomnianym, ale tak na prawdę może warto poświęcić im uwagę i zobaczyć, że zajmują się czymś ważnym. Uczą się gry zespołowej, potrafią ze sobą rozmawiać i chcą ze sobą przebywać. To opowiadanie jest właśnie o tym trochę też o moim dzieciństwie, które wspominam z największą przyjemnością. "Wilczęta z czarnego podwórza" następne piękne opowiadanie, które pokazuje czym jest przyjaźń. Każde z tych opowiadań może i napisane w tamtych czasach, ale jakże aktualne dziś. Poświęćmy parę minut i pokażmy dzieciom jaki cudowny może być świat bez porozumiewania się tylko przez telefon i internet ... POLECAM !!!

Nigdy nie doczytałam do końca, ale kocham ten świat, gdzie wszytko może się zdarzyć. Uwielbiam fantazję, której brak granic. Uwielbiam baśnie i światy tak odległe, jak to się tylko da. Z tego powodu czytam tylko kilka książek rocznie. Tę czytam i czytam od wielu lat...

Teza: Człowieka o dobrym sercu nikogo nie skrzywdzi i nie oszuka. W książce ,,Królewicz i żebrak " Marka Twaina głowni bohaterowie zamieniają się swoimi życiami i tytułowymi rolami. Tom Cendy miał na tyle dobre serce aby przyznać się do tego kim jest a nie chciał czerpać korzyści z udawania księcia. Mógł wykorzystać okazje i nic nie mówić,że nie jest tym za kogo go uważają, jednakże on nie oszukał nikogo. Został wychowany na żebraka, jego własny ojciec miał do niego pretensje, że chłopiec nie potrafi kraść i że nie przykłada się do żebractwa. Tom mając świadomość,że jak wróci z pustymi renkami do domu to ojciec i babka go spiorą a mimo to chłopiec nigdy nie pokusił się o kradziesz dla swych korzyści, którą jest możliwa przerwa od przemocy. Mimo chęci ojca na to aby wychować syna na przestępcę ten miał czyste serce. Swej władzy nie wykorzystał na przykład do zemsty na ludziach, ktorzy go krzywdzili. Tom nie chciał zastępować miejsca Edwarda, bo mimo złego wychowania jego intencje zawsze były czyste. Życie w toksycznych i nieludzkich warunkach nie zrobiły z niego zachłannego chłopca, który nie wykorzystał by swojego podobieństwa do Księcia na własną korzyść. To okrutne jak przez ubiór jesteśmy oceniani i mniej warci od osób na przykład czyściej wyglądających lub bardziej majętnych. Logiczne jest to ,że i tak napoczatku wyrabiamy sobie o kimś zdanie na podstawie wizualnym ale zawsze warto poznać kogoś kogo sie ocenia wizualnie.