Chłopiec i Gwiezdny Wilk

Bohaterem tej poruszającej historii jest dziesięcioletni Antek, który po śmierci ojca musi odnaleźć się w nowej, trudnej rzeczywistości. Smutek, bunt starszego brata i przytłoczenie mamy sprawiają, że rodzina stopniowo się rozpada.
Nadzieję przynosi babcia Masza, która zabiera chłopców do siebie i próbuje odbudować relacje między nimi. Książka pokazuje, że depresja, żałoba i samotność mogą dotknąć każdego, także dzieci. Jednocześnie daje nadzieję, że dzięki rozmowie, wsparciu i bliskości można przetrwać najtrudniejsze chwile.
Niestety mam poczucie, że w tej historii dzieje się nieco za dużo. Autorka płynnie, lecz momentami zbyt szybko przechodzi z jednego wątku do drugiego, przez co chwilami brakowało mi ich logicznego połączenia. Na zaledwie 125 stronach pojawia się tęsknota za tatą, trudne relacje pomiędzy braćmi, budowanie wakacyjnej przyjaźni, a do tego jeszcze temat troski o zwierzęta. Myślę, że gdyby poszczególne motywy zostały bardziej rozwinięte i pogłębione, lektura byłaby dla mnie znacznie bardziej satysfakcjonująca.
W pewnym momencie po prostu się zgubiłam i nie wiedziałam, który z tematów jest w tej książce wiodącym. Mam jednak na uwadze to, że nie jestem grupą docelową tej książki i być może inaczej odbierze ją dziecko w wieku 9–12 lat. Czy podsunę ją do przeczytania mojej córce? Niekoniecznie. Mimo ważnych tematów zabrakło mi dynamiki, która mogłaby naprawdę wciągnąć młodego odbiorcę.
Mimo niedosytu związanego z natłokiem wątków bardzo doceniam próbę oswojenia trudnych emocji w książce skierowanej do dzieci. Chłopiec i gwiezdny wilk to historia, która może stać się świetnym punktem wyjścia do wielu wartościowych rozmów.

Bohaterem tej poruszającej historii jest dziesięcioletni Antek, który po śmierci ojca musi odnaleźć się w nowej, trudnej rzeczywistości. Smutek, bunt starszego brata i przytłoczenie mamy sprawiają, że rodzina stopniowo się rozpada.
Nadzieję przynosi babcia Masza, która zabiera chłopców do siebie i próbuje odbudować relacje między nimi. Książka pokazuje, że depresja, żałoba...

Książki dla dziesięciolatków muszą mieć w sobie to „coś” – nie mogą odstraszać infantylnością, ale też nie powinny przytłaczać ciężarem trudnych tematów. A jeśli dodatkowo opowiadają o rówieśnikach, trafiają jeszcze celniej.

Antek, bohater „Chłopca i Gwiezdnego Wilka”, to dziesięciolatek, którego rodzina przeżywa trudny czas. Tata zmarł, mama powoli pogrąża się w depresji, a starszy brat odreagowuje buntowniczo – wagarami i nie najlepszym towarzystwem. Wrażliwy chłopiec widzi, że sytuacja go przerasta, dlatego zwraca się o pomoc do babci. Ta z energią wkracza w ich życie i próbuje postawić wszystko na nowo.

Początek historii jest poważny – pojawiają się wątki śmierci, żałoby i tęsknoty. Mimo to Antek próbuje iść dalej, a wyjazd do babci okazuje się przełomowy. Tam poznaje nową koleżankę, a dom babci staje się dla braci bezpieczną przystanią.

To opowieść Ewy Martynkien z elementem fantastycznym, w której postać Wilka odgrywa ważną rolę w życiu chłopca. Na uwagę zasługują realistyczne dialogi między Antkiem a Filipem oraz dobrze poprowadzone postaci drugoplanowe, które pojawiają się dokładnie wtedy, gdy są potrzebne.

Zakończenie daje nadzieję – wszystko wskazuje na to, że ta rodzina ma szansę się podnieść, a wspólne doświadczenia tylko ją wzmocnią.

Warto podsunąć tę książkę dzieciom, bo w przystępny i nienachalny sposób oswaja trudne emocje, pokazuje siłę rozmowy i proszenia o pomoc. To historia, która może stać się punktem wyjścia do ważnych rozmów, a jednocześnie daje młodemu czytelnikowi poczucie, że nawet w najtrudniejszych momentach nie jest się samemu.

Książki dla dziesięciolatków muszą mieć w sobie to „coś” – nie mogą odstraszać infantylnością, ale też nie powinny przytłaczać ciężarem trudnych tematów. A jeśli dodatkowo opowiadają o rówieśnikach, trafiają jeszcze celniej.

Antek, bohater „Chłopca i Gwiezdnego Wilka”, to dziesięciolatek, którego rodzina przeżywa trudny czas. Tata zmarł, mama powoli pogrąża się w depresji,...

Nie bez powodu ta lektura znalazła się na liście tytułów VI Edycji Konkursu Literackiego na książkę dla dzieci im. Astrid Lindgren organizowanego przez Fundację Cała Polska Czyta Dzieciom. Niewielka i niepozorna, a jednak pełna emocji i ważnych tematów.

Antek ma 10 lat i czuje, że jego świat, który dotąd wydawał się bezpieczny, zaczyna się rozpadać. Tata zmarł rok temu, a każdy w rodzinie radzi sobie z żałobą inaczej. Brat wchodzi w buntowniczy wiek, mama pogrąża się w depresji, a Antek patrzy, jak relacje w domu coraz bardziej słabną. Czuje się odpowiedzialny, choć sam potrzebuje wsparcia.

W tej ciszy i chaosie ratuje go muzyka taty – dźwięki, które pozostawił po sobie, stają się dla chłopca kotwicą. Ukojenie przynosi też jego własna wyobraźnia: pisze fantastyczne historie i wpatruje się w gwiazdy, szukając w nich odrobiny spokoju. Chce przywrócić domową równowagę i choć nie zawsze wie, jak to zrobić, nie poddaje się. Wtedy na pomoc przychodzi babcia - zabiera chłopców na wakacje na wieś, dając mamie czas na leczenie i wszystkim szansę na oddech.

Choć książka jest krótka, niesie w sobie głębokie treści. Opowiada o żałobie, stracie i radzeniu sobie z trudnymi emocjami, a jednocześnie daje nadzieję. Tematyka depresji i leczenia choroby została przedstawiona w sposób delikatny – książka nie przytłacza ani nie smuci, a uczy, że czasem warto spojrzeć na problem z innej perspektywy.

To opowieść, która pokazuje, że nawet w najtrudniejszych chwilach można odnaleźć światło i siłę, by iść dalej. Pełna dobra, nadziei i ważnych tematów – od żałoby, przez rodzinne relacje, po własną wyobraźnię i marzenia. Historia zostaje w sercu, uczy empatii i przypomina, że pomoc i ukojenie często przychodzą wtedy, gdy najmniej się ich spodziewamy.

Nie bez powodu ta lektura znalazła się na liście tytułów VI Edycji Konkursu Literackiego na książkę dla dzieci im. Astrid Lindgren organizowanego przez Fundację Cała Polska Czyta Dzieciom. Niewielka i niepozorna, a jednak pełna emocji i ważnych tematów.

Antek ma 10 lat i czuje, że jego świat, który dotąd wydawał się bezpieczny, zaczyna się rozpadać. Tata zmarł rok temu, a...

W serii Wydawnictwa Literatura To lubię! skierowanej do czytelników w wieku 9-12 lat ukazało się wiele wartościowych tytułów. Takich, przy których można się pośmiać, i takich, które wzruszają. Do tej drugiej grupy należy Chłopiec i Gwiezdny Wilk Ewy Martynkien. I jest to książka warta waszej uwagi.

To historia o rodzinie w żałobie, która przejawia się na różne sposoby. Mama stopniowo pogrąża się w depresji, starszy brat kipi gniewem i pakuje się w ryzykowne sytuacje, a sam Antek rozpaczliwie próbuje przywrócić domową normalność, jednocześnie martwiąc się, że z jego myśli umykają wspomnienia. Krucha domowa równowaga chwieje się coraz mocniej i trudno oczekiwać, że z jej przywróceniem poradzi sobie dziesięciolatek. Na szczęście w porę na ratunek przybywa babcia.

W centrum opowieści stoi dziesięciolatek, który może nie umie nazwać tego, co się wokół niego dzieje, ale dzięki wrażliwości wyczuwa nastroje innych. Autorka bardzo umiejętnie obrazuje bezsilność chłopca, ale też udaje jej się uchwycić okruchy jego codzienności – często nieobecnego przyjaciela, szkolne obowiązki, życzliwego sąsiada i kota, który zdaje się teleportować tam, gdzie nikt się go nie spodziewa.

Autorka wprowadza młodego czytelnika w trudny temat z subtelnością i empatią. Nie zarzuca go słowami, kreśli jedynie obrazy, sceny, z których odbiorca może czytać na poziomie własnej emocjonalnej wrażliwości. Prowadzi opowieść tak, by była interesująca, ale nie przytłaczająca. Mimo że autorka podejmuje temat bolesny, dotyczący utraty najbliższej osoby i tego, jak wygląda dalsze życie po takiej stracie, to w gruncie rzeczy opowieść pełna ciepła. Pokazuje rodzinę w kryzysie, która dostaje pomoc na czas i siłę, żeby się odrodzić. Jest tu także pięknie wprowadzona metaforyka Gwiezdnego Wilka, motyw talentu i pasji i siły opowieści, która także daje nadzieję.

Historia z pewnością spodoba się docelowym odbiorcom, choć ja mam pewien niedosyt. Bardzo chciałabym, żeby wątki były bardziej rozwinięte, przez co sceny nie wydawałyby się tak urywane i płynniej przechodziły jedna w drugą. Ale nie twierdzę, że to mankament książki. Mój niedosyt wynika właśnie z zachwytu historią, w której chciałabym się rozsmakowywać dłużej. Prawdopodobnie to okrojenie treści to świadoma decyzja autorki, która kieruje przekaz do młodszego odbiorcy i dopasowuje do niego także objętość samej książki.

To opowieść nie tylko o różnych obliczach żałoby, o depresji i gniewie, o żalu i potrzebie bliskości. To opowieść o tym, że dziecko nie powinno dźwigać na swych barkach tak ogromnego ciężaru, że warto prosić o pomoc. I jak wielką uzdrawiającą moc ma bliskość innej kochającej osoby. Subtelna i finalnie otulająca opowieść o uzdrowieniu, dająca nadzieję, że po utracie można jeszcze być szczęśliwym, choć zupełnie inaczej.

W serii Wydawnictwa Literatura To lubię! skierowanej do czytelników w wieku 9-12 lat ukazało się wiele wartościowych tytułów. Takich, przy których można się pośmiać, i takich, które wzruszają. Do tej drugiej grupy należy Chłopiec i Gwiezdny Wilk Ewy Martynkien. I jest to książka warta waszej uwagi.

To historia o rodzinie w żałobie, która przejawia się na różne sposoby....

Antek ma bujną wyobraźnię i lubi patrzeć w gwiazdy, wspominając przy tym tatę, który zginął rok wcześniej. Jest mu teraz szczególnie ciężko. Tęskni za tatą, którego już nigdy nie zobaczy. Mama wydaje się nieobecna, a ze starszym bratem coraz trudniej się dogadać. Z pomocą przychodzi babcia, która zabiera chłopców do siebie na małe wakacje. Zmiana otoczenia pomoże im obu zrozumieć własne emocje i odzyskać spokój. A Gwiezdny wilk? Nauczy się, czym jest tęsknota i zabierze nas we wspaniałą, gwiezdną podróż.

Myślałam, że "Chłopiec i Gwiezdny wilk" to będzie fantastyka. Nie jest ją, ale wspomniany wilk jest ważny dla głównego bohatera. Historia Antka i jego rodziny sprawiła, że miałam łzy w oczach. 

Piękna opowieść dla starszych dzieci, która porusza temat straty, depresji i relacji rodzinnych. Na pierwszy plan wysuwa się relacja między braćmi. Mamy dwóch chłopców, którzy próbują sobie poradzić z ciężką rodzinną sytuacją, każdy na swój sposób. Starszy Filip zaczyna wagarować i buntować się, a młodszemu wydaje się, że nie poznaję już chłopca, który jest jego bratem. 

Razem z Antkiem jednak uczymy się, że czasem warto spojrzeć na sytuację z perspektywy tej drugiej osoby i zrozumieć, że każdy radzi sobie z problemami na swój sposób. A zakończenie zostawia nas z pocieszającą myślą, że rodzina jest najważniejsza i jeśli naprawdę się kocha, to jest w stanie poradzić sobie ze wszystkim. 

Antek ma bujną wyobraźnię i lubi patrzeć w gwiazdy, wspominając przy tym tatę, który zginął rok wcześniej. Jest mu teraz szczególnie ciężko. Tęskni za tatą, którego już nigdy nie zobaczy. Mama wydaje się nieobecna, a ze starszym bratem coraz trudniej się dogadać. Z pomocą przychodzi babcia, która zabiera chłopców do siebie na małe wakacje. Zmiana otoczenia pomoże im obu...

Współpraca recenzencka z wydawnictwem Literatura:

„Chłopiec i Gwiezdny Wilk” to historia, która porusza wiele trudnych tematów, ale przynosi pewnego rodzaju ukojenie. Autorka przedstawia nam życie dwóch braci, którzy stracili tatę, a mama zachorowała na depresję. Chłopcy stale się kłócą i nie dostrzegają, że każdy z nich stara się poradzić sobie z własnymi problemami w inny sposób. Ogromną rolę odgrywa w ich życiu muzyka, którą tworzył ich tata i jest poniekąd jedyną fizyczną pamiątką, jaka po nim pozostała. Antkowi ukojenie daje pisanie fantastycznych historii, patrzenie w gwiazdy i próba odtworzenia dobrych wspomnień z tatą. Natomiast Filip jest w fazie dojrzewania i większość czasu spędza z kolegami. Uważam, że relacja pomiędzy rodzeństwem została bardzo trafnie ukazana, zważając na ich różnicę wieku. Historia nabiera sielskiego klimatu, gdy bohaterowie wyjeżdżają na wakacje na wieś. Myślę, że za sprawą tego wątku wielu czytelników będzie mogło sobie przypomnieć czasy dzieciństwa, gdzie wolny czas spędzało się u babci. Pyszne obiady, jazdy na rowerze, nowe znajomości i codzienne wyprawy nad rzekę to nowa codzienność chłopców, którzy stopniowo zaczynają odnajdywać wspólny język. To opowieść, która daje nadzieję i pokazuje, że każda trudna sytuacja nas czegoś uczy – zarówno o sobie jak i o innych.

Współpraca recenzencka z wydawnictwem Literatura:

„Chłopiec i Gwiezdny Wilk” to historia, która porusza wiele trudnych tematów, ale przynosi pewnego rodzaju ukojenie. Autorka przedstawia nam życie dwóch braci, którzy stracili tatę, a mama zachorowała na depresję. Chłopcy stale się kłócą i nie dostrzegają, że każdy z nich stara się poradzić sobie z własnymi problemami w...

Noc otulająca swym ciemnym płaszczem świat odkrywa to, co za dnia ukryte – piękne, wręcz magiczne niebo upstrzone milionami połyskujących gwiezdnych punkcików. Gdzieś tam, na skraju południowego nieba zimową porą czai się on – Gwiazdozbiór Wilka. To właśnie w jego kierunku spoglądał Antek chcąc rozwiać mgłę zapomnienia, która spowiła jego wspomnienia o zmarłym tacie.

Wilk – symbol niezależności, ale i ogromnej lojalności względem swojego stada, odzwierciedlenie siły i odwagi. Czy ledwie dziesięcioletni chłopiec będący w żałobie jest w stanie unieść na swoich wiotkich barkach odpowiedzialność za rozsypujących się bliskich, zadbać o swoją watahę, wykazać się siłą i odwagą – stać się wilkiem z opowieści ojca?

„Chłopiec i Gwiezdny Wilk” Ewy Martynkien to poruszająca opowieść o rodzinie w żałobie, która pokazuje jak różnie może być ona przeżywana. To historia 10-latka, który nie potrafi przypomnieć sobie żadnych chwil spędzonych z tatą, jego brata Filipa, który nie potrafiąc poradzić sobie z emocjami wagaruje, zawala szkołę i staje się opryskliwy dla otoczenia oraz ich mamy, która nie dając rady udźwignąć tego wszystkiego popada w depresję. I chociaż brzmi to przytłaczająco i smutno, to autorka te trudne emocje doskonale wkomponowała w zwyczajne sprawy życia codziennego – pogaduszki z miłym sąsiadem, nawiązywanie nowych przyjaźni, oddawanie się nowym aktywnościom, wakacje u babci. W efekcie otrzymujemy przyjemną, doskonałą do wieczornego czytania powieść dla dzieci, której jedną z warstw jest poszukiwanie równowagi i układanie sobie życia po stracie.

Autorka nie epatuje trudnymi emocjami, nie zasypuje czytelnika smutkiem, żalem i niezgodą na to, co się stało, które odczuwają bohaterowie, ale też ich nie ukrywa. To doskonały przykład na to, życie toczy się dalej, chociaż się zmieniło, a osoba po stracie musi sama bądź przy pomocy innych odnaleźć w nim dla siebie miejsce. A ten, który był i znikł jest jak ten Gwiezdny Wilk z opowieści taty Antka – on czuwa, on poprowadzi, jeżeli będzie taka potrzeba, on będzie cały czas. Tak jak Gwiazdozbiór Wilka ciągle jest, chociaż widać go na naszym niebie tylko przez ułamek roku.

To bardzo wartościowa i piękna powieść, którą z ogromną przyjemnością i satysfakcją objęłam patronatem.

Noc otulająca swym ciemnym płaszczem świat odkrywa to, co za dnia ukryte – piękne, wręcz magiczne niebo upstrzone milionami połyskujących gwiezdnych punkcików. Gdzieś tam, na skraju południowego nieba zimową porą czai się on – Gwiazdozbiór Wilka. To właśnie w jego kierunku spoglądał Antek chcąc rozwiać mgłę zapomnienia, która spowiła jego wspomnienia o zmarłym tacie.

Wilk...