O pocieszeniu, jakie daje filozofia

Ten zbiór wykładów liczy sobie prawie dwa i pół tysiąca lat, a mimo to w wielu punktach jest nadal aktualny (aczkolwiek w wielu się również zdezaktualizował, o czym dobrze jest pamiętać). Nadal jest to jeden z lepszych "poradników self-help", jakie można znaleźć na rynku wydawniczym ;) Momentami wywody Arystotelesa wydają się zawiłe i pojawia się sałata słowna, a i próżno szukać konkretnych źródeł głoszonych przez niego poglądów, ale mimo to bardzo warto sięgnąć po tę pozycję.

,,Medytacje o filozofii pierwszej" nie natomiast ,,... pierwszej filozofii" jak w innych wydaniach zaznacza wg. intencji tłumacza to, że mamy do czynienia z tłumaczeniem z wersji francuskiej, autoryzowanej przez Kartezjusza jeszcze za jego życia, nie natomiast z łacińskiej, w której ukazało się pierwsze wydanie w 1641 roku. Tłumaczem jest tutaj, co może być dla niektórych ciekawostką, Jan Hartman. W wydaniu tym nie znajdziemy zarzutów i odpowiedzi, dostaniemy za to krótki tekst Husserla o ,,Medytacjach", zwyczajną przedmowę od tłumacza i tegoż samego nawet obszerne Posłowie. Ocenę posłowia zostawiam innym, tłumaczenie tekstu natomiast dla zwykłego laika nie znającego j. francuskiego jakim jestem, natomiast interesującego się filozofią, nie budzi zastrzeżeń i dobrze się czyta. Jedyna szkoda to duża cena, ale na szczęście istnieją biblioteki. Zajrzeć warto zdecydowanie.

Po prostu klasyka filozofii. Książka w przeciwieństwie do wielu innych pozycji, pozostaje wciąż, w większości, bardzo aktualna. Na pewno bardziej przystępna niż długi "Enheiridion / Diatryby" Epikteta i głębsza niż "Rozmyślania" M. Aureliusza. Gorąco polecam - bycie stoikiem może uczynić nas szczęśliwszymi i pełniejszymi. Moim skromnym zdaniem.

Zupełnie zmiata z planszy choćby Descartesa. Twiedzenia zawarte w ,,Etyce" są dość bezpieczne i dobrze udowodnione, ciężko je zatem odrzucić. Spinoza świetnie też krytykuje postępowanie większości ludzi, zwłaszcza ich religijność - wiara w Boga osobowego jest bowiem próbą życzeniowego kreowania świata wraz z przecenianiem człowieka - wiara taka bowiem stymuluje miłe, acz naiwne poczucie wyjątkowości.

Autor, bliżej nieznany historyk filozofii, który żył najpewniej w III w. Naszej ery spisał żywoty i poglądy słynnych, na tamte czasy filozofów. Począwszy od pierwszych filozofów przyrody, kończąc na epikurze. Jest to świetne kompendium wiedzy na temat filozofii starożytnej. I choć wiele fragmentów zdaje się być dość nieprawdopodobne, to autor ujął szeroki kontekst poglądów wybranych filozofów i okrasił to wieloma, momentami zabawnym ciekawostkami z życia tychże myślicieli. Jest to bezsprzecznie znakomite uzupełnienie wiedzy dla miłośników filozofii ale tez bogata pozycja dla tych, którzy ze starożytna filozofią chcą sie dopiero zaznajomić. Warto dodać, ze książka jest bardzo gruba (ponad 650s samego tekstu) i momentami mocno się dłuży. Nie mniej jednak polecam.

🧭⚖️ Prawo, które nie pyta, czy ci wygodnie ⚖️🧭 🎭 Gatunek: filozofia moralna / „instrukcja obsługi sumienia” bez obrazków
 🌡️ Nastrój: chłodna precyzja + surowa uczciwość + momenty, gdzie mózg mówi „proszę pana, ja już wysiadam”
 🎧 Tryb czytania: krótkimi seriami; po kilku stronach przerwa, bo to książka, która nie idzie — ona wymaga
 ⭐ Moja ocena: 7/10 — za literaturę słowa z tamtych lat, za twardą formę myślenia i uczciwy imperatyw… choć momentami przysporzyła mi kłopotów z rozumowaniem 🧠 Sedno 🧠
 Kant próbuje zrobić rzecz bezczelną (i piękną): znaleźć moralność, która nie jest „bo mi się opłaca”, „bo tak czuję”, „bo tak wypada”, tylko: bo tak należy, kropka. A potem daje test: jeśli twoja zasada działania nie nadaje się na prawo powszechne, to znaczy, że w środku siedzi sprytny wytrych — działa tylko wtedy, gdy inni go nie używają i nadal grają fair. 🧊 Co mnie tu kupiło 🧊
 🔹 Uczciwość bez znieczulenia — Kant nie próbuje cię uwieść. On cię sprawdza.
 🔹 Rygor myślenia — moralność jako logika: „czy to da się uogólnić, nie rozbijając sensu reguły?”.
 🔹 Język — stary, gęsty, czasem jak marmur, ale ma w sobie godność i ciężar. 🪓 Co mnie uwierało 🪓
 🔸 Imperatyw jest niełatwy — bo nie pyta „czy dobre serce?”, tylko „czy twoja zasada przeżyje, gdy wszyscy ją przyjmą?”. To potrafi odebrać komfort.
 🔸 Kłopot z rozumowaniem — momentami miałem wrażenie, że Kant buduje most z pojęć nad przepaścią i mówi: „przejdź, to proste”, a ja patrzę: „tak, tylko gdzie tu jest poręcz?”.
 🔸 Chłód — bywa, że człowiek chciałby oddechu, a dostaje kolejną śrubę logiczną. 🎯 Dla kogo 🎯
 Dla kogoś, kto lubi, gdy książka nie „opowiada świata”, tylko go porządkuje — i nie boi się tego, że porządek czasem boli. 💡 Clue 💡
 To nie jest książka, która daje moralność do kieszeni. To jest książka, która sprawdza, czy kieszeń w ogóle jest uczciwa.

uważać na język! notatki z okopów wielkiej wojny o ludzkim oglądzie bóstwa nazywanego światem... i o czym nie można mówić, o tym trzeba milczeć... bo granice języka są granicami świata... https://iep.utm.edu/wittgens/#H10 https://pl.wikipedia.org/wiki/Traktat_logiczno-filozoficzny *** studium praktyczne z natury i możliwości języka https://lubimyczytac.pl/ksiazka/215433/lti-notatnik-filologa

Krótka czytanka o sposobach poznania, jego pułapkach i niedoskonałości własnego umysłu. Odsuwając nieco pogmatwany styl Kartezjusza i archaiczność języka tłumacza, był to bardzo przyjemny "jednostrzałowiec". Rene w swoich rozważaniach próbuje rozłożyć nauki na czynniki pierwsze, z lepszym lub gorszym skutkiem oraz prezentuje wyniki swoich demonstracyj w postaci m.in pre-Harveyowskiej teorii na temat wędrówki krwi przez organizm zwierzęcy. Bardzo frapujący wywód ukazujący, przynajmniej namiastkę, dawnych wierzeń, spekulacji oraz wiedzy okraszony filozoficznym sznytem podług najwłaściwszej w tamtej czas tytułowej metody.

Jest to moim zdaniem najlepszy podręcznik (albo jeden z najlepszych),jeśli chodzi o okres od początku filozofii greckiej do Sokratesa. Dobra równowaga między tekstami źródłowymi (w tym przypadku to w sumie strzępkami tekstów źródłowych) a opisami autora. I ogółem dobrze mi się czytało. Nie mogę tego niestety powiedzieć o następnym tomie...

Przeczytałem tylko działy 1-6, ponieważ reszta zaczęła coraz bardziej iść w teologię, a już zobaczyłem, że Pascal mnie nie przekona. Bardzo ciekawe myśli na temat zachowań ludzkich, np. dlaczego ludzie uciekają w rozrywki. Co do kwestii Boga - Pascal ucieka od rozumu do wiary, co mnie rzecz jasna nie przekonuje - przede wszystkim dlatego, że wiara chrześcijańska stoi na kruchych fundamentach i jest raczej życzeniowa oraz antropocentryczna.

Jako, że niniejszy zbiór dialogów pozwala na bezpośrednie zapoznanie się z postawą jednego z najwybitniejszych filozofów jakich zrodziła ta ziemia, jest to pozycja którą należy wręcz przeczytać. Jedyny jej minus jest taki, że pozostawia czytelnika ze smutną konstatacją, iż już starożytni myśliciele doskonale znali kondycję moralną i emocjonalną ludzi, która przez tyle wieków uporczywie pozostaje niezmienna...

Trudno się odnieść do całości, gdyż sporo w niej mądrych myśli, ale też mnóstwo takich, które można byłoby stosować tylko w czasach Epikteta. Ogólnie wiele z przemyśleń da się zastosować dzisiaj, ale wtedy to były inne czasy, inne możliwości i oczekiwania. Epiktet miał łeb na karku.

Filozofia dla niefilozofa jest jak wielki hamburger - nie wiadomo jak to ugryźć. Pomimo tytułu, enigmatycznego dla kogoś kompletnie nie znającego się na filozofii, ale chcącemu wejść w ten temat, LEGENDARNA książka Ajdukiewicza to dobry pomysł, a już na pewno lepszy niż inne wprowadzenia o tytułach jak "Filozofia dla zalatanych", "Podstawy filozofii", "Top 100 filozofów wszechczasów" itp. Jest jeden warunek - stosunkowo cieniutka książka wymaga jednak skupienia i spokoju, ażeby cokolwiek zrozumieć i co ważniejsze, żeby coś wynotować i zadać sobie ciąg innych pytań, które za fraki wciągną nas w niebezpieczny ale jakże ciekawy świat filozofowania.

nie sądziłam że człowiek żyjący w 354-430, wyda mi się taki bliski sercu(24-latce). Pokochałam Augustyna, i bardzo cieszę się że przebyłam przygodę z tą książką. Wyznania Augustyna stanowią kwintesencje człowieka nawróconego, kontemplującego swoje dotychczasowe życie, spowiadającego się z poprzedniego wcielenia - z żalem- jak to ślepo kroczył przez życie. Na szczęście, nigdy nie jest za późno na zmianę. Chwała Panu.

" Krytyka czystego rozumu Immanuela Kanta jest uważana za jedną z najważniejszych nowożytnych prac filozoficznych ". Frag. rekomendacji LC. Przeczytaj, proszę, całość rekomendacji LC. Nie lubię powtórzeń. Uważasz się za osobę inteligentną, mądrą, wykształconą, jednym słowem erudytę ? Nie, gwarantuję Ci, że nie jesteś, dopóki przynajmniej trochę nie " liźniesz " filozofii. Nie obiecuję łatwej lektury, trzeba czytać ze zrozumieniem, często powtarzać, ale jeśli nie masz wody między uszami otrzymasz nagrodę, która może wpłynąć na Twoje życie, postrzeganie świata i na Twój rozwój intelektualny. Spróbuj !!! Nie zniechęcaj się. POLECAM !!!

Można narzekać że napisane w sposób niestrawny, powiem tak - gdy mędrzec wskazuje na księżyc, głupiec patrzy na palec. Arystoteles podejmuje dokładniejszą od Platona próbę opisania całej rzeczywistości, ma to sens i bardzo długo potem jego logika była jedyną obowiązującą. Dziś widać że tu nie ma żadnej prawdy samej, ale owszem są prawdy użyteczne pragmatycznie oraz w naukach ścisłych, przyrodniczych. Arystotelesowska filozofia nie opisuje świata tylko go szatkuje w sposób sztuczny i nie widzi tego co robi, ale robi to nieźle. Ciekawe odniesienia do presokratyków, Platona - z jego skrajnego realizmu pojęciowego do umiarkowanego, relatywistów np. Protagorasa, pitagorejczyków itd. Platon ładnie pisał i miał ideały, Arystoteles się uzbroił w wypisane tezy, metody logiczne i ścisłe definicje. Rozbicia definicji np. Plato opowiada naokoło że przyczyną bytów są idee w nich uczestniczące a Arystoteles cyk. rozróżnienie np. mamy przyczyny: materialną, formalną, sprawczą, celową. Forma, akt, dyspozycja, materia, potencjalność... Znowu dowód pierwszego poruszyciela (bo w poszukiwaniu przyczyn nie można się cofać w nieskończoność) a kto mi zabroni odejmować i się nie zatrzymać? Dogodność i rozsądek czy prawda? Popieram Heraklita. Btw. Jak dobrze pamietam Arystoteles wspomina jak to już w starożytności Heraklit był krytykowany że ze swoim "nie można wejść 2 razy do tej samej rzeki" jest niekonsekwentny. Bo zgodnie z jego wariabilizmem nie można wejść nawet raz do tej samej rzeki, wszak w trakcie wchodzenia zmieniamy się i wody w rzece również przepływają. Kwestia tego czy wejście do rzeki jako czynność jest jednym momentem [jak skrypt w grze video] czy procesem xd w ogóle nowoczesna nauka wydaje mi się że wspiera wariabilizm właśnie nawet na mikro poziomie aktywności części atomu itd. A czy zasada sprzeczności Arystotelesa nie implikuje koniecznie determinizmu? Np. Idę sobie, w oddali widzę ścianę. Mówię, że nie będę mógł przez nią przejść, że nie można. Wydaje mi się że to zdanie jest na pewno logicznie prawdziwe. Jednak zanim dotrę do ściany (która jest daleko),spadający samolot robi w niej dziurę (widzę to jeszcze z oddali). W tym momencie zdanie o niemożliwości przejścia przez ścianę jest fałszywe. Jeśli tak, to czy nie było fałszywe również poprzednio? A może właśnie było prawdziwe według tej sytuacji a według przyszłej nieprawdziwe więc jednocześnie takie i takie. Albo trzebaby zdania formułować z nieskończoną precyzją aby być logicznie poprawnym np. mając wzrost taki i taki a takie wymiary ciała w tej a tej godzinie nie będę mógł bez żadnego osprzętu przejść przez ścianę jeśli ona nie zmieni swojej jakości ani miejsca itd. Lecz nie wypowiem wszystkim możliwych warunków tak by mój sąd był tylko prawdziwy i wypełniło się w nim prawo logiczne. A na pewno tak będzie we wszystkich sytuacjach codziennych i wielu naukowych (podobnie z zasadą wyłączonego środka) W tym świetle wiekszość sądów jest jednocześnie prawdziwa i fałszywa por. kot Schrodingera. A jeśli zasada sprzeczności Arystotelesa jest prawdziwa to zakłada pełny determinizm i pełną wiedzę podmiotu wydającego sąd. Na gruncie psychologii już w ogóle zasada sprzeczności jest specyficznym, fałszywym uproszczeniem. Albo też ta zasada jest prawdziwa tylko w matematyce i innych dziedzinach, systemach zamkniętych gdzie mówimy o abstrakcjach, o ocenianiu ignotum per ignotum, istności wyobrażone czyli logika, w świecie prawdziwym nie ma żadnych dwóch A z logiki, zawsze jest tylko A, A', A'' itd. Kilka definicji Predykat -Predykat to właściwość lub cecha którą przypisujemy przedmiotowi/podmiotowi w zdaniu. Np. w zdaniu kot jest czarny, "czarny" jest predykatem przypisującym cechę kotowi. Ale predykat nie zawsze musi być przymiotnikiem. Np. W zdaniu: "Sokrates jest filozofem" predykatem jest "jest filozofem" Substrat -Substrat to podstawowa rzeczywistość, która istnieje niezależnie od swoich właściwości i zmian, będąca nośnikiem cech i właściwości. Zaś materia to specyficzny rodzaj substratu, który jest podstawą rzeczy fizycznych i potencjalnością do przyjmowania form Substancja -składa się z materii i formy czyli np w substancji posągu marmur to materia a jego kształt to forma. Substancja istnieje samoistnie i jest podstawą istnienia innych rzeczy, substancja to istota rzeczy, substancje to konkretne indywidualne rzeczy noszące cechy i właściwości... Hylemorfizm, hilemorfizm -to sformułowane przez Arystotelesa stanowisko metafizyczne i filozofii przyrody dotyczące ontycznej budowy i działania ciał naturalnych. Według tej teorii każdy byt jest ukonstytuowany przez materię pierwszą i formę substancjalną. Hylemorfizm niejako zastępuje platońską teorię idei która wyróżnia pierwotne, prawdziwe idee i rzeczy zmysłowe będące cieniami idei i niejako uczestniczące w ideach (sposób tego uczestniczenia chyba dla samego Platona był niejasny). Więc Arystoteles jakby platońskie idee zastępuje bardziej konkretnymi, ziemskimi formami natomiast rzeczy zmysłowe to substancje (sama czysta materia nie jest raczej możliwa do codziennej obserwacji zmysłowej). Formy Arystotelesa to jakby idee Platona ale istniejące tylko w poszczególnych rzeczach a nie w jakimś drugim świecie. Arystoteles realizuje ideę formy ale przenosi ją z nieba na ziemię. Akcydentalne- przypadkowe, przygodne, okolicznościowe, nie będące konieczne z definicji np. Człowiek zdrowy jest koniecznie dwunożny a ten konkretny jest akcydentalnie stary (jest stary i jednocześnie zdrowy w stosunku do normy na jego wiek) Aksjomat - podstawowe założenie przyjmowane bez dowodu, Arystoteles za takie uważa zasadę sprzeczności i wyłączonego środka. Entia rationis- byty rozumowe np. kategorie i pojęcia Entia realia - byty rzeczywiste, niezależne od ludzkiego myślenia. Kant powie że nie mamy o nich wiedzy poza fenomenami Entelechia (dosłownie: "ucelowienie") Wewnętrzny cel który według Stagiryty leży u podstaw rozwoju materii. W nieorganicznej materii enetelchia to określony stosunek w jaki mieszają się jego elementy, w organizmach żywych wyróżnia 3 postaci - roślinną, zwierzęcą i ludzką. W dzisiejszej nauce już nie wierzymy w cel wszystkiego, tu nas może Stagiryta opóźnił. "zasadą bowiem jest to, czego zniszczenie pociąga za sobą zniszczenie wszystkiego. Takie więc i podobne powstają trudności" Postmodernizm be like

Pewnego dnia Hippokrates postanowił podjąć nauki u sławnego sofisty Protagorasa. Towarzyszył mu Sokrates, który miał do nauczyciela parę pytań... „Protagoras” to relacja z (domniemanego) spotkania ok. 432 r. p.n.e. Tytułowy mędrzec odwiedził Ateny wraz ze swoimi przyjaciółmi. Nie spodziewał się, co go tam czeka. Sokrates bowiem, w typowym dla siebie stylu, chciał dowiedzieć się, czego to za grube pieniądze Protagoras uczy młodzieży. Na odpowiedź sofisty, że bycia dobrym obywatelem, Sokrates zapytał, czy cnoty w ogóle można nauczać. Cnota (arete) ma zgoła inne znaczenie, niż potocznie się uważa. Cnota to nie cnotliwy, tj. wstydliwy. Cnota to każda powszechnie dodatnia cecha. Aby cnotę nabyć, trzeba wiedzieć, czym ona jest. Istotny jest tu intelektualizm etyczny Sokratesa, który (dziś powiemy – dość naiwnie) uważa, że zło wynika z niewiedzy, a dobro z wiedzy. W systemie Sokratesa cnota dzieliła się na cztery główne człony, tj. zbożność, sprawiedliwość, mądrość i odwagę. Platon doda do nich części duszy. „Protagoras” należy jednak do wcześniejszych dialogów filozofa, nienoszących śladów nauk innych niż te mistrza. Sokrates w tym dialogu radzi sobie wyjątkowo... kiepsko. Jego dowodzenia są często urywane i zachodzi w ślepą uliczkę. Jego metoda krótkich pytań i indukcji na przykładach średnio się sprawdza. Historię spotkania słyszymy z ust samego Sokratesa opowiadającego jego przebieg przyjacielowi, co też napawa sceptycyzmem. Sokrates dowodzi na przykład, że każda rzecz ma jedno przeciwieństwo, dobre jest to, co korzystne, a odwaga wynikająca z nierozwagi jest szkaradna. O trudach filozofa niech świadczy to, że skrytykował nawet sposób wypowiedzi Protagorasa, który był jego zdaniem zbyt rozwlekły. Sokrates stosował chwyty erystyczne nie gorzej niż sofiści. Ostatecznie dialog kończy się z uznaniem tego, co Sokrates najpierw odrzucał – cnoty faktycznie da się nauczyć. Protagoras miał się mylić w tym, że części cnoty nie są ze sobą połączone. Cóż, wygląda na to, że to sofista wygrał pojedynek. Dialog ten jak żaden podkreśla też, że dla obywateli Attyki Sokrates mógł wyglądać jak ten, przeciw którym walczył – jak pełnoprawny sofista. https://www.instagram.com/metakonteksty/

Po czytaniu Kartezjusza i opracowań odklejeńców pokroju Leibniza czy Berkeleya, Hume przywraca wiarę w filozofię. Zejście na ziemię od zgubnych poszukiwań pewności i prawdy o świecie - nie możemy wszak być pewni i tych rzeczy blisko nas, a co dopiero rozważać metafizykę i tworzyć boskie koncepcje? W swoim sceptycyzmie jednak nie jest skrajny. Jego sceptycyzm ma raczej przypominać się badaczowi, którego pochłonąłby nadmierny optymizm co do odkrycia prawdy o świecie - ale nie znaczy to, że mamy o niczym nie wydawać sądów. Po prostu uważajmy na tak miłą a tak zgubną ,,pewność", tym bardziej gdy mówimy o rzeczach, do których nawet nie mamy (doświadczeniem) dostępu!

Arcydzieło literatury stoickiej dzieła Seneki Młodszego. Książka ta jest zbiorem listów do młodszego przyjaciela Lucyliusza, w których to autor daje mu wskazówki, porady, okrasza całą filozofię stoicyzmu. Filozofia ta jest najwspanialszą i najskuteczniejszą odtrutką na dzisiejsze czasy, problemy, lęki, uzależnienia, toksycznych ludzi itp., na które trafiamy i z którymi borykamy się na co dzień. Sam czytałem i myślę, że będę czytywał Listy jeszcze wielokrotnie i zawsze do nich wracał. Warto sobie codziennie, na chybił trafił otwierać i czytać jeden list, w każdym można znaleźć inspirującą myśl czy pokrzepienie dla duszy, bo filozofia stoicka to potęga.

Książka wprowadzająca istotne pojęcia dla teorii filozofii polityki (umowa społeczna, samostanowienie narodów),wiele ciekawych rzeczy jest powiedzianych o państwie w sprawie wolności i swobód (np. religijnych, obyczajowych). Jednakże wiele koncepcji jest odrealnionych, wręcz utopijnych. Nie da się ich po prostu brać na poważnie (brak partii politycznych w państwie, gdyż każdy będzie działał dla "powszechnego dobra"? Jednolita zgodność? Błagam.) Sama umowa ma swoje problemy, których Rousseau albo nie zauważył albo nie uznał za problemy. Nie pomaga też nieprzejrzysty momentami język. Mimo wszystko ważna lektura do przeczytania dla osób zainteresowanych teorią polityczną. A że jest stosunkowo krótka to każdy może przez nią przebrnąć bez większego problemu.