Frieren. U kresu drogi #14

Drugi tom, a już mamy trochę konkretów ! Z jednej strony jest trochę więcej o przyjaciołach głównych bohaterów (skupiamy się na Subaru, ale możemy też lepiej rozróżnić kolegów Rintarō),a z drugiej główny wątek idzie do przodu. Niby nie mieli tak wiele wspólnych scen, a i tak w ich znajomości jest progres. Bardzo ładna ta kreska, fajne są też "dodatki specjalne" z profilami postaci !

Czy w tej mandze kiedykolwiek będzie trochę spokoju? Zbliża się rozwiązanie dla jednej z cesarskich żon - ale położenie dziecka wzbudza w Maomao niepokój. Sprowadzony więc na dwór zostaje zaufany lekarz... Jednocześnie sama zielarka znika. Co się z nią stało? Jestem absolutnie zafascynowana krótkim dochodzeniem, które pojawia się w tym tomie, a także nietypową rolą kotka. Brawo za pomysłowość!

„Solo Leveling”, tom 7 – Chugong, Sung-rak Jang Streszczenie i podsumowanie: Siódmy tom Solo Leveling ponownie zaskakuje czytelnika i udowadnia, że historia Sung Jin-Woo wciąż potrafi trzymać w napięciu. Największym punktem tomu jest starcie z niespodziewanie potężnym bossem, z którym nie potrafi poradzić sobie nawet piątka doświadczonych i uznanych łowców. Na tym tle Jin-Woo prezentuje zupełnie nowy poziom swojej mocy. Jego siła nie tylko przewyższa pozostałych, ale wręcz zmienia układ sił w walce. Jednocześnie bohater staje przed wewnętrznym konfliktem — z jednej strony pragnie żyć własnym życiem, blisko swojej rodziny, z drugiej jednak czuje potrzebę niesienia pomocy innym. To rozdarcie sprawia, że jego decyzje stają się coraz bardziej niejednoznaczne. Szczególnie interesujące jest to, że Jin-Woo nie wkracza do walki od razu. Przez długi moment obserwuje sytuację, jakby celowo czekał na odpowiedni moment, by ujawnić swoją prawdziwą potęgę. To buduje napięcie i sprawia, że czytelnik zaczyna zadawać sobie pytanie, czy jego pomoc wynika jeszcze z empatii, czy już z chłodnej kalkulacji. W tym tomie granica między bohaterem a kimś stojącym ponad innymi zaczyna się coraz bardziej zacierać. Także tutaj mamy jednocześnie zakończenie sezonu w anime oraz rozpoczęcie nowego, który – według zapowiedzi – ma ukazać się dopiero w 2028 roku. Dlatego cieszę się, że mogę szybciej poznać dalsze wydarzenia, czytając manhwę. Ocena: 10/10 Zapraszam na IG @brokenlibrarian

Tomik rozpoczynający kolejną dużą przygodę – tym razem w stolicy wielkiego kraju, z udziałem oddziału łowców magów i zabójców. Nasi niszczący góry i wywołujący kataklizmy magowie muszą udowodnić, że nikt nie zabije ich nożem lub trucizną. Świat przedstawiony we „Frieren” jest dla mnie niedorzeczny. Stark nie ma problemów ze skakaniem na wysokość kilkunastu metrów w walce ze smokami, jednak poniesienie dwóch koleżanek jest dla niego męczące. Trakty i ścieżki są zapełnione potworami, z którymi nawet wielki mag ma wyraźne problemy, jednak w miasteczkach ludzie noszą się po szlachecku i zakładają restauracje. Trudno mi odnaleźć w tym sens. Czasem autorzy odwołują się do ekonomii tego świata bądź innych jego aspektów, ale... to trochę jak przykładanie plastra na uciętą nogę.

Dungeon Meshi. Lisioły i smakołyki. Tom 4. . Drużyna Laoisa w końcu dotarła do miasta w lochu, z którego orkowie uciekli w popłochu. Ten fakt nie napawa optymizmem, dlatego Lisioł od razu zgłodniał i zażądał posiłku godnego podniebienia jego Wielkiej Lisiołkowatości. Podano kotlety zagrzewające do walki - ewidentnie coś się szykuje!. . Jako mistrz taktycznych odwrotów, Lisioł prowadził w ucieczce przed wielkim czerwonym smokiem. Wielki to zbyt mało piśnięte, gargantuiczny pasuje znacznie lepiej. Dobrze, że miasto ma normalne uliczki, to bydle nieco ma problemy z braniem zakrętów na ręcznym. Z drugiej strony zianie ogniem w ciasnej przestrzeni nie wróży nic dobrego drużynie. Zwłaszcza jeśli Laois ma plan, a Marcille się z nim zgadza! Czy uda się wyjść w jednym nieprzypieczonym kawałku z tej kabały? Nie ma wyjścia. Smoka trzeba zabić, żeby w jego trzewiach poszukać Falin, o ile jeszcze jej nie strawił! . W tym tomie jest energicznie i dramatycznie, niczym na rollercosterze. Nawet Marcille pokazuje się nam z zupełnie innej strony, niż normalnie *mroczne szepty*. Lisioł Wam radzi od serca, że lepiej jej teraz nie wkurzać... . Dzięki fragmentom z Namari i jej nową drużyną, można się sporo dowiedzieć o funkcjonowaniu miejscowej gospodarki opartej o loch. W końcu poszukiwacze przygód to niezły biznes, ale czy chodzi tylko o kasę? Oczywiście, że nie! Loch ma unikatową właściwość wiązania duszy z ciałem, tak, że po śmierci da się kogoś wskrzesić, a to oznacza..... nieśmiertelność! Oczywiście, że tego wszyscy poszukują, zwłaszcza władca, nieduży doradca i szurnięte elfy. Witamy w serii „Delicious in Dungeon” autorstwa Ryoko Kui.

Przeciągnięty nieco tomik o podróży w czasie. Sam nie wiem, co o tym myśleć. Wydaje mi się, że po wprowadzeniu do serii Serie i Macha, twórcom trochę brakuje już materiałów na głównych złoli i postacie, z którymi Frieren mogłaby się mierzyć. Przez to uciekają się do nieco innych fabuł. Czy pomysł z podróżą w czasie jest dobry? Sam nie wiem. Wcześniej mieliśmy już pomysły z takim zaglądaniem w przyszłość i były one świetne, choć miałem wrażenie, że autorzy trochę przesadzają z tą przyprawą. Czy tym razem nie przesadzili za bardzo?

Zwyczajnie dobrze się to czyta. Bardzo dobra kreska. Niby zwyczajne sprawy, ale w końcu bohaterowie powoli uświadamiają sobie, że spotkania na tyłach sklepu to coś więcej. Autor pozostawia nas w niepewności czy to tylko fanaberia dojrzałego mężczyzny i przekomarzanie się o wiele młodszej bohaterki... Przede wszystkim to dobra manga psychologiczna i pewnie trochę romansidło :)

Jak zwykle przyjemny tomik! Specjalnie zostawiłam go na zbliżające się święta (bo akcja rozgrywa się w grudniu) i nie żałuję, bo dzięki temu poczułam ducha świąt! Minus jest taki, że Sasaki i Yamada wciąż nie zdają swoje sprawy z uczuć jakimi się darzą. Podobno jednak w kolejnych tomach coś między nimi zaiskrzy, więc będę czytać dalej ^^. PS - kupcie trzeci tomik w edycji specjalnej!!! Dodają tam booklecik, który jest spoczko dodatkiem <3

"Nausicaa z Doliny Wiatru" w kwestii budowy Uniwersum/MetaVersum Ghibli, to pierwsze pełnometrażowe anime tego japońskiego Studia Animacji. Premiera obrazu miała miejsce w 1984 roku, i jak na standardy techniczne kreowania rzeczywistości animacji tamtego okresu, film anime Hayao Miyazakiego - jeśli ktoś z Was śledzi kreskówki czy bajkowe pełnometrażówki produkowane przeszło 30 lat temu na pewno pochwycił pewne aspekty kreślenia grafik tamtego okresu - spełnia oczekiwania, wręcz wychodzi poza ich obręb, nadając animowanym przygodom Nausicii tę specyfikę w barwie, linii i konturach, wypełnieniach: coś bardzo znaczącego i kunsztownego. "Ghibli" to już Studio legenda. Tworzenie animacji z motywem pro-ekologicznym, i wydźwiękiem dramatyczno-emocjonalnym w tej naturze, to specjalność wytwórni. Życie w zgodzie z naturą, jako motyw fabularny dzieł Hayao Miyazakiego, przejawia się w każdej z jego animacji - przynajmniej w Kanonie tych najbardziej znanych i poważanych. Możliwe, że jego animacje zyskują przez to bardziej baśniowo-familijny rozdźwięk, odbiór, poważanie. Czymś takim jest, właśnie "Nausicaa z Doliny Wiatru" sprzed ponad 40 lat; mówiąc łopatologicznie, jest to opowieść do obejrzenia raz na ileś lat, i to w gronie rodzinnym, w odpowiedniej atmosferze, w cieple relacji, przy kominku, kawce i dobrym pierniku do tego. Nie dość że ,,Nausica... " jest pierwszym filmem z dorobku Miyazakiego (ale tak naprawdę nie pierwszym w historii działalności Studia Ghibli, z którego słynie ,,Pan M”),to z mojej opinii wyrasta do rangi jednego z najlepszych od tego artysty. A dlaczego? Łopatologia stosowana, moje doświadczenie z animacją i czysta szczerość geeka każą mi odpowiedzieć: kapitalna miękka i plastyczna, ale i bogata ,,kreska". Pro-ekologiczna wymowa? No a czemu by nie! Ale co istotne: w tej wymowie znalazło się trochę emocji, dramatycznej narracji, no i coś z potężnego zewu przygód. No a jakże, dobra moja, dobra nasza, to nader piękny tytuł, którego pierwsze ,,oglądnięcie” w odpowiednim klimacie i w towarzystwie zaliczyłem przeszło 3 lata temu. Nie ukrywam więc: szykuje się chyba drugi seans z mojej strony; serducho i topka dla ,,Nausicii” wciąż biją, wciąż stare dobre Ghibli do mnie przemawia, no i o to chodzi! Nie inaczej, Studio Ghibli i Miyazaki mają ten swój styl i sposób na tworzenie zapadających w pamięć animacji. Ta zgodna z naturą, proekologiczna, sentymentalna wymowa produkcji z tego Uniwersum, faktycznie, może wydawać się, że ,,gdzieś ja już to widziałem, kruci, tylko gdzie?", że Hayao Miyazaki i jego ekipa mają tendencję do robienia swoich produkcji pod określony ,,klucz", pod określony ,,wydźwięk" i odbiór dzieła. Ale to jest jednak Ghibli; to Studio ma to coś, tą oryginalność, tą zjawiskowość w każdy możliwy do ujęcia sposób, że jak widzisz kadr z jakiejkolwiek animacji ich ręki, wiesz że to... jest autorstwa artystów tej marki, tego cholernie dobrego Studia. Bez bicia się przyznam, w czystej szczerości: produkcje tej marki mają ten nostalgiczny, ciepły wydźwięk ,,powrotu człowieka z wielkich miast do natury!", tą koegzystencję człowieka jako gatunku w sposób pierwotnie mu przeznaczony, czyli tak, jak mówi to matka natura. I w ten właśnie sposób tego rodzaju ,,rozkminy” fana zaprowadziły mnie do sięgnięcia po lekturę (czego nie wiedziałem, że istnieje w ogóle komiks, który dla ,,Nauscii…” w wersji filmu był pierwowzorem) tego Uniwersum w wersji mangi. I żeby było jeszcze dziwniej: autorem i artystą opracowującym tom 1, który to niniejszym omawiam i recenzuję jest sam wielki Hayao Miyazaki. I czy może być jeszcze piękniej: akurat tego rodzaju komiks kupiony, przeczytany i omawiany, i to przed drugim już seansem jego adaptacji?! No raczej nie: geekowska kraina mlekiem i miodem płynąca, skąpana w szczerym złocie i w ogóle samym oddaniu autora do swojej wizji i do tego, co chce przekazać fanom. Subiektywnie to ujmując: miałem szczęście, że natrafiłem na tak oryginalną, tak nietypową mangę jak ów pilot z serii komiksowej o ,,Nausice…”. W ,,stworzeniach lasu i natury", w tej swojej ,,pro-ekologii” i intymnej relacji istoty ludzkiej z ekosystem Ziemi, które tak śmiało i odważnie zaprezentował nam Hayao Miyazaki, zarówno w filmie o Nausice jak i mandze, od której chyba wszystko co z Ghiblii jest związane się zaczęło… sądzę, może nie aż tak wyraźnie, bo zależy to od intymnego, osobistego odbioru wydźwięku filmowej wersji tworu i jego mangi, przebija się obraz każdego z nas, każdego z tych ,,maluczkich i pysznych" ludków, korporacyjnych szczurów, bezdusznych humanoidów, pędzących ku posiadaniu więcej i więcej w tej współczesnej konsumpcyjnej Cywilizacji, i to pędzących na złamanie karku, jakby ,,każdy miał się zesrać, i każdemu było wszystkiego mało!". Z drugiej strony w samym obrazie natury, cóż, nasz Mistrz wtłoczył też trochę kontrastu, ukazując to jak powinna wyglądać jej zrównoważona strona, na zasadzie zdrowej relacji natury: jej symbiozy z człowiekiem. Mówi się, że "Księżniczka Mononoke" z 1997 roku to największe dzieło z całego dorobku artystycznego pana Miyazakiego, jednak… po przeczytaniu tej nietypowo zbudowanej (co jest delikatnie z mojej prywatnej perspektywy na minus – opasła objętość tej mangi zaburza odpowiedni odbiór całości) narracji graficznej Pana M, doszedłem do nieco innego wniosku: to ,,Twór przez wielkie T”, jakim jest ,,Nausica z Dolony Wiatru” w dwóch formach medium stanowi to największe coś tego artysty, to jego ,,wręcz wyśnione” Opus Magnum. I żadne, podkreślam, żadne słowa nie opiszą tego, jak wspaniały, baśniowy, wręcz tą baśnią eksplodujący, jawi się nam świat wykreowany w tomie pierwszym ,,Nausici”. Mimo iż jest to klasyczny przykład czarno-biało-szarawej treści komiksowej dla mangi, to czapki z głów dla twórcy za to: jak ta przestrzeń, ten Świat, ta Natura – jak wszystko to jest ekspresyjne i romantyczne, jak pięknie nakreślone samą szatą rysunkową. A w tej naturze ,,pióra i ołówka maestro Studia Ghibli" cudownie odnajdują się główne postacie mangi: księżniczka i pozostałe sylwetki, co między innymi sprzyja tematyce ,,proekologicznej" i tego rodzaju wydźwiękowi swych prac, które Miyazaki zaczął od tego momentu (wraz ze swoim Studiem i innym twórcami/kreatorami Światów Studia),przez kolejne 40 lat, przy czym on wciąż to robi i robi!, tworzyć. Nausicaä z Doliny Wiatru" jest ponadczasowym, poruszającym pełnometrażowym anime, ale taka też jest startująca z tomem pierwszym manga – przynajmniej tak to wygląda przy tych około 130 stronach, skromnie nakreślonych fizycznie, ale w sposób w miarę dobrze zorganizowanych i przez ,,Pana M” wykorzystanych. Znalazło się tu wszystko to co powinno się znaleźć w kwestii przekazu/wizji mangaki: w rodzaju ,,konieczności współodczuwania z naturą, którą, gdy my ludzie nic nie zrobimy… prędko możemy utracić”. Wartościowe treści, wartościowe anime oraz sama manga. Osobiście jestem zdania, że warto pamiętać takie tytuły, takie komiksy jak ten i taki film… na całe swoje życie. Jak widać, Ghibli i Miyazaki są niezwykli. Opowiadają się sami; ta firma, ten wybitny człowiek mają dar, który wykorzystywany jest kapitalnie przez ponad 40 lat. Czy mógłbym wymienić choć troszku z wad owej recenzowanej mangi? No bo przecież – o czym lekko napomknąłem wyżej – ta historia, a zwłaszcza to wydanie i jego fizyczność, cóż, mają swoje ,,ujmy” dla wartości i przekazu ,,Nausicii…” . Ghbili i Hayao są specyficzni – i chyba przez tą jakby bardziej kwadratową, podręcznikową, klockowatą budowę komiksu ,,Pan M” chciał przekazać jak bardzo jest wyjątkowy, jak ceni sobie autentyczność i oryginalność. Po prostu jest to ktoś kto uwielbia przekraczać progi własny granic, ale i czerpać z tworów popkultury, jak w dziele o Nausice, gdzie mamy nawiązania do Władcy Pierścieni, Gwiezdnych Wojen i innych Uniwersów. Z mojej perspektywy chyba dobrze się stało, że urodziłem się w tym a tym roku, w tym a tym okresie, że dzięki temu tak a nie inaczej mogę spojrzeć na to, co daje nam Ghibli czy mangi Miyazakiego i późniejsze ich adaptacje. ,,Nausica z Doliny Wiatru” równa się baśń i ponadczasowość, równa się pociąg do przeszłości, do bajecznej nostalgii. Nausica jako manga jest nawet magiczna, ba!, nawet (podsumowując to co nieco nakreśliłem wcześniej) jako fizyczne wydanie… mimo swych ,,objętościowych” wad. To przykład niezwykłej płodności artystycznej Miyazakiego, co jak sami wiemy przekłada się na to, co spotkało nas przez 40 lat pracy Ghibli, dla nas przez multum chwil tej przygody i doświadczania dzieł marki. Damn it! A sam rysunek jest kreślony nietypowo kolorystycznie, co jeszcze bardziej utożsamia nas z nostalgią do natury, z perspektywy wizji artysty. Posłowie i omówienie częściowo mangi, ale głównie samego filmu na końcu wydania, także ta mapka Uniwersum Nausici – również jest to kapitalnie przemyślany element fizyczny, bez względu na to, czy to mangaka dodawał tą mapkę czy nie. I tak, tom 1 daje czytającemu takiego potężnego sierpowego, i to łopatą przez łeb, poprawiając dodatkowo potężnym obuchem, żeby ktoś kto z tym obcuje mógł się otrząsnąć z tego jakie to było dobre. No, a było!

Dobry tytuł, który ma swoje mankamenty. Mamy zestawienie pięknie dopieszczonych, szczegółowych kadrów z rysunkami, na których bohaterowie wyglądają jak Pinokio. Podobnie z fabuła. Czasami akcja przerywana jest niepotrzebnymi przegadanymi scenami. jednak jej to tytuł pociągający - problem walki z systemem, dążenie do prawdy i balansowanie pomiędzy Inkwizycją a zaspokojeniem ciekawości - powodują, że człowiek chce dowiedzieć się jak skończyła się ta historia. Prezentacja w linku.

Naprawdę dużo się dzieje❤️‍🔥❤️‍🔥❤️‍🔥 skończyło się w jak diabli ciekawym momencie, w końcu znamy całą przeszłość Vamoli aż do teraz, no i w tym tomiku dalej nie było tluscioszka, a czekam na kolejny jego udział i oficjalne dołączenie do ekipy🫶 Super dużo akcji i jeszcze więcej emocji, tym razem można się było jeszcze bardziej wzruszyć niż w poprzednich tomach.

Wrzesień w pełni, czyli czas najwyższy wrócić do podcastu Normalnie o... W pierwszym odcinku opowiadam, oczywiście najkrócej jak się da, o pierwszym tomie mangi Kagurabachi. Serdecznie zapraszam. #normalnieo #manga Mixcloud https://tiny.pl/nvhfwgg7 Spotify https://tiny.pl/k16b2h8b

„Solo Leveling”, tom 6 – Chugong, Sung-rak Jang Streszczenie i podsumowanie: W szóstym tomie Solo Leveling Sung Jin-Woo coraz bardziej skupia się na zdobywaniu lochów, ponieważ widzi w tym jedyną realną szansę na uratowanie swojej matki. System nie daje mu jednak taryfy ulgowej – przeciwnicy stają się coraz silniejsi, a każdy kolejny poziom wystawia jego umiejętności na coraz cięższą próbę. W wyniku pozornie przypadkowych wydarzeń Jin-Woo trafia w sytuację, która pozwala mu porównać swoją siłę z jednym z najsilniejszych łowców w Japonii. To moment, który wyraźnie pokazuje, jak bardzo się rozwinął, ale jednocześnie uświadamia, jak niebezpieczny staje się świat wokół niego. Poznajemy też nowych bohaterów, przez co robi się coraz ciaśniej, bardziej intensywnie i znacznie groźniej. Ten tom mocno podkręca tempo całej historii. Napięcie rośnie, a ja czytałam go z ogromnym zainteresowaniem, mając wrażenie, że z każdą kolejną częścią będzie już tylko lepiej. Moja teoria dotycząca systemu się nie sprawdziła, co tylko zwiększyło moją ciekawość – czekam na kolejne wskazówki i buduję nowe teorie na temat tego, o co tak naprawdę w tym wszystkim chodzi. Ocena: 10/10 Zapraszam na IG @brokenlibrarian

Wow, co się działo w tym tomie. Już rozumiem co mieli na myśli ludzie, którzy po drugim sezonie anime mówili, że jest na co czekać po bitwie o Jeny! Tom 7 był świetny, całą walka na Jeju trzymała w napięciu, w końcu loch rangi S, królowa mrówek, Beru... Ale tom 8 to inny poziom! Mamy tu parę lochów, wiele walk, kolejnych bossów, a do tego Sung Jinwoo zmaga się z rosnącą popularnością i planuje założenie własnej gildii. Czytanie tej serii jest zawsze mega satysfakcjonujące, bo choć główny bohater jest bardzo overpowered, nie powoduje to nudy, a sprawia mi dziwny zaciesz, gdy wiem, że nikt nie ma z nim szans 😆 też tak macie?

Historia opowiada o Blue, anielicy urodzonej w Królestwie Kwarcu. Krainę tą zamieszkują ludzie stworzeni przez Boginię. Blue nie ma łatwego życia, jest sierotą, a do tego posiada czarne skrzydła. Mimo, że ludzie w nią nie wierzyli ona ma marzenie wstąpić do armii Aniołów by chronić królestwa. Jej los krzyżuje się z Księciem Cassianem. Czy jej marzenia się spełnią? ~~ Nie samymi książkami człowiek żyje więc przyszedł czas na mangę . Pierwszy tom tej historii zapowiada się interesująco. Blue skrywa w sobie coś tajemniczego i mam nadzieję, że w dalszych tomach nieco to rozjaśnią. Kreska jest śliczna, przejrzysta. Wydanie też jest trochę większe więc dla mnie to na duży plus. Mam wrażenie, że to nie będzie słodka historia, a raczej pełna niejasności, walki dobra ze złem. Pytanie tylko kto będzie tym złym. Czy faktycznie Demony czy jednak ktoś inny .

Moja miłość do "Zapisków zielarki" pozostaje niezmienna już od lat. Przygody Maomao wciągają w ciąg tajemnic, intryg, spisków i życia nie tylko w cesarskim haremie i na dworze, ale też dzielnicy uciech w dawnych Chinach. Wraz z nią odkrywamy kolejne tajemnice, a przy okazji analizujemy przeróżne sztuczki i trucizny - te zastosowane celowo i te, które okazały się trucizną z przypadku. 13 tom oferuje nam jednak nieco mniej śledztw. Ten tomik skupia się przede wszystkim na relacjach. Choć sam początek kończy akcję z polowania, cała reszta dotyczy więzi Maomao z jej przyjaciółkami - przede wszystkim Xiaolan, ale i Shisui/Zicui. Było więc mniej Jinshiego czy intryg związanych z otoczeniem cesarza i konkubin, dzięki czemu część 13 była dość spokojna. Czy to źle? Na pewno nie. W każdej historii potrzebna jest chwila na oddech. Jeśli jeszcze nie znacie "Zapisków zielarki", bardzo Wam je polecam! Trzynasty tom dostaje ode mnie 9/10 i polecam całość osobom 14+

Sporo przepraszania i dziękowania w tym tomie. Oczywiście miało to sens, dzięki temu ta część się też wyróżnia, ale z czasem miałam już trochę dość, hah. Co najważniejsze jednak, dziewczyny z Kikyo oraz chłopacy z Chidori zaczynają się dogadywać ! Dodatkowo, Kaoruko i Rintarou wychodzą we dwójkę do oceanarium + został przedstawiony początek wątku matki Tsumugiego (bo po końcówce i zapowiedzi sądzę, że to będzie "głębszy temat").

Kokoro to młoda dziewczyna, która nie może chodzić do szkoły. Wskutek dziwnego zdarzenia dziewczyna przechodzi przez lustro i trafia do tajemniczego zamku... Co łączy ją z innymi dzieciakami, które też tam trafiły? I kim jest tajemnicza dziewczyna w masce? Piękna historia, wciągająca i zastanawiająca. Polecam czytać w ciągu (kilka tomów naraz).

Shim i nowa żona kanclerza - czy tylko ja mam przyjemne skojarzenie z fabułą "Zapisków zielarki"? Skojarzenie zdecydowanie na plus, chociaż bardzo luźne. Żebraczka - teraz bardziej jako służąca - okazuje się dla swojej pani nie tyle przydatna, co niezbędna. Czyżby kroiła się przyjaźń? Jestem zachwycona- to jedna z tych historii, które wciągają i pozostają w myślach na dłużej.