Od zmarłej księżniczki

Przebieg wydarzeń i sposób w jaki autorka znalazła się w kraju męża nie jest niewiarygodny i infantylny. Opowieść niosąca dużo emocji, trudnych emocji. Można wczuć się w rozpaczliwe położenie autorki. Nieco dziwi fakt ( choć motyw ten znam z innych książek) że człowiek jest w stanie zmienić się tak bardzo w tak krótkim czasie lub tak długo ukrywać swą naturę, jak mąż autorki. Sama książka trzymająca w napięciu. Czyta się bardzo dobrze, serce nie raz bije mocniej.

Napisana prostym językiem, bardzo ciekawa i świetnie obrazująca rzeczywistość w Afganistanie w trakcie i po okupacji przez Rosjan. Autorka dokładnie opisuje rządy Talibow, które tak dotknęły afgańskich kobiet, ale i całej społeczności. Czytając naprawdę ma się wrażenie, że to kompletnie inny świat, który nam Europejczykom ciężko zrozumieć.

Książka, którą warto przeczytać. Opowiada o tym jak żyją bogate kobiety w Arabii Saudyjskiej. Z pozoru życie cudowne, beztroskie i ociekające diamentami i złotem, a faktycznie okupione zniewoleniem kobiet i brakiem jakichkolwiek praw. Dla osób, które znają temat nie ma tu zbyt wiele odkrywczego.

Ciekawostka - nie czytałam "Tylko razem z córką";). Mimo tego, układając historię Betty i Mahtab z porozrzucanych tu i ówdzie informacji, nie gubiłam się w historii i czuję, że sporo "wyciągnęłam" z tej książki. Nie jest to książka fabularna, ale jak na (trudną moim zdaniem) formę miksu luźnych przemyśleń, uzupełnień i opisów "co stało się później" - nie czyta się źle. Historie innych rodziców - poruszające. Jedyne co, to miałam ochotę upiec polską korektę na wolnym ogniu, ktoś chyba puścił tekst totalnie bez czytania - w życiu nie widziałam tylu nie tylko literówek, ale wręcz błędów.

Autorka Karla Schefter jest niemiecka pielęgniarką. Wyjechała do Afganistanu na misję po radzieckiej interwencji w 1989. Co zastała, zniszczony kraj. Kolejne bombardowania ograniczyły nie tylko produkcję rolniczą, ale także zmusiły wielu mieszkańców do ucieczki z miast lub wręcz przeciwnie do nich za pożywieniem i w poszukiwaniu schronienia. Nie było mowy o jakimkolwiek zapleczu medycznym, a ciągłe walki przynosiły nowe ofiary. O takiej sytuacji opowiada Karla, która podjęła trudna pracę chcąc zapewnić jakąkolwiek opiekę medyczną. Oczywiście jest mnóstwo ograniczeń zarówno technicznych, bo nie ma sprzętów ,ale także obyczajowych. Tematyka poruszona w książce w sumie jest bardzo ciekawa, ale sposób przekazania już nieco mniej. Zabrakło mi przede wszystkim emocji. Tu mamy w głównej mierze przekazane suche fakty. Może to kwestia niemieckiej mentalności autorki?

Mieszkałam jakiś czas w Jordanii i zakochałam się w tym kraju. Fascynowała mnie też rodzina królewska, która zdecydowanie nadaje Jordanii wyjątkowości, dlatego naturalnie sięgnęłam po książkę królowej Noor. Spodziewałam się raczej czegoś zwiewnego, opisów codzienności a okazało się, że książka to w dużej mierze kompendium historyczne i polityczne. Nie czuję się jednak rozczarowana bo mogłam spojrzeć na wiele wydarzeń na Bliskim Wschodzie oczami królowej.

„Niewolnica” to niezwykle przejmujący, poruszający reportaż o szokującym zjawisku niewolnictwa w XXI wieku. Mende Nazer była zwykłą „dziewczynką z buszu”, dzieckiem z afrykańskiego plemienia, porwaną i sprzedaną do niewoli jako pomoc domowa w arabskim domu. Książka przedstawia dzieciństwo bohaterki, przybliżając czytelnikowi zwyczaje ludu Nuba z górskich obszarów Sudanu. Z perspektywy kultury europejskiej niektóre są oczywiście absolutnie nie do przyjęcia, jak obrzezanie kobiet, czy wykorzystywanie dzieci do pracy, i budzą myśl o brutalności i prymitywności tych zacofanych ludzi, ale jednocześnie podkreślają, jak trudne jest życie w tak niecywilizowanych warunkach, a tamtejsi mieszkańcy prości i skupieni przede wszystkim na podstawowym przetrwaniu. W Sudanie, przynajmniej w czasach, które przedstawia reportaż, czyli początek lat dwutysięcznych, panował arabski reżim, postulujący wyższość Arabów nad czarnoskórymi mieszkańcami kraju. Takie przekonanie niejako uprawomocniało traktowanie „buszmenów” jak zwierząt, które można złapać i zaprząc do pracy. Bohaterka przeżyła ogromną traumę, gdy w wieku 12 lat podczas napadu na swoją wioskę została uprowadzona i wywieziona z dala od domu, wyrwana z bezpiecznego świata plemiennego i wbrew swej woli umieszczona w roli czyjegoś popychadła. Została ofiarą wieloletniej przemocy psychicznej i fizycznej, aż w końcu, już jako młoda kobieta, w ciężkiej depresji i pełna desperacji, powzięła decyzję o ucieczce. „Niewolnica” to kolejne studium przypadku tego, jak okropnymi potworami są ludzie – niezależnie, czy do okrutnych czynów zachęca ich bezsensowna ideologia, czy bzdurne przekonania religijne, ludziom naprawdę niewiele potrzeba, aby przestać w drugim człowieku widzieć istotę, która tak jak oni myśli i czuje. Mende Nazer była muzułmanką zupełnie tak jak jej oprawcy, a mimo to, choć islam głosi równość wszystkich jego wyznawców, była przez nich upokarzana i wykorzystywana z uwagi na kolor skóry. Pokazuje to nie tylko bezmyślność rasizmu, ale również fałsz religii jako takiej: przecież i u nas, w Polsce, choć tak dużo ludzi uważa się za katolików, którzy teoretycznie powinni odznaczać się miłosiernością wobec bliźnich, są w większości zawistni i podli dla innych, nie mówiąc już u samym Kościele, w którym dominują pedofilia i chciwość. „Niewolnica” to lektura, która na pewno zapadnie mi w pamięć. Obok cierpienia bohaterki po prostu nie można przejść obojętnie, a cały aspekt społeczno-kulturowy na pewno daje odbiorcy do myślenia. „Niewolnica” wzbudza współczucie, angażuje emocjonalnie, wywołuje słuszny gniew wobec niesprawiedliwości i przede wszystkim przypomina, że potwory nie czają się nocą pod łóżkiem – chodzą po ulicach i mijamy je w autobusie, na klatce schodowej, we własnym domu każdego dnia.

Bardzo wciągająca historia. Los głównej bohaterki zmieniał się jak w kalejdoskopie. Z księżniczki stała się więźniem. Każdy dzień był walką o życie swoje i bliskich. Głód, chłód,upał, ciężkie decyzje, a w tle świadomość, że to nie jest fikcja literacka, pozwala pochłonąć książkę w szybkim tempie i z wypiekami na twarzy.

Całość na: http://www.ksiazkowewyliczanki.pl/2026/03/czy-mozna-znaczyc-mniej-niz-nic.html Dawno nie czytałam książki nasyconej tak wielką ilością trudnych emocji. Mimo niepozornych rozmiarów, historia opowiadana przez narratorkę — przedstawiająca jej losy od najmłodszych lat — niesie ze sobą ogromny emocjonalny ciężar. To opowieść o dziecku narodzonym ze związku Koreanki i Amerykanina, od pierwszych chwil odrzucanym przez wszystkich poza własną matką. Zastanawiam się, jak wielką siłę trzeba w sobie mieć, by przetrwać wszystko, co wydarzyło się w jej życiu. Myślę, że książka miała dla autorki w pewnym stopniu działanie uzdrawiające. Poprzez opowiedzenie swojej historii mogła ponownie zmierzyć się z bolesnymi doświadczeniami. Jednocześnie wiele z nich opisuje nie z perspektywy dorosłej osoby, lecz oczami dziecka — dziecka, które szukało jedynie akceptacji i miłości, a wielokrotnie doświadczało odrzucenia i trudnych emocji. Podczas lektury nie raz i nie dwa miałam ochotę potrząsnąć dorosłymi bohaterami, uświadomić im, że ich działania niszczą dziecięcą duszę i pozostawiają wiele niewidocznych ran. Elizabeth Kim nie miała imienia przed adopcją. Jej matka nazywała ją jedynie pieszczotliwie „małą dziewczynką”, nigdy jednak nie nadano jej prawnego imienia. Nie wie, kiedy się urodziła ani ile dokładnie ma lat. Nie zna imienia matki ani ojca. To, co przywołuje w książce, to wspomnienia kilkuletniego dziecka, które wie, że ma matkę, dziadka i wuja, lecz nie zna ich imion. Dokładnie to samo widnieje w jej dokumentacji adopcyjnej. Kolejnym niezwykle oburzającym elementem tej historii jest rzeczywistość w Stanach Zjednoczonych, w której dziewczynka — już od początku nosząca w sobie poczucie bycia gorszą — została w tym przekonaniu utwierdzona przez nowych rodziców. Wiedziała, że powinna być wdzięczna za „uratowanie” z pogańskiego kraju, że powinna cierpieć razem z Jezusem, a jednocześnie przez całe lata żyła w lęku, że jeśli zrobi coś źle, zostanie odesłana. Do tej pory nie zaznała bowiem prawdziwego poczucia bezpieczeństwa — zniknęło ono wraz ze śmiercią matki. Mniej niż nic to książka niosąca ze sobą ogromny ładunek trudnych, bolesnych emocji. Jej lektura nie jest łatwa i pozostawia po sobie poczucie czegoś złego — ciężaru, który nie znika wraz z przewróceniem ostatniej kartki. Polski tytuł różni się od oryginału, który brzmi Tysiąc smutków i być może trafniej oddaje koleje losu autorki.

Wspaniała książka , pełna emocji i wzruszeń a także łez radości. Świetnie opisane życie na wsi w Chinach, wzajemne relacje w rodzinie a także wielka miłość, która pomaga to wszystko wytrzymać. Przypadek zmienia losy chłopca wiele razy ,ale i on sam stawia sobie wysoko poprzeczkę. Polecam

Po przeczytaniu pierwszej części z zaciekawieniem zabrałam się za drugą część. I nie przeliczyłam, dalsza część smutnej historii również wciąga. Poza tym przy obecnej sytuacji z uchodźcami, człowiek trochę inaczej na to wszystko zaczyna patrzeć. Książkę również dobrze się czyta. Polecam obie jej części.

Trzecia część opowieści o życiu Corinne Hofmann rozwaliła mnie emocjonalnie. Ten tom można określić jako powrót do przeszłości, gdyż po 14-tu latach od ucieczki z Kenii decyduje się wrócić do tego kraju, jednak dopóki córka Napirai nie osiągnie pełnoletności, nie odważy jej się tam zabrać, gdyż formalnie należy ona do męża i jego matki. Ta niesamowita kobieta wciąż jest rozdarta pomiędzy życiem w Szwajcarii a ogromną tęsknotą za Kenią i ludźmi, którzy tam zostali, a których zdołała pokochać. Sukces jej książki spowodował, iż na jej podstawie zaczęto kręcić zdjęcia do filmu. Ekipa filmowa jeździła do Afryki na rekonesans. Egzemplarz powieści otrzymał również Lketinga. Natomiast Corinne wyruszając do Kenii, martwi się jak przyjmie ją afrykańska rodzina oraz tamtejsza społeczność. Przecież stamtąd uciekła zabierają ze sobą 1,5 roczną wówczas córeczkę. W Szwajcarii udaje jej się otrzymać rozwód z Lketingą, który, jak się okaże będzie honorowany również w Afryce. Już na miejscu okazuje się, że wszelkie jej obawy odnośnie tego, jak zostanie przyjęta przez byłego męża i jego rodzinę szybko się rozwiewają, bo ci ludzie ogromnie się cieszą z jej przyjazdu, są wobec niej niezwykle serdeczni i gościnni. Nawet były mąż, który ma dwie nowe żony, odnosi się do niej jak najlepiej. A Corinne najbardziej wzrusza spotkanie z teściową, która ma już swoje lata. Szkoda mi było tych ludzi, że nie spotkali się z Napirai (szczególnie właśnie jeśli chodzi o leciwą już babcię dziewczynki),a z drugiej strony rozumiem obawy Corinne o to, iż bała się, że będą próbowali siłą zatrzymać dziewczynkę, tym bardziej, że kenijskie prawo było w tej kwestii po ich stronie. Wkurzało mnie natomiast to, że tyle osób prosiło Corinne o pieniądze, prezenty. Jeszcze rozumiem wsparcie dla rodziny, ale podłączało się pod to wiele innych osób. Jej cierpliwość i wyrozumiałość w tej kwestii budziła mój podziw. Po przybyciu na miejsce, Corinne zdumiewa postęp jaki się dokonał w jej wiosce i okolicy. Dotarła tam cywilizacja i postęp techniczny, co ma swoje plusy i minusy, powstało sporo sklepów, poprawiły się warunki sanitarne. Jednak pewne barbarzyńskie rytuały pozostały niezmienione, a chodzi tu o obrzezanie dziewczynek przed wydaniem ich za mąż, dlatego Corinne cieszy się, iż uchroniła córkę przez takim losem. Szokował też brutalny sposób zabijania kóz poprzez ich duszenie, przez co zwierzęta umierają w męczarniach. Szwajcarka bywała też na planie filmowym „Białej Masajki”, poznała aktorów grających główne role, a niektóre sceny przywoływały w niej tak silne wspomnienia, że wybuchała płaczem. Ta podróż w przeszłość zarówno dla Corinne jak i dla czytelnika okazała się niezwykle emocjonalna, pełna wzruszeń. Kobieta spotkała się z tak cudownym przyjęciem przez byłego męża, bliższych i dalszych członków jego rodziny, misjonarza Giuliano, afrykańskich przyjaciół i wszystkich mieszkańców masajskiej wioski Barsaloi, iż w moim przypadku łzy lały się ciurkiem. Już u schyłku swojej podróży po Kenii, Corinne dociera do Mombasy i wsiada na prom Likomi, od którego to wszystko się zaczęło. I w tym momencie aż mnie ścisnęło za serce. Do tego są piękne zdjęcia, dokumentujące wszystkie te wzruszające spotkania. Co sama Corinne sądzi o tym wszystkim? Podsumowała to tak:” A jednak z najgłębszym przekonaniem mogę powiedzieć, że nie żałuję niczego, co czułam, co przeżyłam, i na co się poważyłam.” I jest to piękne spuentowanie historii jej życia, która zapewne miała swój ciąg dalszy. Mam tylko nadzieję, że afrykańska babcia zdołała się w końcu zobaczyć ze swoją wnuczką. Polecam z całego serca całą tę niezwykłą trylogię, a Corinne na długo zagości w moim sercu i mam nadzieję, że uda mi się zobaczyć film „Biała Masajka” i przeżyć to jeszcze raz. Dodam też, że tej trylogii nie powinno się oceniać od strony literackiej, bo to wszystko, co zostało w niej opisane pochodzi prosto z serca.

Bardzo trudna i ciężka pozycja, gdyż niesie wiele złych emocji, przesycona niesamowitym cierpieniem bohaterki. Czytając autobiografię Phoolan Devi cały czas towarzyszyło mi przygnębienie gdyż nigdzie indziej nie spotkałam tyle zła i niegodziwości jakie doświadczyła ze strony społeczności i rodziny. Brutalna rzeczywistość społeczeństwa hinduistycznego, podzielona na liczne kasty, gdzie tradycje i normy społeczne decydują o życiu i śmierci ludzi biednych. Urodzenie córki było nieszczęściem, a zgwałcona staje się przeklęta przez wszystkich, wszyscy mogą zrobić z nią co się żywnie podoba. Phoolan Devi urodziła się w najniższej kascie mallahów, którzy byli zależni i okrutnie wykorzystywani przez thakurów, ludzi bogatych. Bita i poniżana przez własnego wuja thakura , wydana za mąż mając jedynie 11 lat, okrutnie gwałcona i maltretowana, bita przez rodziców, gdyż zhańbiła ich rodzinę, sprzedana przez wuja dakoitom ( bandytom ) , również gwałcona do utraty przytomności. Ale cały czas się buntowała przeciwko niesprawiedliwości a także bezwolności tłumu, "jego niskich instynktów wobec władzy. Jakiejkolwiek władzy". Aż postanowiła sama założyć bandę, udowodnić, że potrafi walczyć o siebie, mimo iż strach o własne życie towarzyszył jej dniami i nocami. Początkowo zaślepiała ją tylko zemsta ale wkrótce zaczęła pomagać ubogim z najniższych kast. Ścigana przez policję, która była niesłychanie skorumpowana, która dopuszczała się również gwałtów i tortur, ukrywała się w dżungli... Powieść kończy się w 1994, kiedy Phoolan Devi opuszcza więzienie, gdzie czuła się jak zwierzę w klatce . " Prawdziwa trucizna - nieufności i strachu - opuszczała pomału moje ciało i duszę". Analfabetka, za życia stała się żywą legendą, uwielbiana przez biednych, po wyjściu z więzienia rozpoczęła karierę polityczną i została deputowaną do indyjskiego parlamentu. Walczyła o godność i prawa biednych, nisko urodzonych, o prawa do edukacji dla kobiet i samostanowienia. Stworzyła ruch obrony prześladowanych, pragnęła obalić stereotyp, że kobieta bez mężczyzny nic nie znaczy . Została zastrzelona 25 lipca 2001 roku przez thakurów, w zemście za jej udział w zamordowaniu 22 mężczyzn z ich kasty w 1981 roku w Behmai. Mimo, że oficjalnie w Indiach został zniesiony podział na kasty, nadal jest stosowany, szczególnie na prowincji. O Królowej Bandytów powstało wiele opowieści i pieśni a także filmy, przeważnie w konwencji boollywoodzkiej. Jednak jeżeli chcemy poznać prawdziwą historię Phoolan Devi, jej psychikę i motywy działania, koniecznie powinniśmy przeczytać właśnie tą autobiografię. Bardzo gorąco polecam, będzie to jednak opowieść przejmująca, pełna goryczy i brutalności.

Nura Abdi popełniła największą zbrodnię. Urodziła się dziewczynką w miejscu, w którym znaczy mniej niż zwierzę. Jej opis życia, które faktycznie jest udziałem setek tysięcy kobiet, sprawia że na nowo doceniamy świat, w którym taką książkę mamy okazję przeczytać, a nie napisać.

Na początku niezbyt wciąga, ale w miarę czytania zaczyna się ją coraz chętniej pochłaniać. Można się wiele dowiedzieć (co prawie niewiarygodne) o do niedawna w ogóle niezbadanych rejonach naszego globu (Nowa Gwinea) i rodzinie białych ludzi z dziećmi żyjących z plemieniem ludożerców. Niewiarygodne życie, przygody i szara codzienność i zetknięcie się z cywilizacją w Niemczech. Bardzo polecam

Bardzo ciekawa, choć pod koniec się rozczarowałam. Bo opowieść trochę się urywa w momencie początku dorosłości i zupełnie nie wiadomo, jak Autorka wyjechała z kraju i doszła do tego, gdzie obecnie się znajduje. I choć opisy dzieciństwa, przyjaciół, relacji i różnych sytuacji (czasem dobrych, czasem złych) są niesamowicie interesujące, to są jednak w większości przypominane lub zasłyszane od rodziny czy przyjaciół (co zresztą Autorka bardzo uczciwie wskazuje na początku książki). Etap dojrzewania i dojrzałości mógłby tu być bardziej ciekawy, bo odnosiłaby się do własnych przemyśleń. Jednak warto przeczytać, choćby dla uzmysłowienia sobie, jak wyglądało życie w komunistycznych Chinach i jak bardzo różne od komunistycznej Polski (niestety w złym sensie, z ogromną liczbą niewinnych ofiar).

Ciekawa książka o losach afgańskiej rodziny żyjącej pod rządami Talibów. Historia pokazuje, że nie tylko kobiety ale i mężczyźni byli ciemiężeni i odebrano wszystkim nie tylko marzenia ale i podstawowe prawa człowieka. Na minus brak chronologii i dość spory chaos, autorka dała wrażenie, jakby chciała upchnąć na 200 stronach absolutnie wszystko.

Dobrze napisana historia która zrobiła na mnie duże wrażenie. Opowieść o życiu bogatej inteligentnej kobiety która urodziła się w kraju w którym jej płeć nie ma nic do gadania i jej pragnienia zmienienia tej sytuacji. W historii pojawiają się sceny okrucieństwa jednak nie epatuje się nimi, są też fragmenty lżejsze można by nawet powiedzieć zabawne.

Sięgnęłam po tę książkę przypadkowo, łapiąc ją na szybko i myśląc, że to jeden z pamiętników czy autobiografii dziewczyny, która uciekła spod ciężkiej ręki islamskiego reżimu. Dopiero później okazało się, że mam doczynienia z innego rodzaju pozycją, z resztą pierwszą taką w mojej biblioteczce. Ale podobało mi się. Może było w niej za dużo o miłości, bo raczej stronie od takiej tematyki (zarówno w życiu jak i w fabułach książek ;p ) ale przyjemnie się czytało. Dobra na spokojne wieczory, bez skoków emocjonalnych, bez zapadania się w fotel. Po prostu przyjemna.