Grzywka z mazurskiej stadniny

Książka dla miłośniczek koni:) Kolejny tom (szósty!) o przygodach kuca Sigge i 9-letniej Eliny. Dziewczyna zamierza wziąć udział w konkursie. Jej koleżanka Jossan będzie jej pomagać w przygotowaniach. - Czy niesforny Sigge będzie sprawiał problemy podczas konkursu? - Kto będzie zwycięzcą pokazu oprowadzania? - Jak sobie poradzą dziewczynki? Przeczytajcie, by się dowiedzieć:)

Kolejną książką dla dzieci. Tym razem druga część przygód Fajnej ferajny. I tu moje zaskoczenie. Zrobiło się bardzo miłośnie i romantycznie. Ekstra. Próby zespołu przerodziły się w spotkania towarzyskie a co niektóre osoby zaczęły się do siebie zbliżać. Jakieś pierwsze randki, randkę w ciemno, jakieś ustawiane spotkania. 🫢 Do tego okropny perkusista, któremu trzeba było znaleźć lepsze zajęcie. Książki autorki pochłaniamy z Liwią w mgnieniu oka. U mojej córki pierwsze randki to jeszcze temat odległy ( mam nadzieję 😱) ale podobała jej się historia tak jak mnie. Bo czego się nie robi w dobrej sprawie. Nawet miłości trzeba pomóc. O i autorka wróciła do czasów mojej młodości. Skok przez kozła czy skrzynie. Nie wiem czy nasze dzieci jeszcze to mają na wf ale nie sądzę. Dla niejednego to był koszmar. 😱 Sztywna okładka, 90 stron fajnej treści. My jesteśmy na tak. No i oczywiście już nie możemy się doczekać kolejnej części, jak ferajna będzie ratować schronisko. Może być ciekawie. 🫢 Polecam 💪💪💪

"Lolek : zanim został Janem Pawłem II" - to druga bardzo interesująca książka "biograficzna" dla dzieci, w której autorka Wioletta Piasecka przedstawia dzieciństwo i młodość wielkiego człowieka, jakim był nasz papież Jan Paweł II. Czytając tę krótką opowieść dowiecie się dlaczego Karol od najmłodszych lat nazywany był Kółkiem, jakim sportem się interesował się, kim chciał zostać gdy dorośnie? Ten zwykły chłopiec, mimo trudnego i smutnego dzieciństwa miał w sobie wielkie pokłady miłości dla innych. I zawsze żył w zgodzie i modlitwie do Boga. Choć nie od razu poczuł w sobie powołanie do Kościoła. Co się wydarzyło, że zmienił zdanie ? Zajrzyjcie do książki, a dowiecie się sami. Książka, napisana jest ładnym, zrozumiałym językiem, z wyczuciem i umiejętnością zainteresowania młodszych czytelników. Gorąco polecam uwadze rodziców, którzy poszukują wartościowych książek dla swoich pociech.

Dużo dzieci (a może i dorosłych) nie lubi tego momentu, kiedy gaśnie światło. Świat po ciemku wydaje się jakiś straszniejszy. Można mieć wrażenie, że w kątach czają się na nas różne stwory. W książce „Pstryk. Już nie boję się ciemności” Kataryna Berenika Miszczuk zastanawia się, czy są one groźne. Jest to taka bajka, która spodoba się tym, którzy w racjonalny sposób chcą wyjaśnić, skąd się biorą „potwory” w ciemności. Bohater, jak tylko widzi coś niepokojącego, włącza światło, aby to zbadać. Na własne oczy przekonuje się, że te wszystkie strachy to albo lampa, albo stos ubrań, albo jakieś inne domowe sprzęty, które w ciemności przybrały niepokojące kształty. Bardzo oczywista metoda, prawda? Klucz w tym, aby właśnie jako oczywistość przedstawić to dziecku. Bez irytacji, jaką często wyzwala zmęczenie. Dobrym sposobem jest zrobienie własnego eksperymentu nawiązującego do bajki. Przeczytać ją, a potem wspólnie sprawdzić, jakie „potwory” kryją się w waszej sypialni. Oswajać ciemność i nocne strachy można różnie. Jedni mówią, że te potwory są miłe, albo wręcz boją się ludzi. Natomiast Miszczuk podchodzi do sprawy racjonalnie. Pokazuje, że są one tylko wytworem gry świateł i naszej wyobraźni. Wystarczy: Pstryk! - włączyć światło – i one znikają.

Wspaniała. Z chęcią czyta ją 8 latek i słucha 5 latka. Zawiera treści rozrywkowe i edukacyjne podane w przystępny dla dziecka sposób. Opisuje różne sytuacje dnia codziennego, porusza także trudniejsze tematy np. wypadek mamy i jej pobyt w szpitalu, brak przyjaciół/rówieśników itp. Pouczająca, zabawna, ciepła, wciągająca. Kolejne tomy już kupione czekają :)

„Kapibara Barbara” Elizy Piotrowskiej to urocza i zabawna opowieść o kapibarze pełnej energii i ciekawości świata, która z humorem podchodzi do życia i odkrywa nowe pasje. Książka pokazuje, że prostota i radość z małych rzeczy mogą przynieść najwięcej szczęścia.

Ta książka bez dwóch zdań jest fantastyczna. Nie bez powodu autorkę okrzyknięto "norweską Astrid Lindgren". 😍 "Oskar i ja - wszystkie nasze miejsca" to pogodna opowieść o przygodach dwójki rodzeństwa i ich rodzinie. Naprawdę jest w niej mnóstwo śmiechu, radości, ciepła i czegoś co sprawia, że czytając ją nie chce się kończyć. Ale fabuła nie tylko wypełniona jest prostotą dziecięcego świata, zabawy i uśmiechu. Są też smutne tematy i ciężkie do zrozumienia dla dzieci, takie jak śmierć bliskiej osoby, smutek, przeżywanie żałoby. Myślę, że taka wzmianka w książce, to dobre wyjście do porozmawiania z dzieckiem na takie tematy. Przygody Idy i Oskara tak bardzo przypomniały nam nasze ukochane "Dzieci z Bullerbyn", że książkę pochłonęliśmy w kilka wieczorów i zdecydowanie stała się jedną z naszych "naj". 😍

Książka jest super! Wprowadza w fajną lecz trochę straszną świąteczną atmosferę. W tym tomie Alfred pomaga dziewczynce o imieniu Emilka. Ponieważ z kawiarni jej mamy znikają specialne świąteczne ciasteczka. W tym tomie są dosyć straszne momęty. Lecz jest super. 😊💮🤶🎅🧑‍🎄🎄🩵

Urocza, magiczna i pełna ciepła była to opowieść. Abby wraz ze swoim tatą zajmuje się magią, a dokładniej to tata pokazuje sztuczki, a ona mu asystuje. Niestety w dobie nowoczesnej technologii ludzie nie mają czasu na magię, a klapa jaką jest ostatni występ Abby i jej ojca sprawia, że postanawiają oni zrezygnować ze swego dotychczasowego zajęcia, a tata dziewczynki rozpoczyna "normalną " pracę na etacie. Jednak magia jest potężna i potrafi pojawić się w życiu w różnej postaci...I tak oto Abby znajduje w rzeczach swej babci pewną księgę. Nie jest to zwyczajna księga, lecz taka dzięki której można poznać zaklęcia pełne magii. Dziewczynka wraz ze swym tatą zyskuje możliwość wykorzystania trzech zaklęć, dzięki czemu ludzie znów mogą uwierzyć i zaufać magii. Będą to niesamowite zaklęcia, które obudzą w widzach najwspanialsze emocje i przypomną im co tak naprawdę jest ważne! Była to opowieść pełna ciepła, radości, pokazująca jak ważni są nasi najbliżsi i gdy będą obok życie zawsze będzie lepsze. Polecam zarówno tym małym i tym dużym:)

Recenzja Tytuł: Jamnik, który chciał zostać świętym Mikołajem Autor: Bella Swift Gatunek: Literatura dziecięca Ocena: 10/10 Tobi to mały jamniczek, który właśnie został adoptowany. Nie jest jedynym zwierzakiem w domu, bo oprócz niego, mieszka w nim także kotka Cloe. Na zbliżające się święta Bożego Narodzenia piesek postanawia spełnić życzenia swoich przyjaciół i zaskarbić sobie przychylność kotki. Czy mu się to uda? Książkę czyta się błyskawicznie. Rozdziały są krótkie, pismo autorki przyjemne dla oka i zrozumiałe. Nie ma zbędnych opisów, które niepotrzebnie rozciągałyby całą akcję. W środku znajduje się kilka ilustracji, które dopełniają całości. Historia jest lekka i przyjemna, a fakt, że głównym bohaterem jest jamnik sprawił, że dzieci moich znajomych były zachwycone i poprosiły rodziców o zakupienie całej serii o tym piesku. Polecam!

Fajna opowieść o przyjaźni, wzajemnej pomocy, no i przede wszystkim: o byciu sobą. O realizowaniu swoich marzeń i robieniu swojego bez względu na to, że inni koledzy i koleżanki mogą się z tego śmiać. Ali i Tajna znają się od maleńkości. Oprócz wspomnień z wybryków w przedszkolu łączy ich też pasja do muzyki: oboje grają na gitarze, a Tajna dodatkowo pięknie śpiewa. Ale ze swoimi talentami raczej się nie obnoszą - nie chcąc się wychylać, nie chcąc paść ofiarą niewybrednych żartów ze strony reszty klasy. Ich tajemnica jednak wkrótce się wyda: kiedy zawiedzie sprzęt muzyczny, przygotowany na organizowany przez ich klasę pokaz mody, przyjaciele sami zagrają mini-koncert, ratując całe przedsięwzięcie. Będzie to jak klasowy przewrót kopernikański, bo z jednej strony znacznie zyskają w oczach znajomych ze szkoły, z drugiej - okaże się, że nie tylko oni skrywali muzyczne talenty. Z kilkoma innymi osobami postanowią założyć zespół muzyczny. Ale to z kolei nie do końca spodoba się ich klasowej miss popularności... Nie obędzie się bez problemów, intryg i złośliwości. Ale od czego jest prawdziwa przyjaźń, żeby sobie z takimi przeciwnościami losu nie poradzić? Serdecznie polecam :)

Nie wyobrażam sobie okresu zimowo - świątecznego bez czytania takich książek. To dodaje takiego uroku i magii. ✨🎄 Dziś z racji tego, że muszę oszczędzać głos przez chorobę, zdecydowałyśmy się z córeczką na audiobooka. I muszę powiedzieć, że było naprawdę miło. Tytuł to "Święty Mikołaj i zgubiony worek" ale dla mnie to bardziej historia o niedźwiedziu Gniewomirze, który został zbudzony z zimowego snu, właśnie przez spadający na ziemię zgubiony worek z prezentami. Nie ma tu jakiejś skomplikowanej historii, rozbudowanej akcji, wielkiego przesłania czy morału, ale jest urok i mikołajowy klimat i nutka humoru. No i niedźwiedź Gniewomir, który uważam, jest fajną postacią. To mój pierwszy audiobook dziecięcy, wcześniej słuchałam różnych książek dla siebie i muszę przyznać, że zazwyczaj mam jakieś ale do lektora, ciężko mi z tym dogodzić. Ale tutaj pan Marczewski uważam, że zrobił dobrą robotę. Przeczytał to z podziałem na głosy, co dodało wszystkiemu głębi. Ciekawa jestem tylko ilustracji jakie są w środku, ale coś za coś. Książeczka jest dość króciutka, ale bardzo miła w odbiorze. Mojemu dziecku się podobało. 😍

Próbowałaś kiedyś opowiedzieć dziecku, że kiedyś na półkach w sklepach był tylko ocet, a w telewizji nie było tysiąca bajek tylko „Teleranek” i dobranocka? Ja tak, i średnio mi poszło. Na szczęście jest „Bibuła w tapczanie” Michała Rusinka z ilustracjami Joanny Rusinek. To pierwsza książka o czasach żelaznej kurtyny, o Solidarności, stanie wojennym i ówczesnych realiach napisana naprawdę z myślą o dzieciach. Szczera, autentyczna, a przy tym lekka i z humorem. Dzięki dziecięcej perspektywie historia staje się bliska i zrozumiała, a czytanie to nie wykład, tylko podróż w czasie. Kolażowe ilustracje dodają całości klimatu i autentyczności. Są zabawne, nostalgiczne, po prostu genialne! To wyjątkowa lekcja historii, która nie straszy, ale wzrusza i zachęca do rozmowy o wolności, solidarności i codziennych gestach dobra.

„Pierwszy dzień wiosny” autorstwa Reginy Golińskiej-Barancewicz to książka, która w sposób wyjątkowy łączy w sobie realizm, emocjonalną głębię i przesłanie niosące nadzieję. Autorka zabiera czytelnika w świat rodziny, w której jedno badanie, jeden wynik, jeden dzień zmieniają życie czwórki rodzeństwa – Marcina, Natalii, czterolatki Lidki i chorej Agnieszki – na zawsze. To opowieść o codzienności w obliczu trudnej choroby, o emocjach dzieci i młodzieży, które muszą zmierzyć się z niepewnością, strachem, poczuciem krzywdy i samotnością, a jednocześnie o sile więzi rodzinnych, które okazują się ratunkiem w najtrudniejszych momentach. Marcin, maturzysta, staje przed wyzwaniem dorosłości w przyspieszonym tempie. Musi zmagać się z własnym poczuciem odpowiedzialności za siostrę i rodzeństwo, co wprowadza w jego życie napięcie, niepewność i refleksję nad tym, czym naprawdę jest rodzina. Natalia, czwartoklasistka, próbuje odnaleźć równowagę między troską o Agnieszkę a własnymi potrzebami, ucząc się, że miłość rodzeństwa nie zawsze jest prosta i oczywista. Najmłodsza Lidka obserwuje świat oczami dziecka, próbując zrozumieć emocje dorosłych i starszych rodzeństwa, które często są przytłaczające i trudne do pojęcia. Agnieszka, centralna postać choroby, staje się nie tylko punktem odniesienia dla reszty rodziny, ale też symbolem wyzwań, które niesie ze sobą życie i jak bardzo dzieci oraz młodzież muszą zmierzyć się z trudnymi realiami. Styl autorki jest przystępny, a jednocześnie pełen emocjonalnej głębi. Regina Golińska-Barancewicz nie ucieka od trudnych tematów – porusza kwestie choroby, strachu, samotności i poczucia bezsilności w sposób realistyczny, a jednocześnie delikatny. Każda reakcja bohaterów jest wiarygodna i oddaje prawdziwość przeżyć dzieci w obliczu kryzysu, co sprawia, że czytelnik może w pełni wniknąć w ich świat. Autorka doskonale pokazuje, jak skomplikowane i różnorodne są emocje młodych ludzi, kiedy muszą zmierzyć się z problemami dorosłych, a jednocześnie uczy empatii i wrażliwości na doświadczenia innych. Książka porusza też kwestie psychologiczne i edukacyjne – pokazuje, jak ważne jest wsparcie, komunikacja i zrozumienie w rodzinie. Ukazuje codzienną walkę nie tylko chorego dziecka, ale też jego rodzeństwa i rodziców, którzy starają się zachować normalność w życiu rodzinnym. To opowieść, która pozwala czytelnikowi zrozumieć, że dzieci i młodzież doświadczające choroby bliskiej osoby przeżywają silne emocje, czasem sprzeczne ze sobą – poczucie winy, zazdrość, strach, a jednocześnie nie tracą nadziei i umiejętności cieszenia się małymi chwilami. „Pierwszy dzień wiosny” jest książką dla każdego, kto chce doświadczyć emocjonalnej głębi, dla rodzin, które mierzą się z chorobą bliskiej osoby, dla dzieci i młodzieży, które uczą się radzić sobie z trudnymi sytuacjami, a także dla dorosłych, którzy chcą lepiej zrozumieć świat emocji najmłodszych. To opowieść o sile więzi rodzinnych, o empatii, miłości i nadziei, która pozwala przetrwać nawet najtrudniejsze chwile. Przesłanie książki jest jasne – nawet w obliczu najcięższych doświadczeń można odnaleźć światło, siłę i miłość, które pozwalają iść dalej. Autorka pokazuje, że trudne emocje nie muszą paraliżować, lecz mogą stać się źródłem refleksji, rozwoju i wzajemnego wsparcia. To lektura, która wzrusza, inspiruje i pozostawia w sercu poczucie, że nawet w najciemniejszych momentach życia istnieje nadzieja. „Pierwszy dzień wiosny” to powieść pełna autentyczności, emocji i ciepła, która zachwyca zarówno przemyślaną fabułą, jak i wrażliwym portretem psychologicznym bohaterów. To książka, która nie tylko porusza, ale też daje wsparcie i odwagę tym, którzy mierzą się z trudnościami życia – niezależnie od wieku. Idealna dla wszystkich, którzy chcą przeczytać historię prawdziwą, głęboko emocjonalną i pozostającą w pamięci długo po zakończeniu lektury. Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki dziękuję portalowi sztukater.pl.