Jej ostateczne przyrzeczenie

"Płomienie winy: część 5" to przedostatni odcinek cyklu autorstwa duńskiej mistrzyni kryminału, Inger Gammelgaard Madsen. W tej części fabuła staje się wyjątkowo napięta, a główne wątki zaczynają się ze sobą splatać. Liv Løkke wciąż zmaga się z traumatycznymi wspomnieniami pożaru, w którym zginęła jej matka. Dziennikarka Anne Larsen natrafia na nowy trop łączący tę tragedię ze śmiercią policjanta Johana Boje. Liv dowiaduje się o istnieniu świadka wypadku – syna policjanta, który twierdzi, że sprawcą był inny funkcjonariusz. W tej części kluczową rolę odgrywają Liv Løkke, dziennikarka śledcza Anne Larsen oraz detektyw Rolando Benito. Seria została napisana jako cykl 6 krótkich opowiadań (odcinków) wydawanych cyfrowo, co nadaje jej bardzo szybkie tempo akcji. Cała seria składa się z 6 części, więc po lekturze piątej pozostanie mi już tylko finałowy tom, który domyka wszystkie zagadki związane z "pokoleniową zmową milczenia" w miasteczku.

Inger Gammelgaard Madsen przyzwyczaiła nas do skandynawskiego chłodu, ale w „Zabójstwie na żądanie” temperatura emocjonalna sięga zenitu. To nie jest zwykły kryminał, to bolesne studium nad granicami empatii, ubrane w szaty dynamicznego thrillera. Historia zaczyna się od makabrycznego odkrycia na mokradłach w Mundelstrup. Znalezienie zwłok kobiety po dwudziestu pięciu latach to dla komisarza Rolanda Benito nie tylko wyzwanie zawodowe, ale i konfrontacja z duchem czasu. Madsen splata wątek „starej zbrodni” z palącymi problemami współczesności – kryzysem migracyjnym, handlem ludźmi i mroczną stroną globalizacji. Afrykańskie ślady w śledztwie stają się dla Benito symbolem świata, który stracił swoje bezpieczne, znane ramy. Najmocniejszym punktem książki jest jednak jej motyw przewodni: eutanazja. Autorka nie daje nam łatwych odpowiedzi. Zamiast tego stawia czytelnika przed dylematem: gdzie kończy się pomoc w uśmierzeniu bólu, a zaczyna zabójstwo z zimną krwią. Madsen pokazuje, że w świecie medycyny i opieki granica między „aktywną pomocą” a zbrodnią jest cienka jak ostrze skalpela. To sprawia, że postać mordercy w tej książce jest o wiele bardziej złożona i mniej oczywista niż w poprzedniej części serii, „Laleczce”. Relacja między spokojnym, nieco sceptycznym Rolandem Benito a ambitną dziennikarką Anne Larsen jest siłą napędową tej serii. W „Zabójstwie na żądanie” ich współpraca nabiera tempa. Larsen, prowadzona przez tajemniczy anonim, staje się katalizatorem zdarzeń, który zmusza policję do wyjścia poza schematy. Ich dynamika przypomina klasyczne duńskie produkcje typu noir – jest szaro, duszno, a presja czasu jest niemal fizycznie wyczuwalna. To nie tylko śledztwo, to obraz współczesnej Danii mierzącej się z nowymi wyzwaniami społecznymi. Choć to kontynuacja „Laleczki”, Madsen konstruuje fabułę tak zręcznie, że nowi czytelnicy bez trudu odnajdą się w świecie Aarhus i okolic. Inger Gammelgaard Madsen to duńska królowa suspensu, która w serii o komisarzu Rolando Benito potrafi tak namieszać w głowie, że po lekturze człowiek dwa razy sprawdza, czy na pewno zamknął drzwi na klucz. Jeśli myśleliście, że Dania to tylko klocki LEGO, maślany zapach ciasteczek i radosne rowery w Kopenhadze, to Madsen wyprowadzi Was z błędu szybciej niż mroźny wiatr znad Bałtyku. "Zabójstwo na żądanie" to nie jest kolejna grzeczna bajka o policjantach i złodziejach. To mroczny, gęsty jak duński pudding kryminał, w którym technologia spotyka się z najstarszymi instynktami świata: zemstą i chciwością. Główny bohater, komisarz Rolando Benito, to postać, którą kupuje się od razu. Z jednej strony – profesjonalista z krwi i kości, z drugiej – facet z włoskimi korzeniami rzucony w środek duńskiej zimy. Jego współpraca z dziennikarką Anne Larsen dodaje całości dynamiki. To duet idealnie niedopasowany, a jednak działający jak szwajcarski (czy raczej duński) zegarek. Dlaczego warto sięgnąć po tę książkę? Tu nie ma lania wody. Rozdziały są krótkie, konkretne i kończą się tak, że obiecujesz sobie "jeszcze tylko jeden", a nagle wybija trzecia rano. Madsen nie lukruje rzeczywistości. Pokazuje cienie nowoczesnego społeczeństwa, w którym samotność i frustracja mogą doprowadzić do tragedii. Jeśli lubisz klasyczne Scandi-noir, to "Zabójstwo na żądanie" wejdzie Ci jak złoto. To literackie espresso – mocne, czarne i zostawiające długi posmak niepokoju.

Wciągająca, miło się czyta i zapowiada obiecująco. Nie jest to jednak szczyt osiągnięć autorki. Wysoka ocena, bo lubię takie lekkie powieści, ale mężowi nie dam do czytania, bo będzie rozczarowany, napięcia porozrzucane i nic nie wnoszą do formy, a końcówka, niestety, naciągana.

Czytając "Ta, która zaginęła" autorstwa Carla Kovach, miałam wrażenie, że to jedna z tych książek, które bardzo szybko wciągają i trudno się od nich oderwać. Już od pierwszych stron czuć napięcie i atmosferę niepokoju, która stopniowo narasta wraz z kolejnymi rozdziałami. Najbardziej uderzyło mnie to, jak autorka potrafi budować emocje. Podczas czytania pojawia się ciekawość, ale też poczucie niepewności i napięcia, które sprawia, że chce się czytać dalej. Momentami czułam wręcz lekki niepokój, bo historia pokazuje, jak łatwo codzienność może zostać nagle zaburzona. Dużym atutem książki jest sposób przedstawienia bohaterów i ich emocji. Są pokazani w bardzo ludzki sposób – z lękiem, wątpliwościami i nadzieją. Dzięki temu cała historia wydaje się bardziej realistyczna i angażująca. Styl Carli Kovach jest prosty i dynamiczny, co sprawia, że książkę czyta się szybko i z dużym zainteresowaniem. Krótkie rozdziały dodatkowo budują napięcie i sprawiają, że łatwo powiedzieć sobie „jeszcze tylko jeden rozdział”. Po zakończeniu lektury zostało we mnie przede wszystkim poczucie refleksji i lekki niepokój. „Ta, która zaginęła” to thriller, który nie tylko trzyma w napięciu, ale też pokazuje, jak nieprzewidywalne potrafi być życie. To jedna z tych książek, które na długo zostają w pamięci czytelnika. 📚

Podszedłem do tej książki z dystansem. Spotkałem się ze skrajnymi opiniami. Jednak przewaga była tych nie do końca pozytywnych. Czym jest „Córka”? To naprawdę dobra książka. Wiele tu się dzieje, chociaż akcja przez większość stron nie jest super wartka. Zwroty akcji jednak nie powalają łatwo oderwać się od tej książki. A tak życiowo, powiedziałbym, że autor pokazuje nam tu prostą zasadę: nie bądź nadgorliwym i jednocześnie ślepym rodzicem.

Ktoś na miejscach zbrodni zostawia zapalone znicze. Czy stanowią one jakiś symbol lub ostrzeżenie ? Czemu ofiarami są te konkretne osoby ? Za tymi zbrodniami kryje się tajemnica z przeszłości i chęć zemsty. Czy detektyw Harte uda trafić na właściwy trop i odkryć tajemnicę ? Swoje tajemnice skrywa także Gina. Czy kiedyś przeszłość i niej zapomni ? Lekka i przyjemna lekturą bez żadnego wow wbijającego w fotel i sprawiającego, że nie można się oderwać. Mam wrażenie, że dużo bardziej od zagadki kryminalnej jestem w niej zainteresowana prywatnymi losami pani detektyw.

Książkę czyta się dobrze, ale nie potrafię uargumentować dlaczego. Właściwie wszystkie poszczególne elementy działają na jej niekorzyść. Patolog Annabelle Schwartzman jest silną babką, która radzi sobie ze wszystkimi przeciwnościami — ze śmiertelną chorobą i śmiercionośnym mężem, Spencerem MacDonaldem. Jednocześnie ulega manipulacji, często wpada w panikę i roztrząsa tragedie i dramaty z przeszłości i teraźniejszości. Od początku wiadomo, kto jest sadystycznym mordercą, który uknuł misterny plan, by zwabić żonę. Spencer nie zostawia nawet mikrośladów na miejscu zbrodni, a dr Schwartzman, mimo że wie, że mąż zastawił na nią pułapkę, to i tak pakuje się w sam jej środek. Annabelle ma ogromnego życiowego pecha, bo spadają na nią wszystkie klątwy tego świata, a jednocześnie jest szczęściarą, bo zawsze znajduje wyjście z sytuacji, bądź na miejsce przybywa nieoczekiwana odsiecz. Spencer ma zdolność przemieszczania się w zaskakującym tempie i zawsze jest we własnym domu, oddalonym o kilka godzin jazdy, gdy przyjeżdża do niego patrol policji. Matka Schwartzman jest największą fanką swojego zięcia. Nie wierzy w żadne słowa córki. Cała fabuła kręci się wokół znalezienia dowodów na zbrodnie Spencera, który dowodów nie zostawia. Trochę jak gonienie własnego ogona. Mimo przewidywalności powieść zawierała kilka plot twistów. Może właśnie to sprawiło, że książkę przyjemnie się czytało.

Świetna książka! Lena jest sąsiadką, która z jakiś niezrozumiałych (chyba nawet dla siebie) powodów zaczyna mieć obsesję na punkcie swoich nowych, starszych sąsiadów. Ma swoje problemy w życiu osobistym, a jednak bardziej interesują ją problemy Marielle i Henrego. Ta cała historia dzieje się w 2ch rzeczywistościach: w 1999 roku i w 2024. Czy Lena mogła poznać Marielle 25 lat temu?

"Ostatniej nocy” to prawdziwa jazda bez trzymanki! Już od pierwszych stron wydaje się, że wiadomo, w jakim kierunku zmierza fabuła, ale autorka skutecznie burzy te przewidywania, serwując czytelnikowi kolejne zwroty akcji, które potrafią dosłownie odebrać mowę. Historia jest pełna nieoczywistości — momentami trudno rozstrzygnąć, kto jest ofiarą, a kto sprawcą w tej mrocznej i pokręconej opowieści. Największą siłą tej książki jest jej nieprzewidywalność. Fabuła nieustannie zaskakuje, a napięcie utrzymuje się na bardzo wysokim poziomie aż do samego, naprawdę szokującego finału. To thriller, który wyróżnia się oryginalnością i intensywnością, nie pozwalając oderwać się od lektury. Tempo akcji jest idealnie wyważone — ani przez chwilę nie ma miejsca na nudę. Każdy rozdział wciąga coraz bardziej, sprawiając, że książkę czyta się niemal jednym tchem. „Ostatniej nocy” to niezwykle wciągająca, emocjonująca i świetnie skonstruowana historia, która z pewnością przypadnie do gustu fanom mocnych, trzymających w napięciu thrillerów

Moja relacja z książkami Ruth Ware jest dość skomplikowana. Za każdym razem intryguje mnie początek, akcja dobrze się rozkręca, ale gdzieś po drodze tempo nieco siada. Wtedy zaczynam nabierać podejrzeń, a zwroty akcji - nawet jeśli się pojawiają, nie niosą już ze sobą większego zaskoczenia. Jednocześnie styl, język i same historie wymyślane przez autorkę są na tyle przyjemne i wciągające, że jej książki czyta się po prostu dobrze. I bardzo podobnie było tym razem. Bohaterka, Lo, znana z Kobieta w kabinie dziesiątej - powraca jako dziennikarka turystyczna. Dziesięć lat po wydarzeniach na Aurorze zostaje zaproszona do ekskluzywnego hotelu. Co ciekawe, do zabójstwa nie dochodzi ani podczas jej pobytu, ani nawet w tym miejscu. Trup pojawia się dopiero w kolejnym hotelu, w którym Lo planowała zatrzymać się tylko na jedną noc, jednak okoliczności zmuszają ją do pozostania tam dłużej. To o tyle interesujący zabieg, że sama zbrodnia, a wraz z nią główna zagadka i intryga, pojawiają się stosunkowo późno. Miałam wrażenie, że dobra jedna trzecia książki była już za mną. Muszę jednak przyznać, że to, co najbardziej ujęło mnie w pierwszej części przygód Lo, tutaj niemal nie istnieje. Mam na myśli klimat - ten specyficzny, duszny nastrój. W Kobieta w kabinie dziesiątej akcja rozgrywała się na małej, wręcz klaustrofobicznej przestrzeni, gdzie każdy mógł być zamieszany w morderstwo, a zaufanie komukolwiek wydawało się ryzykowne. W Kobieta z pokoju jedenastego początek sugeruje coś podobnego: hotel, zamknięta grupa gości, ograniczona przestrzeń. Jednak wraz z rozwojem fabuły akcja przenosi się do pociągów, na lotniska i do kolejnych miejsc, przez co świat znacznie się rozszerza, a napięcie wyraźnie słabnie. Podobnie jest z bohaterami. Na początku, razem z Lo, przyglądamy się wszystkim i każdy wydaje się potencjalnie podejrzany. Z czasem jednak lista możliwych sprawców znacząco się kurczy, co odbiera historii część tajemniczości. Koniec końców książka nie zaskakuje, Lo momentami potrafi irytować, a sama intryga okazuje się dość prosta. Mimo tego jest to lekki thriller, który dobrze sprawdzi się jako niezobowiązująca lektura na kilka wieczorów.

„Zgaduj dalej” Charlie Donlea to książka, która wciąga od pierwszych stron i nie pozwala się oderwać aż do samego końca. Autor mistrzowsko buduje napięcie, stopniowo odsłaniając kolejne elementy skomplikowanej zagadki i prowadząc czytelnika przez pełną tajemnic historię. Fabuła jest świetnie przemyślana, dynamiczna i pełna emocji, a liczne zwroty akcji potrafią naprawdę zaskoczyć. Bohaterowie są wyraziści i wiarygodni, dzięki czemu łatwo zaangażować się w ich losy i przeżywać razem z nimi kolejne wydarzenia. Dużym atutem książki jest także klimat niepewności i napięcia, który utrzymuje się praktycznie przez cały czas. To idealna propozycja dla miłośników thrillerów oraz wszystkich, którzy lubią historie pełne sekretów i niedopowiedzeń. Zdecydowanie polecam, to jedna z tych książek, które na długo zostają w pamięci.

W schronisku Rock Valley śnieżyca odcina od świata grupkę ludzi. Gdy jedna z osób zostaje znaleziona martwa, pozostali wiedzą, że mają wśród siebie mordercę. Tymczasem w pobliskim Salt Lake City toczy się śledztwo w sprawie zamordowanego psychiatry. Detektyw Duarte próbuje odkryć co się wydarzyło, walcząc z czasem i żywiołem. „Ktoś tu jest” autorstwa @paulina_miekos_maziarska to klasyczny kryminał, w którym mamy grupkę obcych sobie ludzi. Na zewnątrz panuje zamieć, a atmosfera w schronisku robi się coraz bardziej nieprzyjemna, gęsta od tajemnic i kłamstw. Autorce udało się wykreować klimat zagrożenia i niepewności, a sytuacja bohaterów jest nie do pozazdroszczenia. Fabuła książki nie jest zbyt oryginalna i pechowo powieść ukazała się na rynku w podobnym czasie, co „Martwy sezon”, który też recenzowałam na profilu. Muszę jednak przyznać, że „Ktoś tu jest” podobało mi się bardziej, mocniej wczułam się w tę historię, czerpałam większą radość z lektury. Podobało mi się przeplatanie fabuły wydarzeniami ze schroniska i śledztwem prowadzonym w Salt Lake City. Oba te wątki były dla mnie równie ciekawe, dzięki czemu ani na chwilę nie straciłam zainteresowania i strony przelatywały błyskawicznie. „Ktoś tu jest” raczej nie robi piorunującego wrażenia, ale to przyjemna lektura, z którą miło spędzicie czas. Cenię takie nieskomplikowane fabuły, w których autorzy nie próbują niczego udowadniać. Książka nawiązuje do klasycznych kryminałów, w których była zbrodnia, detektyw, proste motywy przestępcy i to wystarczyło. Mam słabość do takiego prowadzenia akcji. Z przyjemnością sięgnę po kolejne książki autorki. „Ktoś tu jest” to świetna książka na urlop, zwłaszcza, gdy za oknem szaleje śnieżyca. Warto zapisać tytuł, bo zanim się obejrzymy, znowu będzie zima 😉

📚 Na początku jest idealnie. Dom, dzieci, miłość, spokój. A potem każda kolejna strona pokazuje, że to tylko dobrze sprzedana iluzja. Poznajemy Pippę i Gabe’a jako szczęśliwą parę. Z czasem jednak, warstwa po warstwie, docieramy do zgniłego środka tej relacji. 📚 Równolegle pojawia się druga para a ich historia stopniowo splata się z losami głównych bohaterów doprowadzając do zaskakującego finału. 📚 Głównym clue jest śmierci Amandy - kobiety, która pojawia się nad urwiskiem znajdującym się na posesji Pippy i Gabe’a z zamiarem popełnienia samobójstwa. Ale czy rzeczywiście? Im dalej w historię, tym więcej wątpliwości i znaków zapytania. Czy Amanda skoczyła? A może ktoś jej pomógł? 📚 Autorka prowadzi narrację w dwóch liniach czasowych - tu i teraz oraz poprzez powroty do początków relacji bohaterów. Nie wprowadza to chaosu, a wręcz przeciwnie - pozwala lepiej zrozumieć decyzje postaci i buduje spójną opowieść. 📚 To nie jest typowy kryminał. Raczej sprawnie napisany miks obyczajówki i thrillera z elementami zagadki kryminalnej. Bardzo przyjemny w odbiorze i wciągający. 📚 To opowieść o granicach zaufania, małżeńskich sekretach i mrocznych stronach miłości oraz relacji międzyludzkich. Szczególnie satysfakcjonująca jest przemiana głównej bohaterki, która stopniowo zaczyna dostrzegać toksyczność swojego związku. 📚 Zwroty akcji są dawkowane z wyczuciem i potrafią zaskoczyć dokładnie wtedy, gdy myślisz, że już wszystko rozumiesz. 📚 Bardzo polubiłam się z twórczością Sally. Jej książki czyta się szybko i lekko, trochę jak powieści Freidy McFadden. Mam przeczucie, że kolejne tytuły będę już kupować w ciemno. Ocena 7/10 ⭐️ Bardzo dobra @scandi.reads

Nie cierpię długich serii. Sześć tomów to dla mnie absolutne maksimum - później zwykle zaczynam się nudzić i po prostu przestaję czytać. Od tej reguły istnieje jednak jeden, jedyny wyjątek. Jest nim seria z Josie Quinn autorstwa Lisy Regan. To najlepsza seria kryminalna, jaką kiedykolwiek czytałam, a każda kolejna część tylko utwierdza mnie w tym przekonaniu. Książka„Śpij, laleczko” ponownie wzbudziła we mnie ogrom emocji. Uwielbiam to, że każde śledztwo jest inne, świeże i niepowtarzalne, nie ma tu mowy o powielaniu schematów czy odgrzewaniu starych pomysłów. Lisa Regan za każdym razem potrafi mnie zaskoczyć. Tym razem Josie stoi u progu nowego etapu życia. Czeka na swój ślub, ubrana w białą suknię.. Czy w ogóle się on odbędzie? Już od pierwszych stron wiadomo, że los nie będzie dla niej łaskawy. Jakby tego było mało, babcia Josie, kobieta, która ją wychowała i była dla niej całym światem, trafia do szpitala, a powodem nie są problemy zdrowotne związane z je wiekiem. Jej stan pogarsza się, co dodatkowo obciąża Josie emocjonalnie. To zdecydowanie jedna z najbardziej poruszających części serii. Warstwa emocjonalna jest tu wyjątkowo silna, ale mimo to autorka nie zapomina o tym, co najważniejsze w kryminale - wciągającym, intensywnym śledztwie. Akcja trzyma w napięciu, a kolejne odkrycia tylko potęgują poczucie, że… coś nam umyka. I właśnie na to jedno zdanie, wypowiedziane przez Josie, czekam w każdej części. Bo kiedy ono pada, wiem, że zaraz wydarzy się coś, co wywróci wszystko do góry nogami. 11 tom serii z Josie Quinn to świetna książka, ale nieznającym serii szczerze polecam czytać od początku.

Z twórczość Viveca Sten spotykam się po raz pierwszy i już wiem, że było to spotkanie bardzo udane. Autorka przekonała mnie, że potrafi stworzyć historię, która wciąga nie tylko zagadką, ale i prawdą o człowieku. Już od pierwszych stron poznajemy Hannę Ahlander, kobietę, której życie rozpada się niemal w jednej chwili. Rozstanie z partnerem, utrata pracy i poczucie zawodowej niesprawiedliwości sprawiają, że bohaterka zostaje wyrwana ze swojego dotychczasowego świata. Jeszcze niedawno zajmowała się sprawami przemocy wobec kobiet, teraz sama staje się kimś zagubionym, pozbawionym stabilizacji i oparcia. W jej historii pobrzmiewa cichy bunt przeciwko systemowi, przełożonym, ale też własnej przeszłości i relacjom rodzinnym, które nigdy nie dawały jej poczucia pełnej akceptacji. Ratunkiem okazuje się propozycja starszej siostry, Lydii, by Hanna wyjechała do górskiego domu w Åre. Ta malownicza, zimowa miejscowość, przykryta śniegiem i pozornym spokojem, szybko okazuje się miejscem, w którym pod powierzchnią ciszy pulsuje coś znacznie bardziej niepokojącego. To właśnie tam autorka buduje niezwykle sugestywny klimat. Chłód nie jest tylko elementem krajobrazu, ale niemal metaforą relacji międzyludzkich i tajemnic, które bohaterowie skrywają. Równolegle poznajemy Daniela, lokalnego inspektora, świeżo upieczonego ojca, zmęczonego codziennością i niedoborem kadr w pracy. Jego życie toczy się w rytmie drobnych interwencji, aż do momentu, gdy rutynę przerywa zaginięcie osiemnastoletniej Amandy, córki burmistrza. Dziewczyna znika po nocy spędzonej na imprezie z przyjaciółmi i to właśnie od tego momentu historia zaczyna nabierać ciężaru. Hanna, choć formalnie odsunięta od obowiązków, nie potrafi pozostać obojętna. Zaczyna angażować się w poszukiwania, analizować tropy, zadawać pytania, których inni zdają się unikać. Jej spostrzeżenia szybko okazują się bezcenne, a współpraca z Danielem przeradza się w relację opartą na wzajemnym szacunku i zaufaniu. To jeden z najmocniejszych elementów powieści relacja dwojga ludzi, którzy, mimo własnych problemów, potrafią działać razem, by odkryć prawdę. Gdy okazuje się, że Amanda nie żyje, śledztwo przybiera mroczniejszy obrót. Autorka prowadzi czytelnika przez gęstą sieć zależności, niedopowiedzeń i pozornie nieistotnych szczegółów. Każdy bohater wydaje się coś ukrywać, każdy może być podejrzany. Kolejne tropy nie tylko mnożą pytania, ale też odsłaniają coraz bardziej niepokojące aspekty życia mieszkańców Åre od rodzinnych napięć, przez społeczne oczekiwania, aż po sekrety, które nigdy nie miały ujrzeć światła dziennego. To, co wyróżnia tę powieść, to sposób, w jaki Viveca Sten buduje napięcie. Akcja rozwija się niespiesznie, wręcz leniwie, ale to właśnie ta powolność pozwala na głębokie zanurzenie się w psychikę bohaterów. Każda kolejna warstwa fabuły odsłania nowe znaczenia, a finał zaskakujący i przemyślany daje satysfakcję, jakiej oczekuje się od dobrego kryminału. Ogromnym atutem książki jest również warstwa obyczajowa. Życie prywatne bohaterów nie jest jedynie dodatkiem, to integralna część opowieści, która nadaje jej autentyczności i emocjonalnej głębi. Problemy Hanny, zmęczenie Daniela, napięcia w rodzinie Amandy wszystko to tworzy pełen obraz świata, w którym zbrodnia nie jest wyjątkiem, lecz konsekwencją ludzkich wyborów i słabości. Moim skromnym zdaniem jest to kryminał, który zachwyca klimatem, dopracowaną intrygą i niezwykle ludzkimi bohaterami. To opowieść o tym, że prawda rzadko jest oczywista, a najciemniejsze tajemnice często skrywają się tuż pod powierzchnią, jak ślady zasypane świeżym śniegiem.

Klaudia Muniak stworzyła bardzo mroczne dzieło pod tytułem "Rozpacz". Porusza też motyw eksperymentów medycznych które skłaniają nas do refleksji. Autorka zmusza nas do zastanowienia się nad moralnym aspektem tego, co zrobili nasi bohaterowie. Czy ból po stracie bliskiej osoby daje nam prawo do zgody na eksperymenty medyczne. Czy możemy decydować o sklonowaniu utraconej osoby. Rozpacz jest jako główny wątek który wybrzmiewa tu niezwykle mocno i udziela się czytelnikowi. To powieść która na długo zostaje w naszych umysłach i sercach. Bardzo polecam !!!

Obiecałam sobie, że w tym roku nadrobię wszystkie jeszcze przeze mnie nieprzeczytane książki Kasi Bester. To jedna z moich ulubionych polskich autorek. „Ósma ofiara” bardzo mnie zaintrygowała. Śmierć nad rzeką Hudson przynosi koszmarne odkrycie. Może być powiązana z serią brutalnych morderstw sprzed lat. Przydzielona do sprawy Faith Adams musi błyskawicznie rozwiązać tę zagadkę. Zwraca się o pomoc do legendarnego śledczego mieszkającego na odludziu, Harrego Belmonta. Współpraca tych dwoje układa się dość burzliwie. Czy razem znajdą mordercę? Jak już wspomniałam uwielbiam książki Kasi Bester. Pierwszy raz czytałam kryminał w jej wykonaniu. Ogólnie czuć zdecydowanie styl autorki. Cięte teksty i silna główna postać kobieca to coś co w książkach Kasi uwielbiam. Nie było tutaj żadnego wątku romantycznego i wcale go nie brakowało. Sama historia nie była zła. Ale długo nie byłam przekonana do tego śledztwa. Tak jakby mi się to wszystko do końca nie składało. Przede wszystkim trochę mi się dłużyło i zaczynały mi się plątać wszystkie wątki i postacie poboczne. Czasami te tropy wydawały się mocno naciągane. Niby rozwiązanie zagadki rozwiało wszystkie moje wątpliwości, ale nadal nie do końca jestem do tej historii przekonana. Chyba wolę autorkę w tej romantycznej wersji. Tak sobie myślę, że chyba jeszcze kiedyś spotkamy się z tymi bohaterami, bo zakończenie nie było zamknięte. Spokojnie można to pociągnąć dalej. Zobaczymy czy doczekamy się dalszych losów Faith oraz Harrego.

Lubią to agabalm i 35 innych użytkowników 🐇🐇🐇Jak mijają Wam święta? Mam nadzieję, że tylko z miłymi niespodziankami💐 Niespodzianką była dla mnie książka Leslie Wolfe "Szpital", która do mnie dotarła na święta w ramach zorganizowanego booktouru przez @kryminalnatalerzu i @wydawnictwomando - dziękuję ❤️ Główną bohaterką powieści jest młoda kobieta, która budzi się w szpitalu po wypadku. Niestety z powodu urazu głowy straciła pamięć i wzrok. Podczas pobytu zaczyna przypominać sobie przeszłość i odkrywa, że wciąż jest w niebezpieczeństwie. Nie wie, kto na nią napadł, ale wie, że od pewnego czasu była śledzona. Na szczęście ma troskliwą opiekę lekarską i pielęgniarską, która sprawia, że powracają wspomnienia o karierze aktorskiej, nieudanym małżeństwie, przyjaciółkach i kochankach. Leslie Wolfe napisała całkiem zgrabny thriller psychologiczny, budując atmosferę niepewności, strachu i przerażenia. Zakończenie książki i rozwiązanie zagadki tajemniczego prześladowcy mnie zaskoczyło, choć sprawcę nawet dobrze typowałam. Przyznam się, że miałam nadzieję po tytule, że będzie to bardziej thriller medyczny, coś w stylu Cooka. I pozostałam z tym niedosytem 🙈

Halloweenowy klimat skandynawskiego kryminału idealnie wpisał się w moje czytelnicze plany na „czas duchów”. Na wstępie muszę przyznać, że nie do końca rozumiem podział książki na trzy części. Po przeczytaniu pierwszej — Gdy zapada zmierzch — zostajemy z większą liczbą pytań niż odpowiedzi. Na malowniczej wyspie, w ekskluzywnej willi, dochodzi do morderstwa z użyciem noża. Potentat technologiczny zostaje zabity we własnym łóżku, podczas gdy jego żona śpi obok. Rano nic nie wskazuje na włamanie: ktoś musiał znać kod do wejścia, wejść, zabić i wyjść niezauważony. Naturalnie to żona staje się główną podejrzaną. W trakcie śledztwa policjanci odkrywają coraz mroczniejsze fakty z życia ofiary. Po kilkunastu stronach odpuściłem sobie zapamiętywanie imion. Jest ich dużo, są trudne i szybko zaczynają się mieszać. Podobnie jest z nazwami miejsc. Fabularnie jest nieźle — zbrodnia intryguje, bohaterowie są kompetentni, a śledztwo prowadzone jest solidnie. Problem w tym, że początek sugerował zupełnie inną oś fabularną, która później zostaje porzucona. Czyta się szybko — całość ma niewiele ponad 150 stron — ale tak jak wspomniałem, podział na trzy części wydaje mi się nieuzasadniony. Ta część niczego nie domyka, nie wyjaśnia, a cliffhanger dokład dokłada kolejnych pytań. Jestem umiarkowanie zadowolony. Sięgnę po kolejną część, ale głównie po to, żeby dowiedzieć się, co właściwie jest grane.

To nie jest lekka książka. To opowieść o rodzinie, tajemnicach i traumie, która wraca po latach. Dwie siostry, jedno wydarzenie i przeszłość, której nie da się tak po prostu zostawić za sobą. Autor świetnie buduje napięcie i stopniowo odkrywa kolejne elementy układanki. Nic nie jest tu oczywiste, a każda strona tylko podsyca ciekawość i zmusza do snucia własnych teorii. To historia o tym, jak jedno wydarzenie potrafi zmienić wszystko… i jak długo jego konsekwencje mogą trwać. PS. Mały minus za bardzo drobny druk – chyba czas na nowe okulary 😅 Na szczęście dokończyłam w formie audiobooka.