Ja, Klaudiusz

Świetna powieść. Wyraziste postaci, przyjemny język i zgodność z wydarzeniami historycznymi. Przeczytana zaraz po wizycie w Altes Museum w Berlinie, gdzie miałem przyjemność zobaczyć posąg boginii Liwii, co nadało lekturze dodatkowego smaku. Na pewno przeczytam kontynuację.

Świetna powieść. Wyraziste postaci, przyjemny język i zgodność z wydarzeniami historycznymi. Przeczytana zaraz po wizycie w Altes Museum w Berlinie, gdzie miałem przyjemność zobaczyć posąg boginii Liwii, co nadało lekturze dodatkowego smaku. Na pewno przeczytam kontynuację.

..jedna z tych książek, którą każdy powinien przeczytać..

..jedna z tych książek, którą każdy powinien przeczytać..

"a więc jestem cesarzem - pomyślałem - co za idiotyzm... przynajmniej mogę wpłynąć na to, że ludzie będą czytać moje książki" - pamiętnik historyka, który stał się częścią historii...
fikcyjna autobiografia Klaudiusza - zdeklarowanego republikanina, człowieka z licznymi ułomnościami fizycznymi (utykał na skutek paraliżu dziecięcego, ślinił się, jąkał, miał mimowolne ruchy mięśni twarzy, ciekło mu z nosa, z powodu świnki ogłuchł na prawe ucho i często chorował),bohatera mającego już 51 lat, gdy po zamordowaniu Kaliguli w 41 roku n.e. niespodziewanie został wyniesiony do godności czwartego cesarza Rzymu po upadku republiki....

powieść z 1934 roku - kontekst nazizmu w Niemczech, faszyzmu we Włoszech i stalinizmu w ZSRS - w tym klimacie powieść o rzymskich tyranach, manipulacji, propagandzie, kulcie jednostki i politycznych mordach nabierała nadzwyczajnej aktualności...

należy też wspomnieć znakomitą adaptację filmową...

https://pl.wikipedia.org/wiki/Klaudiusz_(cesarz)

https://pl.wikipedia.org/wiki/Cesarze_rzymscy

"a więc jestem cesarzem - pomyślałem - co za idiotyzm... przynajmniej mogę wpłynąć na to, że ludzie będą czytać moje książki" - pamiętnik historyka, który stał się częścią historii...
fikcyjna autobiografia Klaudiusza - zdeklarowanego republikanina, człowieka z licznymi ułomnościami fizycznymi (utykał na skutek paraliżu dziecięcego, ślinił się, jąkał, miał mimowolne ruchy...

Zadziwiające, ale pisana w formie pamiętnika starożytnego "historyka faktów " powieść czyta się...lekko. Coś zupełnie innego dla podniebienia, a zarazem skarbiec wiedzy historycznej. Warto, choćby dla przypomnienia sobie jak władza absolutna potrafi zniewolić i wypoczwarzyc umysły władców.

Zadziwiające, ale pisana w formie pamiętnika starożytnego "historyka faktów " powieść czyta się...lekko. Coś zupełnie innego dla podniebienia, a zarazem skarbiec wiedzy historycznej. Warto, choćby dla przypomnienia sobie jak władza absolutna potrafi zniewolić i wypoczwarzyc umysły władców.

Książka w gruncie rzeczy ciekawa, dużo polityki i spiskowania. Przedstawia obraz rzymskiego społeczeństwa, nad którym do tej pory się nie zastanawiałam. Przy niektórych wymysłach Kaliguli przewracałam oczami nad bezsensownością okrucieństwa, rozrzutności i pychy. Miejscami zabawna, innym znów razem nudnawa, z bardzo zawiłym rodowodem gdzie każdy jest ze sobą spokrewniony i jeszcze nazywają się podobnie. Postać tytułowego Klaudiusza wzbudza dużą dozę sympatii. Spodziewałam się czegoś więcej, ale może nie byłam jeszcze gotowa na tę lekturę.

Książka w gruncie rzeczy ciekawa, dużo polityki i spiskowania. Przedstawia obraz rzymskiego społeczeństwa, nad którym do tej pory się nie zastanawiałam. Przy niektórych wymysłach Kaliguli przewracałam oczami nad bezsensownością okrucieństwa, rozrzutności i pychy. Miejscami zabawna, innym znów razem nudnawa, z bardzo zawiłym rodowodem gdzie każdy jest ze sobą spokrewniony i...

To dobra książka i ma wartość historyczną, ale nie jest aż tak wciągająca jak inne książki osadzone w czasach Cesarstwa Rzymskiego, na przykład trylogia o Cyceronie

To dobra książka i ma wartość historyczną, ale nie jest aż tak wciągająca jak inne książki osadzone w czasach Cesarstwa Rzymskiego, na przykład trylogia o Cyceronie

Ta książka wciągnęła mnie w historię starożytnego Rzymu! Napisana w oparciu o źródła historyczne (np. Żywoty Cezarów) ale ma genialnie wplecioną fikcję, która wygląda na tak realistyczną, że ciężko odróżnić co było naprawdę a co jest zaczerpnięte z wyobraźni autora

Ta książka wciągnęła mnie w historię starożytnego Rzymu! Napisana w oparciu o źródła historyczne (np. Żywoty Cezarów) ale ma genialnie wplecioną fikcję, która wygląda na tak realistyczną, że ciężko odróżnić co było naprawdę a co jest zaczerpnięte z wyobraźni autora

Bardzo lubię „starożytne klimaty” zarówno w wersji absolutnej fikcji literackiej, jak i dzieł mniej lub bardziej zgodnych z faktami historycznymi więc musiałam kiedyś w końcu sięgnąć po tę pozycję.

W przypadku książki „Ja, Klaudiusz” mamy do czynienia wprawdzie ze zmyśloną autobiografią jednego z pierwszych cesarzy rzymskich, ale napisano ją w oparciu o rzeczywiste, udokumentowane bądź opisane w źródłach historycznych fakty, a „białe plamy” zostały przez autora wypełnione bardzo prawdopodobnymi wydarzeniami.

Tyberiusz Klaudiusz Druzus Neron Germanik, zwany przez wszystkich po prostu Klaudiuszem miał to nieszczęście, że fizyczne ułomności uczyniły go tym członkiem rodziny, którym nie należy się chwalić publicznie. A że rodzina była znakomita, bo cesarska, to tym bardziej unikano prezentowania go szerszym kręgom rzymskich obywateli. Nie powierzano mu żadnych znaczących urzędów, nie wyznaczano mu żadnej ważnej roli, nie wiązano z nim żadnych nadziei. I to, co wydawało mu się w dzieciństwie i młodości przekleństwem, w gruncie rzeczy stało się jego przepustką do sukcesu. Utykający i śliniący się jąkała wiecznie zatopiony w książkach wszystkim wydawał się na tyle nieszkodliwy, że nikomu nie przyszło do głowy, by go zgładzić. I dzięki temu przetrwał dość krwiożercze rządy swego wuja Tyberiusza, oraz szalonego bratanka Kaliguli. Wszystko po to, by po zabójstwie tego ostatniego samemu zostać obwołanym cesarzem….

Klaudiusz, choć fizycznie ułomny okazuje się bardzo sprawny intelektualnie i jest dobrym obserwatorem. Bez ogródek opisuje członków swojej rodziny nie szczędząc cierpkich uwag pod adresem swojej babki czy matki (obie nieźle mu dopiekły w dzieciństwie młodości),ale też ma sporo celnych spostrzeżeń odnośnie istoty władzy samej w sobie.

Nie wiem, czy wszyscy czytelnicy na początku lektury są świadomi, że funkcja cesarza w starożytnym Rzymie była dość delikatną pozycją, bo nie była władzą królewską dziedziczoną z ojca na syna sensu stricte. Ot, jeden z obywateli rzymskich z nadań senatu zostawał pierwszym obywatelem państwa i dopiero na skutek kumulacji owych tytułów stawał się niemal nietykalny. A potem co najwyżej mógł kogoś polecać senatowi na swoje miejsce.

W efekcie więc samowola kolejnych cesarzy mogły być kontrolowane i ukrócone, gdyby senat jednogłośnie sprzeciwił się idiotycznym pomysłom władcy. Jednak zwykłe tchórzostwo, chęć zysków czy przypodobania się władcom, a czasami wzajemna nienawiść, bądź nawet pragnienie zemsty sprawiały, że poszczególni senatorowie rozgrywali pomiędzy sobą małe bitwy, po to by ostatecznie przegrać wojnę o realną władzę w mieście i państwie.

Myślę, że ten obraz polityki niewiele stracił na aktualności, niestety dla nas…

Przestaje też dziwić fakt, że Kaligula postanowił zadrwić z senatu, czyniąc senatorem swojego wierzchowca. Biorąc pod uwagę, że senatorowie niczym stado bezmyślnych baranów potulnie zgadzali się na każdy, choćby i najbardziej nonsensowny pomysł, chyba też poczułabym pokusę wypróbowania, czy i gdzie jest jakaś granica tego płaszczenia się przed kolejnym cesarzem….

Bardzo dobra książka i już cieszę się na myśl, że zaraz sięgnę po jej dalszy ciąg.

Bardzo lubię „starożytne klimaty” zarówno w wersji absolutnej fikcji literackiej, jak i dzieł mniej lub bardziej zgodnych z faktami historycznymi więc musiałam kiedyś w końcu sięgnąć po tę pozycję.

W przypadku książki „Ja, Klaudiusz” mamy do czynienia wprawdzie ze zmyśloną autobiografią jednego z pierwszych cesarzy rzymskich, ale napisano ją w oparciu o rzeczywiste,...

Trudno mi się ją czytało, może to niesprzyjające wakacyjne klimaty, ale stopniowo mnie wciągnęła. Opowieść o tym, iż wcześniej czy później nieograniczona władza doprowadza do absurdu i szaleństwa. Szczególnie ciekawa i niejednoznaczna jest postać Liwii. Ciekawa jest też postępująca degrengolada kolejnych cesarzy wynikająca ze sposobu ich doboru. Książka daje sposobność poznania wycinka historii Rzymu w sposób przyjemny i ciekawy. Czasy się zmieniają ale pewne mechanizmy władzy pozostają takie same.

Trudno mi się ją czytało, może to niesprzyjające wakacyjne klimaty, ale stopniowo mnie wciągnęła. Opowieść o tym, iż wcześniej czy później nieograniczona władza doprowadza do absurdu i szaleństwa. Szczególnie ciekawa i niejednoznaczna jest postać Liwii. Ciekawa jest też postępująca degrengolada kolejnych cesarzy wynikająca ze sposobu ich doboru. Książka daje sposobność...

świetny warsztat, a jak się lubi antyk to poezja

świetny warsztat, a jak się lubi antyk to poezja