Erystyka, czyli sztuka prowadzenia sporów i inne pisma

Książka zawiera pisma: „Erystyka, czyli sztuka prowadzenia sporów”, „Psychologia miłości” (traktat o tym, że miłość jako taka jest tylko psychologicznym pociągiem, który czują także zwierzęta, no i że mężczyźni brzydzą się kobietami o małych stopach) oraz „O religii” (zbiór oderwanych od siebie tekstów autora o tym, że religia jako taka jest oszustwem i może, ale tylko może, na wschodzie coś wiedzą o moralności).

Ogółem trudno mi traktować Schopenhauera poważnie. On nie jest tak naprawdę pesymistą, który opłakuje niedolę ludzką, jak lubią go przedstawiać w opracowaniach. To stary, stetryczały dziad, który nie lubi i nie szanuje nikogo. W jego pismach o religii co rusz podnosi argument, że lud to ciemna masa i w ogóle to jazda z hołotą.

Schopenhauer nie kochał ludzi. Kochał zwierzęta i w śmieszno-smutny sposób bronił ich praw, przy okazji opluwając sobie brodę przekleństwami w stronę Żydów.

Nigdy więcej nie wezmę go za filozofa. Nie tak naprawdę. To bardzo smutny człowiek. Fascynuje, czasem śmieszy, czasem wzbudza słuszny gniew i oburzenie. Głównie jednak smuci. Pesymizm Schopenhauera jest pesymizmem kogoś, kto nienawidzi ludzi. Z nich zaś najbardziej nienawidzi siebie.

PS Styl autora wymaga używania co rusz kolejnych przypisów. Autorzy stworzyli ich całą masę, jednak wszystkie znajdują się na końcu książki, więc czyta się to okropnie. Pozycja nie jest opatrzona wstępem, zaś liczba stron tekstu właściwego do przypisów ma się tak: 160 na 40 stron.

Książka zawiera pisma: „Erystyka, czyli sztuka prowadzenia sporów”, „Psychologia miłości” (traktat o tym, że miłość jako taka jest tylko psychologicznym pociągiem, który czują także zwierzęta, no i że mężczyźni brzydzą się kobietami o małych stopach) oraz „O religii” (zbiór oderwanych od siebie tekstów autora o tym, że religia jako taka jest oszustwem i może, ale tylko...