Upadek w mrok

http://wswiecieliter.blogspot.com/2013/12/001-w-lustrze-snow-catherine-webb.html W lustrze snów to debiut Catherine Webb, która miała tylko czternaście lat, kiedy ukończyła książkę. Jest to jedna z tych powieści, do których wracam zawsze z uśmiechem na twarzy i do których zawsze wracać będę. Pani Webb jest również autorką serii o Mattew Swifcie, ale to właśnie seria o Laenanie Latawcu podbiła moje serce dawno temu i nigdy o niej nie zapomnę (broda na polskiej okładce może i poprawnie sugeruje jego wiek, chociaż Laenan jest przystojnym magiem o wyglądzie trzydziestolatka). Kiedy zapadasz w sen nie jesteś już na Ziemi. Twoja dusza ulatuje daleko i stajesz się Śniącym gdzieś tam, w innym świecie, gdzie wszystko co kiedykolwiek komukolwiek się wyśniło jest rzeczywistością. Te dwa światy - nasza Ziemia oraz świat Królestw Koszmaru, Snów i Otchłani są ze sobą nierozerwalnie złączone. Tylko, że my nie zdajemy sobie z tego sprawy. "Kiedy wielcy magowie stworzyli w Otchłani piękne iluzje i po raz pierwszy zwrócili swoją uwagę ku Ziemi, tak samo umysły ziemskich istot poszybowały ku gwiazdom. My wpływamy na nich. Oni na nas. Jesteśmy ze sobą związani tak mocno, że równie dobrze moglibyśmy być jednością." Laenan Latawiec to bohater Niebieści żyjący w jednym ze skrajnych królestw z dala od stolicy pełnej intryg, pracy i nowych spisków. Niestety, spokój w jego małym królestwie, Burzowej Rubieży nie trwa długo. Po ostatniej wojnie między Królestwem Koszmaru, a Królestwem Snów nie zostało ani śladu, jednak Latawiec wciąż jest postrzegany jak osoba z legend... A szykują się zmiany. Nowym królem Niebieści ma zostać Talsin, młody książę którego stosunki z niezwykle podstępną kobietą - Lisaną rzucają cień na przyszłość Królestwa Snów. Latawiec musi udać się do Niebieści - po raz pierwszy od stu lat - i po raz kolejny zanurzyć się w świat pałacowych spisków, na które wcale nie ma ochoty i po raz kolejny uratować świat. Ale nie wszystko jest dokładnie takie, jak nam się wydaje... Jaką rolę w tym wszystkim odegramy my - Śniący? "- Wiesz, te imprezy zazwyczaj ciągną się do drugiej rano - powiedziałem jej, kiedy ruszyliśmy w strunę masywnego stołu, na którym piętrzyło się jedzenie. - Nigdy nie zostajesz do końca? - A skąd. Przy takich okazjach wychodzę pierwszy, za co wszyscy chyba są mi wdzięczni. Będą mieli szansę pospiskować, nie obawiając się, że podsłucha ich wielki mag, który może mieć jakiś związek z rzekomo istniejącą siatką szpiegów, choć równie dobrze może jej nie mieć." *** W Lustrze snów jest książką, którą czytałam po raz pierwszy w wieku lat 12 czy 13 i już wtedy świat Niebieści mnie zachwycił - teraz, czytając ją po raz kolejny nie jest inaczej. Po prostu uwielbiam styl pisania Catherie Webb. Książka nie jest naiwna albo nieprzemyślana. Wręcz przeciwnie, 14-letnia dziewczyna pisze na poziomie osoby dorosłej. Akcja rozwija się szybko, a piękne opisy: krain, ludzi, światów zachwycają. Sam pomysł jest oryginalny, chociaż akcję powieści można by osadzić w jakimkolwiek świecie fantasy. Fakt, że wszystko dzieje się w krainie snów tylko dodaje tej książce baśniowego uroku. Co do głównego bohatera - ma on cięty język i dystans do siebie, przez co jego narracja nie jest nużąca. Stopniowo, w trakcie czytania dowiadujemy się o nim kolejnych małych rzeczy i kiedy kończy się czytać można mieć jakieś pojęcie kim jest Laenan Latawiec. Oczywiście, wszystko nie jest takie piękne jak mogłoby się wydawać. Uważniejszy czytelnik wyłapie kilka błędów w tej historii. Mimo wszystko jednak uważam, że W lustrze snów można potraktować jako piękną baśń, która szczególnie może się spodobać młodszym czytelnikom, albo tym szukającym odrobiny magii w codziennym życiu.

Trucizna to jedna z najlepszych powieści fantasy i grozy jaką czytałam w ostatnim czasie. Wartka akcja, ciekawe i pełne grozy przygody czyhające na bohaterów. Krainy o których mało kto słyszał i stwory, które czają się w ciemnościach… Taki nastrój lubię, odrobina dreszczyku grozy, niebezpieczeństwo, tajemnica. Trucizna to książka, którą polecam każdemu młodemu czytelnikowi, choć i starsi nie będą zawiedzeni. Wykreowany świat w tej fantastycznej opowieści może niejednemu zawrócić w głowie. Czysta się szybko, trudno się oderwać. A bohaterowie budzą emocje, które ciężko ukryć. Zakończenie podobało mi się najbardziej, było nie tylko zaskakujące, ale również mądre i z przekazem. Trucizna to książka dla wszystkich, którzy lubią fantastyczne baśnie z domieszką grozy, gdzie można poznać inny świat, spotkać Straszydło, podstępne faerie, trolle, elfy, nimfy, pająki olbrzymich rozmiarów i inne upiory. Polecam, warto przeczytać.

Trzy młode dziewczyny Jade, Opal i Ambre, pochodzące z różnych środowisk, w dniu swych czternastych urodzin dowiadują się, że były adoptowane. Starodawne proroctwo zmusza je do porzucenia domów rodzinnych, by mogły wypełnić pewną misję w dalekim Królestwie. Książka ok, ale średnio napisana. Polecam dla trochę młodszych czytelników dla których ta lektura może być ciekawa.

Zaczyna się świetnie, mamy niewielką wioskę, w której żyje dziewczynka Maddy z dziwnym znamieniem na dłoni w kształcie runy. Tylko ona widzi gobliny i tylko ona może powstrzymywać ich psoty, za co zawsze dostaje bury od mieszkańców, którzy wszelkie niepowodzenia we wsi zrzucają na dziwaczkę Maddy. Któregoś lata przejeżdżający przez wieś jednooki wędrowiec dostrzega znamię Maddy i zaczyna się wprowadzanie małej w świat run i zjawisk poza znanym jej światem. No i mogło być tak pięknie - ale niestety potem to my dostajemy nordycki bełkot mitologiczny :P - tego nie da się strawić dla przeciętnego czytelnika i to nie jest ta Harris jaką znacie z innych książek.

Dobra – podobał mi się pomysł, że główny bohater nie ma imienia – mówią na niego Chłopiec, podoba mi się uzasadnienie, dlaczego magik Walerian jest świnią i taki pzostaje do końca. Postaci są niejednoznaczne i ciekawe. A najbardziej podoba mi się to, że czas między świetami Bożego Narodzenia a Nowym Rokiem nazwany został czasem martwych dni – to by się zgadzało. Akurat wtedy przeczyałam tę książkę – przyjemna lektura

G.P. Taylor był policjantem, zapalonym motocyklistą, członkiem ekipy technicznej zespołów rockowych. Współpracował z takimi formacjami jak The Stranglers, Sex Pistols, Elvis Costello czy Adam and the Ants. Fascynował się okultyzmem i, jak sam wspomina, „nie był zbyt pobożnym człowiekiem”. Dopiero w latach osiemdziesiątych zaangażował się w ruchy chrześcijańskie i został wikariuszem kościoła anglikańskiego. Po czterdziestce zaczął pisać. Jego debiutancki Zaklinacz cieni odniósł w Wielkiej Brytanii spory sukces finansowy. To alegoryczno-religijna powieść fantasy w duchu Kronik Narnii, odpowiedź na ateistyczne lektury spod znaku Harry’ego Pottera i Mrocznych materii. Rzecz dzieje się w przeszłości w magicznej wersji naszego średniowiecza. Lokalny pastor z rejonu Whitby, a zarazem czarnoksiężnik, niejaki Demurral, zdobywa potężny artefakt rodem z dalekiej Afryki. Potrzebuje drugiego, by wraz z wygnanym z raju bożkiem Pyratheonem przejąć władzę nad światem. Opór stawia mu miejscowy trzynastolatek wraz z koleżanką oraz ich rówieśnik, przybyły z Egiptu Rafael. Ekipa ta może jednak liczyć na pomoc wszystkich ludzi dobrej woli, a także Riathamusa, jedynego prawdziwego boga na świecie. Rafael mimo anielskiego imienia nie jest aniołem, jednak anioły się w książce pojawiają. Podobnie jak ożywione trupy, zabójcze potwory i potężne zaklęcia zdolne wywołać sztorm na morzu. Od klasycznych powieści fantasty Zaklinacz cieni różni się tym, że bohaterowie mają boskiego sprzymierzeńca. Modlitwa nieraz pomaga Rafaelowi wydostać się z matni; ponadto w życiu kieruje się chrześcijańskimi zasadami miłości i współczucia. Tym samym zupełnie nie przypomina swoich przyjaciół czy postaci z innych książek gatunku. Nie wszystkim to się spodoba. Zaklinacz cieni jest co prawda powieścią dla młodzieży, jednak nawet młodzież może być zniesmaczona takim nietypowym i chyba nieco infantylnym wizerunkiem bohatera. Całość jest jednak zgrabnie napisana, przyzwoicie przetłumaczona i niezbyt długa. Czyta się ją szybko i – to ważne dla rodziców – jest dosyć „bezpieczną” lekturą. Może niepozbawioną przemocy, ale wolną od przekleństw, seksu czy choćby czarnego humoru. Starszym czytelnikom jednak Zaklinacza cieni odradzam. Są lepsze książki dla nas. Więcej recenzji: https://zdalaodpolityki.pl/category/ksiazka/

Książka opisuje przygody czternastoletniego Matta. Matthew Freeman po stracie rodziców zamieszkał z ciotką i jej chłopakiem których w ogóle nie znał. Po nieudanej kradzieży w której został ciężko ranny ochroniarz hurtowni chłopak zgodził się wziąć udział w projekcie NIWA. Od czasu kiedy Matt został przydzielony do pani Deveril jego życie całkiem się zmienia. Książka jest ciekawa i wciągająca a przygody Matta NIE Z TEJ ZIEMI.

Nie jestem obiektywna w swoich opiniach i w tej też nie będę. Przede wszystkim dlatego, że uwielbiam purytańskie klimaty, a to wszystko z powodu tej książeczki, która była tak mroczna i przerażająca w swej prostocie, że ujęła mnie od pierwszych stron. Poza tym, na jej podstawie napisałam w liceum coś w stylu fanficka i miał on dobrze z 400 stron. To chyba oczywiste, że w takim przypadku nie mogę być obiektywna. A nawet - obiektywizm mi nie wypada.

Zakochałam się w tej powieści. Bardzo dobrze się przy niej bawiłam i bardzo dobrze czytało mi się ją. Cieszę się, że historia zakończyła się dobrze. Jednak z drugiej strony z chęcią bym się dowiedziała, czy udało się Nancy odnaleźć tego kogo zaczęła szukać w posłowiu. Chcę więcej takich książek. Ogólnie o życiu piratów dowiedziałabym się więcej. ❤️

NIESAMOWITA! Książka praktycznie niedostępna, ale jeśli uda się ją gdzieś zdobyć - bierzcie w ciemno. Nie wiem, ile razy czytałam całość, bardzo lubiłam do niej wracać. Uwielbiam bohaterów, ten świat i mega żałuję, że nie jest o niej głośniej, bo naprawdę warta uwagi!

Co by było, gdyby Percy Jackson był dziewczynką… Choć Kroniki Kronosa mają trochę inny klimat – głównie przez styl autorki: lekki i dowcipny, który po prostu trafił w moje gusta. Ot, młodzieżowa opowieść o ratowaniu świata przez trzynastolatki, przyprawiona grecką mitologią, intrygą o przejęcie władzy oraz przede wszystkim sympatycznymi bohaterami, którzy przez styl autorki mogą wydawać się przerysowani, ale jednocześnie jest w tym coś autentycznego. Szczególnie Charlotte zapadła mi w pamięć i wzbudza największą sympatię. Trochę cyniczna, ale i też po dziecięcemu naiwna i niewinna. No i przede wszystkim to trochę taki lep na kłopoty… ale bez tego nie byłoby ciekawie! To pozycja, która ma bawić, czytając po prostu ma się miło spędzić czas. Choć tak jak Percy Jackson raczej nie zostanie ze mną na długo, to pewnie wrócę od czasu do czasu, aby się odprężyć.

"Czarna Księga Sekretów" F.E.Higgins, to pozycja oryginalna, żeby nie powiedzieć dziwaczna... Autorka opisuje w niej losy Ludlowa Fitcha, który ucieka od okrutnych rodziców i trafia do górskiej wioski Pagus Parvus. Tam poznaje Joe Zabbidou właściciela lombardu zajmującego się także skupowaniem od ludzi ich tajemnic. Wszystkie tajemnice zapisuje w Czarnej Księdze Sekretetów, która w przyszłości ma trafić pod opiekę Ludlowa. Zacznę od tego, co najpiękniejsze, czyli od klimatu. Cała książka nasycona jest mrocznym nastrojem na pograniczu fantasy, baśni a nawet... horroru. Już na pierwszych stronach znajdziemy dość makabryczne opisy przemocy, które rodzice stosowali wobec Ludlowa. Całość opisana bardzo konkretnie i prosto, jakby książka miała być przeznaczona dla dzieci. Nic bardziej mylnego. Moim zdaniem jest to pozycja dla wszystkich, którzy cenią sobie dzieła oryginalne i lekkie. Całość czyta się niezwykle szybko. Już pierwsze strony zachęcają aby zobaczyć co będzie dalej. Opisy działają na wyobraźnię a całość ma jedynie 250 stron. Wszystko to sprawia, że książę można dosłownie połknąć jak pelikan. Jeśli ktoś lubi książki nastrojowe, dziwaczne, z szybką narracją to jest szansa, że się spodoba🙂 A komu tą książkę odradzam? Przede wszystkim osobom, które nie lubią fantastyki, mrocznych, niekiedy ohydnych opisów i baśni. Na okładce jest napisane "Pochwycić cie w swoje szpony". No mnie pochwyciła, dlatego daję 8/10

NIESAMOWITA! Książka praktycznie niedostępna, ale jeśli uda się ją gdzieś zdobyć - bierzcie w ciemno. Nie wiem, ile razy czytałam całość, bardzo lubiłam do niej wracać. Uwielbiam bohaterów, ten świat i mega żałuję, że nie jest o niej głośniej, bo naprawdę warta uwagi!

Recenzowaną pozycję czytałem dwukrotnie. Cornelia Funke udowadnia nie po raz pierwszy, że współczesne ksiązki dla dzieci i młodzieży potrafi pisać jak mało kto. Wspaniała fabuła, pełna nieustającego napięcia, z świetnie stworzonymi postaciami, z których część się uwielbia, inne lubi, do innych ma mieszane uczucia, a jeszcze innych nienawidzi. Akcję śledzi się z niesłabnącym zainteresowaniem. Zapierająca dech w piersiach przygoda spod pióra autorki serii "Łowcy duchów", "Reckless" czy książki "Król złodziei". Polecić ją mogę każdemu, za to z góry odradzić animowaną adaptację (po zwiastunie już widać ile zmian i jakie to głupie),w której z pewnością brak głębi (tak, głębi) dzieła niemieckiej pisarki.

Dwaj bracia Prosper i Bo , po śmierci matki uciekają przed swoją ciotką Esterą . Zła ciotka chciała rozdzielić chłopców ! Bracia postanawiają zostać razem i uciekają z Hamburga do odległej Wenecji : magicznego miasta . Jednak w Wenecji nie jest spokojnie : złodzieje, kradzieże i tajemnicze postacie . Kim jest tak naprawdę król złodziei? Czym jest tajemnicza karuzela sióstr miłosierdzia ? Czy Bracia wrócą do ciotki ? A przede wszystkim : czy Bo , Prosper i ich przyjaciele dadzą sobie rade z nadchodzącą przygodą ? Naprawdę polecam przeczytać tą książkę .Ja nie mogłam się od niej oderwać !

Druga część przygód Peggy Sue jest dużo mniej mroczna niż pierwsza, widać, że rzeczywiście jest adresowana do dzieci i już nie sprawiła mi tyle frajdy, co pierwsza część, nadal jednak jest to książka, którą warto przeczytać, chociażby dla uśmiechu jaki wywołują na twarzy niektóre sceny. Polecam

Książka kierowana jest do nastolatków, mimo to przeczytałam ją z niekłamaną przyjemnością, mile zaskoczona pomysłami na rozwój fabuły. Przyznam, że zaczynając czytać, brałam do rąk książkę, która miała mnie przenieść do świata dziecięcych fantazji i pozwolić odpocząć od rzeczywistości, tymczasem dostałam coś więcej - poczułam i dreszcz grozy, gdy wczułam się w skórę głównej bohaterki, a jej perypetie, mimo małych niedociągnięć w niektórych wątkach, sprawiły, że nie oderwałam się od lektury dopóki nie doczytałam jej do końca. Polecam, nie tylko nastolatkom!

Stała sobie niepozorna książka w bibliotece Sarnaki.To ja ją łaps i myślę poczytamy zobaczymy.No i zobaczyłem,a tu proszę ,proszę. Koń ułożony z much ? pająk o wysokości 20 metrów.Mówię,do mamy.Ja bym chciał,.by takie pająki żyły w Polsce.A mama ,na to a ja nie :-D Ja to jak zawsze udany.Mi się te Nazca w Peru podobało .Ależ mi się podobała ta książka.