Wróżby to rzecz zimowa

Eugenia Kuzniecowa, autorka bestsellerowych „Drabin”, powraca z opowieścią, która jest niczym ciepły koc narzucony na ramiona w mroźny wieczór. „Wróżby to rzecz zimowa” to proza specyficzna – nasycona oniryzmem, ludową mądrością i subtelnym humorem, który stał się znakiem rozpoznawczym pisarki. Przyznając tej książce ocenę 7/10, doceniam jej niezwykłą atmosferę i językowe wyrafinowanie, choć zauważam, że jej nieśpieszne tempo nie każdemu czytelnikowi przypadnie do gustu.

Dom pełen kobiet i tajemnic
Fabuła koncentruje się wokół losów kilku kobiet z jednej rodziny, które spotykają się w starym domu, by przetrwać zimę. Kuzniecowa po mistrzowsku kreśli portrety bohaterek, które szukają odpowiedzi na najważniejsze pytania w rzeczach ulotnych: w snach, układzie kart czy szeptanych opowieściach. To nie jest jednak typowe fantasy. Magia w wydaniu Kuzniecowej jest „domowa”, organiczna, mocno osadzona w ukraińskiej tradycji, gdzie granica między tym, co racjonalne, a tym, co nadprzyrodzone, jest niemal niezauważalna. Autorka pokazuje, że wróżby to nie tylko próba przewidzenia przyszłości, ale przede wszystkim sposób na oswojenie lęku przed nieznanym.

Język jako zaklęcie
Największym atutem powieści jest jej warstwa językowa. Kuzniecowa pisze z niebywałą lekkością, tworząc zdania, które chce się smakować powoli. Jej styl jest nasycony metaforami, które budują duszny, a zarazem przytulny klimat zimowej izolacji. Czytelnik niemal czuje zapach parzonej herbaty i chłód bijący od okiennych szyb. To proza, która stawia na nastrój i psychologię postaci, a nie na gwałtowne zwroty akcji. Autorka z dużą czułością przygląda się relacjom między matkami, córkami i siostrami, pokazując, że to właśnie te więzi są najsilniejszymi „czarami”, jakie posiadamy.


Doceniam literaturę piękną, która wymaga od czytelnika pewnego nastrojenia. „Wróżby to rzecz zimowa” to książka, w której „nic się nie dzieje”, a jednocześnie dzieje się wszystko w sferze wewnętrznej. Dla wielbicieli wartkiej akcji konstrukcja powieści może być nużąca – fabuła momentami zbyt mocno dryfuje w stronę luźnych refleksji i opisów stanów ducha. Choć zakończenie przynosi satysfakcję, niektóre wątki wydają się rozmyte, jakby sama autorka wolała pozostać w sferze niedopowiedzenia.

„Wróżby to rzecz zimowa” to literacki odpowiednik seansu spirytystycznego przeprowadzonego przy kuchennym stole. Eugenia Kuzniecowa stworzyła książkę mądrą, pełną melancholii i zrozumienia dla ludzkich słabości. To idealna lektura na czas, gdy dni stają się krótkie, a my potrzebujemy przypomnienia, że w każdym domu drzemie jakaś historia, którą warto usłyszeć. To solidne 7/10 – pozycja dla tych, którzy kochają realizm magiczny w jego najbardziej kameralnym, ludzkim wydaniu.

Eugenia Kuzniecowa, autorka bestsellerowych „Drabin”, powraca z opowieścią, która jest niczym ciepły koc narzucony na ramiona w mroźny wieczór. „Wróżby to rzecz zimowa” to proza specyficzna – nasycona oniryzmem, ludową mądrością i subtelnym humorem, który stał się znakiem rozpoznawczym pisarki. Przyznając tej książce ocenę 7/10, doceniam jej niezwykłą atmosferę i językowe...