Dziewczyny wojenne. Opowieści o zwykłym bohaterstwie

Taka średnia

Taka średnia

Książka opisuje nasze polskie kobiety bohaterki działające w konspiracji w szeregach armii krajowej i partyzantce. Zadziwiające w jaki sposób nasze panie potrafiły służyć ojczyźnie w okupowanej Polsce często narażając własne życie. Cześć i chwała polskim bohaterkom! Książka powinna być obowiązkowa dla młodzieży szkolnej bo niesie niesamowity przekaz jak bardzo można kochać ojczyznę.

Książka opisuje nasze polskie kobiety bohaterki działające w konspiracji w szeregach armii krajowej i partyzantce. Zadziwiające w jaki sposób nasze panie potrafiły służyć ojczyźnie w okupowanej Polsce często narażając własne życie. Cześć i chwała polskim bohaterkom! Książka powinna być obowiązkowa dla młodzieży szkolnej bo niesie niesamowity przekaz jak bardzo można kochać...

Są takie książki, które nie dają o sobie zapomnieć jeszcze długo po przeczytaniu. "Dziewczyny wojenne" Łukasza Modelskiego należą właśnie do tej kategorii. Sięgnęłam po nią trochę z ciekawości, a trochę z potrzeby, bo w zalewie opowieści o wojnie, które zwykle skupiają się na mężczyznach, chciałam usłyszeć głos kobiet. I dostałam go. Mocny, prawdziwy, a jednocześnie zaskakująco cichy – bez patosu, bez wielkich słów, ale przez to jeszcze bardziej poruszający. Autor oddaje głos bohaterkom, które same opowiadają o swoich losach – czasem dramatycznych, czasem wręcz niewyobrażalnych. Kobiety te były sanitariuszkami, kurierkami, łączniczkami, ale też po prostu dziewczynami, które chciały normalnie żyć, zakochiwać się, uczyć, planować przyszłość. Wojna brutalnie im to odebrała, a one mimo wszystko stanęły do walki. To właśnie ta zwyczajność, przerwana przez nadzwyczajne okoliczności, najbardziej mnie uderzyła. Podczas lektury miałam wrażenie, że siedzę z tymi kobietami przy stole i słucham ich historii. Były w nich strach i ból, ale też śmiech, wspomnienia drobnych radości, poczucie humoru, które ratowało w najtrudniejszych chwilach. Wiele razy musiałam książkę odłożyć, żeby odetchnąć, bo nie sposób czytać o takich doświadczeniach „jednym tchem”. To nie jest publikacja, która epatuje wojennymi opisami czy suchymi faktami. To książka o pamięci. O tym, że wojna nie była wyłącznie „męską sprawą”, a kobiety – często bardzo młode – zapłaciły za nią równie wysoką cenę. I że ich historie są tak samo ważne, jak opowieści o bohaterstwie żołnierzy. Dla mnie "Dziewczyny wojenne" to nie tylko lekcja historii, ale też lekcja wrażliwości. Po tej książce inaczej patrzę na codzienność – doceniam spokój, zwykłe życie, możliwość decydowania o sobie. I czuję wdzięczność, że ktoś dał tym kobietom głos, zanim ich wspomnienia przepadły bezpowrotnie. Polecam tę lekturę każdemu – nie tylko pasjonatom historii, ale każdemu, kto chce zrozumieć, jak wygląda wojna widziana oczami młodych dziewczyn, którym przyszło dorastać w piekle.

Są takie książki, które nie dają o sobie zapomnieć jeszcze długo po przeczytaniu. "Dziewczyny wojenne" Łukasza Modelskiego należą właśnie do tej kategorii. Sięgnęłam po nią trochę z ciekawości, a trochę z potrzeby, bo w zalewie opowieści o wojnie, które zwykle skupiają się na mężczyznach, chciałam usłyszeć głos kobiet. I dostałam go. Mocny, prawdziwy, a jednocześnie...

Jedna z najlepszych ksiazek, jaka czytalam o walce podziemia w czasie II-ej wojny swiatowej.
Ani przez moment nie tracilam koncentracji ,bo kazdy zyciorys byl znakomicie przedstawiony.
Ale to nie przypadek, bo autor wyjasnia jakim kierowal sie kluczem dobierajac rozmowcow.
Kazdy wie, czym byl system soviecki ,ale i tak zaskoczyla mnie inf. z ksiazki,ze mogli bezkarnie przedluzyc wyrok w lagrze i zamiast wypuscic w 1948 przedluzyli do 1955 z powodu braku wagonow.
Niektore nazwiska sa mnie znane z innych ksiazek,ale nie wiedzialam np kim byl Stanislaw Kialka.
Teraz juz wiem.
Co mnie dziwi,to ,ze nadal sa ludzie wierzacy w komunizm.Teraz kiedy kazdy ma dosteo do ksiazek dawniej zakazanych.

Jedna z najlepszych ksiazek, jaka czytalam o walce podziemia w czasie II-ej wojny swiatowej.
Ani przez moment nie tracilam koncentracji ,bo kazdy zyciorys byl znakomicie przedstawiony.
Ale to nie przypadek, bo autor wyjasnia jakim kierowal sie kluczem dobierajac rozmowcow.
Kazdy wie, czym byl system soviecki ,ale i tak zaskoczyla mnie inf. z ksiazki,ze mogli bezkarnie...

Dziewczyny wojenne to zbiór jedenastu niesamowitych historii nieustraszonych, bohaterskich, walecznych kobiet.

Pomimo straszenia wojną od kilku miesięcy, nikt nie dawał temu wiary i kiedy już przyszedł 1 września 1939 roku, kiedy nadleciały samoloty niemieckie, świat im się zawalił. Nawet jeśli ktoś obawiał się, że plotki o nadchodzącej wojnie są prawdziwie, to jednak miał nadzieję, że wojna nie nadejdzie.

One nie musiały walczyć. Mogły siedzieć w domu, ukrywać się, drżeć na myśl o tym, co czeka ich bliskich, wychowywać dzieci. Ale nie, one postanowiły walczyć za Wolną Polskę.
Wojna odebrała im młodość, kazała natychmiast stać się dorosłym, niezależnie od wieku. Nikt ich nie nauczył walczyć, nikt nie powiedział co trzeba robić.
Dołączały do siatki konspiracji, uczestniczyły w dywersji, były łączniczkami.
Kiedy padł taki rozkaz, bez mrugnięcia okiem flirtowały z wrogiem, chcąc wyciągnąć informacje, albo chcąc dostać się do miejsc, gdzie bez znajomości nie było możliwości się dostać.
Kobiety także były brane do niewoli, aresztowane na brutalne przesłuchania, gdzie je katowali chcąc wyciągnąć jak najwięcej szczegółów, a także skazywane na śmierć.

Wrogiem był każdy okupant- niemiecki i sowiecki.

Książkę czyta się bardzo trudno, mając na uwadze, że są to prawdziwe wspomnienia. Nie suche historyczne fakty.
Zbiór naocznych świadków. Odważyły się opowiedzieć swoją historię dla młodszych pokoleń z ważnym przekazem- NIGDY WIĘCEJ WOJNY.
Nigdy więcej zabierania dzieciom dzieciństwa. Nigdy więcej rozlewu krwi niewinnych ludzi.

Bardzo ważne jest to, aby czytać o bohaterach. O naszej historii. Prawdziwej, nie tej pisanej, żeby ładniej wyglądało.

Czytaj prawdę, a czytając pamiętaj o tych, dzięki którym jesteśmy tu, gdzie jesteśmy. W wolnej Polsce.
Nie dajmy się wkręcać w wojnę.
Czytając pamiętamy. Nie pozwólmy, by pamięć o naszych Bohaterach zaginęła.

Dziewczyny wojenne to zbiór jedenastu niesamowitych historii nieustraszonych, bohaterskich, walecznych kobiet.

Pomimo straszenia wojną od kilku miesięcy, nikt nie dawał temu wiary i kiedy już przyszedł 1 września 1939 roku, kiedy nadleciały samoloty niemieckie, świat im się zawalił. Nawet jeśli ktoś obawiał się, że plotki o nadchodzącej wojnie są prawdziwie, to jednak miał...

Kolejny raz dałam się skusić książce około-wojennej, zapewne nieostatni. Właściwie, je wyszukuję, wśród innych publikacji. Cały czas jestem głodna wiedzy i nawet z beletrystyki wyciągam skrawki prawdy, bo przecież gdzieś, komuś się zdarzyło, przeżyło, było.

Tym razem w moje ręce trafiły wspomnienia #dziewczynywojenne opracowane przez Łukasza Modelskiego. Opowieści zwykłe, które po latach wydają się proste, normalne, a może jednak jest w nich głębokie przesłanie o sile i przetrwaniu, tylko przekazane są w wersji, którą jesteśmy w stanie przyswoić. Ileż można czytać o śmierci, biciu, głodzie i ucieczkach.

Przyjemniej jest wczytywać się w historie o miłości, spacerach, zakochaniu, pierwszych spotkaniach. Te retrospekcje są jednak związane z wojną, zesłaniem, walką o przeżycie, bez analizowania, rozdrabniania. Młode kobiety chroniły bliskich, broniły ukochany kraj, zgodnie z przekazanymi wartościami. Grzeczne panienki z dobrych domów nagle stały się niebezpieczną bronią, twardymi przeciwnikami w walce na śmierć i życie.

Książka prawdziwa, głęboka i refleksyjna, przedstawiona z perspektywy dziewczyn – czynnych uczestniczek wydarzeń, które swoim okrucieństwem odbierają nadzieję… a jednak…

Warto przysiąść i zanurzyć się w opowieści zupełnie inne od obecnych wspomnień z młodości.
Pamiętać, uczyć się, oddać szacunek.

Kolejny raz dałam się skusić książce około-wojennej, zapewne nieostatni. Właściwie, je wyszukuję, wśród innych publikacji. Cały czas jestem głodna wiedzy i nawet z beletrystyki wyciągam skrawki prawdy, bo przecież gdzieś, komuś się zdarzyło, przeżyło, było.

Tym razem w moje ręce trafiły wspomnienia #dziewczynywojenne opracowane przez Łukasza Modelskiego. Opowieści...

Łapanki, wywózki na wschód bądź do obozów koncentracyjnych, konspiracja, strach, a jednocześnie odwaga. Z tym jak i z wieloma innymi czynnikami miały doczynienia wtedy młode dziewczyny, które są bohaterkami tej książki.
Łukasz Modelski w bardzo fajny sposób przedstawił nam historię jedenastu kobiet, które jako nastolatki przeżyły coś, co nigdy nie powinno się zdarzyć.
Miały iść ja studia, miały kończyć szkoly., miały marzenia, a to wszystko zniszczył 1.09.39r. najazd Nazistów na nasz kraj. Wtedy wszystko się zmieniło. Normalne życie przestało istnieć.

Czytając tę lekturę wchodzimy w świat tych kobiet. Dowiadujemy się jak do tego w ogóle doszło, że trafiły do konspiracji.
Przechadzamy się razem z nimi uliczkami, czasem z nimi uciekamy, bądź śledzimy. Widzimy jak świat ulega zmianie, następnie wstępujemy do Powstania Warszawskiego, by na koniec z wieloma z nich trafić do obozu.
Jedne były sanitariuszkami, inne odpowiadały za bibułę.
Jest tutaj wiele informacji na temat tamtych czasów i można z powieści wyciągnąć naprawdę wiele.

Książka zmusza do refleksji.  Sprawia, że jakaś nasza cząstka zmieni się. Czy na lepsze ? Tego musicie samo się dowiedzieć sięgając po książkę.

Łapanki, wywózki na wschód bądź do obozów koncentracyjnych, konspiracja, strach, a jednocześnie odwaga. Z tym jak i z wieloma innymi czynnikami miały doczynienia wtedy młode dziewczyny, które są bohaterkami tej książki.
Łukasz Modelski w bardzo fajny sposób przedstawił nam historię jedenastu kobiet, które jako nastolatki przeżyły coś, co nigdy nie powinno się zdarzyć....

"Dziewczyny wojenne" to jedenaście poruszających historii o bohaterstwie niezwykłych kobiet, wybranych spośród wielu wywiadów przeprowadzonych przez historyka Łukasza Modelskiego. Opisane w książce zdarzenia, były udziałem kobiet, które w momencie rozmów były już w podeszłym wieku, często schorowane. Wszystkie łączą podobne doświadczenie: wojna wkroczyła nagle w ich młode życie, na które miały już swój plan. Musiały szybko dojrzeć i zostały wojowniczkami. Los zgotował im sytuacje, których się nie spodziewały i z którymi musiały się zmierzyć. Śmierć czaiła się na każdym kroku a trudne decyzje były wpisane w wojenną rzeczywistość.

Podobno kobiety to słaba płeć ale w tym wojennym czasie, ramię w ramię wraz z mężczyznami walczyły z wrogiem. Były łączniczkami, przewodniczkami po trudnych górskich szlakach, konspirowały czy na rozkaz uwodziły Niemców. Warto przeczytać te niekiedy niewiarygodne historie aby pamiętać o kobiecych bohaterkach, o których zdecydowanie mniej się mówi. Wspomnę jeszcze tylko, że na podstawie książki powstał serial telewizyjny "Wojenne dziewczyny".

"Dziewczyny wojenne" to jedenaście poruszających historii o bohaterstwie niezwykłych kobiet, wybranych spośród wielu wywiadów przeprowadzonych przez historyka Łukasza Modelskiego. Opisane w książce zdarzenia, były udziałem kobiet, które w momencie rozmów były już w podeszłym wieku, często schorowane. Wszystkie łączą podobne doświadczenie: wojna wkroczyła nagle w ich młode...

„Wojna była jak zjazd po poręczy, który zaczęły dziewczyny, a skończyły kobiety wysadzające budynki, biorące udział w wykonywaniu wyroków śmierci, pilotujące samoloty, noszące meldunki, ukrywające Żydów, uwodzące oficerów wroga, katorżniczki czy skazane czekające na śmierć. Dla nich historia nie ma w sobie patosu. Tak jak ich opowieści”
Tak kończy się wstęp do reportażu „Dziewczyny wojenne. Opowieści o zwykłym bohaterstwie” Łukasza Modelskiego. Reportażu, w którym autor przedstawia 11 „zwykłych” dziewcząt, które w dniu wybuchu wojny miały od 14 do 21 lat. Dziewczyny z pokolenia Kolumbów. Dziewczyny, których plany zostały brutalnie zmiażdżone.
Jedenaście historii, tak różnych i tak podobnych. Wszystkie ze wspólnym mianownikiem „bo tak było trzeba”, „bo tak wypadało”, „bo tak zrobiłby każdy patriota”. Każdą z historii czyta się z wypiekami na twarzy, kibicując dziewczętom w ich zadaniach, przeżywając z nimi męki tortur, ciesząc się z pierwszych miłości, roniąc łzy na ślubie, czy doręczając kolejne meldunki.
Modelski prowadzi narrację w taki sposób, że miałam wrażenie, jakbym jednocześnie oglądała film i brała udział w opisywanych wydarzeniach.

Jako że jest to już trzecie wydanie „Dziewczyn”, Modelski dopisał dalsze losy dziewcząt. Fajnie było przeczytać, że znaczna część z tych „zwykłych bohaterek” dożyła późnej starości, część z nich otarła się, lub przekroczyła wiek stu lat i mimo trudnych początków życia, w znakomitej większości miały dobre życie (choć powojenna rzeczywistość i trudne lata Solidarności też ich nie rozpieszczały).

Oprócz poruszających historii, w wydaniu znajdziemy sporo archiwalnych zdjęć, pokazujących dziewczęta w trakcie służby, ale również w codziennych sytuacjach.

Po skończeniu tej pozycji naszła mnie przykra refleksja. Pozycji traktujących o bohaterstwie mężczyzn jest na pęczki. Sama w swojej biblioteczce mam ich ponad 1000. Pozycji traktujących o kobietach, które podjęły się walki z najeźdźcą mam mniej niż 50. I wynika to raczej z niedoboru książek o walczących kobietach. Dobrze, że Łukasz Modelski postanowił przybliżyć sylwetki przynajmniej części z tych niezwykłych kobiet.

Warto poświęcić chwilę lub dwie i poznać Dzidzię, Magdę, Halę, Zenię, Basię, Jagodę, Irkę, Wandę, Lalę, Alę, Zosię, oraz inne dziewczyny, które walczyły za wolność naszą i waszą, które tak jak my śmiały się i płakały, uwodziły, kochały i rozpaczały po śmierci ukochanego.
Mam nadzieję, choć płonną w kontekście międzynarodowych wydarzeń, że żadna więcej kobieta nie będzie musiała zamienić się żołnierza i walczyć za swój kraj.

Jedyne co mogę zrobić, to serdecznie polecić tę pozycję. Jeśli lubicie historię, reportaże czy biografie to jest to dla was pozycja obowiązkowa.

„Wojna była jak zjazd po poręczy, który zaczęły dziewczyny, a skończyły kobiety wysadzające budynki, biorące udział w wykonywaniu wyroków śmierci, pilotujące samoloty, noszące meldunki, ukrywające Żydów, uwodzące oficerów wroga, katorżniczki czy skazane czekające na śmierć. Dla nich historia nie ma w sobie patosu. Tak jak ich opowieści”
Tak kończy się wstęp do reportażu...

“Jak się chce, to zwodzić można długo, prawdę mówić trudniej”.

Jedenaście różnych historii o kobietach, ich sile, odwadze, niezłomności. Były młodziutkie, gdy wybuchła wojna, która zmieniła w ich życiu wszystko. Mają różne pochodzenie, wychowywały się w mieście, na wsi, stały u progu dorosłości, miały swoje marzenia, pragnienia. Wojenna zawierucha zmiotła dotychczasowy początek i zbierała swoje krwawe żniwo. A one nie pozostały obojętne. Świadectwa kobiet, które nie mogły, nie chciały patrzeć biernie na szerzące się zło. Podjęły walkę w obronie ojczyzny. Dzisiaj są to już sędziwe panie, które z rozrzewnieniem wracają do tych strasznych, pełnych bólu, niepewności chwil. Do czasów, gdy stanęły przed najtrudniejszymi wyborami w swoim życiu, gdy wojna odbierała wszystkim to, co najważniejsze.

Moje kolejne bardzo udane spotkanie z twórczością autora. Rzetelne spisane historie, jest to po trochu wywiad, po trochu powieść historyczna i obyczajowa. Język, jakim posługuje się pisarz, jest lekki, przyjemny, naturalny. Poznawane stopniowo historie trafiają wprost do serca, głęboko poruszają. Wyznania, opowieści, wspomnienia tych niesamowitych kobiet wzbudzają ogromne emocje. Ich dzieciństwo, młodość, nauka, praca, pierwsze porywy serca, zawierane małżeństwa, często brutalnie rozdzielane, dzieci, służba ojczyźnie. Pełniły różne funkcje, każda z nich coś bezpowrotnie utraciła. Koniec wojny miał przynieść spokój, niestety komunistyczna rzeczywistość okazała się bardzo brutalna.

Poplątane, trudne, dramatyczne ludzkie losy. Kobiety, które w niczym nie ustępowały mężczyznom. Na równi z nimi walczyły, narażały własne życie, a nieraz udawało im się osiągnąć to, co mężczyznom się nie udało. Jedną z bohaterek jest Jagoda Piłsudska, córka Marszałka Józefa Piłsudskiego. Liczne zdjęcia bohaterek, jak i znalezione w archiwach podnoszą walory powieści, są cudownym uzupełnieniem całości.

Fascynująca, niełatwa, poruszająca lektura, od której trudno się oderwać. Dla wszystkich, prawdziwe świadectwo tego, jaki los człowiek zgotował drugiemu człowiekowi. Bardzo polecam!

https://tatiaszaaleksiej.pl/dziewczyny-wojenne/

“Jak się chce, to zwodzić można długo, prawdę mówić trudniej”.

Jedenaście różnych historii o kobietach, ich sile, odwadze, niezłomności. Były młodziutkie, gdy wybuchła wojna, która zmieniła w ich życiu wszystko. Mają różne pochodzenie, wychowywały się w mieście, na wsi, stały u progu dorosłości, miały swoje marzenia, pragnienia. Wojenna zawierucha zmiotła dotychczasowy...