Wstrząsająca Rodzinka

Zagadka kryminalna dla młodszych czytelników, którą bardzo przyjemnie się czyta. Różnorodni bohaterzy, ktorzy uwielbiają rozwiązywać zagadki staraja się odkryć co spotkało znanego magika. Byłam lekko rozaczarowana, że bohaterzy nie zabrali sie też za wyjaśnianie starej sprawy, na którą sie natykają, ale format tej serii ma swoje ograniczenia. Spodobała mi sie ta ekipa detektywów amatorów i chętnie sięgnę po inne tomy z tej serii.

Bardzo ciekawa kryminał. Mili bohaterowie. Nie spodziewałam się, że do tej książki będę mogła wstawić tak pozytywną recenzję. Od razu po przeczytaniu zaczęłam rozglądać się za kolejnym tomem. Ogólnie jestem bardzo miło zaskoczona i polecam ją wszystkim młodym fanom kryminałów.

Krótka i bardzo szybko się czyta. Trochę mniej Sherlocka, a więcej jego kompanów i takiego spojrzenia bardziej przystępnego dla dzieci i młodzieży, co trochę odbiera charakteru czysto detektywistycznego tej książce i opisanej w niej historii. Niemniej jednak, całkiem fajnie wymyślona przygoda, więc polecam.

Z książkami Pierdomenico Baccalario nie miałem jeszcze do czynienia, chociaż kojarzę sobie cykl o Ulissesie Moorze i samego autora. Sięgając po Ducha Drapacza Chmur będącego trzecią częścią przygód Willa Moogleya z Agencji duchów chciałem dostać przyjemną, ciekawą i może straszno - zabawną opowieść o duchach. Coś lekkiego i właśnie rozrywkowego przy czym można było spędzić miło czas. Will Mooggley dostaje zadanie przeprowadzenia śledztwa od szefa ochrony Empire State Building w sprawie pojawienia się namolnego ducha, który straszy gości. Wraz ze swoim przyjacielem Tupperem rozpoczynają śledztwa. Historia jaką dostałem opowiada o agencji duchów, w której bohater opiekuje się duchami, podpisuje z nimi umowy lub próbuje dowiedzieć się wszystkiego o niezależnych zjawach było ciekawym pomysłem. Nastawiałem się na opowieść z lekkim dreszczykiem i dozą humoru w czasie czytania. Jednak dostałem zgrabnie napisaną opowieść, w której motyw duchów jest przedstawiony w bardziej łagodnym wcieleniu i nie wzbudza przerażenia. Ciekawym pomysłem było osadzenie akcji w znanym drapaczu chmur jakim jest Empire State Building w Nowym Jorku i wykorzystanie go w historii o duchu, który straszy z jakiegoś powodu. Duży budynek z niezwykłą historią jaką posiada jest świetnym miejscem na taką opowieść. Może odgrywa pośrednią rolę, ale miło poczytać o przygodach bohaterów w nim chcącym złapać ducha. Fajnie wypada wątek dotyczący ciotki Willa dybiącego na jego spadek jaki dostał. Wywołującego komiczne sytuacje jakie są skutkiem takich sytuacji. Samo śledztwo prowadzone przez agencję duchów zostało przedstawione w krzywym zwierciadle, ale nie brakuje momentów wykrycia poszlak lub powiązania pewnych faktów jakie zdobyli. Nawet podobało mi się pojawienie znanego detektywa z klasycznego kryminału jaki napisał Raymond Chandler i jego sztywne maniery. Wszystko zostało połączone ze sobą w świetny sposób tworząc ciekawą historie. Postacie jakie spotykamy w książce są dobrze nakreślone. Właściciel agencji duchów Will Moogley jest zwykłym na pozór dzieciakiem, który za sprawą spadku zostaje właścicielem agencji duchów. Bardziej spostrzegawczy i prowadzący śledztwo poszukuje poszlak w celu rozwiązania spraw w jakich bierze udział. Drugim jest jedyny przyjaciel Tupper. Miałem podczas czytania wrażenie, że nie wszystko jest z nim w porządku. Mający szalone pomysły, nieraz szczęście i przeżywający wiele przygód. Relacje jakie zostały przedstawione pomiędzy bohaterami książki są zabarwione humorem sytuacyjnym i słownym. Ich przepychanki wywołują zabawne chwile i uśmiech podczas czytania. Dialogi odznaczają się większą ilością humoru niż poważnymi tonami jakie powinny wystąpić. Dlatego bawiłem się podczas czytania znakomicie śledząc ich rozmowy. Książka Duch drapacza chmur łączy w sobie kryminał, trochę fantastyki i sporo humoru jaki występuje przez cały czas. Została napisana lekkim i przyjemnym stylem jakim posługuje się autor. Na pewno ilustracje stanowią dopełnienie historii jaką czytamy. Historia jaką dostałem jest skierowana do młodego czytelnika i powinien bawić się świetnie czytając Ducha Drapacza chmur. Nie brakuje tutaj zagadek do rozwiązania jakie mają bohaterowie i przygód jakie spotykają ich w czasie trwania śledztwa. Sięgając po książkę Pierdomenico Baccalario nie spodziewałem się, że dostanę pełną humoru opowieść o młodym właścicielu agencji duchów Willu Moogleyu, który prowadząc sprawy styka się z różnymi duchami. Jest to historia skierowana do młodego czytelnika i dlatego nie uświadczymy tutaj dreszczyku podczas czytania lub jakiś strasznych scen. Wszystko zostało ubrane w ramy lekkiej i przyjemnej opowieści doprawionej sporą dawką humoru. Nieraz lekkie przerysowanie postaci służą do stworzenia zabawnych scen sytuacyjnych. W ogóle język jakim posługuje się autor jest nie tylko zabarwiony właśnie humorem, ale lekki i przyjemny. Dlatego czyta się przygody bohaterów rewelacyjnie i wspaniale. Mimo, ze jest to trzecia część nie odczułem tego w czasie czytania, bo nie znalazłem nawiązań do poprzednich tomów. Bawiłem się świetnie podczas lektury Ducha drapacza chmur i chętnie sięgnę po wcześniejsze tomy lub późniejsze części jeśli pojawią się. Zastanawiam się nad innymi jego książkami jakie napisał Pierdomenico Baccalario i chyba dam im szansę w niedługim czasie. Lekka książka, z dużą dawką humoru i przygodami, napisana bardzo ładnie z błyskawiczną akcją, pełną zagadek i zwrotów akcji, którą można przeczytać w jeden wieczór lub dwa. Książka Duch drapacza chmur jest świetną książką dla młodego czytelnika, młodzieży i nawet starszego, który spędzi miło czas przy niej po czymś wymagającym.

Yumi, Ulrich, Odd i Jeremy to czwórka przyjaciół, która odkrywa istnienie zamkniętej w internetowej przestrzeni dziewczynki - Aelity. Próbując ją ratować natrafiają na groźny wirus komputerowy, X.A.N.Ę. Tylko ich nowa koleżanka może go powstrzymać... tylko czy jej się to uda? Jak ma to zrobić? I co najważniejsze, w jaki w ogóle sposób Aelita trafiła do sieci? Kod Lyoko to seria, która powstała na bazie francuskiego serialu dla dzieci. Sama nigdy nie miałam z nim styczności, nie oglądałam go, jednak... podobno jest całkiem popularny. Dlatego też na jego podstawie stworzona została seria książek, którą ja sama polecałabym dla dzieci w wieku od 8 do może 12, 13 lat? Podziemny Zamek napisany jest ciut łatwiejszym językiem niż np. Złodziej Pioruna. Z resztą, sam wygląd książki świadczy, że nie została ona stworzona dla starszego odbiorcy - litery wewnątrz są dość duże, jak to zwykle przy takich książkach bywa. W czasie zakupu moją uwagę do tej książki przyciągnął przede wszystkim jej wygląd. Książka ma obwolutę z bardzo przyjemną dla oka grafiką. Po jej ściągnięciu oczom ukazuje się prosta, acz twarda i fajnie zaprojektowana okładka, a wewnątrz poza zwykłymi nielicznymi obrazkami możemy znaleźć kolorową wkładkę. Naprawdę, ta pozycja prezentuje się bardzo dobrze i uważam, że dlatego nieźle nadawałaby się na prezent. Jak jednak sprawa mnie się w środku? Hmm... całkiem nieźle, jak na książkę dla dzieci. Nie jest to wprawdzie historia najwyższych lotów, ale dla dziecka? Czemu nie. Powinna się sprawdzić. Historia jest bardzo prosta i dość oklepana jak na science-fiction, nie ma w niej w sumie nic bardzo zaskakującego, ale bohaterowie są przyjemni, stosunkowo wyraźni, a prosty styl powinien młodego czytelnika bez problemu wciągnąć. Jedyne, czego się mogę nieco bardziej przyczepić, to... mały chaos w fabule. Autor nieco skacze z teraźniejszości w przeszłość, czasami wrzuca nam krótkie scenki z innych żyć - i to przynajmniej mnie trochę rozpraszało, zwłaszcza, że przez skoki w czasie autor moim zdaniem za dużo rzeczy odkrywa na raz. Wolałabym przeczytać osobną książkę o początku przyjaźni dzieciaków z Aelitą, a osobną o tym, co było dalej... Wszystko byłoby bardziej składne. No ale cóż, może taki rozwój wydarzeń dyktował serial? Nie mam tu zbyt wiele do dodania. Podziemny zamek to powieść, która spełnia swoje zadanie jako rozrywka dla dzieci, daleko jej jednak do książki wysokich lotów, z której zrobiłby się dziecięcy klasyk. Ale jeśli tylko znacie dzieci, którym by się spodobała, nie bójcie się na nią polować, bo jest całkiem przyzwoita :)

Pięciowidmowy Hotel to pełne fantastycznych przygód i poczucia humoru opowieści o dziedzicu Agencji Duchów - Willu Mooggleyu. Jego sytuacja nie jest godna pozazdroszczenia, bowiem wraz z rodzinnym biznesem odziedziczył mnóstwo dodatkowych kłopotów związanych zarówno z tymi żywymi, jak i tymi którzy powinni udać się już na w pełni zasłużony odpoczynek klientami. A tu jeszcze dochodzą problemy osobiste, bo przecież każdy takowe posiada. Nietypowa profesja chłopca staje się powodem wielu zabawnych sytuacji. Opowieści napisane zostały z przymrużeniem oka, a tutejsze duchy raczej nas bawią niż przerażają. Dodam jeszcze, że seria posiada bardzo piękne okładki obok których ciężko przejść obojętnie!!! Szczerze polecam również audiobooka czytanego przez Wiktora Zborowskiego...

Świetna lekka książka dla młodszej młodzieży. Barwne światy, kosmos z perspektywy lekkiego XIX wiecznego cyberpunka z całą bandą dziwnych zwierząt i ras. Poza tym genialne ilustracje. Dostałem przez przypadek i w połowie zamówiłem pierwszą część przygód rodziny Mumby.

Wspaniale mieć takiego prawdziwego przyjaciela jak Szarego Artura, uratuje z opresji, można liczyć na jego pomoc i wsparcie, dlatego Złoty Tomek takiego odnalazł, który zawsze jemu pomógł, podnosił na duchu i był przy nim, gdy go potrzebował taki przyjaciel to skarb bezcenny. Przyjemna, ciepła książka przyjemnie się mi czytało!!!

Tą książkę znalazłam przypadkowo i pomimo tego, że nie ciągnęło mnie do niej jakoś bardzo, przeczytałam ją w dosłownie parę wieczorów. Na samym początku motyw pająków z kosmosu wydawał mi się denny, ale im więcej czytałam tym bardziej zmieniało się moje zdanie. Bardzo podobał mi się świat wykreowany przez autora, Który łatwo było sobie zobrazować podczas czytania. Jeżeli chodzi o samego autora (Philipa Reeve) to dużo popularniejszym jego dziełem są ,,zabójcze maszyny'' które zostały niedawno zekranizowane. Ja o dziwo dowiedziałam się o nich dopiero po ukazaniu się filmu, i teraz w związku z miłym zaskoczeniem jakiego doznałam po przeczytaniu jednej z jego powieści czekają na mojej półce.

@_olivia.czyta_ | 4/5⭐ | [współpraca reklamowa] Dzień dobry! Zapraszam Was na recenzję książki ,,Młody Sherlock Holmes. Zabójcza chmura" autorstwa Andrew Lane'a. Dziękuję wydawnictwu Replika za egzemplarz do recenzji. Przed przeczytaniem tej książki nie miałam zbytnio styczności z Sherlockiem. Gdzieś kiedyś mignęły mi dwa odcinki serialu, ale nic poza tym, więc była to idealna okazja, aby zacząć poznawać jego historię, zwłaszcza od najmłodszych lat. Sherlock na wakacje wyjeżdża do stryjostwa do Farnham. Na początku wydaje mu się, że to będą najgorsze wakacje w jego życiu, ale nie spodziewa się, że ten wyjazd zmieni jego życie. W lesie znajduje ciało pewnego człowieka, wtedy zaczyna myśleć o tej sprawie i nie potrafi o niej zapomnieć. Sama postać Sherlocka była bardzo ciekawa. W jego kreacji nie mogło zabraknąć wielu myśli i łączenia faktów, o których większość ludzie by nie pomyślała. Oceniam go zdecydowanie na plus. Bardzo polubiłam też pozostałych bohaterów tj. Virginię, jej ojca, wujostwo (dość specyficzne) oraz nowego przyjaciela - Matty'ego. Drobne minusiki. Pierwszy jest taki, że akcja czasem działa się za szybko. Sherlock coś wymyślił, ale nie wiadomo skąd itd. A drugim minusem jest zbyt wiele walk. Moim zdaniem było za mało wyciągania wniosków i analizy, a za dużo uciekania przed złoczyńcami, zwłaszcza w drugiej części książki. Podsumowując, książka podobała mi się i była dość ciekawą i przyjemną rozrywką. W przyszłości prawdopodobnie będę kontynuować tę serię, aby poznać dalsze losy młodego Sherlocka Holmesa. 𝐱𝐨𝐱𝐨, 𝐎𝐥𝐢𝐰𝐤𝐚🩵

Książka jest ciekawa, ale trochę za dużo w ni fikcji. Mogliby dodać coś z rzeczywistości. Sama czasami żyję fikcją, ale nie tak dużą. Sądzę, że nie wszystko powinno być takie w tej książce. Mogli by dać coś co naprawdę istnieje (prócz chłopca). Książka jest dobra ale na pewno nie dla dzieci, które biorą wszystko na serio. (Czyli tylko +11)

Tę książkę czytałam dwa, może trzy lata temu i nie do końca ją pamiętam. Ale jestem pewna, że bardzo mi się podobała. Zaintrygował mnie jej tytuł, tak samo jak drugiej części ,,Tytuł tej książki to tajemnica''. Autor pisze w bardzo fajny sposób i to jest na pewno wielki plus. Polecam gorąco!

Myszkując po antykwariacie wpadł mi w oko znajomy grzbiet - okazało się, że ponownie natknęłam się na "Klątwę miliardera". Początkowo nie byłam w stu procentach przekonana, czy aby na pewno chcę przeczytać tę pozycję, a co dopiero widzieć ją na swojej półce. Jednak szalę na pozytywną stronę przeważył tłumacz, w którego przekład "Harry'ego" wczytują się wszyscy polscy "potteromaniacy" - Andrzej Polkowski. "Tajemniczy diament" opowiada o zwyczajnym trzynastolatku o nieco staroświeckim (choć, nie ukrywam, iście królewskim) imieniu Gerald. Pewnego dnia zostaje wezwany "na dywanik" do dyrektora i... tak rozpoczyna się jego zwariowana przygoda oraz nowe życie. Młodociany miliarder przekona się na własnej skórze, że paparazzi i "życzliwi" ludzie mogą uprzykrzyć życie nawet najspokojniejszej osobie, ale w końcu - jak głosi znane przysłowie - "prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie" :) Ostrzegam - początkowo czyta się przyjemnie, choć nie jest to najlżejsza lektura. Na szczęście wraz z kolejnymi rozdziałami możemy podziwiać rozwijający się niczym wiosenny przebiśnieg (akurat tych jeszcze nie widać, ale już blisko) zapał autora i - ku pozytywnemu zaskoczeniu - nie jesteśmy nawet świadomi, gdy przewrócimy ostatnią kartkę tej oto książki! Czekam na kolejne tomy :) PS Pan Polkowski chyba świadomie wybiera do tłumaczenia książki, w których choć jeden wątek łudząco przypomina "Harry'ego" - chyba nie tylko ja z sentymentem wspominam przygodę z Czarodziejem :)

Niesamowita... Zaczyna się niewinnie od chłopca, który lubi rysować i ma denerwujące siostry. Ale im dalej, tym bardziej poruszająca się staje. Właściwie, trudno ją opisać, to po prostu trzeba przeczytać. Dobra dla dzieci, ale nie tylko. Bohaterowie, choć są dopiero w piątej klasie, nie zachowują się głupio. Wręcz przeciwnie. Historia jest smutna, ale piękna. Każdego doprowadzi do łez. Polecam. Nie zmarnujcie okazji do przeczytania dobrej książki. 📚

Widząc tą książkę w mojej bibliotece, zwróciłam uwagę szczególną na fajną okładkę książki,że postanowiłam ją wypożyczyć do domu. Gdy zaczęłam czytać wiedziałam, że mnie oczaruje, zachwyci, i tak się stało. Przeniosłam się w ten tajemniczy,wspaniały świat i w tę książkę. Przeżywałam niezwykłe, super przygody z dwójką dzieci i tajemniczy klucz mieli, którym otwierali miniaturowe 68 pokoje z różnych epok. Z zainteresowaniem czytałam książkę,zawładnęła mną, wzruszyła. Ciepła,miła, sympatyczna i wciągająca to książka.

Cudo! Dawno tak się nie uśmiałem przy żadnej książce. Chociaż przygody Fletchera są mało wiarygodne, a wręcz wydają się bujdą na resorach, to ja wierzę w każde słowo. Cięta riposta i wisielczy humor młodego detektywa czynią lekturę czystą przyjemnością. Jest to świetna historia dla młodzieży, ale czytanie jej z perspektywy dorosłego człowieka czyni ją jeszcze zabawniejszą. Nie spodziewałem się, że aż tak dam się oczarować i rozbawić tej niepokaźnej książce. Serdecznie polecam!

Nie porwała mnie ta książka. Jest krótka i szybko się ją czyta, jednak nie przemawia do mnie tytułowy wątek. Książka opowiada o piątce rodzeństwa i trudnych warunkach, w jakich żyją. Narracja poprowadzona jest dość żartobliwie, gdzie osobiście nie specjalnie mnie to śmieszyło. Miejscami jest dużo chaosu.

Przeczytałam wielokrotnie wszystkie książki o genialnym detektywie Sherlocku Holmesie autorstwa Arthura Conan Doyla. Utkwił mi w głowie fakt i zawsze byłam poruszona stwierdzeniem, że brat Sherlocka ‐‐Mycroft był jeszcze inteligentniejszy i potrafił jeszcze logiczniej myśleć, ale umiłował stacjonarny tryb życia i pracę w ministerstwie w Londynie. Jak to możliwe, że ktoś mógł być bardziej genialny, od najlepszego detektywa wszech czasów?? A jednak. Do tego wątku m.in. nawiązuje seria o młodym Sherlocku Holmesie. Dowiadujemy się więcej o jego rodzinie: bracie Mycrofcie, który miał piecze nad młodym Sherlockiem, gdy ich ojciec pojechał służyć w wojsku, rodzinie i nauczycielu, który zajmował się domową edukacją przyszłego detektywa. Jest to tom 2, polecam czytać tomy po kolei, zwłaszcza, że każdy kolejny jest lepszy! Nie mogę doczekać się kiedy zostanie wydany po polsku 4 tom tej serii Młody Sherlock Holmes.

Świetna książka! Była pierwszą, która "popchnęła" mnie do czytania czegoś, poza tymi narzuconymi przez szkołę. Zdawało mi się, że to będzie denna "wzdychanina" nastolatki nad chłopakiem, a jednak ukazano jej życie w formie dziennika, który kryje w sobie wiele zaskoczeń, a przygód Grety z pewnością nie da się zapomnieć. Wspaniała, godna przeczytania książka :) Mam do niej duuuuży sentyment.