Frieren. U kresu drogi #9

🍓 Dungeon Meshi 🍓 🍓 Ten tytuł jest mi dobrze znany za sprawą anime, które całkowicie podbiło moje serce, dlatego ogromnie się cieszę, że na polskim rynku pojawiła się także manga 😤 🍓 Historia może na pierwszy rzut oka wydawać się mało ciekawa, bo skupia się na gotowaniu, ALE nie są to zwyczajne potrawy 👀 Składnikami są potwory, które bohaterowie spotykają na swojej drodze w lochach. Oczywiście to nie jedyny cel ich wyprawy - główną misją jest odnalezienie smoka, który pożarł siostrę Laiosa, by móc ją przywrócić do życia. Dlatego razem z nimi będziemy przemierzać kolejne piętra lochów, które nie są takie zwyczajne i skrywają wiele różnych istot jak i tajemnic. 🍓 Dlatego jest to naprawdę angażująca historia! Bo dostajemy ciekawie skonstruowane lochy, które potrafią nie raz zaskoczyć tym, co skrywają. A sam proces przygotowywania potraw jest niezwykle intrygujący. Widać, że każdy najmniejszy szczegół został dokładnie przemyślany przez autora. 🍓 No i tak bardzo doceniam poczucie humoru w tej mandze. Bo podczas czytania cały czas śmiałam się na głos. Szczególnie rozbrajają mnie memiczne miny bohaterów. Chociaż Marcille jest w tej kwestii absolutną mistrzynią. Uwielbiam, jak bardzo jest zniesmaczona jedzeniem potworów i jak uparcie się temu opiera… by ostatecznie zajadać się nimi ze smakiem xD 🍓 W dodatku całość dopełnia przyjemna dla oka kreska oraz bohaterowie, których zdążyłam szczerze pokochać. Ponieważ tworzą pocieszną grupkę, dzięki czemu nie brakuje zarówno zabawnych momentów, jak i takich, które potrafią chwycić za serce. Widać, że naprawdę wiele dla siebie znaczą 🥹 🍓 Dlatego jeśli szukacie historii, która Was rozbawi, ale też wciągnie w ciekawy świat odkrywany u boku bohaterów - tak, że poczujecie się jak część ich drużyny. To koniecznie sięgnijcie po Dungeon Meshi. Obiecuję, że się nie rozczarujecie, a przygoda, którą przeżyjecie, na długo zostanie w Waszej pamięci 🥹

Tom, w którym na moim entuzjazmem zaczęły pojawiać się rysy. Ping-pongujące uczucia Yoshikiego są zrozumiałe, ale irytujące. W jednej chwili chce zabić Hikaru, w drugiej obiecuje mu, że będzie z nim, w trzeciej zastanawia się, czy może Hikaru nie powinien wrócić na górę i tak dalej. Ta jak mówię, zrozumiałe, bo okoliczności zmieniają się co chwila, dochodzi nowa wiedza i Hikaru odlrywa inne swoje oblicza, a jednak gdzieś z tyłu głowy jestem zirytowana, że nie może być trochę bardziej lojalny wobec niego, skoro już na początku się zadeklarował. No bo powracamy do tego samego pytania - monster romans czy horror? Podoba mi się za to research, który przeprowadzają bohaterowie - jest jak wątek wyjęty z horroru japońskiego związanego z ichniejszym folklorem - przewrotnie w tej wersji to sam potwór chce się dowiedzieć, czym jest. Next!

Moja miłość do "Zapisków zielarki" pozostaje niezmienna już od lat. Przygody Maomao wciągają w ciąg tajemnic, intryg, spisków i życia nie tylko w cesarskim haremie i na dworze, ale też dzielnicy uciech w dawnych Chinach. Wraz z nią odkrywamy kolejne tajemnice, a przy okazji analizujemy przeróżne sztuczki i trucizny - te zastosowane celowo i te, które okazały się trucizną z przypadku. 13 tom oferuje nam jednak nieco mniej śledztw. Ten tomik skupia się przede wszystkim na relacjach. Choć sam początek kończy akcję z polowania, cała reszta dotyczy więzi Maomao z jej przyjaciółkami - przede wszystkim Xiaolan, ale i Shisui/Zicui. Było więc mniej Jinshiego czy intryg związanych z otoczeniem cesarza i konkubin, dzięki czemu część 13 była dość spokojna. Czy to źle? Na pewno nie. W każdej historii potrzebna jest chwila na oddech. Jeśli jeszcze nie znacie "Zapisków zielarki", bardzo Wam je polecam! Trzynasty tom dostaje ode mnie 9/10 i polecam całość osobom 14+

Bohaterowie znów ruszyli w drogę, a czytelnicy mogli wreszcie zobaczyć momenty, których nie pokazało nam anime... i srodze się zawieźć. Bez oprawy audiowizualnej, tak genialnej w wykonaniu twórców animacji, fabuła „Frieren” jest poprawna, ale nie dowozi mangi do poziomu zmiatającej z nóg produkcji. Problemem jest też świat przedstawiony, który coraz trudniej scenarzyście udźwignąć. Czym różni się zamknięta dla poszukiwaczy przygód północ od reszty świata? Dlaczego Stark załatwia jednego smoka w kilka chwil, by uciec przed kolejnym? Dlaczego największy z ludzkich magów nie zajmuje się polowaniem na demony, które wydają się mieć swoje armie na każdym kroku, tylko marudzi w zamku na brak zajęć? „Frieren” to fajna i poprawna manga, choć póki co wydaje się sporo tracić w porównaniu z adaptacją. Cała postać Serie, tak wyeksponowana w serialu, wydaje się tutaj swoją własną karykaturą.

Manga trzyma poziom pierwszej części. Zdolności rysownicze autora nadal są na wysokim poziomie. Akcja rozwija się bardzo powoli, ale czasem tak musi być. To by było za proste. Myślę, że autor zaskoczy nas jeszcze mocno. Niby oczywiste jest do czego to wszystko zmierza, ale jestem ciekaw bo wcale nie musi to być takie proste.

Historia Frieren to jedno z najlepszych anime ostatnich lat i trochę-lepsza-niż-przeciętna manga. Niestety, tomik ósmy nie upiększa obrazu sytuacji. Mam wrażenie, że twórcy całkiem zrezygnowali tu z fundowania nam widoków otoczenia czy ładnych kadrów. Zamiast tego mamy głównie widok ruin (ze dwie przewrócone ściany i kolumny) oraz zbliżenia na twarze, usłane dialogami. Brakuje mi tu artyzmu. Poza tym świat przedstawiony w jakimś sensie sili się na naturalizm, rozumiany jako ciąg przyczynowo-skutkowy oraz odbicie rzeczywistości świata w obyczajach, zachowaniu i ogólnym modus operandi bohaterów. Tyle tylko, że to nie wychodzi! Z jednej strony mamy wieśniaków ubranych w tradycyjne stroje z Kraju Kwitnącej Wiśni, z drugiej Starka w czerwonej kurtce na suwak, z trzeciej typa w mundurze III Rzeszy, z czwartej zaś Frieren w płaszczu z jedwabnym szalem i w legginsach. Konwencja jest więc bardzo mieszana i słowa miejscowych: „chcemy zostać w naszej wiosce, choć obok ma leże stado smoków, a wioskę dalej zniszczyły demony” brzmią karykaturalnie. Nie wiem doprawdy, co o tym myśleć. Z pewnością dalej będę czytać mangę, jednak kolejne tomiki nie cieszą mnie już jak „Lochy i smakołyki” chociażby.

Heart-warming manga (klimat porównałabym do "Horimiyi"). Dobrze znany, ale generalnie fajny koncept, czyli spotkanie bohaterów "z dwóch różnych światów". W pierwszym tomie dosyć sporo zastanawiamy się nad rzeczami typu: "dlaczego ta druga strona w ogóle się mną zainteresowała/jest dla mnie miła?!", jednak odkrywamy też powoli tą głębię postaci. To dopiero pierwsza część, a już można się przywiązać do bohaterów.

Moje szczęśliwe małżeństwo tom 2 💙 „Chciałbym, żeby moja przyszła żona była niczym polny kwiat. W sensie…. jak chwast?” 💙 Nie kochana przez ojca, odrzucona przez wszystkich, w niczym nie przypominająca panienki z dobrego domu Miyo Saimori. W ramach wdzięczności pragnie podarować swojemu narzeczonemu namacalny prezent. Wycieczka na miasto w celu zakupu potrzebnych materiałów, niespodziewane spotkanie, tajemnicze odwiedziny oraz… porwanie? Tom ukazuje nam coraz to mroczniejszy klimat. Przyrodnia siostra dziewczyny ze wzrokiem pełnym wyższości i chorymi zamiarami względem Miyo, popycha dalsze losy bohaterów. Postać całkowicie zapatrzona w siebie, z chorą satysfakcją znęcania się nad dziewczyną. Dodaje tomowi psychodeliczny charakter. Kaya to nie jedyna postać, która ukazuje swoją chorą naturę. Na końcowych stronach powieści podobne widzimy Koji-ego, który jawnie wyznaje, że pragnie ukochanej przynieść ukojenie. Wieczne, ostateczne, takie, które ucisza każdy ból. Podczas tej sceny zadawałam sobie pytanie czy mężczyzna naprawdę darzył dziewczynę uczuciem, a może jedynie uważał ją za najmniej zepsutą, odmienną, różniącą się od jego rodziny. Pomimo mroczniejszego wydźwięku mangi, to sceny, w których dziewczyna powoli odbudowuje swoje życie, cieszą serce. Ciepło jej bliskich i relacje, które stają się coraz to mocniejsze. Odwiedziny ukochanej służki, wsparcie ze strony narzeczonego, wraz z romantycznym klimatem powoli zlepiają głębokie rany w sercu dziewczyny. Podobnie jak w poprzednim tomie, powieść zawiera dodatkowe sceny w postaci pisanej. Ciekawy dodatek obrazuje nam punkt widzenia Godo oraz jego intencje. Postacie poboczne w tym tomie otrzymują od autorów drugie dno, nawet te mniej lubiane zyskują lepszy opis i wydźwięk. Ten tom jest idealnym wyważeniem pomiędzy mroczną scenerią, a słodkim romansem. Szukając takiego zestawienia, nie zawiedziecie się czytając tą serię. Moją ulubioną sceną, była sytuacja wyznania przez dziewczynę wszystkiego, co jej leżało na sercu, zarówno względem Hany, jak i pana Kudo. Ulga w sercu dziewczyny jest niezapomniana. Powieść oceniam na 10/10 życzę miłej lektury<3

Jednak podoba mi się to powolne budowanie napięcia, które pojawia się wraz z facetem w okularach. Tak samo jak fakt, że przez większość czasu główna relacja jest intymna nie wpadając do końca na romantyczne tropy. Rozwinięcie postaci Asaki też dodaje pewnego napięcia, i bardzo podoba mi się, jak autor rozwiązuje wizualnie pokazanie jej nadprzyrodzonych zmysłów. Next!

Pewnej nocy przybywa główny bohater nad akwedukt by razem z ukochaną popełnić samobójstwo i zakończyć przepełnione udręką życie. Zapewne udało by się gdyby nie tamta furgonetka... Tak o to marzący o śmierci pisarz rozpoczyna niechcianą przygodę w alternatywnej rzeczywistości, gdzie na każdym kroku czyha niebezpieczeństwo a okazji na śmierć jest sporo. Czy uda mu się przetrwać? Przewodniczka przeniesionych ma co do tego spore wątpliwości, zwłaszcza, że zajrzała w kartę jego postaci. Manga bardzo mi się spodobała. Sam pomysł na historię był jednak przygnębiający. Kreska autora przypadła mi do gustu, szczególnie mimika głównego bohatera. Było wiele momentów, które doprowadziły mnie do śmiechu. Humor zawarty w książce był idealnie dopasowany do mnie. Na pewno będę kontynuować serie.

I NEED MORE WOMEN IN LOVE oraz potrzebuje wiecie słodkich, nieśmiałych i zabujanych w sobie po uszy dziewczyn bo to jest właśnie to co tu dostaje i nie mam z tym żadnego problemu, wręcz się cieszę i chce więcej. Art styl jest super i zielone wstawki?? mega trochę taki brat vibe xd ale pasuje tu mega plus tu wszyscy są tak pięknie ale "realistycznie" narysowani

Chyba nie czytałam wcześniej bardziej uroczej książki niż „Lalki ze świata umarłych”. Rzadko sięgam po mangi, ale ta naprawdę skradła moje serce. Choć niewielka gabarytowo i zawierająca stosunkowo mało treści, bardzo mnie wzruszyła. Torasuke i Ushimatsu to malutkie demony, których rolą jest zabieranie ludzkich dusz w zaświaty. Oba maluchy są niewidoczne dla ludzkiego oka. Pewnego dnia jednak mężczyzna imieniem Soma zagaduje jednego z nich, prosząc o przysługę w pozbyciu się uporczywego ducha. W ten sposób rodzi się piękna przyjaźń. Początkowo myślałam, że demony będą pełnić tło opowieści o Somie, a spełnienie jego prośby będzie rozwijało się przez całą historię. Cieszę się, że okazało się, że Torasuke i Ushimatsu to równie ważne postaci jak wspomniany wcześniej mężczyzna, a prośba o pozbycie się ducha to tylko jedna z wielu przysług, które chłopcy pomogli mu zrealizować. Umiejętnie wpleciona w fabułę japońska mitologia nadaje smaku całości. Jako miłośniczka wszelkiego rodzaju mitów bardzo doceniam ten aspekt. Sposób przedstawienia zaświatów i przyjazne demony to bardzo ciekawy zabieg. Mamy tutaj również motyw reinkarnacji i miłości. Na początku bardzo lekka fabuła nabiera nieco poważniejszych tonów, zahaczając również o motyw SA i ciąży. O dziwo wszystkie te wątki łączą się sprytnie w całość. Pojawiają się postaci drugoplanowe, które są równie barwne jak główni bohaterowie i wzbudzają sympatię czytelnika, pomimo tego, że w tak niewielkiej książeczce autor nie mógł poświęcić im wiele miejsca. Niesamowite jest to, jak bardzo można przywiązać się do bohaterów, kiedy ich cechy sprawiają, że szczerze się ich lubi. Aż żałuję, że ta historia była tak króciutka i czuję pewien niedosyt — w pozytywnym sensie. Doceniam również rysunki, bo przecież w komiksach i mangach ma to ogromne znaczenie. Nie jestem znawcą, ale kreska była bardzo przyjemna dla oka. Momentami miałam wrażenie, że historia jest nieco infantylna — ale może po prostu taka jest. Nie zmienia to jednak faktu, że to wartościowa historyjka, którą warto poznać. Opisane są uniwersalne prawdy dotyczące każdego z nas — życie po śmierci, tęsknota, samotność, przyjaźń, a w końcu i miłość. Zdecydowanie nie jest to książeczka dla dzieci, ze względu na poruszane tematy i wprowadzenie momentów grozy. Może i dalekich od horroru, ale jednak nieodpowiednich dla zbyt młodego czytelnika. Myślę, że to nie moje ostatnie spotkanie z tego typu literaturą.

Opis mnie przekonał. Kupiłem pierwsze dwa tomy i nie żałuje, chociaż spodziewałem się bardziej opowieść i o mocnym kryzysie egzystencjalnym głównego bohatera niż fajnie rozwijającego się romansu. Podczas czytania czuć emocje. Niby się nic nie dzieje, a jednak. Po pierwszym tomie jestem już fanem i brnę w to dalej. Kreska jest bardzo dobra. Jestem podekscytowany :)

*Opinia zbiorcza, tomy 1-12* Zapiski Zielarki znałam już wcześniej dzięki anime ale sięgnęłam po mangową wersję. Jak anime jest świetne to manga również. Zarówno historia jak i styl artystyczny są świetne. Niby jest to historia z pozoru epizodyczna jednak łączy się w jedną całość. Na cesarskim dworze nie brakuje intryg i zagadek do rozwiązania a Maomao ma do tego świetne umiejętności detektywistyczne. W sumie ta historia jest mocno detektywistyczna. Nie brakuje również tu fajnego humoru co jest świetnym dodatkiem. Również po tomie 12 mam inne spojrzenie na żaby.. 🐸

Moja pierwsza Manga, którą w sumie kupiłem "na prezent" dla kogoś. Ale zdecydowałem się przeczytać ten tomik aby poznać coś nowego. Nie miałem większych wymagań toteż się nie zawiodłem. Bardzo ładne rysunki, w których nacisk położono na twarze głównych postaci. Mimikę, wyrazy w danej sytuacji. Sama historia jest dość prosta. Bardzo ludzki romans "sąsiedzki", któremu towarzyszy jeden moment naprawdę dramatyczny. Wszystko jest tu jakby "z życia wzięte" - to taki zbiór codziennych sytuacji i pretekstów. Jeżeli coś mi tu przeszkadza to ten męski punkt widzenia na relację i kobietę. W sumie to postać kobieca jest tu uwodzicielką, do tego dość stanowczą, gdy tymczasem postać męska pełni głównie rolę odbiorcy (do sceny dramatycznej). Ale rozumiem - jeden tom, raptem ok. 190 stron, trzeba było wszystko ująć zwięźle. Jestem zadowolony z lektury. Ależ te Mangi szybko się czyta... nawet 2 godziny nie minęły, a książka była już za mną.

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Tom 13 rozpoczyna się od kulminacji dramatycznego starcia Zmierzcha z niebezpiecznym szpiegiem Wheelerem. Na pomoc rusza mu jego towrzyszka, gotowa zrobić wszystko, by ocalić ukochanego. Tymczasem stosunkowo krótki wątek Anyi skupia się na „misji przyjaźń”, czyli odebraniu słodyczy od Damiana. Obok głównej osi fabularnej pojawiają się także epizody z udziałem Yora, Bonda, a także nowych bohaterów: Sigmunda i Barbary. Całość zamyka wątek egzaminów końcoworocznych, które zadecydują o dalszym losie Anyi w szkole Eden. Trzon scenariusza w tomie 13 opiera się na domykaniu wątku Wheelera oraz prezentowaniu codzienności rodziny Forger. Choć główna misja, nadal pozostaje w zawieszeniu, autor rekompensuje to dopracowanym humorem i postaciami z krwi i kości. Fabuła nie pędzi na złamanie karku, ale nie stoi też w miejscu. Poszczególne epizody są zwarte, dobrze wyważone i nieprzesadzone. Endo sprawnie balansuje między dramatem a komedią, wplatając drobne refleksje o wojnie, rodzinie i dzieciństwie. Bohaterowie ewoluują subtelnie. Loid coraz bardziej angażuje się emocjonalnie, Yor zyskuje nieco więcej niezależności, a Anya… jak zwykle kradnie show. Sceny romantyczno-komediowe z Yor i Loidem bawią, ale też ukazują trud komunikacji między nimi. Choć nie jest to tom przełomowy, jego siła tkwi w konsekwencji narracyjnej i przywiązaniu do bohaterów. Autor potrafi sprawić, że czytelnik chce wracać do świata Forgerów, nawet jeśli fabularnie niewiele się zmienia. Akcja w tym tomie przybiera różne formy, od dynamicznego starcia szpiegów po scenki z życia szkolnego. Choć nie ma tu wielkich pościgów czy eksplozji, tempo jest przyjemne i dobrze wyważone. Największą siłą tomu pozostaje jednak humor. Anya nie przestaje zachwycać swoimi absurdalnymi przemyśleniami, spojrzeniem dziecka i nieoczekiwanym bohaterstwem. Jej relacja z Damianem to źródło wielu zabawnych momentów, pełnych nieporozumień i niewinnych zalotów. Krótkie scenki z przebieraniem Bonda to czysta komedia sytuacyjna. Yor, choć nadal nieco na marginesie, zyskuje własne sceny, które dodają jej głębi. Z kolei Loid, balansujący między szpiegostwem a życiem rodzinnym, prezentuje się coraz bardziej ludzko i sympatycznie. Nowi bohaterowie, Sigmund i Barbara, są udanym dodatkiem. Ich wygląd, osobowości i rola w życiu Anyi nadają całości lekkości i świeżości. Endo nie zapomina też o relacjach rodzinnych. Konflikty między Yor i jej bratem, zazdrość Yuri’ego czy ukrywane uczucia Fiony. Wszystko to sprawia, że nawet drugoplanowe postacie są żywe i autentyczne. Humor, choć prosty, działa, bo opiera się na dobrze zbudowanych relacjach i absurdalnych sytuacjach.... https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-mangi-spy-x-family-tom-13

Za każdym razem, kiedy sięgam po kolejny tom "Alice in Borderland", wciągam się całkowicie w historię. W tym tomie dostajemy także rozdziały dodatkowe z perspektywy zupełnie innego bohatera i muszę przyznać, że były one równie interesujące jak główna fabuła. A w głównej fabule naprawdę sporo się dzieje. Nowe zadanie wywołuje niezłe zamieszanie wśród mieszkańców plaży. Wywołuje rozłamy, które sprawiają, że można zakwestionować człowieczeństwo niektórych graczy. Bliżej poznajemy kolejnych bohaterów, których historie chłonie się niczym gąbka. Kolejny znakomity tom, od którego trudno się oderwać.

Zapomniałam jakie piękne wklejki mają Zapiski zielarki. Kolory są spójne, żywe, aż ma się je ochotę wyciągnąć i powieścić. Niestety, należy do tego grona co dostaje palpitacji widząc chociaż małe zarysowanie, a co dopiero mowa o wyrwaniu czegoś 😅. Stęskniłam się za Maomao i jej przygodami. Na ratunek przychodzi jedynasty tomik, który jest kwintesencją tej mangi. Młoda zielarka jest rzucona w dwie niezwykłe zagadki, mnóstwo wpływowych ludzi (być może najważniejszych w kraju),w kontraście dostajemy za to pełną życia Zicui, żeby nie było tylko poważnie i duszno od monarszego splendoru. Zagadka lendarnej cesarzowej matki, była prostej w swej budowie, lecz zasiała ziarno niepokoju, dumy i bezsprzecznej władzy w sercach ludzi. Dla niewtajemniczony ludzi, to niemal magia, która wskazuje cesarską krew. Diabeł tkwi w szczegółach i ... W samej krwii. Cesarzowa była nosicielem pewnej małej wady genetycznej, powodującej daltonizm. Posiadając tę wiedzę, zagadka drzwi staje się znacznie łatwiejsza do zrozumienia. (Tak, tak łatwo mi mówić, kiedy już to przeczytałam 🤭 Na moją obronę domyślałam się szybciej!) Zanim pojawi się druga zagadka, mamy przerwę na zwykłe pałacowe, sielankowe życie, powiązane z poszukiwaniem Zicui, którą główna dworka mylnie wzięła za Maomao. To jest poważne wbrew pozorom, bo zostaje ,,ukarana" i wysłana do mieszkania w szopie. Powiedzmy to sobie wprost to nie kara. To nagroda i spełnienie marzeń. Wkońcu ma przestrzeń na swoje zioła i eksperymenty. Nie mniej chce to wyjaśnić z przyjaciółką, gdyż może to stworzyć problemy w przyszłości. (Diaboliczny śmiech i szukanie robaków, stworzy jeszcze nowa straszna legendę, kto wie). Druga zagadka! Uwaga pojawia się Cesarzowa matka. (Przepiękna, elegancka kobieta). To właśnie ona zleca kolejne zadanie zielarze, wierzy że przyklęknęła poprzedniego cesarza i prosi o pomoc w rozwiązaniu tajemnicy. Cesarz umarł ponad 6 lat temu, a jego pawilon ma zostać niedługo zburzony. Czas jest zatem na wagę złota. Czy da się rozwiązać po takim czasie tajemnice nierozkładających się zwłok? Oczywiście, że tak! Maomao niewiele trzeba by z rozsypanych kawałków układanki stworzyć obraz. Tragiczny obraz przeszłości marionetkowego cesarza. Szczerze? Troszkę mi go szkoda. Jego zachowanie, czyny da absolutnie godne najgorszej pogardy. Niemniej mam nieodparte wrażenie, że on był chory (co też sugeruje jedna służąca),jakby zatrzymał się na etapie małego dziecka i nigdy nie dorósł. Ciało dojrzałej osoby, umysł małego dziecka. Może to efekt wychowania poprzedniej cesarzowej, a może od początku taki był? Tylko zanim został cesarzem matka mogła to znacznie lepiej i łatwiej ukrywać? A może nie i po prostu czuł strach przed kobietami ze względu na dominującą matkę, a dziewczynki były bezbronne, niewinne, a przez to nie czuł strachu przed nimi i mógł się wyżyć? Kto wie?

Choć "Moje szczęśliwe małżeństwo" to głównie delikatny romans, to doceniam tę historię także za motywy fantastyczne, dzięki którym tej mandze można nadać miano romantasy. Czwarty tom nie tylko rozwija wątek romantyczny Miyo i Kiyoki, ale też rzuca im pod nogi kłody w postaci przeciwności losu i wątpliwości... Oboje uważają, że to drugie zasługuje na kogoś lepszego - Miyo, że jej narzeczony powinien być z kimś lepiej wykształconym i utalentowanym magicznie, a Kiyoka, że jego narzeczona powinna być z kimś, kto ją ochroni i odpowiednio o nią zadba. Mimo że dzięki anime jestem zaznajomiona z fabułą "Mojego szczęśliwego małżeństwa" i to daleko naprzód, to wciąż czerpałam dużą przyjemność z czytania. Czwarty tom wprowadza nowy interesujący wątek związany z główną bohaterką, Miyo. Arata, sprawca dużego zamieszania, jest ciekawą i skomplikowaną postacią, która ma przed sobą dużą rolę do odegrania w historii Miyo i Kiyoki. Jeśli szukacie delikatnego romansu, lubicie motyw nadprzyrodzonych zdolności, aranżowanego małżeństwa i klimat "tradycyjnej" Japonii, to zdecydowanie polubicie "Moje szczęśliwe małżeństwo". Czwarty tom dostaje ode mnie 10/10 i całość polecam osobom 12+

Manga opowiada o podrzędnym pisarzu science fiction, któremu cóż...jego fach nie wychodzi. Nie na żadnych wielkich sukcesów jako autor. Lecz wszystko się zmienia, gdy umiera pewien bogaty mężczyzna. A dlaczego dla naszego bohatera jest to ważne? Cóż zmarły syn z bogatego domu był łudząco podobny do pisarza, więc ten, nie widząc dla siebie innego wyjścia, postanawia udawać bogacza. A robi to, by podążyć za swoimi marzeniami i snami, w tym celu wykorzysta majątek tamtego. Jak długo będzie mógł żyć w kłamstwie? I jaką cenę zapłaci za spełnienie marzeń? Jeśli jesteście 18+ i poczuliście sję zainteresowani - zachęcam do przeczytania. Zacznę od tego, że lubię pióro Ranpo Edogawy - ten mroczny i tajemniczy styl. Więc cieszyłam się, gdy sięgnęłam po tę pozycję. I cóż początek bardzo mnie zainteresował, zaintrygował. Czuć było ten mrok oraz szczyptę wariacji - co mnie urzekło. Właśnie w pierwszej połowie było wszystko dobrze wyważone - akcja, postacie i sama intryga. Niemniej potem miałam wrażenie, że historia nagle zaczęła pędzić! Nie wiedziałam co się dzieje, a jak już zrozumiałam to pojawiło się jeszcze szybsze zakończenie. To pod koniec wyglądało jakby sama książka nie była skończona, a tylko pobierznie opisana. Lecz paradoksalnie sama historia oraz kreska miały w sobie jakiś chory, mroczny urok, który bardzo mnie wciągnął i gdyby nie aż tak szybkie zakończenie - zdecydowanie byłabym w stanie polecić fanom mroczniejszych klimatów. A tak - cóż mogę stwierdzić, że mi się podobała mimo wad, ale osobą 18+ polecam samemu się przekonać. Gdyż wszystko jest dość specyficzne- od szaty graficznej na historii kończąc.