Po o samym opisie fabuły byłam zaintrygowana konceptem choroby (nie magicznej mocy!),która miałaby wpływać tak drastycznie na bohaterkę. Nie spodziewałam się narracji pierwszoosobowej, ale jest to kwestia gustu. Jedna z niewielu posiadanych przeze mnie pozycji, która odgrywa się w świecie współczesnym z dokładnie określoną linią czasową (przynajmniej miejscami),ale uważam, że same nawiązania do współczesnej popkultury mają potencjał zestarzeć się w żenujący sposób. Podoba mi się wgląd w psychikę bohaterki, jednocześnie miałam miejscami wrażenie, że jest niekonsekwentna w swoich działaniach i ma syndrom nastolatki z książki dla młodzieży i chyba warto to podkreślić — JEST TO KSIAŻKA DLA NASTOLATEK, a nie “młodych dorosłych” i do pewnego momentu definitywnie dałabym jej rating 14+, mimo poruszania trudnych tematów. Będąc zupełnie szczerą to właśnie aż taki przekrój tematyczny spowodował, że mam dylemat z ocenieniem jej w jasny sposób.
Nie jest długa, język jest bardzo prosty, fabuła ma bardzo dynamiczne tempo, zwalniające tylko dzięki “kartkom” z pamiętnika, notatnika czy telefonu, zawierające drobne wspomnienia (choć nie podobał mi się bezpośredni opis kolażu naklejek zrobiony w formie opisu w nawiasie),utwory lub fragmenty rozmów. Książka reklamuje się silnymi nawiązaniami do Korei i kultury koreańskiej i wbrew pozorom, jest to kolejna z rzeczy, która częściowo mnie zawiodła — nie jestem pewna na ile jest to wina polskiego przekładu, ale brak jest konsekwencji w formatowaniu nazw pochodzących z koreańskiego — raz jest *appa*, a raz appa i jest to chyba jedyna nazwa, która kiedykolwiek pojawia się kursywą obok innych nazw własnych takich jak ddeokbokki (czemu nie tteokbokki?) mimo, że nazwy członków rodziny, lub inne zwroty grzecznościowe charakterystyczne dla języka koreańskiego pojawiają się ciągle. Brak dobrego wytłumaczenia kim jest “*gomo*” dlaczego mniej wprawny czytelnik może pomyśleć, że jest to imię przez występowanie z dużej litery (co ciekawe, *appa, hyung* czy *halmoni, haraboji* i *unnie* pojawiają się już poprawnie z małej litery?) za co winić będę przekład. Definitywnie lepiej poradzi sobie osoba, która ma podstawy koreańskiego, chociażby ze słuchu, bo choć autorka raczej tłumaczy dość naturalnie co oznaczają te określenia to można się pogubić.
Sama Korea opisana jest w sposób niesamowicie powierzchowny, mimo, że jako miejsce pełni rolę fabularnie większą niż same tło. Dobrze bawić będzie się osoba, która Seul czy Busan odwiedziła, lub obejrzała wystarczająco dużo dram, ażeby wyobrazić sobie wygląd miejsc, które pojawiają się z nazwy, ale nie są rozszerzone o opisy większe niż cechy i elementy charakterystyczne, które traktowałam bardziej jako mrugnięcia autorki świadczące o znajomości kultury niż próbę imersji czytelnika.
Uważam motyw głównej bohaterki-fotografki za niewykorzystany narracyjnie, a przedstawiają to chociażby momenty tzw. “migawek”, które dawały mi największe poczucie emocji otoczenia, są one jednak ładną ozdobą dla całości (chwalę za poprawną znajomość szlachetnych sztuk fotograficznych) niż pogłębieniem myśli i estetyki jaką odczuwa Amiee.
Zbliżając się do końca książki, przekonana byłam, że będzie to przyjemny quick read o interesującym, ale nie do końca wykorzystanym koncepcie.
Gdyby spojrzeć na samo schorzenie to podoba mi się ukazanie jej wpływu na otoczenie bohaterki i przedstawienie w ten sposób koreańskiego społeczeństwa, ponieważ nie raz przyszło mi na myśl, że reakcje te są na tyle prawdziwe, że mogłyby pasować do prawdziwych schorzeń typu depresja, które wciąż są tematem taboo w Korei mimo dużej liczby sam0bójstw i zdaje się, że autorka zrobiła to świadomie — Amiee widząc zachowanie swojej matki zaczyna wierzyć, że kobieta może chorować w ten sam sposób co ona.
Tu zbliżamy się do momentu, który najbardziej mnie zaskoczył, otóż jak szybko książka straciła swój raczej lekki klimat, bo mimo problemów Amiee z ojcem, poszukiwaniem matki i znów porzuconym wątkiem problemów przyszłego chłopaka bohaterki z rodzicami po rozwodzie (co też niesamowicie mnie zawiodło, bo autorka przekonała mnie, że potrafi chwilami dobrze opisać emocje) klimat jaki nam towarzyszy jest raczej wesoły, aż zbliżamy się do ostatnich kilkudziesięciu stron. Muszę przyznać, że dowiadując się razem z protagonistką prawdy o jej matce, łzy cisnęły mi się do oczu. Przez formę narracji, która jest bardzo personalna nie mamy żadnych wcześniejszych wskazówek, co do przebiegu zdarzeń i rewelacja jaka jest nam ukazana zwala w wyjątkowy sposób. Tutaj po raz kolejny muszę podkreślić świetny sposób ukazania koreańskiego społeczeństwa — społeczeństwa, które bardzo dba o cudze opinie i wygląd w oczach innych nawet kosztem własnego życia i rodziny. Nieskazitelny wizerunek jaki zwłaszcza starsze pokolenie stara się utrzymać krzywdzi i stygmatyzuje wiele grup społecznych. Matka Amiee zachodząc nieoczekiwanie w nastoletnią ciążę ma pełne prawo czuć się załamana, biorąc pod uwagę wysoką wagę edukacji dla Koreańczyków. Nie może dokonać aborcji przez prawo, matka bojąc się o wizerunek rodziny wyrzeka się jej, a ta ucieka z chłopakiem do Kanady (co jest częstym kierunkiem emigracji wraz z Australią czy USA). Zaskoczyło mnie w jaki sposób w miarę z progresem fabuły zyskujemy sympatii do appy (kluczowe to zdać sobie sprawę, że gdy Amiee się urodziła, miał on 19 lat i musiał utrzymać rodzinę za granicą, bez pomocy rodziny) i tak jak bohaterka zauważamy w nim nastolatka, którym przecież przez cały czas był, gdy jego partnerka uciekła, zakładając lata później własną rodzinę i kompletnie wymazując córkę ze swojej historii. Myślę, że głównie ten wątek skusił mnie do napisania kilku słów na temat całej książki, bo są to tematy, które rzadko pojawiają się w tak realny i nie tyle surowy, co prawdziwy sposób przedstawione, tym bardziej w literaturze skierowanej dla młodszego czytelnika.
Jeśli całość okazałaby się trochę bardziej rozbudowana, a zapowiedź opisania Korei wzięta bliżej do serca to w połączeniu z mocno psychologiczno-kulturowymi wątkami to mielibyśmy do czynienia z bardzo dobrym dziełem dla starszego czytelnika, który szuka czegoś więcej niż przyjemnej i prostej do śledzenia fabuły, bo widzę spory potencjał. Całość ma w ten formie charakter, który przywodził mi na myśl bardziej serial z Netflixa niż książkę i nie jest to obraza, ale z pewnością powód, dla którego miałam niedosyt mimo mocnej końcówce.
Poleciłabym na wakacyjny weekend nad morzem dla osób, które fascynuje Korea na tyle, że posiadają one własną wiedzę na temat kultury i języka, ale nie jest to pozycja znacznie pogłębiająca tą fascynację.
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce Leigh Howard i duchy dworu Simmons-Pierce
Bardzo chciałabym pisać właśnie kolejną dziewięciogwiazdkową opinię w tym roku. No może chociaż taką, która miałaby tych gwiazdek osiem. Bo taki właśnie był początek książki “Leigh Howard i duchy dworu Simmons-Pierce”.
💔Zanosiło się arcydzieło i coś, czego nie wiedziałam, że potrzebuję. Niestety po 100 stronie następuje jakiś dziwny przełom. Pojawia się wyczekiwany przeze mnie duch, ale coś zaczyna iść mocno nie tak. A im dalej w las, jest tylko gorzej.
🧐Bohaterowie zaczynają się teleportować w trakcie scen do innych pomieszczeń. Logika ginie pod naporem nakręcania akcji, a zwroty akcji albo są nader przewidywalne, albo zupełnie nie mają sensu.
👩Pojawia się także kilka creepy rozmów i momentów, które gdy uświadomimy sobie, że główna bohaterka ma 16 lat, stają się, co najmniej niepokojące. Nie wspominając o tym, że gdy nowa terapeutka dręczy ją psychicznie, to domownicy są tego świadomi i niewiele z tym robią.
😣Ostatnie sto stron było odwrotnością początku, miałam problem, by przez nie przebrnąć, dłużyły się i irytowały mnie dziury logiczne.
🙃I chyba czas to powiedzieć. Jest to druga książka w historii mojego czytelnictwa, która zasłużyła sobie na ocenę 2/10 (i to tylko za początek, bo jeśli byłby równie słaby jak reszta, to pewnie skończyłoby się z pierwszą jedynką, jaką wystawiłam w moim życiu).
🧐Zaskoczyło mnie to, że ten tytuł ma tak wysokie noty, ale szybko odkryłam, że to za sprawą viralowego tiktoka na zagraniczym yt. Pytanie, czy osoby, które tak dobrze go oceniły, właściwie sięgnęły po książkę, czy tylko dodały opinię, ślepo podążając za tłumem?
-Neerdie
Bardzo chciałabym pisać właśnie kolejną dziewięciogwiazdkową opinię w tym roku. No może chociaż taką, która miałaby tych gwiazdek osiem. Bo taki właśnie był początek książki “Leigh Howard i duchy dworu Simmons-Pierce”.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to💔Zanosiło się arcydzieło i coś, czego nie wiedziałam, że potrzebuję. Niestety po 100 stronie następuje jakiś dziwny przełom. Pojawia się wyczekiwany przeze...
Czytanie tej książki sprawiło mi niesamowitą przyjemność pomimo wydarzeń w niej zawartych. Jest to młodzieżówka, w której giną rodzice głównej bohaterki i zostaje ona przeniesiona do rodziny, o której istnieniu nie miała pojęcia. To co odkryła w tym domu zmieniło jej życie o 180 stopni. Rozmowa i widzenia z duchami, odkrycie kto stoi za zbrodnią na rodzicach i wiele sekretów. Naprawdę tę książkę pochłonęłam automatycznie i tak się wciągnęłam, że aż byłam w szoku. Bardzo mi się podobała i mam nadzieję w przyszłości przeczytać jeszcze cokolwiek napisanego rękoma autora. Moja ocena to 4/5⭐️.
Czytanie tej książki sprawiło mi niesamowitą przyjemność pomimo wydarzeń w niej zawartych. Jest to młodzieżówka, w której giną rodzice głównej bohaterki i zostaje ona przeniesiona do rodziny, o której istnieniu nie miała pojęcia. To co odkryła w tym domu zmieniło jej życie o 180 stopni. Rozmowa i widzenia z duchami, odkrycie kto stoi za zbrodnią na rodzicach i wiele...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJakiś czas temu pokazywałam Wam przepiękna okładkę Leigh Howard i duchy dworu Simmons-Pierce a dziś przychodzę z recenzją.
Historia o młodej dziewczynie która w brutalny sposób traci rodziców. Kwestia traumy, straty, żałoby jest opisana bardzo wymownie. Sam fakt że straciła podporę w momencie kiedy najbardziej zaczęła jej potrzebować jest przytłaczające.
Musi zamieszkać u krewnych o których wcześniej nie wiedziała co jest dodatkową problematyka w obecnej sytuacji.
Tak naprawdę Leigh stara się zrobić wszystko by móc się ogarnąć w nowym otoczeniu, ale cały czas gdzieś z tyłu głowy kołata jej śledztwo w sprawie rodziców i irytacja że nic nie idzie na przód.
Całe szczęście wielkim wsparciem okazuje się kuzynka i.. Duch.. Zupełnie inny świat którego do tej pory nie znała.
Jak sądzicie czy w obecnej sytuacji będzie w stanie stawić czoła prawdzie i wyjść z zagrożenia jakie cały czas nad nią wisi?
Książka jest dobra zarówno dla młodzieży jak i dorosłych.
Będzie wywoływać w Was naprawdę sporo emocji a wir wydarzeń szybko wkręci Was w fabułę.
Jeśli miała bym sklasyfikowac książę z własnego punktu widzenia to stwierdziła bym że jest do sensacja z elementami dramatu, czarnego humoru i paranormalnych wzlotów. Ogólnie fajna do przeczytania 👍
Post nie powstał ze współpracy.
Jakiś czas temu pokazywałam Wam przepiękna okładkę Leigh Howard i duchy dworu Simmons-Pierce a dziś przychodzę z recenzją.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toHistoria o młodej dziewczynie która w brutalny sposób traci rodziców. Kwestia traumy, straty, żałoby jest opisana bardzo wymownie. Sam fakt że straciła podporę w momencie kiedy najbardziej zaczęła jej potrzebować jest przytłaczające.
Musi zamieszkać u...
„Leigh Howard i duchy dworu Simmons-Pierce” Shaun M. Warner – recenzja
Leigh Howard była zwyczajną nastolatką – do chwili, gdy brutalne morderstwo odebrało jej rodziców, a jej życie zmieniło się nie do poznania. Zmuszona do przeprowadzki do swoich bogatych, choć wcześniej nieznanych krewnych, trafia do świata pełnego tajemnic, gdzie nic nie jest takie, jakim się wydaje. 🔮
Śledztwo w sprawie morderstwa utknęło w martwym punkcie, a policja nie ma nowych tropów. Leigh jednak nie zamierza się poddać – chce dotrzeć do prawdy, nawet jeśli oznacza to zmierzenie się z czymś, co wykracza poza granice ludzkiego pojmowania. 👻 Wspierana przez swoją kuzynkę i tajemniczego ducha o dwóch osobowościach, odkrywa mroczne sekrety, które mogą odmienić jej życie – albo je zniszczyć.
Relacja dziewczyny z mieszkańcami dworu Simmons-Pierce to prawdziwy przykład tego, jak przyjaźń może zmienić nasze życie, nawet jeśli jest nieco... niestandardowa. 💕
Shaun M. Warner stworzył historię, która wciąga od pierwszej strony, łącząc realistyczne wątki żałoby i radzenia sobie z traumą z elementami nadprzyrodzonymi. To nie tylko opowieść o stracie i poszukiwaniu sprawiedliwości, ale także o odkrywaniu, że nie zawsze można ufać temu, co widać na pierwszy rzut oka. 🕵️♀️
Duchy, które towarzyszą Leigh, są pełnoprawnymi bohaterami tej historii – wielowymiarowymi, czasem zabawnymi, a czasem przerażającymi. Ich obecność dodaje książce magii, ale i podkreśla, jak ważna jest odwaga w stawianiu czoła swoim lękom. Autor z równą wprawą opisuje dramatyczne chwile i humorystyczne sytuacje, tworząc historię, która nie tylko bawi, ale i wzrusza. 🖤
„Leigh Howard i duchy dworu Simmons-Pierce” to książka pełna emocji – od smutku po determinację, od gniewu po nadzieję. 🌟 To świetna propozycja dla młodzieży, ale i dla dorosłych, którzy szukają historii poruszającej serce, pełnej tajemnic i odrobiny magii. ✨ Autor przypomina, że nawet w najciemniejszych momentach można znaleźć światło – czasem w najbardziej niezwykłych miejscach. 👻📖💓 Ale jest też szansa, że zobaczymy kiedyś film 😊.
„Leigh Howard i duchy dworu Simmons-Pierce” Shaun M. Warner – recenzja
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toLeigh Howard była zwyczajną nastolatką – do chwili, gdy brutalne morderstwo odebrało jej rodziców, a jej życie zmieniło się nie do poznania. Zmuszona do przeprowadzki do swoich bogatych, choć wcześniej nieznanych krewnych, trafia do świata pełnego tajemnic, gdzie nic nie jest takie, jakim się wydaje....
Dostałam tą książkę w prezencie i muszę powiedzieć że jest fajna, ale minusy też są. Ta książka jest o dziewczynie która przeżyła traumę po stracie rodziców. W książce obecne są także duchy które nadają jej elementy fantastyczne. Lecz jedyny minus to ten zwrot akcji myślałam raczej że Leigh będzie coś odkrywać czy coś robić, a tu okazało się że wszystko rozwiązało się samo.
Ale i tak myślę że warto przeczytać.
Dostałam tą książkę w prezencie i muszę powiedzieć że jest fajna, ale minusy też są. Ta książka jest o dziewczynie która przeżyła traumę po stracie rodziców. W książce obecne są także duchy które nadają jej elementy fantastyczne. Lecz jedyny minus to ten zwrot akcji myślałam raczej że Leigh będzie coś odkrywać czy coś robić, a tu okazało się że wszystko rozwiązało się samo....
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to