Traktat o higienie. Dzieje doktora Skórzewskiego

Świetna powieść lekko się czyta ,każda strona czytana z wypiekami na twarzy a do tego piękne wydanie książki polecam

Świetna powieść lekko się czyta ,każda strona czytana z wypiekami na twarzy a do tego piękne wydanie książki polecam

Opowiadania o doktorze Skórzewskim tylko utwierdzają mnie w opinii o Andrzeju Pilipiuku jako wodolejcy, który jednak wodolejstwo uprawia z takim wdziękiem, że trudno mieć o to pretensje. Większość z tych tekstów ostatecznie daje mniej, niż zdaje się początkowo obiecywać i ma problem z wyrazistą puentą, która jednak powinna charakteryzować krótką formę z pogranicza przygody i fantastyki. Jednak napisane są pięknym językiem, wycyzelowane, pełne detali, nieśpieszne. W efekcie dające to, co uwielbiam w literaturze – wrażenie przeniesienia się w czasie i przestrzeni i kompletnego oderwania się od otaczającej rzeczywistości. Miło było się zaczytać. Nawet nie dąsam się o te mądrości doktorka o etycznych i moralnych przewagach Polaków nad resztą świata, idealnie pasują do historii osobistej bohatera.
Książka jest pięknie wydana, aż przyjemnie wziąć ją do ręki.

Opowiadania o doktorze Skórzewskim tylko utwierdzają mnie w opinii o Andrzeju Pilipiuku jako wodolejcy, który jednak wodolejstwo uprawia z takim wdziękiem, że trudno mieć o to pretensje. Większość z tych tekstów ostatecznie daje mniej, niż zdaje się początkowo obiecywać i ma problem z wyrazistą puentą, która jednak powinna charakteryzować krótką formę z pogranicza przygody...

Bakterie, upiory, ekspedycje i carski doktor
Indiana Jones

Andrzej Pilipiuk obok Jacka Komudy, Andrzeja Zielińskiego i Jacka Piekary należy do czołowego grona pisarzy wydawanych przez Fabrykę Słów, autorów, którymi zaczytywałem się w liceum. Jest to zresztą dosyć charakterystyczne, z rozmów z moimi przyjaciółmi, znajomymi, z moim pokoleniem, większość czytała ich właśnie w tym okresie. Do początku studiów uwielbiałem Pilipiuka, przeczytałem niemal wszystko, co napisał. Za najlepsze uważałem jego tomiki o Jakubie Wędrowyczu, ludowym egzorcyście spod Chełma. Na drugim miejscu był zaś doktor Paweł Skórzewski, bohater licznych opowiadań publikowanych w kolejnych zbiorach Pilipiuka.

W końcu zeszłego roku w księgarni ujrzałem przepiękne wydanie zbiorcze opowiadań o Skórzewskich, które musiałem mieć. Lubiłem tego bohatera, Pilipiuk nie pisał źle, a wydanie po prostu mnie porwało. Uważam, że właśnie ono jest jego najmocniejszą zaletą, piękne okładki, niesamowite barwione brzegi zgodne z fabułą. Również sam pomysł zebrania rozproszonych opowiadań uznałem ze sensowny zabieg. Wrażenie to pogłębiło się tylko w trakcie lektury, otóż opowiadania zostały ułożone chronologicznie. Dzięki temu widzimy kolejne lata życia i śledztwa Skórzewskiego na tle jego rozwoju. W efekcie otrzymaliśmy ciekawą literaturę przygodowo-horrorową, która przypomniała i odnowiła najlepsze w mojej opinii teksty Pilipiuka z jego rozlicznych tomików opowiadań.

Sam Skórzewski jest lekarzem, podróżnikiem odkrywcą, nieokiełznanym w swej krucjacie w walce z chorobami. Pilipiuk rzuca go po całej dawnej Rosji, Norwegii, Bliskim Wschodzie i gdzie tylko się zamyśli. Najciekawsze były dla mnie opowiadania, w których Pilipiuk wczuwał się w ducha epoki łącząc go z wątkami rodem z Lovecrafta, balansując pomiędzy literaturą przygodową a horrorową.

Zbiór ten posiada jednak wady, otóż nie jest on pełny, nie zawiera wszystkich opowiadań o Skórzewskim. Część z nich jest ciężkostrawna w odbiorze, gdy Pilipiuk popada w nadmierne moralizatorstwo, próbuje wtłoczyć jako jedyny słuszny swój pogląd na świat lub jak w wypadku opowiadania z akcją w Wenecji łączy to z olbrzymią ilością ekspozycji. Skórzewski cierpi także na te same bolączki, co wszyscy bohaterowie Pilipiuka. Zaczyna on walczyć z coraz większym złem, coraz groźniejszym, jest coraz starszy lecz umrzeć nie może, w dodatku autor zaczyna wrzucać do swych tekstów kolejnych bohaterów, na czele z Wędrowyczem. Festiwal funserwisu i cameo w pewnym momencie staje się wręcz niestrawny. Wyraźnie widać też, jak z upływem lat zmieniał się styl i warsztat autora, co bezpośrednio odbija się na książce.

Podsumowując „Traktat” jest świetnie wydaną książką, która stanowi ozdobę każdej kolekcji. Jest przy tym niezłą literaturą popularną, od której nie wolno jednak wymagać za wiele. Stanowi wręcz sztandarowy przykład literatury tego wydawnictwa, a każdy człowiek po 30-stce który w liceum, gimnazjum zaczytywał się w Pilipiuku, przy lekturze tego tomiku poczuje się jak w domu i przeniesie do lat młodości.

Skrócona recenzja dostępna jest także na stronie Informatora Biblioteki Kraków: https://cyfrowa.biblioteka.krakow.pl/dlibra/publication/8660/edition/7227/content

#farbykasłów #Pilipiuk

Bakterie, upiory, ekspedycje i carski doktor
Indiana Jones

Andrzej Pilipiuk obok Jacka Komudy, Andrzeja Zielińskiego i Jacka Piekary należy do czołowego grona pisarzy wydawanych przez Fabrykę Słów, autorów, którymi zaczytywałem się w liceum. Jest to zresztą dosyć charakterystyczne, z rozmów z moimi przyjaciółmi, znajomymi, z moim pokoleniem, większość czytała ich właśnie w...

Może to i jest grafomania, ale też kompletnie mi to nie przeszkadza, bo czyta się to kapitalnie. „Traktat o higienie” to zbiór opowiadań wyselekcjonowanych przez samego autora a które łączy postać Pawła Skórzewskiego, polskiego doktora, który żył na przełomie XIX i XX wieku. Jest to oczywiście postać fikcyjna, ale odnoszę wrażenie, że doktor to trochę takie alter ego samego Andrzeja Pilipiuka, który nadał mu wiele swoich cech jak choćby ogromny pęd do wiedzy i nauki oraz niestrudzenie w wysiłkach, aby coś osiągnąć. Opowiadania są posegregowane chronologicznie- w pierwszym poznajemy młodego studenta medycyny a w ostatnim doktor to już 90-letni starzec. Co mogę powiedzieć. Naturalnie są tu twory lepsze i gorsze, ale generalnie książka trzyma wysoki poziom. W ogóle pomysł, aby bohaterem uczynić lekarza, aby zagłębić się w te wszystkie medyczne niuanse i ciekawostki jest moim zdaniem bardzo oryginalny i nowatorski. Poza tym jeśli ktoś lubi specyficzny styl autora to na pewno będzie zachwycony. Kiedyś pisałem, że czytam jedynie przygody Jakuba Wędrowycza bo z resztą twórczości pisarza jest mi nie po drodze. Mój błąd. „Traktat o higienie” to dzieło wielowymiarowe, ciekawe i zasługujące na uznanie. Coś takiego mógł stworzyć tylko ktoś o dużej inteligencji i nieprzeciętnej wrażliwości. Na uwagę zasługuje też piękne wydanie przez Fabrykę Słów- twarda oprawa, barwione brzegi i ilustracje w środku. Polecam. Osiem gwiazdek (rewelacyjna).

Może to i jest grafomania, ale też kompletnie mi to nie przeszkadza, bo czyta się to kapitalnie. „Traktat o higienie” to zbiór opowiadań wyselekcjonowanych przez samego autora a które łączy postać Pawła Skórzewskiego, polskiego doktora, który żył na przełomie XIX i XX wieku. Jest to oczywiście postać fikcyjna, ale odnoszę wrażenie, że doktor to trochę takie alter ego samego...

Pierwsze spotkanie z Pilipiukiem. Piękna książka, wspaniała opowieść, świetne historie, niesamowite szczegóły i ten rys świata, którego już nie ma...

Pierwsze spotkanie z Pilipiukiem. Piękna książka, wspaniała opowieść, świetne historie, niesamowite szczegóły i ten rys świata, którego już nie ma...

Świetna z lekkością napisana książka. Dodatkowo niezwykle pięknie wydana! Prawdziwa przyjemność lektury!
Z ciekawością sięgnęłam po audiobook, równie wspaniały. Polecam.

Świetna z lekkością napisana książka. Dodatkowo niezwykle pięknie wydana! Prawdziwa przyjemność lektury!
Z ciekawością sięgnęłam po audiobook, równie wspaniały. Polecam.

To moje pierwsze, ale już wiem ,że nie ostatnie spotkanie z Pilipiukiem, niesamowicie lekkie pióro i dar do opowiadania historii, sprawiają że czyta się to z ciekawością i przyjemnością. Przyznam , że seria Conan Destylator itp odstraszyła mnie od tego autora, jeżeli ktoś zna książki w takim klimacie( Traktat o Higienie) dajcie znać.

To moje pierwsze, ale już wiem ,że nie ostatnie spotkanie z Pilipiukiem, niesamowicie lekkie pióro i dar do opowiadania historii, sprawiają że czyta się to z ciekawością i przyjemnością. Przyznam , że seria Conan Destylator itp odstraszyła mnie od tego autora, jeżeli ktoś zna książki w takim klimacie( Traktat o Higienie) dajcie znać.

100 lat historii i sporo ciekawostek medyczno - historycznych w przygodowym sosie przygód dra Skórzewskiego.

100 lat historii i sporo ciekawostek medyczno - historycznych w przygodowym sosie przygód dra Skórzewskiego.

W opowiadaniach o doktorze Skórzewskim znajdziemy mnóstwo ciekawych historii osadzonych w różnych charakterystycznych miejscach i czasach. Dodatkowym smaczkiem są ciekawostki natury medycznej z lekką nutką fantastyki ;) Bawiłem się doskonale!

W opowiadaniach o doktorze Skórzewskim znajdziemy mnóstwo ciekawych historii osadzonych w różnych charakterystycznych miejscach i czasach. Dodatkowym smaczkiem są ciekawostki natury medycznej z lekką nutką fantastyki ;) Bawiłem się doskonale!

Gdy Andrzej Pilipiuk wydawał nowy tom opowiadań, zawsze najbardziej czekałam na te poświęcone doktorowi Skórzewskiemu i czasem byłam rozczarowana, że w całym tomie znajdowała się tylko jedna opowieść poświęcona temu bohaterowi. Na szczęście autor wpadł na wspaniały pomysł i zebrał wszystkie opowiadania w jedną całość liczącą ponad 970 stron. "Traktat o higienie" to zbiór niezwykłych opowiadań o przygodach doktora Skórzewskiego. Czytelnik na początku poznaje bohatera jako nastolatka z wielkimi marzeniami, próbującego przetrwać na Syberii, a rozstaje się z nim jako staruszkiem, który sam o sobie mówi, że ma już dziewiąty krzyżyk na karku.

Gdy Andrzej Pilipiuk wydawał nowy tom opowiadań, zawsze najbardziej czekałam na te poświęcone doktorowi Skórzewskiemu i czasem byłam rozczarowana, że w całym tomie znajdowała się tylko jedna opowieść poświęcona temu bohaterowi. Na szczęście autor wpadł na wspaniały pomysł i zebrał wszystkie opowiadania w jedną całość liczącą ponad 970 stron. "Traktat o higienie" to...