Siostrzeniec czarodzieja

Przeczytam jeszcze jedno nawiązanie do Biblii to chyba wyjdę z siebie. Nie wiem czy zabrakło pomysłu czy taki był zamysł, ale czułam się jakbym czytała Biblię. Książka to dosłownie parafraza Księgi Rodzaju!!!

Gdyby nie ostatnie 2 strony( zniewalająca ilość),na których możemy poznać nawiązania do poprzednich tomów, które de facto też mnie nie porwały, to dałabym jeszcze niższą ocenę. Mimo wszystko autor w naprawdę dobry sposób przedstawił połączenie z pierwszym tomem.

Zapomniałam dodać o przedstawieniu postaci kobiecych, mam dość. Nienawidzę komentowania tego, że dziewczynki są słabsze, tchórzliwe i interesują się jedynie plotkami. Niby autor pisze, że Pola taka nie jest, po czym dodaje, że w odróżnieniu od innych kobiet, a potem jeszcze, że nie będziemy wnikać w to czy poszła się umyć w jeziorze, bo nie umiała pływać, więc niech sobie czytelnicy dopowiedzą( wszyscy wiemy jakie jest stanowisko autora ),ale oczywiście mężczyźni tacy nie są, są odważni, chętni przygód i MYJĄ SIĘ W JEZIORZE!!!

Szczerze sama nie wiem czemu sobie to robię i dalej czytam tą serię, na szczęście został już tylko jeden tom. Nie polecam czytać, nie wiem dlaczego rekomenduje się to dzieciom.

Przeczytam jeszcze jedno nawiązanie do Biblii to chyba wyjdę z siebie. Nie wiem czy zabrakło pomysłu czy taki był zamysł, ale czułam się jakbym czytała Biblię. Książka to dosłownie parafraza Księgi Rodzaju!!!

Gdyby nie ostatnie 2 strony( zniewalająca ilość),na których możemy poznać nawiązania do poprzednich tomów, które de facto też mnie nie porwały, to dałabym jeszcze...

Nie wiek kto tworzył opis pod tą książką, ale nie czytajcie go - zdradza właściwie wszystko.

Ten tom, to już drugi raz gdy schodzimy z normalnej linii czasowej i udajemy się wstecz. Będę w tej opinii chyba osamotniony, ale mi się ta część bardzo podobała. Lubię, niezależnie od uniwersum w jakim się czytelniczo znajduję, odkrywać zamierzchłe początki różnych krain, śledzić narodziny różnych postaci i ich motywacji, zarzewia konfliktów itp.. Ta część Narnii, daje nam to wszystko nie rezygnując że zwyczajowej lekcji i morału, który odkrywamy w każdym tomie.

Lewis pięknie domknął tu kilka wątków - profesor, latarnia, biała czarownica czy nawet szafa... wszystko jest teraz jasne.

Niektórzy uważają, że należy czytać tę część na samym początku. To zły pomysł. Jak dla mnie to tak, jakby z Gwiezdnych Wojen obejrzeć "Mroczne widmo" i resztę prequeli przed "Imperium kontratakuje". Zero niespodzianek.

Nie wiek kto tworzył opis pod tą książką, ale nie czytajcie go - zdradza właściwie wszystko.

Ten tom, to już drugi raz gdy schodzimy z normalnej linii czasowej i udajemy się wstecz. Będę w tej opinii chyba osamotniony, ale mi się ta część bardzo podobała. Lubię, niezależnie od uniwersum w jakim się czytelniczo znajduję, odkrywać zamierzchłe początki różnych krain, śledzić...

Mnie osobiście ,,Siostrzeniec Czarodzieja" podobał się jak dotąd najmniej ze wszystkich tomów. Jest to oczywiście nadal kawał dobrej literatury.

,,Siostrzeniec Czarodzieja" to swojego rodzaju prequel do całej sagi. Historia tutaj opowiedziana jest poematem o dziele stworzenia Narnii przez Aslana. Wiele tutaj analogii do chrześcijańskich początków świata opisanych w Starym Testamencie (nazywanie bohaterów Synem Adama i Córką Ewy, drzewo z owocami młodości w raju, alternatywna wersja kuszącego Szatana w postaci czarodziejki Jadis). Wszystko to oczywiście pokazuje mocno zakorzenienie C.S. Lewisa w chrześcijaństwie.

Mam wrażenie, że cała historia z tego tomu była dopisana właśnie po to aby wyjaśnić czytelnikom skąd wzięła się Narnia. Często jest naprawdę zabawnie to odnoszę wrażenie, że nieco na siłę. Jak dla mnie kwestia powstania Narni mogłaby pozostać wieczną tajemnica i niczego saga by na tym nie straciła ale to tylko moje osobiste przemyślenie. Polecam 7/10.

Mnie osobiście ,,Siostrzeniec Czarodzieja" podobał się jak dotąd najmniej ze wszystkich tomów. Jest to oczywiście nadal kawał dobrej literatury.

,,Siostrzeniec Czarodzieja" to swojego rodzaju prequel do całej sagi. Historia tutaj opowiedziana jest poematem o dziele stworzenia Narnii przez Aslana. Wiele tutaj analogii do chrześcijańskich początków świata opisanych w Starym...

We wszystkich częściach najfajniejsze jest to, że każda ma inny klimat.

We wszystkich częściach najfajniejsze jest to, że każda ma inny klimat.

Książka bardzo interesująca. Jak dla mnie początek był trochę nudny ale potem książka bardzo fajnie i ciekawie się rozkręciła.

Książka bardzo interesująca. Jak dla mnie początek był trochę nudny ale potem książka bardzo fajnie i ciekawie się rozkręciła.

JAKIE TO BYŁO DOBRE. Ostatni raz czytałam „opowieści z Narnii” w gimnazjum, więc moja pamięć odnośnie tej serii nie istnieje. Fajnie wrócić do przygód krainy Aslana. Przez pierwsze lekko ponad 60 stron nie dzieje się nic nadzwyczajnego, ale nie staje to na równi z tym, że książka jest nudna. Wręcz przeciwnie, początek książki jest bardzo istotny dla fabuły. Im dalej w las, tym dzieje się ciekawiej. Dochodzą nowe postacie, wątki, krainy… No coś cudownego. Polecam zacząć czytać Narnię właśnie od tej części, gdyż dowiadujemy się z niej… czym ta Narnia w ogóle jest, jak powstała i kim jest Aslan. Fajna, lekka i szybka do przeczytania książka. Dosłownie na jeden dzień. Niby dla dzieci i młodzieży, ale jako 23 latka naprawdę fajnie się bawiłam! Nie mogę doczekać się następnych tomów!

JAKIE TO BYŁO DOBRE. Ostatni raz czytałam „opowieści z Narnii” w gimnazjum, więc moja pamięć odnośnie tej serii nie istnieje. Fajnie wrócić do przygód krainy Aslana. Przez pierwsze lekko ponad 60 stron nie dzieje się nic nadzwyczajnego, ale nie staje to na równi z tym, że książka jest nudna. Wręcz przeciwnie, początek książki jest bardzo istotny dla fabuły. Im dalej w las,...

Bardzo dobrze, że dostaliśmy historie rozpoczynającą Narnię. Wyjaśnia sporo tego skąd wzięło się wszystko w części pierwszej. Dobrze, że jako samodzielna historia książka nie zawodzi. Nie ma dłużyzn i paplanin o niczym (dialogi).

Bardzo dobrze, że dostaliśmy historie rozpoczynającą Narnię. Wyjaśnia sporo tego skąd wzięło się wszystko w części pierwszej. Dobrze, że jako samodzielna historia książka nie zawodzi. Nie ma dłużyzn i paplanin o niczym (dialogi).

Elo! Mega warto dotrzeć do tej części nie pomijając porzednich. Interesująca i warta czekania. Najbardziej zabawna ale za razem także z przekazem. Gorąco polecam.
3majta się! Pozdrawiam.

Elo! Mega warto dotrzeć do tej części nie pomijając porzednich. Interesująca i warta czekania. Najbardziej zabawna ale za razem także z przekazem. Gorąco polecam.
3majta się! Pozdrawiam.

Im głębiej w cykl Narnii, tym Lewis czaruje coraz bardziej niesamowitymi historiami.
Jak inne książki narnijskie do tej pory i tę czytałem synowi przed snem. Tym razem dowiedzieliśmy się jak została stworzona Narnia.

Historia zatoczyła olbrzymie koło, które swój początek znajduje w książce "Lew, czarownica i stara szafa". Można by pomyśleć, że to już koniec wspaniałej opowieści.

Ale o dziwo to jeszcze nie koniec, bo przed nami "Ostatnia bitwa". Niesamowite.

Im głębiej w cykl Narnii, tym Lewis czaruje coraz bardziej niesamowitymi historiami.
Jak inne książki narnijskie do tej pory i tę czytałem synowi przed snem. Tym razem dowiedzieliśmy się jak została stworzona Narnia.

Historia zatoczyła olbrzymie koło, które swój początek znajduje w książce "Lew, czarownica i stara szafa". Można by pomyśleć, że to już koniec wspaniałej...

Szósty tom cyklu „Opowieści z Narnii”, zatytułowany „Siostrzeniec czarodzieja”, to powrót do początków – zarówno fabularnych, jak i duchowych. C.S. Lewis w tej części ukazuje początek Narnii, stworzenie świata przez Aslana i narodziny zła, które w kolejnych tomach będzie próbowało ten świat zniszczyć. To powieść o stworzeniu, wolności, odpowiedzialności i upadku człowieka, będąca zarazem alegorią Księgi Rodzaju – widzianą oczami dziecka i opowiedzianą językiem baśni.

Głównymi bohaterami są Digory Kirke i Polly Plummer – dwoje dzieci z wiktoriańskiego Londynu, które przypadkowo trafiają do magicznych światów, eksperymentując z pierścieniami stworzonymi przez wuja Digorego – ekscentrycznego czarodzieja Andrew. Ich podróż prowadzi ich najpierw do umierającego świata Charn, gdzie spotykają złowrogą królową Jadis (późniejszą Białą Czarownicę),a potem – do pustki, w której Aslan powołuje Narnię do istnienia słowem i śpiewem.

Ta scena stworzenia należy do najpiękniejszych w całym cyklu – jest pełna teologicznego światła. Aslan śpiewa świat do życia, a jego pieśń staje się echem Bożego „Niech się stanie!”. Lewis ukazuje w ten sposób moc Słowa, przez które powstaje wszystko, co istnieje – to bezpośrednie odniesienie do Ewangelii św. Jana: „Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga i Bogiem było Słowo.”

Ale „Siostrzeniec czarodzieja” to nie tylko opowieść o stworzeniu. To również historia o pierwszym grzechu i jego konsekwencjach. Digory, niczym biblijny Adam, staje przed pokusą – otrzymuje od Aslana misję przyniesienia owocu z czarodziejskiego ogrodu, by ochronić Narnię przed złem. Kiedy jednak dostrzega drzewo życia, ogarnia go pragnienie, by wykorzystać owoc dla własnych celów – by uzdrowić chorą matkę. To moment wielkiej duchowej próby, która ukazuje, że nawet dobre pragnienia mogą być zbrukane egoizmem, jeśli człowiek nie ufa Bogu.

Lewis nie moralizuje – pokazuje, że Bóg (Aslan) nie jest surowym sędzią, ale miłosiernym Stwórcą, który daje człowiekowi wolność, pozwala mu popełniać błędy i prowadzi go do odkupienia. W tej scenie odnajdujemy echo chrześcijańskiego rozumienia wolnej woli i łaski: człowiek może wybrać nieposłuszeństwo, ale Bóg zawsze daje mu szansę powrotu.

Książka ukazuje również początki zła w Narnii – przybycie Jadis to metafora grzechu pierworodnego, który wkracza w piękny świat, wnosząc nieporządek i cierpienie. Jednak nawet to nie jest w stanie zniszczyć Bożego planu – Aslan, niczym Chrystus, przemienia zło w okazję do dobra. Z tego grzechu zrodzi się historia zbawienia Narnii, której dopełnienie czytelnik pozna dopiero w ostatnim tomie.

Z katolickiego punktu widzenia „Siostrzeniec czarodzieja” to katecheza o stworzeniu i wolności, ubrana w baśniową formę. Ukazuje, że świat jest darem, a człowiek jest powołany, by go współtworzyć i chronić. To także piękne przypomnienie, że każde nieposłuszeństwo wobec Boga ma skutki, ale również, że miłosierdzie Boga zawsze jest większe niż ludzki błąd.

Szczególnie wzruszająca jest scena, w której Digory prosi Aslana o pomoc dla swojej chorej matki. Aslan nie spełnia jego prośby natychmiast – ale nagradza jego zaufanie, pozwalając mu przynieść owoc, który uzdrawia matkę. To obraz Bożej Opatrzności: Bóg nie daje nam tego, czego chcemy w danej chwili, lecz tego, co naprawdę prowadzi do dobra.

W warstwie literackiej Lewis jak zawsze łączy prostotę z głębią. Jego język jest poetycki, pełen symboli, ale zrozumiały nawet dla dziecka. Uczy przez obraz, nie przez nakaz – jak Ewangelia opowiedziana w przypowieści.

Podsumowując:
„Siostrzeniec czarodzieja” to duchowe preludium całego cyklu, swoista baśniowa Księga Rodzaju. C.S. Lewis ukazuje tu początek świata i początek grzechu, ale także obietnicę odkupienia, która przebiega przez całą Narnię aż do ostatniego tomu.

Z perspektywy katolickiej to książka o Bożym planie miłości, wolności i odkupienia – o Bogu, który stwarza świat z miłości, daje człowiekowi wolną wolę i cierpliwie prowadzi go z powrotem do siebie.

To opowieść o Stwórcy, który nie tylko śpiewa świat do istnienia, ale śpiewa również nasze życie – nawet wtedy, gdy my jeszcze nie słyszymy melodii.

Szósty tom cyklu „Opowieści z Narnii”, zatytułowany „Siostrzeniec czarodzieja”, to powrót do początków – zarówno fabularnych, jak i duchowych. C.S. Lewis w tej części ukazuje początek Narnii, stworzenie świata przez Aslana i narodziny zła, które w kolejnych tomach będzie próbowało ten świat zniszczyć. To powieść o stworzeniu, wolności, odpowiedzialności i upadku człowieka,...