Wschodnia krucjata Mussoliniego 1941 - 1943. Regio Esercito i Regia Aeronautica na froncie wschodnim

Benito Mussolini był wyjątkowo porywczym politykiem. Nic więc dziwnego, że gdy z różnych źródeł zaczęły docierać do niego doniesienia o planowanej przez Adolfa Hitlera inwazji na Związek Radziecki, w mgnieniu oka podjął decyzję o przyłączeniu się do walki z bolszewizmem. Wieści o ogromnych sukcesach Wehrmachtu na froncie wschodnim tylko wzmocniły decyzję o wysłaniu przedstawicieli włoskich sił zbrojnych do Rosji w postaci Włoskiego Korpusu Ekspedycyjnego (Corpo di Spedizione Italiano in Russia; CSIR). Była to jedna z najbardziej katastrofalnych decyzji Duce, która z czasem bezpośrednio przyczyniła się do upadku faszystowskiego reżimu, gdyż liczba ofiar i brutalność walk na wschodzie przeraziły włoską opinię publiczną, która nigdy nie patrzyła na wojnę w tak totalny sposób, jak miało to miejsce w III Rzeszy czy ZSRR.

Na początku lipca 1941 roku trzy włoskie dywizje i Legion Czarnych Koszul rozpoczęły swoją podróż w nieznane. Żołnierze mieli tam walczyć z zupełnie obcym przeciwnikiem, wśród ludów i grup etnicznych Związku Radzieckiego uciskanych przez czerwony terror. Włosi szybko też zrozumieli, że ich wrogiem będzie też klimat, niezależnie od pory roku. Mimo to dumnie reprezentowali swój kraj, tocząc ciężkie boje i osiągając wiele sukcesów, których tak często brakowało włoskim żołnierzom podczas II wojny światowej. Jednocześnie pojawiły się pierwsze symptomy zbliżającej się katastrofy. Logistyka CSIR okazała się nieskuteczna, rezerwy przeciwnika wydawały się niewyczerpane, a pod względem jakości i dostępności uzbrojenia szybko zaczął on przewyższać Włochów.

Rozbudowa wojsk włoskich na wschodzie do poziomu armii – Armata Italiana in Russia, ARMIR – tylko spotęgowała te problemy. Włosi wraz ze swymi sojusznikami wzięli udział w operacji stalingradzkiej, a początkowe sukcesy i pościg za wrogiem w stronę Donu i Wołgi zdawały się zwiastować, że ostateczne zwycięstwo znajduje się na wyciągnięcie ręki. Nic bardziej mylnego! Bezkresne czerwone imperium jedynie wciągało wojska Osi w pułapkę, a bezlitosny cios spadł na nie podczas zimowej kontrofensywy. Wówczas ARMIR zajmowała pozycje nad Donem, rozgraniczając nieznoszących się Rumunów i Węgrów. W dwu kolejnych operacjach Armia Czerwona uderzyła na Włochów, którzy zostali zmuszeni do desperackiej walki nie tyle o zwycięstwo, co o przetrwanie…

Książka ilustrowana jest 16 mapami i ponad 150 fotografiami.