Tantal i inne mity o pysze. Świat Mitów

Kolejny nieco mniej rozbudowany album cyklu przedstawia niesłychanie istotne, powiązane ze sobą, mity dotyczące Prometeusza i Pandory. Opowieści te przedstawiają wizję pochodzenia zwierząt i człowieka, relacji ludzi i bogów, a także kontynuują wątek pychy eksploatowany w albumie o Tantalu. Prometeusz za swoją chęć zbliżenia ludzi do bogów zostaje przykładnie i surowy ukarany, gdyż bogowie mają mu za złe zuchwałość i obawiają się, że przyczynił on się do zburzenia pewnego porządku. Ci, którzy nie wiedzą lub nie pamiętają, mogą się przekonać, że opowieść o Prometeuszu nie kończy się na skale. Historia Pandory jest tutaj nieco skondensowana. Całość podsumowuje, zgrabnie i wielokontenstowo jak zawsze, jeden z pomysłodawców serii - Luc Ferry.

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Album Jazon i złote runo jak sam tytuł wskazuje, skupia się na przedstawieniu w komiksowej formie jednej z popularniejszych i najważniejszych opowieści mitologicznych. Historia Jazona to klasyczna opowieść o przygodzie, odwadze i determinacji. Jazon, młody heros, wyrusza na niebezpieczną wyprawę, aby zdobyć legendarne Złote Runo – magiczną skórę złotego barana. W komiksie zostają wiernie przedstawione kluczowe momenty tego mitu, w tym zebranie załogi Argonautów, spotkanie z Medeą, córką króla Ajetesa, oraz liczne przeszkody i niebezpieczeństwa, które Jazon musi pokonać, aby osiągnąć swój cel. Sam początek to zaś prezentacja jego młodości oraz wyjaśnienie powodów, dla których wyrusza on na tę niebezpieczną wyprawę. Wprowadzenie to jest dość krótkie, ale pozwala ono zaciekawić czytelnika i co najważniejsze dobrze ukazać, postać głównego bohatera. Na kolejnych stronach mamy już do czynienia z wartką akcją, której nie można odmówić odpowiedniej dozy widowiskowości. Sama narracja mitu prowadzona jest w sposób przystępny, co sprawia, że nawet osoby nieznające szczegółów mitologii greckiej mogą z łatwością śledzić rozwój wydarzeń. Oczywiście autorka musiała tu pójść na pewne fabularne ustępstwa i niektóre wątki mocno skrócić (lub całkowicie wyciąć),ale nie wpływa to mocno negatywnie na samo dzieło, które czyta się z niekłamaną przyjemnością.... https://popkulturowykociolek.pl/swiat-mitow-jazon-i-zlote-runo-recenzja-komiksu/

Najbardziej zachwyciła mnie tu kreska, jakże charakterystyczna dla tego autora. Sama opowieść to dość tradycyjna historia fantasy, ze smokami, podstępem zdobytym tronem i walką o władzę. Wrażenie robią także istoty, których do tej pory w żadnym uniwersum nie miałem okazji poznać. Jeśli szukacie szybkiej lektury na przyjemny wieczór, zdecydowanie warto sięgnąć po "Smoczą Krew" - powinna Wam zająć nie więcej niż 1-2 godziny. Moją pełną recenzję znajdziecie tutaj - https://ostatniatawerna.pl/przeznaczenie-smoczej-ksiezniczki-recenzja-komiksu-smocza-krew/

Czy można na nowo opowiedzieć jedną z najbardziej znanych świątecznych historii i zachwycić zarówno fanów klasyki, jak i miłośników komiksów? Adaptacja „Opowieści wigilijnej" autorstwa Patrice’a Buendii i Jeana-Marca Stalnera udowadnia, że tak! Charles Dickens stworzył poruszającą opowieść o odkupieniu i zmianie serca, a francuski duet twórców przeniósł ją na karty komiksu z mistrzowską precyzją. Historia Ebenezera Scrooge’a – skąpca, który dzięki wizycie trzech duchów odkrywa prawdziwy sens świąt – została opowiedziana z wiernością oryginałowi, ale i z nutą świeżości, jaką nadaje jej graficzna forma. Scenariusz Buendii płynnie prowadzi czytelnika przez kolejne etapy duchowej podróży Scrooge’a, z szacunkiem oddając społeczne przesłanie Dickensa. Rysunki Stalnera zachwycają szczegółowością i oddają zarówno wiktoriański klimat XIX-wiecznego Londynu, jak i magiczną aurę świąt Bożego Narodzenia. Kontrast między mrocznymi scenami z przeszłości Scrooge’a a jasnymi, pełnymi ciepła wizjami jego przyszłości tworzy wyjątkowy nastrój. To dzieło to coś więcej niż komiks – to zaproszenie do refleksji nad wartością dobroci, empatii i hojności. Autorzy z powodzeniem ożywili uniwersalne przesłanie Dickensa w formie, która przemawia do współczesnych odbiorców. Jeśli szukasz idealnej lektury na zbliżające się świąteczne wieczory lub chcesz przypomnieć sobie tę wzruszającą historię w nowej odsłonie, „Opowieść wigilijna" w wersji komiksowej będzie doskonałym wyborem. To dzieło, które uczy i wzrusza, łącząc tradycję z nowoczesnością w sposób mistrzowski. MJ. Szkolny Klub Recenzenta

Chociaż mit o Orfeuszu i Eurydyce za każdym razem mnie przygnębia i raczej unikam go to mit o Demeter i Persefonie jest moim ulubionym od czasów podstawówki. Mogłabym go czytac w kółko i z chęcią zagłębiła bym się w niego bardziej. Do tego ma świetne przesłanie, które daje nam dobra lekcje i nadaje się na każde czasy. Od młodego czytelnika po wiekowego.

Przepiękne wydanie jubileuszowe z obszerną notką biograficzną na temat Szarloty Pawel. Kolejne opowieści o Kleksie zostały uporządkowane chronologicznie, dzięki czemu możemy śledzić rozwój tej postaci, ewolucję jego wyglądu oraz zachowań. Muszę jednak przyznać, że w dzieciństwie te historie dużo bardziej mnie porywały. Tutaj widać już powtarzalność, pewną sztampę w przeżywanych przygodach. Często opowieści o Kleksie miały być także sprytnym marketingiem, chociażby Szkolnych Klas Oszczędności. Warto przeczytać jako ciekawostkę i powrót do dzieciństwa, warto podziwiać piękną kreskę Pawel, ale od strony fabularnej z pewnością znajdziecie wiele lepszych opowieści.

Trzeci tom Friday, zamyka opowieść o młodej detektywce w sposób definitywny — niestety nie do końca satysfakcjonujący. Choć wszystkie wątki zostają rozwiązane, to sposób, w jaki się to odbywa, może budzić mieszane uczucia. Detektywistyczna atmosfera, która w poprzednich tomach budowała klimat opowieści, w tym finałowym rozdziale zostaje nieco zepchnięta na dalszy plan przez baśniowe i fantastyczne elementy. Owszem, one zawsze były częścią świata Friday, ale tym razem wydają się dominować — przez co znika gdzieś ta kameralność i napięcie, które wcześniej działały tak dobrze. W dodatku autorzy wrzucili tu trochę za dużo nowych wątków. Zamiast wzbogacić historię, wprowadzają one chaos i odciągają uwagę od głównego śledztwa, prowadząc fabułę w dość dziwne i momentami mało wiarygodne rejony. To wszystko sprawia, że końcówka, choć przygodowa i dynamiczna, nie robi aż takiego wrażenia jak wcześniejsze tomy. Na szczęście warstwa graficzna nadal trzyma bardzo wysoki poziom. Ilustracje idealnie pasują do młodzieżowego tonu serii — są stylowe, wyraziste, ale nieprzesadzone. Świetnie współgrają z opowieścią i pomagają utrzymać lekki, przygodowy klimat, nawet gdy fabularnie robi się gęsto. Podsumowując: Friday, tom 3 to wciąż solidna część dobrej serii, choć zakończenie wypada raczej przeciętnie. Dla tych, którzy pokochali wcześniejsze tomy, to lektura obowiązkowa. Całość serii zdecydowanie warto poznać. Komiks możesz zobaczyć na moim instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DKOvK1VMVMW/?igsh=MW9zb3RtbzlnZ21jNA==

Bardzo przyjemna i szybka lektura. Mit Gilgamesza był mi zupełnie nieznany, więc tym bardziej doceniam, że w 20 minut mogłem poznać tę historię w ciekawej, komiksowej formie. Świetne rysunki, dynamiczna narracja i przystępny sposób opowiedzenia starożytnego mitu. Jeśli cała seria Świat Mitów trzyma taki poziom — chętnie sięgnę po kolejne tomy.

Muszę przyznać, że do Bibliomulicy z Kordoby podchodziłem ze złym nastawieniem. Myślałem, że dostanę bardziej historyczny komiks, z elementami przygody. Tymczasem… miłe zaskoczenie. Owszem, tło historyczne jest tu bardzo bogate: mamy rok 976, przewrót w Kordobie i nowego władcę, który stwierdza, że najlepszym sposobem na ukształtowanie społeczeństwa według własnego widzimisię jest spalenie ogromnej części jednej z najważniejszych bibliotek świata. Sam pomysł brzmi dość mrocznie, ale komiks jest lekki i wesoły. Całość idzie w stronę przygodówki i opowieści o przyjaźni, pasji i powołaniu. W wyniku dość zabawnego splotu wydarzeń bibliotekarz, kopistka i pewien łotrzyk pakują część uratowanych ksiąg na zadziorną, pełną charakteru mulicę… i ruszają w podróż, która momentami jest komiczna, momentami gorzka, ale przede wszystkim bardzo ludzka. Ta ekipa tworzy między sobą niezwykle ciepłą, naturalną więź, którą naprawdę łatwo polubić. A sama mulica? Zdecydowanie zasługuje na miano pełnoprawnej, zadziornej bohaterki. Komiks zaskakuje lekkością, z jaką opowiada o sprawach poważnych. Jest tu przygoda, humor, trochę melancholii, a także trochę historii podanej w sposób przystępny i przyjemny. Ilustracje idealnie to wspierają: barwne, miękkie, pełne klimatu, ale z takim zawadiackim sznytem, który dodaje całej opowieści energii. Przyjemny komiks. Ciepły, sympatyczny i zaskakująco angażujący. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DRRTF3ODLSN/?igsh=a2I1YzE2dmZ4bG9w

Przede wszystkim czyta się to jak hołd dla Hugo Pratta i już doskonale rozumiem, czemu właśnie Pellejero kontynuuje dziś serię o Corto. Można mieć zastrzeżenia do scenariuszy. Pierwsze historie wydają się zbyt lapidarne, jakby wyrwane z kontekstu i ze słabo umotywowanymi działaniami bohaterów. Gdy pojawia się myśl, że autorzy mogliby pójść w dłuższe i bardziej przemyślane formy, dokładnie to dostajemy, ale tu z kolei zaczyna być... nudnawo. Dosyć nierówny zbiór, trochę szkoda, że w momencie, gdy wchodzi na bardzo wysoki poziom ("Cennik Charona"),czytelnik orientuje się, że to właściwie koniec. Jestem fanem tak zgrabnych ramotek, ale jednocześnie czuję niedosyt

Skorpion Tom 3. Tytułowy bohater to młodzieniec o wyraźnym zamiłowaniu do chulaszczego trybu życia. Ma już za sobą odkrycie tożsamości ojca i bolesne informacje dotyczące matki spalonej na stosie. Choć wcześniej jego pochodzenie nadal pozostawało nie do końca jasne, właśnie tutaj wreszcie poznajemy całą prawdę. I trzeba przyznać: droga do niej to cudna przygoda. Po powrocie do Rzymu Skorpion trafia do miasta opanowanego przez nowego papieża z rodu Trebaldich. Stosy z płonącymi niewiernymi, chaos na ulicach i atmosfera terroru sprawiają, że Rzym jest cieniem dawnej potęgi. Do tego dochodzi osobista motywacja bohatera – chęć zemsty i potrzeba poznania całej prawdy pchają go do działania bez oglądania się za siebie. Intryga w tym tomie jest rozpisana znakomicie. Wciąga od pierwszych stron, elektryzuje i długo nie chce wyjść z głowy. Emocje są dawkowane hojnie, a przygodowy sznyt sprawia, że naprawdę trudno się od komiksu oderwać. Świetnie wypadają też postacie, każda ma swój charakterek i własną rolę w tej historii. Jedyny zgrzyt to końcówka, w której tempo wydarzeń zostaje mocno podkręcone, momentami aż za bardzo. No i te romanse Skorpiona… jednych rozbawią, innych mogą lekko zmęczyć, ale trudno odmówić im uroku. Od strony wizualnej to absolutnie najwyższa półka. Rzym ocieka detalami, a dobór kolorów doskonale podkreśla przygodowy charakter opowieści. To komiks, który dostarcza dużo emocji i rozrywki. Gorąco polecam! Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DTZvdnXjK5g/?igsh=MTBlanI1ZzZmbHJueg==

Brutalny świat Pięciu Krain stroi na rozdrożu, a kolejne zawirowania u władzy sprzyjają spiskom i buntom. Tu nie ma tak naprawdę jednoznacznie dobrych postaci, szarość moralna jest wszechobecna i ukazuje, jak trudno jest odnaleźć pokój w tak surowym świecie. Czyta się to znakomicie, a emocje nie opuszczają podczas lektury. Polecam!

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: W ułamku sekundy opowiada historię Eadwearda Muybridge’a. Angielskiego emigranta, który w drugiej połowie XIX wieku przybył do USA w poszukiwaniu lepszego życia. Opowieść śledzi jego losy od przybycia do Ameryki aż po współpracę z potężnym i bogatym magnatem kolejowym. Centralnym punktem fabuły jest tu słynny eksperyment mający dowieść, czy koń w galopie odrywa wszystkie cztery kopyta od ziemi, co prowadzi do wynalezienia chronofotografii. Równolegle komiks pokazuje burzliwe życie osobiste Muybridge’a w tym wypadek, załamanie psychiczne, zdradę i zabójstwo. Guy Delisle udowodnił już wielokrotnie, że jest niezwykle wnikliwym obserwatorem rzeczywistości, który potrafi doskonale przełożyć ją na komiksowe realia. Dzięki temu jego „Kroniki jerozolimskie” czy „Pjongjang” stały się kanonem komiksu reportażowego. W albumie W ułamku sekundy Delisle wykonuje za to ciekawy zwrot. Zamiast opisywać własne podróże, sięga do korzeni swojej pierwszej profesji animacji i kieruje wzrok czytelnika ku postaci, która odmieniła oblicze teraźniejszości. Tytuł ten mocno odróżnia się od klasycznego komiksu biograficznego. Guy Delisle nie próbują uczynić bohatera swojego dzieła łatwym do polubienia i rozumienia. Świadomie rezygnuje on z narracji heroicznej, wybierając portret człowieka skomplikowanego, często odpychającego, ale jednocześnie fascynującego. Eadweard Muybridge nie jest tu genialnym wizjonerem, lecz jednostką uwikłaną w obsesję, ambicję i własne ograniczenia psychiczne. To właśnie ta perspektywa sprawia, że komiks wyróżnia się na tle konkurencji i potrafi mocno przykuć uwagę. Do dużych zalet albumu z pewnością trzeba zaliczyć świetną prezentację XIX wieku, jak i samego miejsca akcji. Kalifornia nie stanowi tu jedynie tła wydarzeń, lecz aktywnie wpływa na losy bohatera. Gorączka złota, dynamiczny rozwój kolei, narodziny kapitalizmu przemysłowego, wyścig technologiczny. Wszystko to tworzy obraz Ameryki jako placu budowy nowoczesnego świata. Środowiska, w którym obsesja Muybridge’a może się nieustannie rozwijać. Delisle poświęca tu także wiele miejsca samemu procesowi wynalazczemu, nie upraszczając go do jednego olśnienia. Autor pokazuje, że wynalazki nie powstają w próżni, ale są efektem konkretnych warunków społecznych, ekonomicznych i kulturowych. Kolejne eksperymenty, modyfikacje sprzętu, techniczne ograniczenia epoki, wszystko to zostaje przedstawione w sposób zrozumiały nawet dla czytelnika niezaznajomionego z historią fotografii. Komiks nie popada jednak w nadmierny dydaktyzm. Wiedza przekazywana jest tu mimochodem, jako naturalna część narracji. W ułamku sekundy obejmuje ważną i sporą część życia Muybridge’a. Oznacza to dużo treści, którą trzeba jakoś upchnąć na ograniczonej liczbie stron. W większości przypadków autorowi się to udaje, ale jest tu kilka wątków ewidentnie spłyconych tylko do stosownej wzmianki. Delisle w pewnych scenach ma tu wybór skupić się na emocjach i życiu osobistym bohatera czy poświęcić miejsce na przykład jego eksperymentom z ruchem. Autor z tego pierwszego rezygnuje, tak samo jak z własnych komentarzy czy ocen wydarzeń. Tworzy to pewien zauważalny dystans narracji i może nie przypaść do gustu tym czytelnikom, którym w biografiach zależy na autentycznych emocjach.... https://popkulturowykociolek.pl/w-ulamku-sekundy-recenzja-komiksu/

Wydanie zbiorcze tomów opowiadających historię Heraklesa. Seria "Świat Mitów" harakteryzuje się dokładnym przedstawieniem greckich (i nie tylko) mitów, mamy więc scenę, gdzie Herakles w szale zabija własne dzieci, wyrywa przez przypadek głowę sługi ciągnąc go za ucho (!) lub próbę gwałtu Nessosa na Dejanirze. Narysowane bez drastycznego zacięcia, w klasycznym europejskim stylu, nadaje się dla dzieci (w każdym razie mój dziesięcioletni syn nie narzekał). Pierwszy album jest narysowany przez innego rysownika i jest to zdecydowanie najpiękniejszy fragment z całej serii dotychczas wydanych komiksów ze "Świata mitów". Z moich googlobadań wynika, że ten tom narysowała Annabel (Blusseau),a pozostałe Carlos Rafael Duarte. Trochę szkoda, bo widzę, żę Duarte narysował dużo komiksów z tej serii, które nie są jeszcze wydane w Polsce, a Annabel nic więcej. Na końcu długa analizya Luca Ferry'ego, kótry oznajmia, że Herakles nie jest superbohaterem, tylko przedłużeniem mocy Zeusa na ziemi. Walcząc z potworami sam staje się potworem, co czyni tę opowieść po części bardzo aktualną. W końcu jak dobrze znamy takie przypadki z historii. Ogólnie jak najbardziej warto - a o ile bardziej warto byłoby mieć ten pokaźny tom w całości narysowany przez Annabel.

Kolejny przewrót i kolejne intrygi, które okazują sięgać dalej,. niż można się początkowo spodziewać. Sztylety są wbijane w3 plecy ustawicznie, a każdy walczy o sój interes, nawet jeśli przykrywa to myślą o większym dobru. Ten brutalny świat jest opisany znakomicie i przejmująco, nie sposób się nie zaangażować i przeżywać kolejnych zdrad czy zdarzeń. Gorąco polecam!

Nie wiem na ile jest to oryginalne, bo od razu przychodzą na myśl mangi, a i książek o tematyce sci-fi, dotyczących rosnącego znaczenia sztucznej inteligencji nie brakuje. Zresztą dochodzimy do momentu, w którym tematy związane z przepełnionymi bazami danych, nadmiernym katalogowaniem, informacyjnym chaosem, ale też np. problemami z percepcją sztuki, stają się bardzo aktualne. Muszę jednak przede wszystkim przyznać, że świetnie poprowadzono tę historię - bez nadmiernych fajerwerków, z płynącą swoim torem fabułą, która ma przede wszystkim wskazać problem, a niekoniecznie zachwycać błyskotkami. Na końcu i tak zostajemy sami z pytaniem o to, co nas jeszcze odróżnia od technologii

To naprawdę fajny mit — historia jest znana, ale podana w ciekawy i wciągający sposób. Motyw Minotaura wypada bardzo dobrze i sprawia, że całość czyta się z przyjemnością. Szczególnie szkoda mi Tezeusza ze względu na to, jak potoczyły się wydarzenia pod koniec, co dodaje opowieści emocjonalnej głębi. Na plus wypada również warstwa filozoficzna, która tym razem jest spójna i interesująca. To dobry, klasyczny mit przedstawiony w atrakcyjnej formie.

Smakuję różnych form literackich. Tym razem kryminał w formie komiksu na podstawie książki pisanej. Czyta się bardzo szybko, czcionka w okienkach dialogowych to kapitaliki. Grafika stonowana, szaro niebiesko brązowa, nie oddaje dzikiej przyrody wyspy Reunion. Postacie o dość wyrazistych, czasem przerysowanych twarzach, ale to chyba cecha wyróżniająca komiksów. Twarda, ale ładna okładka, duży format i gruby błyszczący papier czyni książkę bardzo ciężką. Fabuła bez fajerwerków, ot zniknięcie, pościg i odnalezienie.

Czasoprzestrzenne s-f porównywane do “Interstellar” czy “Marsjanina”? Let’s go. Typ leci w kosmos. Ma wypadek podczas lądowania na tajemniczej, dziewiątej planecie. Cofa się w czasie i zapobiega innemu zgoła wypadkowi (samochodowemu),w którym niegdyś zginęła jego dziewczyna. Czyli bardzo ludzkie s-f o bohaterze, na swój sposób samotnym, próbującym naprawiać błędy, jednocześnie będąc od innych ludzi odseparowanym własną wiedzą i pamięcią. Jak na tak krótką historię (80 stron) i taki czasowy rozmach, bardzo się tu wszystko trzyma kupy i elegancko, po sznureczku rozwiązuje. Lubię takie spokojne s-f, bez niepotrzebnej akcji, cierpliwe. Wbrew pozorom nie tajemnica jest tu kluczowa, a podróż człowieka. Bardzo poprawna i przemyślana jest ta intryga, bardzo poprawna i szczegółowa kreska. Aczkolwiek czuć, że komiks ma ambicje bycia głęboką, psychologiczną opowieścią, ale nie dociera tam, nigdy nie wchodzi na tyle głęboko żeby rzeczywiście być w tym przekonującym. Sugeruje tematy i aż chciałoby się, żeby były pociągnięte dalej, bardziej dosadnie, żeby poruszyły, zmusiły do refleksji, jednak dla mnie do końca historia była na poziomie emocjonalnym zupełnie obojętna. Tym niemniej, bardzo solidne, szczególnie dla fanów gatunku - ci nie powinni być rozczarowani. Ze mną raczej nie zostanie. IG: @traczytanko

Kristo - krótko. Komiks dla dorosłych ludzi. Historia wstrząsająca, bolesna, smutna i mimo wszystko z odrobiną optymizmu. Kiedyś na Franco i kontrrewolucję hiszpańską patrzyłem pobłażliwie, bo Hiszpanii Hitlerowi nie udało się wciągnąć do II Wojny. Teraz wiem, że mu tak na tym nie zależało i byłoby kłopotliwe i obciążające (casus Włoch Mussoliniego) a ofiary wojny domowej ginęły na długo po zakończeniu walk i Franco ma krew na rękach. Ta graficzna powieść bardzo znanego hiszpańskiego komiksiarza ma swoją wagę i miejsce w poznawaniu prawdy i wydobywaniu bolesnych faktów z zapomnienia - rezonuje na cały świat przez przystępną formę i sławnego autora. Ekshumacja zbiorowego grobu na cmentarzu po Walencją jest okazją do wielopłaszyznowej narracji przypominającej nierzadko niewinne ofiary terroru, bohaterskie wdowy, uczciwego grabarza i trud przywracania pamięci przez upartych potomków ofiar. W czasie lektury "Otchłani zapomnienia" kilka razy wzruszyłem się i długo jej nie zapomnę.