Kryminalny atlas sztuki. Kradzieże, akty wandalizmu i fałszerstwa

Ciekawe ujęcie rynku sztuki i wszystkiego, co się z nim wiąże. Chociaż historie poszczególnych kradzieży, czy fałszerstw są traktowane mocno hasłowo. Żeby dowiedzieć się czegoś więcej o poszczególnych wydarzeniach trzeba by sięgnąć po inne pozycje.

Najbardziej zaskakująca wydaje mi się tu jednak swoista bezradność pracowników muzeów w trakcie i po kradzieżach.

Ciekawe ujęcie rynku sztuki i wszystkiego, co się z nim wiąże. Chociaż historie poszczególnych kradzieży, czy fałszerstw są traktowane mocno hasłowo. Żeby dowiedzieć się czegoś więcej o poszczególnych wydarzeniach trzeba by sięgnąć po inne pozycje.

Najbardziej zaskakująca wydaje mi się tu jednak swoista bezradność pracowników muzeów w trakcie i po kradzieżach.

Trochę lekkich historyjek z żartobliwym zacięciem. Chociaż autorka pisze, że temat jest bardzo poważny, i że była bardzo przejęta po napisaniu książki. D

Trochę lekkich historyjek z żartobliwym zacięciem. Chociaż autorka pisze, że temat jest bardzo poważny, i że była bardzo przejęta po napisaniu książki. D

Zawsze fascynowały mnie fałszerstwa dzieł sztuki, oczywiście te na najwyższym poziomie.
Zadziwiały mnie kradzieże, bo oprócz przygotowanych w każdym szczególe akcji, na zamówienie, były takie, jak choćby kradzież „Plaży w Pourville” Claude’a Moneta z poznańskiego Muzeum Narodowego. Ciekawe, czy pamiętacie? Mężczyzna podmienił dzieło na obraz wątpliwej wartości przygotowany przez siebie, a potem trzymał oryginał w szafie przez lata.
„Kryminalny atlas sztuki. Kradzieże, akty wandalizmu i fałszerstwa” Laury Evans uzupełniły moją wiedzę o tym, co w tym względzie dzieje się na świecie.
To, czego bardzo nie lubię i to powinno być karane jak najsurowiej, to akty wandalizmu. Niszczenie dzieł sztuki to barbarzyństwo i dla mnie nie jest ważne, że w wielkim celu.
Ale o fałszerzach i kradzieżach czytałam z zapartym tchem.
Fałszerze, ci na najwyższym poziomie są fascynujący. Precyzja tworzenia, tak jak robili to mistrzowie. Idealnie dobrane płótno, rama, farby, a nawet pęknięcia. Czasem aż trudno rozpoznać, co jest oryginałem, a co podróbką. To swoistego rodzaju mistrzowie. Wśród fałszerzy są artyści najlepsi na świecie, najlepiej wynagradzani, z niesamowitym życiorysem, ci, którzy o swoich dokonaniach piszą i opowiadają, ale jest też na przykład rodzinka, czyli "gang z ogrodowej szopy".
Niesamowici Greenhalghowie! Produkowali swoje kopie największych dzieł sztuki, wśród których były obrazy, rzeźby, ceramika wykonywane wszystkimi technikami właśnie w ogrodowej szopie. Ich prace pochodziły ze wszystkich epok w historii sztuki ze wszystkich muzeów i kolekcji na świecie. Funkcjonariusze Scotland Yardu określili ich jako „przypuszczalnie najróżnorodniejszy zespół fałszerski, jaki kiedykolwiek istniał". Przypisuje się im 120 fałszerstw. Rodzice, syn i wnuk fabrykę mieli po prostu.
Takie i wiele innych historii można przeczytać w kryminalnym atlasie. Kopalnia ciekawostek, informacji także o dziełach sztuki. Praktycznie każda z tych opowiastek to gotowy scenariusz na świetny film, a niektóre, jak chociażby ta o rodzinnym gangu na cały serial.
Fascynująca lektura i czyta się świetnie. Krótkie rozdziały, każdy o innym przypadku, jak w kronice policyjnej. Lekko i przyjemnie o świecie sztuki, który idealny nie jest.
Zostaje na półce na zawsze i do czytania przy każdej okazji.

Zawsze fascynowały mnie fałszerstwa dzieł sztuki, oczywiście te na najwyższym poziomie.
Zadziwiały mnie kradzieże, bo oprócz przygotowanych w każdym szczególe akcji, na zamówienie, były takie, jak choćby kradzież „Plaży w Pourville” Claude’a Moneta z poznańskiego Muzeum Narodowego. Ciekawe, czy pamiętacie? Mężczyzna podmienił dzieło na obraz wątpliwej wartości...