On nigdy taki nie był

Książka dla wszystkich wnuczek i wnuków, ale też dzieci i osób, które mają w rodzinie osoby starsze, mocno schorowane, z demencją, z chorobą Alzheimera.

Z jednej strony to wyrywkowe wspomnienia tych właśnie wyżej wymienionych. I to wspomnienia często pełne rozgoryczenia, złości, frustracji i poczucia totalnej beznadziei. Ale ja to odbieram jako taki głos w stronę czytelnika: nie jesteś sam i nie jesteś sama.
W sytuacji, kiedy nie da się pomóc ani ulżyć, to jest takie przyjacielskie poklepanie po ramieniu, gest wsparcia, może nawet solidarności.

Z drugiej strony to rozmowy autorki z ekspertami, lekarzami psychiatrami, opiekunkami medycznymi, osobami pracującymi w hospicjach, domach pomocy społecznej, szpitalach, przychodniach. Inne spojrzenie na chorych i ich rodziny. Takie trochę z drugiej strony, od strony zawodowej i tej, która ma nieść pomoc.

A wszystko to okraszone szczyptą wspomnień samej autorki z tych trudnych doświadczeń.

Jeśli odchodzenie bliskiej, starszej osoby masz za sobą, prawie na pewno książka ta wywoła niejedno wzruszenie.

A co najważniejsze - przeczytanie jej zostawia z poczuciem nadziei.

Książka dla wszystkich wnuczek i wnuków, ale też dzieci i osób, które mają w rodzinie osoby starsze, mocno schorowane, z demencją, z chorobą Alzheimera.

Z jednej strony to wyrywkowe wspomnienia tych właśnie wyżej wymienionych. I to wspomnienia często pełne rozgoryczenia, złości, frustracji i poczucia totalnej beznadziei. Ale ja to odbieram jako taki głos w stronę...

Świetna książka, duża dawka wiedzy na temat demencji, ale i ułomnego systemu opieki w Polsce. Wiele historii ludzi, którzy opiekowali się swoimi bliskimi na tyle, na ile potrafili, więc warto sięgnąć po książkę, by być o jeden krok do przodu jeśli zajdzie taka potrzeba. Bardzo polecam! Trudny temat podany w przystępny sposób.

Świetna książka, duża dawka wiedzy na temat demencji, ale i ułomnego systemu opieki w Polsce. Wiele historii ludzi, którzy opiekowali się swoimi bliskimi na tyle, na ile potrafili, więc warto sięgnąć po książkę, by być o jeden krok do przodu jeśli zajdzie taka potrzeba. Bardzo polecam! Trudny temat podany w przystępny sposób.

Trochę trudno wystawić ocenę. Opowieści ludzi, którzy są opiekunami osób z demencją, z działaczami, psychologami i lekarzami. Na końcu są informacje i wsparciu dla opiekunów i pacjentów (gdzie szukać). Może lepsze dla osób, które się z tym borykają teraz, lub mają taką historię. Dla mnie bardziej "współczuję, ale nic nie mogę zrobić oprócz zaproponowania wytchnienia".

Trochę trudno wystawić ocenę. Opowieści ludzi, którzy są opiekunami osób z demencją, z działaczami, psychologami i lekarzami. Na końcu są informacje i wsparciu dla opiekunów i pacjentów (gdzie szukać). Może lepsze dla osób, które się z tym borykają teraz, lub mają taką historię. Dla mnie bardziej "współczuję, ale nic nie mogę zrobić oprócz zaproponowania...

Książka bardzo potrzebna i jakże, trudna do przeczytania. Marta oddaje glos całej rzeszy ludzi nieslyszanych: opiekunów chorych na straszne i nieuleczalne choroby: Alzheimera,, otępienie. Zdziera (jakże wygodną) zasłonę tabu, pokazując niewydolność, a nawet wrogość systemu tzw. opieki zdrowotnej,, niezainteresowanie polityków, zrzucanie niebywałego ciężaru na barki rodzin (często pojedynczych ich członków),które zostaną same z problemem. A jedyne na co mogą liczyć, to sobre rady i wyższość moralna doradców których taka gehenna ominęła.
Ta książka to także ostrzeżenie dla nas wszystkich: pewnego dnia może to przydarzyć się nam, gdy zachoruje nasz bliski lub my sami.
Daje mocne 9, odejmując gwiazdkę za niedopatrzenie skladu: nieczytelne przypisy (złożone małym fontem) i strony z danymi, które w teorii mają sie wyróżniać, ale czyta sie je słabo.

Książka bardzo potrzebna i jakże, trudna do przeczytania. Marta oddaje glos całej rzeszy ludzi nieslyszanych: opiekunów chorych na straszne i nieuleczalne choroby: Alzheimera,, otępienie. Zdziera (jakże wygodną) zasłonę tabu, pokazując niewydolność, a nawet wrogość systemu tzw. opieki zdrowotnej,, niezainteresowanie polityków, zrzucanie niebywałego ciężaru na barki rodzin...

Nie minęła połowa tego roku, a ja wiem, że będzie to dla mnie najważniejsza książka, o której z pewnością będę cyklicznie przypominać.

"On nigdy taki nie był" to zbiór historii ludzi w różnym życiowym położeniu (również autorki i jej rodziny),historie ich bliskich, którzy przestali widzieć świat z dotychczasową ostrością, przestali pamiętać i rozumieć, a obok ważne rozmowy ze specjalistami zgłębiającymi na co dzień tajemnice demencji i choroby Alzheimera.

Myślę, że się nie pomylę, jeśli powiem, że większość z nas zna/ła kogoś z zaburzeniami poznawczymi. Osobiście emocjonalnie podchodziłam do tej książki i czytałam ją jednocześnie z bólem i zainteresowaniem. Jest to książka ważna, bo starzejemy się tak po prostu i możemy się tylko uwrażliwiać i dokształcać. A choć otępienia są coraz bardziej powszechne, to za mało o nich wiemy, jak postępować w trakcie diagnozy, z kim rozmawiać, gdzie szukać pomocy, ale tego możecie się dowiedzieć z lektury. Ponadto na końcu znajdują się m.in. numery telefonów do ośrodków pomocy, nazwy stowarzyszeń, tytuły książek, które mogą ułatwić odnalezienie się w trudnej sytuacji.

Nie minęła połowa tego roku, a ja wiem, że będzie to dla mnie najważniejsza książka, o której z pewnością będę cyklicznie przypominać.

"On nigdy taki nie był" to zbiór historii ludzi w różnym życiowym położeniu (również autorki i jej rodziny),historie ich bliskich, którzy przestali widzieć świat z dotychczasową ostrością, przestali pamiętać i rozumieć, a obok ważne...

Dzień dobry, moje kochane Moliki 🤎

Historia tej książki zaczęła się dla mnie od tytułu, który zaintrygował i wzbudził zwykłą, ludzką ciekawość: co kryje się w tej publikacji? „On nigdy taki nie był” – założyłam, że bohater przeszedł przemianę w kogoś zupełnie innego. I w gruncie rzeczy, nie pomyliłam się zbytnio. Z drugiej strony sądziłam, że informacje o chorobie Alzheimera mnie nie dotyczą – jak się okazało, tylko mi się tak wydawało. To pozycja merytoryczna, napisana w przystępny i zrozumiały sposób, która powinna stać się lekturą obowiązkową dla każdego z nas. Bo prędzej czy później, ta wiedza może się nam przydać.
„(…) Dopiero gdy słyszysz, że jesteś złodziejem, kanalią, antychrystem, czyjąś córką albo nie synem, ale kierownikiem ośrodka, czujesz, że ten piasek jest wszędzie”.

Tytuł: „On nigdy taki nie był"
Autorka: @marta.lau.autor
Wydawnictwo: @wielkalitera
Moja ocena: 10/10

Książka zawiera poruszające historie osób dotkniętych tą podstępną chorobą – ludzi, którzy tracą kontakt z rzeczywistością, zapominają, nie rozpoznają najbliższych. To także opowieść o tych, którzy w obliczu zaistniałej sytuacji muszą się nimi opiekować, często bez przygotowania i wsparcia ze strony innych. Niejednokrotnie zachowania osób z Alzheimerem sprawiają, że bliscy przestają przypominać samych siebie. Choroba stopniowo i bezlitośnie ich zmienia. To chyba jest najgorsze...
Autorka przedstawia wywiady z rodzinami pacjentów, specjalistami, a także przytacza istotne dane statystyczne, które unaoczniają skalę problemu. W tle pojawia się temat systemowych działań podejmowanych przez państwo – zagadnienie szerokie, wymagające poważnych reform i reorganizacji. Temat rzeka.
Dzięki tej lekturze uświadomiłam sobie, że choroba Alzheimera może dotknąć każdego – bez względu na status majątkowy, wykształcenie czy inteligencję. Co więcej, coraz częściej chorują osoby młodsze.
„On nigdy taki nie był” to książka ważna i potrzebna. Uczy empatii, wrażliwości i uwagi. Pokazuje też, że tuż obok nas – za ścianą, w sąsiednim mieszkaniu – może żyć ktoś, kto już dawno odszedł w swój własny, wyimaginowany świat. I ci, którzy próbują w tym świecie z nimi trwać.

Dzień dobry, moje kochane Moliki 🤎

Historia tej książki zaczęła się dla mnie od tytułu, który zaintrygował i wzbudził zwykłą, ludzką ciekawość: co kryje się w tej publikacji? „On nigdy taki nie był” – założyłam, że bohater przeszedł przemianę w kogoś zupełnie innego. I w gruncie rzeczy, nie pomyliłam się zbytnio. Z drugiej strony sądziłam, że informacje o chorobie...

To książka zarówno o tych, którzy powoli tracą kontakt z otaczającą ich rzeczywistością, pewnego dnia, wychodząc z domu do sklepu zapominają dokąd idą i skąd przyszli, przestają rozpoznawać swoich najbliższych lub biorą ich za kogoś innego, zapominają, do czego służą otaczające ich przedmioty, jak korzystać z toalety, itp.
Jest to również opowieść o osobach, na których, najczęściej z zaskoczenia, spada konieczność opieki nad pogrążającymi się w starczym otępieniu i z każdym dniem coraz bardziej niedołężnymi członkami ich rodzin. O zmianach, jakie takie sytuacje wnoszą w życie jednych i drugich, o tym, jak wiele wytrwałości i samozaparcia trzeba w sobie znaleźć, obcując z matką, ojcem, babcią, żoną, mężem, dziadkiem czy innym krewnym, który przemienia się w dorosłe dziecko, któremu już do końca jego dni ktoś będzie musiał pomagać w najprostszych czynnościach.

Książka Marty Lau pokazuje, że demencja i choroba Alzheimera nie wybierają i mogą dotknąć każdego, bogatych, biednych, a nawet hollywoodzką gwiazdę, taką jak Bruce Willis. Co więcej, tego typu przypadłości dotykają coraz młodszych osób. Pół biedy, gdy mają oni rodzinę, na którą niestety spada większość obowiązków i kosztów pielęgnacyjnych.

Jeden z opisanych tutaj przypadków dotyczy osoby, którą znam. Jej zmagania związane opieką nad schorowanymi, odchodzącymi w stronę smugi cienia rodzicami, obserwowałem trochę z boku z pewnego dystansu, podziwiając ile siły, zarówno fizycznej i psychicznej, ale i zmysłu organizacyjnego trzeba znaleźć w sobie w takiej sytuacji. Dodatkowo zmagając się jeszcze z całą biurokracją w naszej tzw. służbie zdrowia, niedoborem finansów, ale również, co było w tej sprawie najbardziej przerażające, z nieprzychylnością ze strony własnej rodziny, która zamiast pomóc, pozostaje obojętna lub wręcz rzuca kłody pod nogi.

Zawarte w książce historie przeplatane są wywiadami ze specjalistami pokazującymi spojrzenie na zagadnienia dotyczące starzenia się populacji z ich perspektywyoraz twardymi danymi, pokazującymi rażącą rozbieżność pomiędzy skalą opisywanych zjawisk i działań systemowymi, podejmowanych przez władze państwa, mającymi mi zaradzić, nie tylko doraźnie, ale również w perspektywie dekad. Autorka pokazuje niezwykle boleśnie ogólny brak przygotowania do walki z tym problemem, który w następnych latach i dekadach będzie narastał w naszym wciąż starzejącym się społeczeństwie. Punktuje niedostatecznie rozwiniętą sieć przychodni czy poradni geriatrycznych, domów stałej opieki i dziennego pobytu, specjalistycznych ośrodków rehabilitacyjnych, brak wsparcia psychiatrycznego dla pacjentów i ich rodzin, czy niedostatek osób profesjonalnie przygotowanych do zajęcia się niepełnosprawnymi ludźmi w podeszłym wieku. Chorzy ludzie w naszym kraju, bardzo często są uwięzieni w czterech ścianach i wydają się być nie widoczni dla państwa, które powinno zapewnić godne warunki tym, którzy przez całe lata pracowali dla jego dobra. Niestety tak nie jest, a publiczny system zdrowotny zdaje się wręcz krzyczeć w ich stronę: "Tego się nie opłaca leczyć, bo to starość."

„On nigdy taki nie był”, to pozycja wydawnicza, która, podobnie jak wydana kilka lat temu „Głusza” autorstwa Anny Goc, poświęcona osobom głuchoniemym, spełnia także rolę poznawczą. Powinna być lekturą obowiązkową lub chociaż uzupełniającą dla młodszych pokoleń, które zdają się nie myśleć o tym, że ich też z dużą dozą prawdopodobieństwa spotkają opisane tutaj sytuacje i też kiedyś będą starzy. Lau pokazuje czytelnikom zupełnie inny świat, gdzieś obok nas, może tuż z ścianą czy po drugiej stronie ulicy, o którego istnieniu, ci którzy się z nim nie skonfrontowali, najczęściej nie mają zielonego pojęcia. Bardzo często, jeszcze nie mają…

To książka zarówno o tych, którzy powoli tracą kontakt z otaczającą ich rzeczywistością, pewnego dnia, wychodząc z domu do sklepu zapominają dokąd idą i skąd przyszli, przestają rozpoznawać swoich najbliższych lub biorą ich za kogoś innego, zapominają, do czego służą otaczające ich przedmioty, jak korzystać z toalety, itp.
Jest to również opowieść o osobach, na których,...