Toppi. Kolekcja. Tom 8: Wschodnie ścieżki i opowieści wojenne.

Nowy komiks który ma opowiadać nam o legendach Arturiański, czy wogóle da się tutaj stworzyć coś nowego ?? Tak, komiks jest ciekawy, opowiada historię którą znamy ale interesująco pokazuje nam Artura i innych bohaterów. Czuć jednak, że jest to dopiero początek, brak jeszcze rozwiązania i "mięsa" który może dalej rozwinąć serię. Czekam na więcej. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

Przytulacz, poducha, maskotka? Zawód przyszłości? Słyszałem, że podobny funkcjonuje już w USA i informatycy wydają całą wypłatę aby przytulać się do kobiet za pieniądze. Zawód daleki od prostytucji choć nie wiem jak jest w oryginale... Ale w komiksie fajnie przedstawione. Jedyne co mnie odrzuciło to przedstawienie 25 letniej młodej kobiety tak jakby smarkuli - to już wiem dlaczego gdy podrywałem kilka lat temu 23 latkę, jakiś przyemniaczek starszy od mnie facet mnie straszyłł swoim samochodem - tym ludziom odpier... Niemniej jako całość przyjemny i ciekawy komiks i zakończenie bardzo udane!

Fascynujący świat Azteków, przerażające zbrodnie, skomplikowane śledztwo i tajemnice, których odkrycie zmieni wszystko... - takim oto kolorytem wątków i treści wita nas komiksowy album pt. „Wąż i włócznia. Tom 2. Pusty dom”, jaki to ukazał się właśnie w naszym kraju nakładem Wydawnictwa Taurus Media. To oczywiście kontynuacja pierwszej odsłony cyklu pt. „Cień i góra”, jaką to mieliśmy przyjemność poznać przed dwoma laty, ale warto zaznaczyć, że znajomość pierwszego tomu nie jest niezbędną do tego, byśmy mogli się bawić świetnie przy lekturze tej premierowej pozycji. W stolicy Imperium Azteków - mieście Tenochtitlán, szerzą się coraz bardziej przerażające plotki o zabójstwach młodych dziewcząt, których okaleczone i zmumifikowane zwłoki mają zostawać porzucone nieopodal miasta. Plotki te mają swoje potwierdzenie w prawdzie, ale władze miasta - polityczne, jak i religijne, robią wszystko, by ukryć ten fakt. W tym celu powierzają misję wytropienia zabójcy lub zabójców bezwzględnemu, ale też i niezwykle skutecznemu w działaniu urzędnikowi o imieniu Wąż. Jednocześnie wysoki kapłan Cozatle pragnie odnaleźć swojego dawnego przyjaciela sprzed lat - Oko Włócznię, który dysponując niebywałą inteligencję może również przyczynić się do odkrycia sprawcy zabójstw. Wkrótce okaże się, że wiele odpowiedzi tkwi w przeszłości... Hub (Humbert Chabuel) - francuski twórca tej serii i tej jej niniejszej odsłony, zaprosił nas raz jeszcze do pradawnego świata Azteków z ich niezwykłymi wierzeniami, prawami i codziennością życia. Zaprosił, byśmy mogli nie tylko poznać tę fascynującą rzeczywistość, ale też i wziąć udział w równie intrygującym śledztwie dwóch głównych bohaterów, którzy będą musieli wykazać się nie tylko odwagą, sprytem i inteligencją, ale również umiejętnością współpracy, o co będzie najtrudniej. Efektem jest przygodowo-historyczny kryminał, w którym nie brak również elementów spod znaku fantastyki, aczkolwiek to ludzie i ich emocje odgrywają tu najważniejszą rolę. Teraźniejszość i przeszłość - te dwa plany czasowe pięknie się tu ze sobą przeplatają, tworząc barwną, logiczną i niezwykle ekscytującą fabularną całość tej opowieści. Bo też przeszłość - szczególnie ta z życia Oka Włóczni, odegra w tej kryminalnej intrydze niezwykle ważną rolę, prowadząc go wraz z Wężem do poznania prawdy o przerażających zbrodniach. I jest tu przygoda, nie zabrakło wartkiej akcji, są dramatyczne chwile wzruszeń, ale też i znalazło się na kartach tego albumu wiele humoru - zwłaszcza w pierwszych rozdziałach. Bo też autorowi udało się dokonać tu rzeczy z pewnością nie łatwiej - uczynienie tego dawnego świata podobnego naszemu, ale z zachowaniem klimatu i realiów dla azteckiej kultury. Również sam Hub odpowiada za ilustracyjną postać tego komiksu - niezwykle klimatyczne, pociągnięte klasycznie surową kreską, imponujące pod kątem swej szczegółowości i zarazem okraszone lekką porcją karykatury, rysunki. One są ładne, ale też i nie brak w nich mrocznych emocji w tych kadrach, które opowiadają o rzeczach strasznych i smutnych. Do tego dochodzą idealnie dobrane kolory, gdzie znów jest pięknie, ale czasami i bardzo mrocznie. I oczywiście widać w tych rysunkach talent i wielkie doświadczenie tego komiksowego twórcy. Jeśli tylko lubimy przygodę, odkrywanie kultur pradawnych nacji i kryminalną intrygę, to bez wątpienia komiks ten przypadnie nam do gustu. Bo jest tu intrygująca fabuła, są naprawdę ciekawie ukazani bohaterowie i jest oczywiście też fascynujący obraz Azteckiego Imperium - czyli absolutnie wszystko to, co może czynić lekturę tego tytułu udaną, barwną i angażującą nas do samego końca. I oczywiście ktoś powie, że historia ta jest być możne nazbyt uwspółcześnioną na potrzeby atrakcyjności, ale to jest rzeczą normalną i konieczną, co zresztą ma miejsce w przypadku każdej literatury określanej mianem historycznej. Słowem podsumowania – album pt. „Wąż i włócznia. Tom 2. Pusty dom”, to rzecz interesująca, niezwykle klimatyczna i imponująca nam na polu treści, jak i ilustracyjnej postaci. To po prostu komiksowa jakość, jakiej nie można nie docenić. I dlatego też gorąco polecam i zachęcam was do sięgnięcia po ten tytuł, który w tak piękny sposób przenosi nas do świata sprzed ponad tysiąca lat.

"Petar i Liza" Miroslav Sekulic-Struja „Petar i Liza” to w głównej mierze obraz człowieka, który co prawda żyje, ale jest zobojętniały na całą otaczającą go rzyczywistość. Narracja prowadzona jewt oszczędnie, bez fajerwerków, ale z pewnym wyczuciem emocji. Styl graficzny jest specyficzny, kadry nie próbują nas oczarować, tylko wciągnąć swoimi detalami. Wszystko ma tu znaczenie, a cisza potrafi często powiedzieć więcej niż dialog. Najbardziej uderzyło mnie to, jak naturalnie pokazano bliskość i dystans jednocześnie. Autor nie moralizuje, nie podaje gotowych odpowiedzi i zostawia czytelnika z wieloma pytaniami. To nie jest lekka lektura na poprawę humoru. To raczej spokojna, ale niepokojąca podróż w głąb relacji i emocji, które trudno jednoznacznie nazwać. Czy polecam? Zdecydowanie, jeśli szukacie komiksu, który bardziej się odczuwa, niż czyta. To jeden z tych komiksów, po których przez chwilę patrzy się w ścianę, zamiast od razu sięgać po kolejną rzecz...

Sporo niepoprawnej politycznie satyry i zabawy konwencją opakowanej posteisnerowską kreską. Nie żeby musiało być na półce, ale powiem szczerze, że ta mieszanka wywołująca śmiech na zmianę z ciarami żenady, całkiem dobrze zadziałała w kontrze do jesiennej deprechy. Można

Ten komiks ma zaledwie 30 stron a powstawał przez dekadę - na tym kończą się jego wady. Wydawca opakował go w odpowiednią ilość materiałów dodatkowych, pewnie po to, żeby w ogóle był sens wypuszczania całości w twardej oprawie. Wojciech Birek stawał na głowie, żeby tę miniaturkę o naturze zła opatrzyć bardzo gęstą i klimatyczną kreską, która odpowiada za mrok i ponury wydźwięk, choć nie byłaby nic warta bez odpowiedniej historii. Jestem kupiony. Można już chyba mówić o klasyce rodzimego komiksu, która doczekała się odpowiedniego wydania

Historia, która została zaprezentowana w recenzowanym komiksie, ukazuje cywilizację minojską w czasach jej świetności. Zaprezentowane społeczeństwo matriarchalne, w którym to kobiety kierowały biegiem wydarzeń i były postrzegane jako symbol świętości i życia, musiało jednak stawić czoło niszczycielskiemu kataklizmowi… Fabuła ubrana we wspomnienia starożytnych prawd, zaginionych mitów o postaciach i tajemnicach stanowi o sile tego komiksu na tle innych, o podobnej tematyce. Lost In Time wydał Cywilizacje. Kretę w twardej oprawie. Na okładce zostały ukazane dwie postaci: pokryte krwią, być może w agonii, otoczone przez węże, na tle złowieszczej bestii. To wskazówka – komiks nie jest adresowany do młodzieży, a raczej dla dorosłych, dojrzałych czytelników, u których wśród cech nie dominuje wrażliwość. Obecność przemocy, nagości i mrocznych motywów nie jest tu bowiem przypadkowa – stanowi integralny element narracji, który może być trudny w odbiorze dla osób poszukujących lżejszych, bardziej konwencjonalnych form wyrazu. Dlatego przed zakupem warto mieć świadomość, że to publikacja wymagająca – zarówno pod względem treści, jak i emocjonalnego odbioru. Cała recenzja: https://ostatniatawerna.pl/w-swietle-starozytnych-prawd-recenzja-komiksu-cywilizacje-kreta/

Jeśli lubicie dziwne klimaty (naprawdę weird fiction) to warto zapoznać się z Prorokiem wydanym przez Lost in Time. Porządne, duże wydanie na dobrym papierze skrywa wspaniale narysowaną pulpę z fajną fabułą. Ten komiks nie udaje czegoś innego, czym z pewnością nie jest. Nie aspiruje do miana traktatu filozoficznego czy napuszonego horroru, ale… czerpie pełną garścią ze wszystkiego, co się da. Mamy sporo easter eggów i lekko rzuconych aluzji, w sam raz dla każdego fana szeroko pojętej popkultury. https://kmfsagitta.pl/2025/08/20/prorok/

Zdecydowanie kreacja bohaterów i świata to najlepsza strona tego komiksu, wszystko jest tutaj przemyślane ma swoje nazewnictwo oraz wyjaśnienie itd.... także tutaj naprawdę najwyższa możliwa ocena gdyby tylko jeszcze rysunki byłby lepsze to może ocena byłaby 9 albo nawet 10 niestety rysunki potrafią być "fajne", ale ten wygląd niektórych bohaterów jakoś nie umiem się do lutego przyzwyczaić, i w sumie tylko tyle mam zarzutów. Z czystym sumieniem polecam. Pozdrawiam

Zanim zobaczysz zdjęcie, które na 48 godzin zamrozi cały internet, zanim łzy zaleją komentarze, a #nigdywięcej eksploduje…ktoś w tamtym miejscu musiał stać. Z aparatem przy oku. Dokładnie tam, skąd każdy normalny człowiek ucieka na złamanie karku, zasłaniając twarz drżącymi dłońmi. Ten fotograf nie ma prawa mrugnąć. Nie ma luksusu odwrócenia głowy. Zawaha się o jedną sekundę – a prawda zginie na zawsze. Takiego człowieka stworzył Manfred Sommer w 1981. Franka Cappę. Frank to nie jest żaden napakowany fotoreporter z filmowym uśmiechem i Pulitzerem w zębach. Cappa nie goni za nagrodami, nie opowiada w talk-show, jaki to był hardcore. On po prostu pakuje się w sam środek gówna. I tam zostaje. Do samego końca. W tym jednym, cholernie ciężkim albumie masz całe jego życie: afrykańskie pola śmierci, karnawał w Rio, gdzie piękna kobieta chce popełnić samo*ójstwo w środku confetti, ulice Azji, gdzie dziecięca prostytucja ma swoją cenę w brudnych banknotach, żonę rybaka-czarownicę, która rzuca klątwę na otaczającą ją rzeczywistość, staruszka, który pielęgnuje wrogiego weterana jak własnego syna, i tę jedną, najbardziej raniącą historię – kiedy Cappa musi pochować własną matkę. W komiksie ukazane są prawdziwe twarze wojny: nuda, smród, strach, który skręca kiszki, i ten moment, gdy we „wrogu” nagle widzisz człowieka, który też ma dzieci i też ze strachu sra w gacie. Manfred Sommer rozbiera duszę na czynniki pierwsze. Pokazuje wojnę jako maszynkę do mielenia ludzi. Cappa wraca z każdej misji odrobinę martwy – cichszy, sceptyczniejszy, ale paradoksalnie bardziej ludzki. To gorzka, antywojenna refleksja nad bezsilnością jednostki wobec wielkiej polityki i przemocy. Sommer nie dzieli świata na dobrych i złych – pokazuje tylko prawdę, która powoli ogarnia każdego: nie ma stron, są tylko ludzie, którym skończyły się wybory. Gdybym przeczytała ten album w 2025 roku, z pewnością trafiłby do mojego top 10. Absolutne arcydzieło. Wizualne i fabularne. Naprawdę mocno polecam!

Fafhrd i Szary Kocur. Omnibus to nie jednorodne dzieło i to nawet nie dlatego, że stanowi zbiór kilkunastu opowieści. Kwestią kluczową jest wyraźny podział na dwie części. Obie traktują o przygodach tej samej dwójki tytułowych przyjaciół. Różni je jednak czas powstania. Komiks rozpoczynamy od nowszych adaptacji prozy Leibera. Na czytelnika czeka tu siedem historii ze scenariuszem napisanym przez Howarda Chaykina, a zilustrowanych przez Mike’a Mignolę. Za tusze odpowiadał w nich Al Williamson, kolory nałożyła Sherilyn Van Valkenburgh, zaś liternictwem zajmowali się Michael Heisler oraz Bill Oakley. W drugiej części znajdują się starsze o blisko dwadzieścia lat komiksy. Scenariusz większości z nich napisał Dennis O’Neil, a cztery z siedmiu z nich zilustrował Howard Chaykin. Omnibus nie jest równo podzielony. Chociaż obie grupy liczą po siedem komiksowych etiud, różnią się one długością oraz jakością. Można więc powiedzieć, że Fafhrd i Szary Kocur mają dwie połowy, ale nie są one sobie równe zarówno dosłownie jak i w przenośni. To zbiorcze wydanie komiksów można bez problemu czytać nie zapoznawszy się wcześniej z utworami Fritza Leibera o Fafhrdzie i Szarym Kocurze. Nie ma wątpliwości, że znajomość tych klasycznych tekstów fantasy ubogaciłaby odbiór Omnibusa, ale i bez niej bohaterowie są na tyle wyraziści, że z łatwością można zanurzyć się w ich przygodach. Komisy rysowane przez Mike’a Mignolę są zdecydowanie lepsze pod tym względem. Bardziej przemawiają do wyobraźni i zdają się lepiej oddawać charaktery Fafhrda i Szarego Kocura. Niestety także w innych wymiarach obie części tomu odstają od siebie w ten sam sposób. Cała recenzja: https://ostatniatawerna.pl/polowy-nie-musza-byc-rowne-recenzja-komiksu-fafhrd-i-szary-kocur-omnibus/

Na polskim rynku wydawniczym pojawił się nowy Jason. Dla mnie to ważne wydarzenie, bo nie dość że Po napisach objął tytuł patronatem, to sam komiks doskonale wpisuje się w moją wrażliwość. Mam nadzieję, że również we wrażliwość czytelników bloga. "Atos w Ameryce i inne historie" to Jason bardzo refleksyjny i ze sporą dawką melancholii. Jest to też Jason, mam wrażenie, czasem autotematyczny i nie chodzi tylko to, że w epizodzie "Kot z nieba" portretuje postać udręczonego twórcy, który nie może poradzić sobie z własnymi demonami. Cały "Atos w Ameryce i inne historie" wychodzą prosto z serca artysty. To się czuje, nawet jeżeli autor pozwala sobie na tak imponującą żonglerkę gatunkami, tematami i motywami. Dostaliśmy zatem w albumie sześć opowiadań, każde w innym temacie, ale jednocześnie każde w tym nieco podobnym nastroju. Wydaje mi się, że motywem przewodnim jest samotność, przez to też album jest narysowany i napisany przy smutnych tonacjach. Jason taki jest, jego bohaterowie często są przygnębieni, stracili coś, są apatyczni, czasem próbują walczyć ale znowu wpadają w kłopoty. Egzystencjalne rozterki to kolejny temat, który zdaje się dominować w całym komiksie. Narracyjnie Jason pozwala sobie ponownie na bardzo dużo. Poszarpany ciąg wydarzeń, nierzadko zagmatwana chronologia, często bez słowa wyjaśnienia przy minimum dialogów. Liczą się detale, ważna jest kolorystyka, atmosfera może zmienić się z kadru na kadr tylko przez zmianę dominującego koloru. Czytelnik musi być czujny, czasem jeden szczegół decyduje o wymowie całej opowieści. Trzeba też pamiętać, że Jason jako autor i artysta w jednym zaprasza czytelnika do osobliwej zabawy. To kolejny aspekt utworu, na który warto zwrócić uwagę. Opowiadania żyją rzecz jasne swoim rytmem, uwagę należy zachować, przesłanie wówczas będzie jasne. Ale ta wspomniana zabawa to wiele tropów podanych i poutykanych tu i ówdzie. Jason podbiera od innych mistrzów, czy to filmowców ("Mucha" Cronenberga, czy "Mózg, który nie może umrzeć" Josepha Greena),czy pisarzy ("Trzech muszkieterów" Aleksandra Dumasa). Wszystkie te elementy umieszczone są ze smakiem, swobodnie i nie przysłaniają tego, co najważniejsze, talentu Jasona do przekazania ważnej treści. Dla mnie to wciąż Jim Jarmusch komiksu. Tak czytam Jasona. No, może tym razem poszedł jakby krok dalej w kierunku ciemności. Nie zmienia to faktu, że koncept został zachowany. To wciąż te gorzkie, smutno zabawne krótkie opowiastki o ludziach, którzy zasługują na uwagę. Musimy się im przyjrzeć, chcemy to zrobić i zawsze mamy nadzieję, że Jason zakończy jednak epizod optymistycznie. Jason przedstawia się jako mistrz wyrazistej ilustracji. Jego rysunek to ascetyczna forma, wyraźne kontury, znany czytelnikom szablon i formalizm, któremu Norweg jest wierny. Polecam

"Ej, wiesz czego jeszcze - prawdopodobnie- nie było? "No?" "Postapokaliptycznej epickiej opowieści o... grze w dwa ognie!" "Serio?" "Serio." No i zrobili. I wyszło całkiem fajnie. Fantastyczna dynamiczna kreska, jednocześnie miękka i pełna akcji, powoduje, że bardzo przyjemnie się płynie przez tę historię. Historię o polityce, zasadach, rodzinie, akceptacji rzucanych piłkach i miłości. No dobra, z miłością to super na siłę, bo w ekspozycji jest, ale w bohaterach już niekoniecznie. Nie szkodzi! Skoro przy bohaterach jesteśmy - ekspresyjni, nie pokazani do końca i nie idealni. Momentami może nawet zbyt niedopowiedzeni, ale to kwestia gustu i tego, ile kropek Czytelnik lubi sobie sam połączyć. Jest tu też trochę pytań o to, jak działa społeczność, gdzie są jej granice i co nimi steruje. A zatem, jeśli macie ochotę na opowieść o przedziwnie eskalującej grze w rzucanie piłkami gdzie ceną jest wolność a w tle odrobina analizy i komentarza socjopolitycznego - oto pozycja dla Was!

Asgard. Dwutomowa, zamknięta opowieść przygodowa umiejscowiona w realiach Wikingów i mitologii nordyckiej. Tytułowy główny bohater, zwany również Żelazną Nogą to wykluczony przez swoją watahę łowca potworów. I chłop jest w tej opowieści na swoim miejscu bo całość opiera się na efektownym i przeładnie rozrysowanym polowaniu na Krokkena, czyli Węża Świata. A bydle to nieliche, więc i zadanie do łatwych nie należy. I dobrze, bo dzięki temu czytelnik ma jeszcze więcej przyjemności podczas lektury, tego czysto przygodowego, nordyckiego przyjemniaczka. Asgard to komiks bardzo poprawny, płynnie rozpisany i dobrze wyważony. Nie ma tu miejsca na nudę (a w moim przypadku mogło być różnie bo do fanów wiking-style nie należę). Dialów nie za dużo, nie za mało, idealnie. Rysunki zaś dopieszczają całość, wysoka to półeczka. Bohaterowie mają konkretny, precyzyjny cel a scenariusz nie komplikuje sprawy zbędnymi wątkami drugoplanowymi, co sprawia że całość jest czystą przygodową przyjemnością. Asgard to postać z charakterem. Swoimi defektami, cierpieniem i honorem, a to dodaje głębi i sprawia, że aż się chce czytać dalej. Czytałem z radością od strony pierwszej do ostatniej. Rzecz przyjemna, pełna, zamknięta i zdecydowanie dla oka przyjemna. Więcej na IG @znakiem_tego

Hipnotyzująca kreska i staranne wykonanie, z pewnością jest to momentami uczta wizualna. Treściowo również trzyma poziom - autentyczna w przekazie, o tematyce raczej odległej, przez co całkiem interesującej, bo z zupełnie innego kręgu kulturowego. Częściowo na faktach, bonus na końcu zdjęcia z podróży autora :)

Lost in Time sięgnęło po znanego i cenionego twórcę, jakim jest Philippe Caza. Po sukcesie wydawniczym, jakim okazał się pierwszy tom Świata Arkadiego przyszła kolej na wielki finał tej przygody. Pytanie tylko, czy druga część okaże się równie wybitna… [...] Kreska Cazy jest dla mnie po prostu magiczna. Niby widać w tych kadrach ząb czasu. Chyba nikt, kto spojrzałby na jego rysunki, nie uznałbym tego za komiks współczesny. Ale mimo to jego styl ani trochę się nie zestarzał. Ma on prawdziwy dar! Każda scena jest iście przepiękna, a przez to, że tworzy fantastyczny świat, który zrodził się w jego wyobraźni, to może w pełni popuści wodze swojej fantazji. Dzięki czemu na kartach tego komiksu natrafimy na szalone, zaskakujące i dziwne projekty istot czy nawet budowli. Wypada mi przy okazji drugiego tomu pochwalić wydawnictwo Lost in Time. Nie dość, że taką perełkę wypuścili na naszym podwórku, to jeszcze dorzucili przepiękne szkice i ilustracje Cazy na samym końcu, a przede wszystkim zamieścili tekst Nicolasa Trepalléa. Dzięki niemu dowiedziałem się kilku istotnych ciekawostek o Cazie i jego twórczości. Aha, i jeszcze dobór okładki, to po prostu majstersztyk. Dopiero w czasie lektury w pełni pojąłem, na co się patrzyłem, gdy po raz pierwszy wziąłem ten komiks do ręki – szok. [...] Uwielbiam wszystkie postapokaliptyczne opowieści, a Caza zaserwował chyba najoryginalniejszą, a jednocześnie najdziwniejszą opowieść w tym nurcie. I jeszcze te nawiązania do mitologii greckiej! Kolejny powód, aby podwyższyć końcową ocenę. Podsumowując, z której strony bym nie patrzył, widzę oszlifowany diament! Zdaje sobie sprawę, że nie każdemu będzie po drodze ze stylem Cazy, ale według mnie warto spróbować. Świat Arkadiego jest po prostu genialny! Cała recenzja: https://ostatniatawerna.pl/szalone-przygody-na-zastyglej-ziemi-recenzja-komiksu-swiat-arkadiego-t-2/

Nie zostałem fanem "Marzi", jako komiksu koszmarnie przegadanego, dlatego trochę się obawiałem scenarzystki. "Moje miejsce" to adaptacja książki, a właśnie takie próby często cierpią na nadmiar tekstu w swojej obrazkowej interpretacji Mogę od razu powiedzieć, że rzecz jest świetna. Autorzy pokazują i mówią dokładnie tyle ile trzeba. Budowanie napięcia przed nadchodzącym koszmarem jest dobrym przykładem jak sprawnie takie tematy rozgrywać. Od początku czuć, że będzie grubo i jest, pomimo dosyć łagodnej strony graficznej. Zresztą umiejętność przekazania atmosfery strachu, poprzedzającej nadchodzącą zagładę, bez epatowania nadmierną ilością brutalnych kadrów, jest jego wielką siłą tego tytułu. To była wstrząsająca historia, a ja zrobiłem ten błąd, że poznałem ją przed snem. Koniecznie

W przypadku komiksowych adaptacji dzieł klasycznych zawsze powstaje pytanie: co otrzymamy? Czy będzie to “Coś”, czy raczej nie bardzo, bo autorzy poszli na skróty albo łatwiznę. Paul i Gaetan Brizzi nie mieli łatwo, bo Boska Komedia to utwór epicki i trudny w odbiorze. Mimo to podjęli ryzyko. Przy czym, jak tytuł — Piekło Dantego — sugeruje, narysowali tylko jedną część podróży. W przedmowie autorzy wyjaśniają też, jaką ścieżką poszli i dlaczego. Ich celem była popularyzacja i ułatwienie zrozumienia tego klasycznego poematu. Dante napisał swoje dzieło tercyną, czyli w prostych słowach: każde kolejne trzy wersy tworzą jakąś odrębną całość i do tego się rymują. No nie czyta się tego łatwo, bo aż sprawdziłam na wolnelektury.pl, czy faktycznie tekst będzie stawiał mi opór. I stawiał. Dlatego doceniam to, co zrobili Brizziowie. Przybliżenie wydarzeń utkanych wierszem udało się im znakomicie. Faktycznie, Piekło Dantego bardzo klarownie pokazuje fabułę, czyli po co Dante tam trafił i co i kogo napotkał. Natomiast, upraszczając przekaz, co było oczywiście absolutnie konieczne, stracili niuanse. 🔥 Zrozumieć Piekło Dantego Piekło Dantego jest proste i jasne jak w mordę strzelił, nawet za proste. Zabrakło tu trochę poezji, dwuznaczności, metafor i morałów, chociaż autorzy starali się je przekazać. Mimo to nic a nic nie trzeba się wysilać przy czytaniu. Ale, ale… wcale nie musi to być wada, może to być też zaleta. W końcu na szali leżała przystępność. Jedyny wysiłek, jaki należy włożyć, to ten w dokładne podziwianie rysunków, które są epickie! Trzeba przyznać, że Piekło Dantego jest przepiękne. Te potężne kadry, w których okolica przytłacza malutkie postacie podróżników, robią wrażenie. Kocham takie ujęcia. Do tego szkice są tak szczegółowe, że trudno nie zatrzymać na nich oka dłużej. Powstaje pytanie, czy warto czytać takie spłycone wersje dzieł klasyków? Myślę, że tak. Raz, że Piekło Dantego jest przepiękne. Dwa, jest 99% szansa, że nigdy nie przeczytam oryginału w całości, bo forma jest dla mnie za trudna. A nawet jeśli kiedyś będę potrzebować to przeczytać, to już będę wiedziała, o co tam chodzi, i będę mogła się skupić tylko na frazie.