Projekt Echo: Dualizm

Projekt Echo Dualizm
A:
⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️/5
Opis:

Co kryje się w podświadomości?’’

Po tym, gdy Keito traci zmysły i rzuca się w przepaść Sota pogrąża się w rozpaczy. Stan chłopca się pogarsza, a na jego ciele pojawiają się nowe plamy.

W przepełniającej go agonii Miura zauważa promyk światła, który daje mu nadzieję na uratowanie profesora.

Recenzja:
Może zawierać spoilery!
Pokochałam drugą część odrazu,od pierwszych stron.Druga część bardziej wciągnęła mnie niż pierwsza,uwielbiam w tej książce to że jest podzielona tak jakby na dwa światy? Na świat w którym znajduję się Keito z Sotą,a drugi na świat rzeczywisty.Pomimo tego że na początku w pierwszej częścii mnie troche nudziły wzmianki o tym,to za to w drugiej części czasem chciałam własnie przejść do zwykłego świata bo ciekawiło co się dzieje poza Echem.Za to w Echo działo się trochę więcej niż w pierwszej części i zaczęliśmy odliczanie? Do końca zastanawiałam się wogule czy Keito wyjdzie z tego cało,ale koniec mnie trochę uspokoił? Ale kompletnie nie mogę się doczekać ostatniej części,choć boje się rozstać z moim ulubionym bohaterem czyli Sotą

Projekt Echo Dualizm
A:
⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️/5
Opis:

Co kryje się w podświadomości?’’

Po tym, gdy Keito traci zmysły i rzuca się w przepaść Sota pogrąża się w rozpaczy. Stan chłopca się pogarsza, a na jego ciele pojawiają się nowe plamy.

W przepełniającej go agonii Miura zauważa promyk światła, który daje mu nadzieję na uratowanie profesora.

Recenzja:
Może zawierać...

Dualizm to drugi tom trylogii Projekt Echo napisanej przez Natalię Szmigiel. Książka została wydana przez autorkę. Odkryłam ją kiedyś przez przypadek na Instagramie i nie żałuję, że dałam się porwać tej opowieści.

Książka kontynuuje opowieść z poprzedniego tomu, z Keito uwięzionym w świecie Echo z zadaniem odnalezienia Prawdziwego, ale równocześnie pokazuje dużo bardziej, co się dzieje w rzeczywistości. Ze sporą chęcią wróciła do tej historii, chociaż początkowo nieco trudno było mi się w nim odnaleźć. Na szczęście wystarczyło kilka stron, bym przypomniała sobie najważniejsze rzeczy.

Muszę przyznać, że ten tom czytało mi się lepiej niż poprzedni. Z jednej strony przywykłam do stylu autorki, a z drugiej wszystko to, co było dla mnie wadą przy pierwszej części, tutaj nie tylko nie było zaskoczeniem, ale również nabrało sensu w fabule. Postać Seungkwana była dla mnie zawsze problematyczna – bardzo gryzł się z wizerunkiem ugodowych, oddanych i lojalnych pracowników, który utrwalił mi się w głowie. W tej części dużo lepiej zrozumiałam jego postać i muszę przyznać, że jest naprawdę genialna.

Seugkwan to idealny przykład postaci obsesyjnej i egoistycznej, której działania w gruncie rzeczy napędzają praktycznie całą fabułę. Można się pokusić o sformułowanie, że jest czarnym charakterem tej książki. I jest to o tyle ciekawe, że on jako postać tak siebie nie postrzega. Czytelnik ciągle widzi dowody na to, że ten bohater uważa się za dobrego, za oddanego i zdolnego poświęcić wszystko (łącznie z człowieczeństwem) dla Keito. Tworzy to naprawdę głęboki dysonans u czytelnika i nauczyłam się go doceniać. To postać bardzo dobrze skonstruowana. Nie jest może bohaterem, którego polubiłam, bo trudno go polubić, ale nie sposób go nie docenić. Zwłaszcza kiedy pogrąża się coraz bardziej w swojej obsesji.

Jeśli chodzi o główną część historii, czyli Keito i Sotę, była ona dla mnie odrobię chaotyczna. Będę szczera, kiedy powiem, że nie zawsze w pełni rozumiałam, co się działo. Ma to wiele wspólnego z pojęciem Robota, które nieco mnie przerosło i potrzebowałam naprawdę dłuższej chwili, by mniej więcej zrozumieć, o co chodzi. Autorka wszystko tłumaczy, ale już przy pierwszym tomie odkryłam, że dla mnie te wyjaśnienia to często za mało i muszę zobaczyć to wszystko w akcji, w fabule, jak to działa, bo same powiedzenie, jak jest, to trochę mało.

Podobało mi się, że mieliśmy okazję zobaczyć nieco więcej elementów Echa, tym razem nieco mniej idealnych. A i że również te idealny zostały obdarte w jakimś stopniu z woalki i razem z bohaterami mogliśmy zobaczyć je takie, jakie są naprawdę. Trzeba przyznać, że autorka dużo tutaj namąciła mi w głowie. Z jednej strony wiedziałam, że Echo nie jest idealne, podobnie jak jej twórca, ale z drugiej dopiero w tym tomie dostałam na to dowód, którego nie sposób było w żaden sposób umniejszyć. W pewnym sensie poczułam się obdarta ze swojego kocyka bezpieczeństwa w tej lekturze i zmuszona, by spojrzeć na postacie w inny sposób. I bardzo mi się to podobało. Wzmocniło przemiany, jakie zaszły w bohaterach.

W kwestii stylu to zdecydowanie widać poprawę. Czuć po tekście, że autorka rozwinęła swój warsztat. Były momenty, kiedy odnosiłam wrażenie, że czytam o tym samym, chociaż to głównie w wątku Seungkwana. Z jednej strony rozumiem, że to miało podkreślić jego obsesję i charakter, ale w pewnym momencie stało się to ciut męczące. Odniosłam też wrażenie, że autorka bardzo chciała, by czytelnik to zauważył, więc celowo o tym trochę niepotrzebnie przypominała. Były to jednak momenty. Ogólnie książkę czytało się dużo przyjemniej niż pierwszy tom.

Po finale, jaki został przedstawiony w Dualizmie, jestem naprawdę zaintrygowana, co zamierza zaprezentować autorka w ostatnim tomie. Nie mogę się doczekać, aż będę mogła po niego sięgnąć i poznać zakończenie historii Keito, Soty oraz co stanie się z Seungkwanem, co mnie, mówiąc szczerze, w tym momencie ciekawi chyba najbardziej. Ostatnia scena nie zdradza zbyt wiele i jest tak szeroko otwarta, jak tylko się da – sprawia to, że można oczekiwać wszystkiego.

Dualizm to drugi tom trylogii Projekt Echo napisanej przez Natalię Szmigiel. Książka została wydana przez autorkę. Odkryłam ją kiedyś przez przypadek na Instagramie i nie żałuję, że dałam się porwać tej opowieści.

Książka kontynuuje opowieść z poprzedniego tomu, z Keito uwięzionym w świecie Echo z zadaniem odnalezienia Prawdziwego, ale równocześnie pokazuje dużo bardziej,...

🥑: To był istny rollercoster emocjonalny.

📖: Keito traci zmysły i ostatecznie rzuca się w przepaść. Sota nie jest w stanie sobie poradzić z tą sytuacją przez co na jego ciele zaczynają się pojawiać nowe plamy. Młodzieniec nie ma jednak zamiaru się poddać i zostawić profesora tylko robi wszystko, aby spowrotem bezpiecznie go odprowadzić do Echo. Z pomocą dusz wydostaje się za kury do niekończącej się poświadomości, gdzie musi znaleźć zaginionego profesora.

✨️: Na początku bardzo serdecznie chciałabym podziękować autorce za możliwość poznania dalszych losów bohaterów🥹🫶 Bardzo bardzo dziękuję "Projekt Echo" to cudowna trylogia i z zapartym tchem czekam na ostatnią część🥹🫶

🪷: Tak jak już wspomniałam wcześniej ta część to po prostu emocjolany rollercoster! Wciąż fabuła podzielona jest na tą dziejącą się w rzeczywistości i w projekcie. I tak jak w pierwszej części czasami nie wiedzialam wokół kogo akurat się kręci tak teraz nie miałam z tym większego problemu. Problemem za to znów były imiona bohaterów, które jak sie okazało w większości zdążyłam już zapomnieć. Ale bardzo szybko pamięć mi wróciła głownie z pomocą słowniczka i spisu bohaterów za ktorego jest niemożliwie wdzięczna i wnioskuję żeby takowy znalazł sie w każdej książce!!

🪞: Bardzo podobał mi się ten motyw badania podświadomości i szukania wspomnień. Przyjemnie poznawało się kolejne sekrety i tajemnice razem z bohaterami. Podobało mi się również, że została rozwinięta rola jak i przeszłość Tik Taka. Było to bardzo pomocne i rzuciło nowe światło na pewne rzeczy. Jednak I w świecie rzeczywistym było kilka ciekawych wątków. Mój ulubiony to zdecydowanie ten z siostrą Keito🤭 W ogóle niesamowicie ją polubiłam i zawsze czekałam aż się pojawi.

🧪: Skoro już jesteśmy przy bohaterach to w zasadzie moje nastawienie do nich się nie zmieniło od pierwszej części. Wciąż moją ulubioną postacią jest Sota i wątpię żeby miało sie to zmienić. Przez to koniec rozdziału KKK absolutnie złamał mi serce i wkedz autorki, że jestem na ciebie za niego zła, tak się nie robi😭 Co do Keito dalej nie wiem czy go lubię czy nie. Momentami strasznie mnie irytuje i to, że daje projekt ponad wszystko chociaż staram sie go zrozumieć, że to właśnie one jest jego całym światem.. Dalej nie znoszę Kwona i miałam ochotę wyrzucić tą książkę zawsze, gdy się pojawiał.

🧫: Co do zakończenia to nieskromnie przyznam, że obstawiałam dokładnie tą samą osobę, że jest Prawdziwym🤭 ale nie zdradzę Wam kim jest ta osoba, bo musicie sami przeczytać do czego Was gorąco zachęcam🥹 "Projekt Echo" to cudowna historia i już czekam na ostatni tom chociaż obawiam się, że złamie mi serce na miliony kawałków🥹 Tak jeszcze tylko na zakończenie chciałabym na chwilę sie pochylić nad tą absolutnie przepiękna okładką, która idealnie oddaje środek książki jak i największego słodziakiem, czyli Sotę! I uwierzcie mi chcecie się o nim dowiedzieć więcej!!

Współpraca recenzencka:

🥑: To był istny rollercoster emocjonalny.

📖: Keito traci zmysły i ostatecznie rzuca się w przepaść. Sota nie jest w stanie sobie poradzić z tą sytuacją przez co na jego ciele zaczynają się pojawiać nowe plamy. Młodzieniec nie ma jednak zamiaru się poddać i zostawić profesora tylko robi wszystko, aby spowrotem bezpiecznie go odprowadzić do Echo. Z pomocą dusz wydostaje się...

Keito jest potworem. I podoba mi się to, że w Echo zaczął rozumieć, jak bezduszne były czyny których dopuszczał się aby wykreować idealne Echo.

Seungkwan od początku przedstawiany był nam jako postać zła, której nie powinniśmy sympatyzować - jednak pozwolę sobie powiedzieć, że jest on taki sam jak Keito. Obaj dążą do objętych sobie celów, dla których zdolni są pozbyć życia inne osoby. Dla Seungkwana jest to bycie na równi z innymi członkami Elity, bycie pomocnikiem idealnym, a dla Keito jest to danie "szczęścia" innym ludziom, poprzez odbieranie im wolności i życia, wsadzanie ich do jego własnego wyobrażenia "raju".

W tym tomie poznajemy także backstory wielu postaci, które sprawiły że uroniłam niemało łez — najbardziej dotknęła mnie historia Yūjiego oraz Soty🥲

Chociaż cała ta historia włada moim sercem, (a plot twist który pojawił sie w tym tomie sprawił, że musiałam się zatrzymać i poukładać to w głowie) mam pare zarzuceń - tak samo jak w pierwszym tomie, irytowała mnie ilość synonimów dla postaci, które się tu pojawiają... Jest to moja osobista preferencja, po prostu wolę już przeczytać parę razy na jednej stronie imię lub chociaż nazwisko bohatera, niż tak ogromną ilość określeń na jedną osobę...
W niektórych momentach odnosiłam też wrażenie, że czytam parę razy o tym samym, jednak ujetym w inne słowa. Chociaż nie wiem czy to aż taka wada, bo bardzo lubię warsztat słownictwa autorki, która potrafi naprawdę pięknie pisać zdania 🥹

Podsumowując, kocham Echo tak samo mocno jak kochałam je wcześniej, Sota to moje słoneczko, a na trzeci tom czekam jeszcze bardziej niż na drugi!

No i do osób które zastanawiają się nad czytaniem — zróbcie to, nie bedziecie żałować!

Keito jest potworem. I podoba mi się to, że w Echo zaczął rozumieć, jak bezduszne były czyny których dopuszczał się aby wykreować idealne Echo.

Seungkwan od początku przedstawiany był nam jako postać zła, której nie powinniśmy sympatyzować - jednak pozwolę sobie powiedzieć, że jest on taki sam jak Keito. Obaj dążą do objętych sobie celów, dla których zdolni są pozbyć...

Miejsce w którym nic ponad szczęściem nie ma znaczenia. Idealny świat, w którym dusza trwa na wieki.
Drugi tom historii o Keito, który musi zgłębić tajemnicę swojego projektu i to od wewnątrz, będąc jednym z uczestników.
Przebywając w Umyśle, do którego trafia pod koniec pierwszego tomu, młody mężczyzna otrzymuje swoje wspomnienia, które mają mu pomóc w wyborze jednego Prawdziwego spośród wszystkich mieszkańców Echo.
W wędrówce tej towarzyszy mu Sota, chłopak który od samego początku podbił moje serce. Wesoły, przyjazny, delikatny i pełen emocji, które fascynują profesora i przypominają mu o własnej przeszłości.
Autorka po raz kolejny zachwyca fabułą, pozwalając czytelnikom na zanurzenie się w świecie nierealnej harmonii, gdzie szczęście jest wyselekcjonowane, a niepotrzebne emocje wygłuszone.
Ta część daje nam możliwość przyjrzenia się nie tylko Keito i Miurze, ale również pozostałym towarzyszom, jak również współpracownikom profesora. Dostajemy bardziej dokładny obraz ludzkich zachowań i planów które kierują ich decyzjami. To nie tylko wgląd w Projekt Echo który trwa, to również obraz jego początków, ale też teraźniejszych decyzji zespołu naukowców Keito, którzy zmagają się z konsekwencjami jego podróży do świata Dusz.
Fabuła rozwija się stopniowo, dając nam czas na odnalezienie się w niezwykłym otoczeniu. Pozwala również lepiej poznać bohaterów, zrozumieć ich zagubienie i wewnętrzne rozterki. Każda z poznanych postaci jest niepowtarzalna, wyróżnia się osobowością i pozwala nam się z nią zaprzyjaźnić.
Ta część odkrywa przed nami kolejne sekrety. Układając brakujące elementy w odpowiednie miejsca historii, nie daje nam jednak całego obrazu, dokladalajac nowych niewiadomych i wzbudzając nowe emocje nagkymi zwrotami akcji.
Historia, która zwraca uwagę na nasze relacje, uczucia, myśli i to że wybory jakich dokonujemy wpływają na nas ale również i na innych z naszego otoczenia.
Cudowna opowieść której oddałam serce i oczywiście czekam na ciąg dalszy, gdyż historia jeszcze się nie kończy. Oczywiście Natalia postarała się, by zakończenie historii wywołało potrzebę sięgnięcia po  następny tom. Mam nadzieję tylko, że nie karze nam czekać zbyt długo..
Polecam z całego serca. Emocje, nadzieja, wybory i mrok, który łączy się w historię której chce się być częścią.

Miejsce w którym nic ponad szczęściem nie ma znaczenia. Idealny świat, w którym dusza trwa na wieki.
Drugi tom historii o Keito, który musi zgłębić tajemnicę swojego projektu i to od wewnątrz, będąc jednym z uczestników.
Przebywając w Umyśle, do którego trafia pod koniec pierwszego tomu, młody mężczyzna otrzymuje swoje wspomnienia, które mają mu pomóc w wyborze jednego...

Świat idealny. Bez zmartwień, monotonii, bólu i strachu... Wciąż nie istnieje 🥺

"DUALIZM" - drugi tom trylogii "Projekt Echo" Natalii Szmigiel to rozwinięcie ciekawej teorii o transporcie duszy ludzkiej do wykreowanego świata na granicy Umysłu 🤔
Porusza kwestie szczęścia i swoistego raju dla osób, które pozbawione wspomnień (a z nimi zmartwień z czasów istnienia w rzeczywistości) mogą radować się nawet samym istnieniem ale i niesamowitością otoczenia.

Drugi tom czytało mi się zdecydowanie trudniej. Nie jestem do końca pewna dlaczego 🤔 Mogę to zrzucić na ciągłe gnębienie słodziaka Soty, olbrzymią ilość pytań i wątpliwości jakie stawiane są przed czytelnikiem czy też może na ilość twistów fabularnych.
Nie mam pojęcia dokąd zmierza historia. Zostawia to oczywiście autorce olbrzymie pole do popisu ponieważ faktycznie nic nie działo się tak jak się spodziewałam 😶 więc zapewne trzecia część znów mnie zaskoczy 😎

Wydanie tomu drugiego to spora poprawa! Dodanie skrzydełek i kolorowego wnętrza okładki to wieki plus. Grafikę na okładce kocham całym serduchem zupełnie jak postać, którą reprezentuje.
W tekście pojawiły się drobne błędy ale nie wpływa to znacząco na jakość całej lektury.

Dziękuję @ghelexi_autorka za egzemplarz do recenzji i życzę żeby wena nie opuszczała aż do ostatniej strony trylogii 🥰

Świat idealny. Bez zmartwień, monotonii, bólu i strachu... Wciąż nie istnieje 🥺

"DUALIZM" - drugi tom trylogii "Projekt Echo" Natalii Szmigiel to rozwinięcie ciekawej teorii o transporcie duszy ludzkiej do wykreowanego świata na granicy Umysłu 🤔
Porusza kwestie szczęścia i swoistego raju dla osób, które pozbawione wspomnień (a z nimi zmartwień z czasów istnienia w...

W drugim tomie „Projektu Echo: Dualizm” Natalia Szmigiel udowadnia, że literatura science-fiction może być nie tylko porywająca i pełna napięcia, lecz także głęboko filozoficzna, psychologiczna i duchowa. To powieść, która z odwagą stawia fundamentalne pytania o istotę człowieczeństwa, o to, kim jesteśmy i czy dusza to coś więcej niż poetycka metafora.

W przeciwieństwie do wielu współczesnych dzieł, w których ludzka świadomość zostaje sprowadzona do kodu czy cyfrowego awatara, autorka traktuje duszę jako realny, żywy byt — namacalny, podatny na zranienia, ale także możliwy do zbadania i zrozumienia. Taka koncepcja otwiera fascynujące możliwości narracyjne, pozwalając na eksplorację granic egzystencji, moralności i wpływu technologii na naszą percepcję świata. Autorka z precyzją kreśli dwubiegunowy świat, w którym Echo kontrastuje z rzeczywistością, a pozorna doskonałość staje się katalizatorem przemian wewnętrznych.

W centrum wydarzeń znajdują się Sota i Keito, bohaterowie uwikłani w sieć wspomnień, emocji i duchowych doznań. Akcja toczy się dynamicznie, lecz wymaga od czytelnika skupienia, gdyż narracja przeskakuje między różnymi perspektywami w świecie realnym oraz w Umyśle. To właśnie w tej drugiej sferze Sota podejmuje próbę odzyskania Keito — nie tylko w sensie fizycznym, ale również duchowym. Ich relacja, oparta na zaufaniu, przyjaźni i wspólnych doświadczeniach, nadaje opowieści głębię emocjonalną, czyniąc ją bardziej osobistą i poruszającą. No a sam Sota… ❤️

Choć książka wciąga od pierwszych stron, warto wspomnieć o kilku drobnych mankamentach. Niektóre rozdziały są zbyt rozbudowane, co może prowadzić do natłoku informacji i utrudniać płynność lektury. Krótsze, bardziej zwięzłe fragmenty sprzyjałyby utrzymaniu koncentracji, szczególnie że perspektywa narracyjna ulega częstym zmianom. Dodatkowo, w tekście można natknąć się na okazjonalne literówki oraz drobne nieścisłości stylistyczne — nie wpływają one znacząco na odbiór, ale mogą wzbudzać lekką irytację u bardziej wymagających czytelników.

Pomimo drobnych niedociągnięć, „Projekt Echo: Dualizm” to książka warta uwagi. Autorka nie tylko buduje intrygujący świat, lecz również zaprasza czytelnika do głębokiej refleksji nad istotą ludzkiej duszy, naturą świadomości i wpływem technologii na nasze postrzeganie rzeczywistości. To powieść, która fascynuje zarówno pod względem fabularnym, jak i intelektualnym, pozostawiając po sobie ślad dłuższy niż ostatnia strona książki.

W drugim tomie „Projektu Echo: Dualizm” Natalia Szmigiel udowadnia, że literatura science-fiction może być nie tylko porywająca i pełna napięcia, lecz także głęboko filozoficzna, psychologiczna i duchowa. To powieść, która z odwagą stawia fundamentalne pytania o istotę człowieczeństwa, o to, kim jesteśmy i czy dusza to coś więcej niż poetycka metafora.

W przeciwieństwie do...

🌸𝓟𝓻𝓸𝓳𝓮𝓴𝓽 𝓔𝓬𝓱𝓸-𝓓𝓾𝓪𝓵𝓲𝔃𝓶🌸

"Stałem się idealnym przykładem ironi. Człowiekiem kreującym świat pełen szczęcia, sam będąc go pozbawiony."

[współpraca recenzencka] dziękuję bardzo autorce za tomik do recenzji

🌸Czy jest możliwe stworzenie świata idealnego, gdzie cierpienie nie istnieje, a każdy dzień wypełniony jest błogim spokojem i szczęściem? Niektórzy może już takie miejsce mają, jednak dla każdego pojęcie szczęścia znaczy coś innego.

"Bycie Duszą to dar, jednak gdy ktoś trafia do Echo nie ze swoich chęci, ten raj może przemienić się w koszmar."

🌸Drugi tom Projektu Echo odkrywa przed nami kolejne puzzle, które dokładamy do tego co stworzył i pokazał tom pierwszy. Wszystko zaczyna się powoli układać, a prawie każda strona ukazuje nam zakątek niezwykłego miejsca, gdzie nic nie jest oczywiste. Uwielbiam piękne opisy zwykłych rzeczy i zwykłych czynności. Tak jak w przypadku poprzedniej części, czytałam wszystko powoli i dokładnie, żeby poznać nawet najmniej istotny element. 

🌸Jedną z rzeczy, które najbardziej lubię w tej książce jest prostota. Protota, która nie jest tak naprawdę prosta. Jest mało bohaterów ale każdy ma znaczenie i swój cel. Jest mało miejsc (firma oraz wykreowany świat) ale każde jest bardzo rozbudowane i skrywa naprawdę wiele.

"Jego cel się zmienił jakby za sprawą pstryknięcia palcami. Keito przestał sprawować kontrolę nad tym, co zyskał w Umyśle. A może nigdy jej nie posiadał?"

🌸Projekt Echo wciąga, pochłania nas, tracimy rzeczywistość i zatracamy się w innym świecie. Można powiedzieć, że oddałam część swojej duszy tej historii. Sota jest najcudowniejszym i najukochańszym  stworzonkiem na świecie. Już dawno oddałam mu swoje serce. Nikt nie potrafi zaprzyjaźniać się z kwiatkami tak jak on, a każdy fragment gdzie chłopiec głaskał płatki roślin i bawił się z nimi, mnie rozczulał.

🌸W Dualizmie widoczna jest przemiana bohaterów. Pokazują swoje nowe twarze ale równocześnie nie zatracają tych starych. Keito pokazuje jaki jest naprawdę albo raczej jaki był zanim stał się chłodnym soplem lodu, który miał przed oczami tylko jedno. Dowiadujemy się więcej o postaciach drugoplanowych oraz o przeszłości Soty i Kanaia (Te fragmenty bardzo dotykały moje serce). Moją większą uwagę zyskał Yamada Yūji, który ma naprawdę smutną historię. Nie można nie wspomnieć o postaci jaką jest Kwon Seungkwan. Tak bardzo jak go nie lubię, tak bardzo kocham to jak świetnie jest wykreowany-jest niepoczytalnym manipulatorem, który dąży do celu za wszelką cenę, ma chorą obsesję na punkcie profesora, która rodzi i podsyca inne obsesje. Intryga, która toczy się w tle z jego udziałem jest niezwykle wciągająca i szokująca. Każdy bohater dostaje swoje "pięć minut" dzięki czemu możemy bardziej się przywiązać, i dostrzec co kim kieruje.

🌸Relacja Soty i Keito to coś niezwykłego. To jak wiele wsparcia potrafią sobie dać nawzajem choć wewnętrznie czują ogromny ból jest naprawdę poruszające. A dzięki przemianie Kanaia jest to wszystko jeszcze bardziej emocjonalne, ponieważ zaczyna rozumieć czego tak naprawdę chce. Znajduje coś co jest dla niego w tamtym momencie najważniejsze na świecie choć wie, że to wszystko nie skończy się tak jakby tego chciał.

"Sam nigdy się o nikogo nie martwił, żyjąc w Rzeczywistości, jednak odkąd trafił do Echo, nie wyobrażał sobie utracić przyjaciela, którym stał się dla niego Sota."

🌸To była dla mnie naprawdę piękna ale pełna bólu i cierpienia podróż, a płacz był nieodłącznym elementem podczas czytania tej historii. Nie zliczę ile razy leciały mi łzy po policzkach. Od połowy książki byłam już naprawdę niestabilna emocjonalnie. Wkurzałam się, stresowałam, płakałam i uśmiechałam na zmianę. Jestem wypruta i jest mi smutno.

🌸W tym tomie bohaterowie musieli się zmierzyć z jeszcze większą ilością swoich słabości i podjąć decyzje, których na pewno woleliby nie podejmować. Nie wiem czy przeżyję finałową część ale jednego jesten pewna- TO BĘDZIE EMOCJONALNY ROLLERCOASTER. Mam jednak nadzieję, że znajdę czas na oddychanie między kolejnymi rozdziałami.

ig: olii.soul

🌸𝓟𝓻𝓸𝓳𝓮𝓴𝓽 𝓔𝓬𝓱𝓸-𝓓𝓾𝓪𝓵𝓲𝔃𝓶🌸

"Stałem się idealnym przykładem ironi. Człowiekiem kreującym świat pełen szczęcia, sam będąc go pozbawiony."

[współpraca recenzencka] dziękuję bardzo autorce za tomik do recenzji

🌸Czy jest możliwe stworzenie świata idealnego, gdzie cierpienie nie istnieje, a każdy dzień wypełniony jest błogim spokojem i szczęściem? Niektórzy może już takie miejsce...

"Projekt Echo: Dualizm" autorstwa Natalii Szmigiel to jedna z tych książek, które zapuszczają korzenie w ludzkim umyśle i nie dają o sobie już nigdy zapomnieć. To powieść science-fiction, która będzie idealna na początek przygody z tym gatunkiem, ale pamiętajcie iż jest to drugi tom trylogii zatem najpierw nadrobić należy pierwszą część.

Za egzemplarz książki do recenzji w ramach współpracy barterowej dziękuję bardzo autorce.

Bardzo cenię sobie science-fiction za to, że często porusza bardzo trudne tematy, a dodatkowo wpędza czytelnika w rozważania natury filozoficznej i rozmyślania na temat tego co przyniesie przyszłość. Tu dodatkowo możemy podyskutować o istnieniu duszy ludzkiej - w tej historii jest ona namacalnym bytem. Ta koncepcja jaką autorka tutaj przedstawia, sama idea projektu i jego działanie mi osobiście bardzo się spodobało. To bardzo ciekawe w jaki sposób zostało nam przedstawione działanie jego, a dodatkowo odkrywanie prawdy, która skrywa się między wierszami.

Autorka łączy tutaj dwie płaszczyzny - Rzeczywistość oraz Echo. Dostajemy pełny obraz wydarzeń równoległych w obu płaszczyznach, które pozwalają nam ujrzeć całą historię w pełni. Poznajemy jak wszystko działa i odkrywamy wraz z uczestnikami projektu wspomnienia z ich życia, które mają prowadzić do rozwiązania ostatecznej zagadki. To jak to wszystko jest poprowadzone, samo rozwiązanie i zakończenie - wszystko to sprawia, że książka wciąga od pierwszej do ostatniej strony. Ilość zwrotów akcji i niespodzianych zdarzeń podnosi poziom emocji i aż stają się one widoczne niczym ciała amorficzne. No może nie do końca widoczne, ale ogrom emocji jest tu zdecydowanie gwarantowany!

Podoba mi się idea braterstwa przedstawiona w Echo. To jak Dusze wzajemnie się traktują i rozróżnienie poszczególnych postaci - które nie są tylko tłem, ale mają swoje historie.

Cieszy mnie również to, że widać, że autorka ma coraz większe doświadczenie w wydaniu co wpływa na jakość tej książki - wydanie jest na prawdę dopracowane i wierzę, że kolejny tom będzie jeszcze lepszy.

Autorka również dba o czytelników, którzy już jakiś czas temu mieli okazję poznać treść pierwszego tomu i przypomina ważniejsze rzeczy gdy są one istotne dla fabuły. Dodatkowo mamy słownik postaci oraz nazw własnych, do którego zdarzyło mi się kilka razy zajrzeć.

Bardzo polecam Wam tą książkę, jak i poprzedni tom. Mam nadzieję, że skusicie się na tą oryginalną historię.

"Projekt Echo: Dualizm" autorstwa Natalii Szmigiel to jedna z tych książek, które zapuszczają korzenie w ludzkim umyśle i nie dają o sobie już nigdy zapomnieć. To powieść science-fiction, która będzie idealna na początek przygody z tym gatunkiem, ale pamiętajcie iż jest to drugi tom trylogii zatem najpierw nadrobić należy pierwszą część.

Za egzemplarz książki do recenzji...