Lucek, Ludwika i sprawa Świętego Jogurta

Szalona historia o plemieniu dzieci, które żyją samodzielnie bez pomocy dorosłych i o dyrektorce sierocińca Iwonie Wkancik (świetne nazwisko!:),która ma marzenie, by wszystkie Śmierdziaki umyć, uczesać i posadzić w ławce:) Zaśmiewaliśmy się oboje czytając. Dla wrażliwych dzieci: jest malutki obrazek kotka w formalinie oraz trochę napięcia, no i trzeba wyjaśnić co to sierociniec:) Książka 7+

Uwielbiacie piękne wnętrza? Stare komody, półki pełne książek, ciężkie kotary w oknach? A może stawiacie na szkło, czerń lub biel i panujący wszędzie minimalizm? Może jednak bardziej przemawia do was eklektyzm? Osobiście uwielbiam stare wnętrza, pełne bibelotów, pamiątek rodzinnych, zdjęć, książek i drewna, stąd doceniam tak bogate wnętrze książki i ogrom informacji oraz rycin. Ale zacznijmy od początku... Czy dzisiaj dalibyście radę przeżyć noc w jaskini lub zasnąć na wielkim, zapadającym się łożu, w królewskich komnatach Madame Pompadour? Czym charakteryzował się dom mieszczański? Jak żyli Medyceusze? Czy w Japonii śpi się na podłodze, a po pokojach królowej Wiktorii rzeczywiście bezkarnie biegały jej ukochane psy? Kiedy powstał styl góralski i jak żyło się w prawdziwym szlacheckim dworku? A może marzy wam się jeszcze powrót na słynne, pracownicze kolonie i letniska, a z piwnicy i pawlaczy (moje ukochane słowo z lat 80-tych) da się wyciągnąć zalegające tam PRL-owskie gadżety po dziadkach, by "ożywić" swoje współczesne mieszkanko? Począwszy od domów wykutych w skale i potężne piramidy egipskie, przez cesarskie i królewskie wnętrza, aż do malowanych chat kurpiowskich czy beskidzkich, po domy sterowane za pomocą elektroniki, autorki Monika Utnik wraz z Joanną Czaplewską, zapraszają w piękną podróż po wnętrzach domów naszych przodków aż do lat współczesnych, gdy mając większe środki i nieograniczone możliwości, sami nadajemy ton współczesnej (nie mylić z nowoczesną) architekturze. Czy wiecie, czemu w Wenecji kamienice są tak wąskie, dlaczego Rzymianie już na wejściu "straszyli" przybyłych psem, czemu w Japonii dzielenie jednej pary kapci to norma, jakie znaczenie miały herby nadawane królom, jakich cennych materiałów obiciowych używano w salonach królewskich, a także jak nazywa się pierwsza willa zakopiańska? Czym jest perystyl, tipi, wykusz, dioryt, futon, lambrekin, łyżnik? Jakie są zasady permakultury i czy już za parę lat po wejściu do domu, wnętrza obsłużą nas same…? Tak! To wszystko panie pomieściły na zaledwie 70 stronach (tutaj mały zarzut: brak numeracji stron),ale mamy wrażenie, że lektura nie ma końca, a my wciąż zwiedzamy i wędrujemy przez pokolenia, podziwiając wystroje, niesamowite wyposażenia i często zaskakujące projekty pomieszczeń. To, co rzuca się od razu w oczy w tej pięknie wydanej, albumowej książce, to niesamowita ilość wiedzy i szczegółów. Widać, że Autorka musiała przekopać tony archiwów oraz źródeł, by podzielić się z czytelnikami tak bogatą i drobiazgową historią wnętrzarstwa. Drugie tyle pracy wykonała ilustratorka. W każdym rozdziale zapoznajemy się z jednym miejscem, przestrzenią, zwyczajami żyjących w danym czasie ludzi, radzeniem sobie ze zmianami pór roku i codziennym rytmem. Poza ogólnym opisem. Moja osobista wyobraźnia podczas lektury dosłownie szalała. Czułam się tak, jakbym odwiedzała te wszystkie miejsca po kolei, niemal dotykając cennych oraz oryginalnych przedmiotów z wielu miejsc świata! Przeszłość miesza się tutaj z być może nieodległą przyszłością. Obserwujemy zmiany zachodzące przez stulecia i prawie namacalnie czujemy kontrast pomiędzy dawnymi warunkami mieszkaniowymi a współczesnym komfortem, którego często nie doceniamy, co powinno też skłonić do refleksji i docenienia danych nam wygód oraz możliwości. Lektura jest więc też o tym: o zmianach i o pytaniu, czy idąc do przodu, także w dziedzinie wnętrzarstwa oraz aranżacji przestrzeni wokół siebie, możemy funkcjonować lepiej oraz bezpieczniej? Utnik dzieli się więc z czytelnikami nie tylko historią, faktami geograficznymi czy wskazówkami homestagingu, ale wplata w tę opowieść mnóstwo pobocznych ciekawostek, tajników architektury, a nawet (co szczególnie jako tłumacz i językoznawca doceniłam) pochodzenia i znaczeń wielu słów. To akurat nie dziwi, bo Utnik to absolwentka polonistyki i italianistyki, a także wieloletnia redaktorka magazynów o tematyce wnętrzarskiej. Napiszę jedno: to wszystko w jej książce „czuć”. Jest pięknie i profesjonalnie. Fascynująca, inspirująca książka dla całej rodziny. Chciałam na początku napisać, że to świetny prezent dla najmłodszych, ale po lekturze jestem pewna, że to nie jest lektura tylko dla dzieci. Osoba w każdym wieku znajdzie tutaj wiedzę, powróci do wspomnień oraz spojrzy na swoje miejsce zamieszkania być może z nowej, świeższej perspektywy. „Nasze cztery kąty” nabiorą na pewno innego znaczenia i niezależnie od tego, czy skłonią do zmian, czy jeszcze mocniej osadzą w tradycji, nikogo wrażliwego na architekturę oraz projektowanie wnętrz, nie pozostawią po tej lekturze obojętnym... ZAPRASZAM NA SWOJĄ STRONĘ: https://www.facebook.com/TatraLang/

„Lisek” to książka napisana przez niderlandzkiego autora Edwarda van de Vendela, który zdobył wiele najwyższych nagród dla literatury dziecięcej w Holandii, w tym Złoty Pocałunek (nagroda dla beletrystyki YA) i Srebrny Ołówek (nagroda dla książek obrazkowych i MG). Tym, co zachwyca nas na pierwszy rzut oka, są przepiękne ilustracje przedstawiające fotografie wykonane na wydmach w Hadze. Ilustratorka, Marije Tolman, zamieściła na tych zdjęciach bohaterów książki. Pierwszy raz zetknęłam się z takim połączeniem i jestem absolutnie nim zachwycona. Koniecznie obejrzyj rolkę od początku do końca — tam prezentuję najpiękniejsze, moim zdaniem, obrazki. O czym opowiada „Lisek”? Jak pewnie się domyślasz, głównym bohaterem książki jest mały, uroczy lisek. Zwierzątko beztrosko bawi się na łące, goniąc dwa fioletowe motyle. Zabawa powoduje, że maluch przestaje być ostrożny i nie zauważa, że grunt się kończy — spada ze skarpy. Upadek powoduje utratę przytomności, a w jej trakcie pojawia się sen. Lisek wraca myślami do wspomnień, kiedy mieszkał jeszcze w norce z mamą i rodzeństwem, gdy stawiał pierwsze kroki poza lisią jamką. Czytamy o spotkaniach ze zwierzętami mieszkającymi w okolicy, ale też o ludzkim dziecku. Ciekawość małego lisa pięknie odzwierciedla tu zainteresowania małego dziecka, które zaczyna poznawać świat. Niestety nie każda próba zbadania nowej przestrzeni czy rzeczy dobrze się kończy i taką sytuację przeżywa lisek. Z pomocą przychodzi mu właśnie dziecko. “Lisek” to historia przeznaczona dla przedszkolaków (wg wydawnictwa),choć ja mam wrażenie, że im człowiek jest starszy, tym więcej z tej historii jest w stanie zrozumieć. Opowieść wypełniona jest licznymi metaforami, które wywołują równie liczne refleksje na temat dzieciństwa i dorastania. To idealna propozycja do rozmowy z dzieckiem na temat drogi, jaką musimy pokonać, aby nauczyć się nowych rzeczy, o trudnościach jakie na swojej drodze spotykamy, oraz o tym jak ta droga do dorosłości nas kształtuje. Język, jakim jest napisana ta historia, jest dość specyficzny. Niekiedy ilustracje zastępują tekst, musimy się więc skupić, aby między słowami odnaleźć bardzo wartościowy sens tej książki. Serdecznie polecam 🤎

Czy wiecie, że kanapę wymyślił hrabia hazardzista, a sos winegret powstał przez nieporozumienie językowe? Kurczak Marengo podobnie jak Currywurst przyrządzono tylko dlatego, że nie było nic innego 🤷‍♀️ za to czipsy ziemniaczane znamy dlatego, że jeden zadufany milioner wkurzył kucharza (warto było 🤭). Brownie to pyszna pomyłka, a lody na patyku wymyślił jedenastolatek...oczywiście przypadkiem 😉 W książce przeczytacie jak niechcący powstały słynne dania znane na całym świecie 👍 Ale to jeszcze nic! Na końcu każdej historii znajdziecie przepis na danie, tak byście sami mogli poczuć smak przypadku 😁 ja jestem w kuchni średnio uzdolniona więc od razu zaznaczam, że przepisy są mega dobrze wytłumaczone 😉 Książka jest nie tylko pełna historii i przepisów, ale także niebanalnych ilustracji i humoru ❤️ przyznam szczerze, że wyciągnęła nas ta lektura, mam jednak jedną radę ...nie czytajcie jej z pustymi żołądkiem 😉

"Niezłe ziółka. Rośliny, które śmierdzą, plują, drapią i puszczają bąki" to solidna dawka wartościowych i niezwykle interesujących informacji na temat różnych roślin, które spotykamy na co dzień. Docenią ją szczególnie ci, którzy uwielbiają połączenie ciekawostek z praktycznym wykorzystaniem ich w życiu codziennym. Publikacja wydana w ramach serii "Życie bez granic" (Wydawnictwo Jedność). "Niezłe ziółka" to książka, która z jednej strony zaspokaja ciekawość, ale z drugiej pobudza do dalszych poszukiwań i odkrywania kolejnych sekretów skrywanych przez rośliny. Piękne, a zarazem realistyczne ilustracje poszczególnych gatunków ułatwiają ich identyfikację w terenie, a zabawne obrazki przedstawiające ciekawostki i historyjki związane z tematem niejednokrotnie przywołują uśmiech na twarz czytelnika. Na kolejnych stronach możemy przyglądać się z bliska korzeniom, łodygom, liściom, kwiatom i owocom. Ziołom, trawom i potężnym drzewom. Prezentowane rośliny są pogrupowane według strategii stosowanych dla przetrwania, ochrony, obrony i rozmnażania się. Dowiadujemy się m.in., w jaki sposób dana roślina wpływa na życie człowieka (wykorzystanie w życiu codziennym, właściwości lecznicze). Młodzi czytelnicy dowiadują się, jakie rośliny kłują, parzą, drapią, plują, śmierdzą i… puszczają bąki. A przede wszystkim, dzięki czemu i dlaczego to w ogóle robią. Zagadką dla mnie jest pojawienie się jednego gatunku, który nie jest rośliną... W ramach podsumowania po przeczytaniu książki można nie tylko sprawdzić swoja wiedzę i pograć (rozpoznawanie roślin, ich symbolika),ale także zaangażować się w bardziej praktyczne czynności jak wykonanie własnego zielnika (przy okazji przypominam o równie ciekawej publikacji "Mój pierwszy zielnik"),kwiatka origami, przygotowanie herbatki z lipy, zupy z pokrzyw, syropu miętowego, czy guacamole. To oczywiście nie wszystko, ponieważ zawarto także przepisy na olejek z lawendy (relaksujący - do masażu),syrop z płatków maku (na suchy kaszel),maść fiołkową czy wodę z bławatka o właściwościach łagodzących. Tego się zupełnie nie spodziewałam! Książka ucieszy każdego ciekawego świata czytelnika, który lubi nie tylko zdobywać nową wiedzę, ale także poznawać ciekawe historie z dawnych czasów. Przede wszystkim jednak sprawi radość ceniącym sobie możliwość samodzielnego poszukiwania, doświadczania i eksperymentowania.

Prędzej czy później przychodzi taki czas, w którym nasze dzieci zaczynają zadawać pytania o dojrzewanie i seksualność. Okazuje się, że tych pytań może być naprawdę dużo. Jest taka ksiazka "Odpowiedz mi!" wydawnictwa Dwie Siostry, która stała się prawdziwym bestsellerem. Można w niej znaleźć merytoryczne i naprawdę rzetelne odpowiedzi na pytania o różne, intymne sprawy. To jednak nie wszystko! Katharina von der Gathen kolejny raz zebrała od swoich uczniów nurtujące ich pytania. Tak powstała "Odpowiedz mi! Nowe pytania", a w niej porcja zupełnie innych, ważnych, czasem trudnych pytań i odpowiedzi oraz świetnych grafik. Zachęcam Was do zapoznania się z tą książką. Być może dzięki niej dowiedziecie się co odpowiadać swoim dzieciom, gdy zapytają: co to jest mutacja? Czy w dojrzewaniu jest coś złego? Jak to jest się całować? Dlaczego ludzie flirtują? Co pomaga na nieszczęśliwą miłość i na wiele, wiele innych pytań. Wydawca wykazuje się dużą odpowiedzialnością i mądrością zachęcając, by każdy rodzic najpierw sam przyjrzał się tej pozycji. Osobiście uważam, że taka rada powinna dotyczyć każdej książki. A tę uważam za szczególnie przydatną.

Dzióbek bardzo przypadł do gustu mojemu synkowi. Od jakiegoś czasu co kilka wieczorow do niego wracamy i czytamy do snu:). Autorka przenosi nas w świat pełen marzeń i ufnosci. Opowiadanie niesie ze sobą mądrość, pouczającą treść i nadzieję. Wszystko okraszone jest świetnymi wierszykami, o talencie autorki do rymowania mieliśmy już okazję przekonać się przy pierwszej książce autorki "Stukoszelest". Rysunki niosą nas w magiczny świat i doskonale zgrywają sie z tekstem. Czekamy z niecierpliwością na następne opowieści!:)

Bardzo fajny prezent sobie sprawiłam. Zawsze byłam fanką Muminków, ale ostatnio fascynacja dość mocno się u mnie rozrosła, 🤭 muminkowe gadżety zalewają moje otoczenie, wkradając się do torebki, do kuchni, na ubrania, przejmując moje finanse 😂 Przede wszystkim jednak wracam do książek i odczytuję je na nowo. Dzięki temu albumowi można odkryć bardzo ciekawe fakty związane z postaciami, wiecznie żywe odniesienia do historii, do życia samej Tove, i to wszystko mocno zachęca mnie do sięgnięcia po biografię autorki, a także po jej powieści dla dorosłych. Piękny album.

Czy Twojemu dziecku zdarza się pokłócić z innymi podczas zabawy? Każdy chce decydować, w co się bawić, kto będzie kim, a żaden pomysł nie wydaje się wystarczająco dobry… Brzmi znajomo? Poznajcie niedźwiedzia i łasicę. Oboje mają mnóstwo pomysłów — niestety zupełnie różnych. Każdy chce postawić na swoim, a propozycje drugiego od razu są odrzucane. Ich przyjaciel, borsuk, tylko czeka… ale zanim znajdą wspólny język, czas na zabawę mija. Kłótni nie ma — ale zabawy też nie było. Został tylko stracony czas. Dlaczego tak trudno czasem zaakceptować cudzy pomysł? A z drugiej strony – jak bardzo boli, gdy nasza propozycja zostaje odrzucona? Ta książka świetnie pokazuje, jak bez sensu są takie przepychanki. Zamiast tracić czas na spory, warto porozmawiać i wspólnie coś ustalić. Prosty tekst, piękne ilustracje i bardzo ważne przesłanie. To idealna książka do wspólnego czytania i rozmów z dzieckiem — o kompromisie, współpracy i emocjach. Dzieci z łatwością rozpoznają tu sytuacje znane z przedszkola czy podwórka. A może nawet zobaczą w bohaterach… samych siebie?

📖🐲 Bardzo sympatyczne opowiadania o samodzielnej mamie trójki dzieci, która ma oczywiście masę fantastycznych, bajkowych przygód, ale pod tym wszystkim kryją się życiowe prawdy o tym, że każda mama chce być czasem po prostu koleżanką, kobietą, tancerką, syrenką, zwłaszcza, kiedy na przykład w jej życiu pojawia się nowy mężczyzna, ale też kiedy po prostu chce wieczorem pobyć bez dzieci i na pewno dotyczy to też szczęśliwych mężatek/partnerek w wolnym związku. Jest też trochę o przemocy domowej i reagowaniu na cudzą krzywdę. Według mnie bardzo udana książka.

Dawno temu Mikołaj nie obchodził Świąt. Przez cały rok pracował nad zabawkami na kolejną Wigilię, a po ich rozwiezieniu odpoczywał, by następnie znów brać się do pracy. Pewnego dnia Elfy wraz z niedźwiedziem polarnym postanowiły to zmienić i zrobić coś specjalnego dla Mikołaja. Choinka, świąteczne skarpety, światełka, ciasteczka, wspólne czytanie, uczta przy stole i... odwiedziny SPECJALNEGO GOŚCIA. Ciepła opowieść idealna do czytania przy choince pod kocykiem. Ukazuje nam prawdziwą Magię Świąt, którą jest obecność i zaangażowanie bliskich. Warto jest zrobić coś miłego dla drugiego człowieka! Syn bardzo chętnie do niej wraca, co niezmiernie mnie cieszy. Spodobała mu się ta historia. Mają ulubioną stroną zdecydowanie jest ta, na której są pokazane zapalone światełka w wiosce. Uwielbiam takie widoki na żywo, a w tej książce pięknie to zilustrowano.

„Każdy ma Cień. Czasem jest dłuższy... ...a czasem krótszy. Czasem zachowuje się dobrze... ...a czasem nie”. W świecie fizycznym cień towarzyszy nam każdego dnia jako wierny, milczący partner. Nawet jeśli go nie widzimy – w pochmurny dzień lub w ciemnym pokoju – on zawsze tam jest, nierozerwalnie z nami związany. Pamiętacie historię Piotrusia Pana, który zgubił swój cień i próbował go na różne sposoby odzyskać? Pomogła mu dopiero Wendy, przyszywając go do jego stóp. Lila, bohaterka książki „Miejsce dla cieni” autorstwa Lidii Branković, również ma kłopoty ze swoim towarzyszem. Jej Cień zachowuje się dziwnie: zamiast powtarzać ruchy dziewczynki, wymyśla własne wygibasy. Lila pragnie, by Cień był jej posłuszny i robił dokładnie to, co ona, ale on ma inne plany. W psychologii „cień” to termin określający te części naszej osobowości, których nie chcemy pokazywać światu, a często nawet samym sobie. W opowieści Cień zabiera dziewczynkę do krainy, w której wszystko – rzeka, góry i drzewa – jest cieniem. W stojącym tam namiocie cyrkowym Lila spotyka inne Cienie, które znają jej ukryte pragnienia, lęki oraz rzeczy, których się wstydzi. To właśnie wtedy, niespodziewanie, z pomocą przychodzi jej własny Cień. Dzięki tej wyprawie Lila uczy się, jak oswoić lęki i próbuje zaprzyjaźnić się ze swoim Cieniem. Czy jej się to uda? Przekonajcie się sami. Gorąco polecam tę lekturę i zachęcam do zwrócenia uwagi na cudowne ilustracje, które wykonała sama autorka 👌

Przez lata niebieski przewija się przez różne epoki, kraje i kultury, dorabiając się coraz to nowszych odcieni. Znajduje swoje miejsce w sztuce, ważnych wydarzeniach i okresach, rośnie w siłę zyskując na uznaniu i popularności, a nawet doprowadzając do sporów w przemyśle tekstylnym, gdzie wcześniej dominowała czerwień. Z tej książki dowiecie się jaką historię miał kolor niebieski i jakie miał znaczenie na przestrzeni dziejów. 🔹Czy wiedzieliście, że w starożytnym Rzymie był on kolorem żałoby, później kolorem królów, a w XVI symbolem życia duchownego i powściągliwego? 🔹Wiedzieliście, że niebieski powstawał dzięki roślinom takim jak urzet i indygowiec? To zaledwie namiastka tego, co możecie przeczytać. Błękit egipski, majański, kobaltowy i indygowy to tylko niektóre odcienie niebieskiego, ponieważ istnieje ich kilkadziesiąt. Książka nie opisuje wszystkich, ale możecie być zaskoczenie jak wiele się z nim wiązało. Przez poszczególne rozkładówki przewija się duch czasu, pokazując jakie zmiany zachodziły w świecie i jak uplasował się tam kolor niebieski. Warto także czytać informacje z ramek i pobawić się detektywa wytężając wzrok podczas mini zadań (miły dodatek na urozmaicenie lektury). To naprawdę ciekawe książka, zarówno pod kątem tematyki jak i warstwy ilustracyjnej. Ciekawe czy powstaną książki o innych kolorach 🤔

Pewnego dnia w mieście pojawiają się czarne chmury. Zapytasz – w jakim mieście? W każdym – odpowiem. Wyobraź sobie, że nagle każde miasto na mapie zostaje spowite czarnym dymem, który wychodzi ze wszystkiego. Ze wszystkiego, co smutne, porzucone i niczyje. Wychodzi z kanałów, z kratek ulicznych, z koszy na śmieci. Czarne kłęby oblepiają wszystko, bo tyle jest tych niepotrzebnych rzeczy, że dym gęstnieje z minuty na minutę. Ten dym zamienia wszystko w czerń, odbiera zapachy i poczucie bezpieczeństwa. Ten dym zatrzymuje się między czarną ziemią, a niebieskim dotąd niebem. Jest jak żeliwna patelnia. I wszystko mogłoby się samo naprawić, bo przecież samo się zepsuło, ale ile trzeba będzie czekać? Aż znajduje się psiak, odważny, który postanowił temu zaradzić. Sam siebie w tym dymie nie poznawał. Kiedyś był biały, teraz brudno szary. Wszystko i wszyscy zostali odmienieni, lecz nie tak, jakby tego chcieli. I ten wszędobylski czarny dym... Pies i zmókł i sczerniał całkowicie i mało brakowało, a rozpłakałby się... przy smutkach. Bo to były one, płaczące smutne smutki. Smutki? - zapytasz zdziwiony – Czyje? Może na nasze, ludzkie, może zwierzęce, może te mieszkające w pluszakach wyrzuconych na śmietnik lub tkwiących samotnie w kącie od dłuższego czasu... może te skryte w zielonych liściach drzew? One wszystkie, nagromadzone przez lata całe. Smutki, które znalazły ujście i wypłakiwany się na świat. To smutne łzy naszych dusz – wszystkich. „Pies, który rozweselił smutki” Ruty Briede jest książką dla dzieci i dorosłych, która wymyka się jednoznacznej interpretacji. Odbiór jej wielorakości zależy od czytającego. Sześciolatek odnajdzie w niej co innego, niż sześćdziesięciolatek. Ktoś skojarzy czarny dym z tym wydobywającym się z krematorium w Auschwitz, ktoś inny z kominem z pobliskiej kopalni węgla, czy ogniskiem, do którego powrzucano byle co i dym wielkim tumanem wzbija się w niebo. Wyobraźnia podsuwa różne obrazy, a te pociągają za sobą różne myśli i odczucia. A może ta książka to obraz tego, co nas czeka już w niedalekiej przyszłości? Może smutki oceanów już płaczą? Może drzewa – i te duże i malutkie – też spowijają chmury smutków? A my? W nas też kłebią się czarne myśli, złe czyny, złe słowa, czy gesty... Wszystko ma w sobie smutek, który ukrywa. Czas też... Ta książeczka jest niby czarna, niby osnuta dusznym kurzem, szarością i brzydotą i tak kartka za kartką – bez przejaśnień. Szarość i szarość, aż mierzi i nie ma czym oddychać. Ta dymna atmosfera mami wzrok i węch i myli kierunki. Wszystko w jej obliczu traci sens. A jednak – ta czarna książeczka daje nadzieję. Tak rozumiem tą historię ja. Ile czytelników, tyle będzie rozumowań, a te dziecięce niejednokrotnie zaskoczą bardziej, że te dorosłe. Dzieci widzą więcej i ich myśli biegną innym torem niż tych, których życie zdążyło doświadczyć. A jak ty ją odbierzesz? Co o niej powiesz, gdy skończysz czytanie? Co dostrzeżesz w tym czarnym, książkowym dymie? I co zrobisz? - bo coś musi być zrobione. Mądra, wspaniała, zmuszająca do rozmów, do niekończących się rozważań i przypuszczeń z kategorii „Co gdyby...” – i to stanowi jej sedno i wartość samą w sobie - bezcenną. za ucztę literacką dziękuję SZTUKATER #agaKUSIczyta

Nie od dziś wiadomo, że koty chodzą własnymi ścieżkami. A gdyby tak zdecydować się podążać za swoim futrzakiem? Wystarczy zaufać kociemu przyjacielowi i przekonać się, jak wiele piękna można odkryć podczas jednego spaceru. O tej niezwykłej przyjaźni dziecka z kotem i korzyściach płynących ze wspólnego spędzania czasu przeczytacie w książce autorstwa Sary Lundberg, pt. „Spacer z kotem”, która ukazała się na polskim rynku wydawniczym dzięki staraniom Wydawnictwa Zakamarki. 🐈 Spacerowanie z kotem wymaga cierpliwości, bo zwierzęta te eksplorują świat na swój własny sposób, niekoniecznie tak jak chciałby tego człowiek. Historia opowiedziana w książce pt. „Spacer z kotem” udowadnia jednak, że jeśli damy kotu możliwość wyboru i sami będziemy podążać jego szlakiem, czeka na Nas nagroda w postaci zaskakującej, pełnej tajemnic i emocji przygody. 🐈 „Spacer z kotem” to pozycja, która nauczy Nasze dzieci, jak nawiązywać relacje ze zwierzętami. Dzięki niej dowiedzą się, na czym polega trudna sztuka osiągania kompromisu, czym jest wzajemny szacunek i akceptacja, a do tego będą mogły przekonać się, jak fascynujące bywają kocie wędrówki i jak ciekawy może być świat widziany oczami kota. 🐈 Na szczególną pochwałę zasługuje polski przekład tej szwedzkiej książki pióra Agnieszki Stróżyk. Choć to nie słowa odgrywają największą rolę w „Spacerze z kotem”, to ich wartość w połączeniu ze wspaniałymi ilustracjami wykonanymi przez samą autorkę zdumiewa i zachwyca zarówno małych, jak i dużych czytelników. Ci mniejsi będą również pod ogromnym wrażeniem postaci mądrego i zaradnego kota, który wychodzi obronną łapą z każdej opresji i staje się idealnym towarzyszem wędrówek człowieka. Ci więksi natomiast bez wątpienia zrozumieją przesłanie tej krótkiej i pouczającej opowieści, którą warto czytać po wielekroć, by raz po raz móc zachwycać się urokiem tej prostej i pięknej historii.

Książka, która w fantastyczny sposób wprowadza w świat malarstwa. Przedstawia podstawowe sposoby, jakimi posługują, czy posługiwali się malarze. Dzięki niej inaczej patrzy się na obrazy, więcej można zrozumieć albo nad większą ilością szczegółów się zastanowić. Wszystko utkane w opowieści o przyjaźni między chłopcem Leonem a tygrysem, który jest postacią z obrazu. Polecam dla dzieci ale także dla dorosłych, którzy chcieliby głębiej spojrzeć na obrazy a póki co niewiele wiedzą na ten temat.

Co za przepiękna książka! Idealna gloryfikacja czytania! Cudowne przesłanie i przepiękne ilustracje, i jak to często bywa w picture bookach – można je oglądać bez końca i za każdym razem odkryjemy jakieś piękne szczegóły, np. czytające ptaszki na gzymsiku biblioteki. Cudo! 😍