Iogi

Mam kilka zarzutów co do tej książki.

Konceptualnie: super! Miała pokazywać Japonię lokalną, tę której turyści zwykle nie widzą, tę zwykłą, codzienną. Niektórym z komiksów się to udaje, ale...

Wyczuwam, że scenarzysta miał kilka scenariuszy w szufladzie, ale to było za mało na książkę, więc dopisał kilka innych na szybko. Wyczuwam tak, bo trzy z komiksów są bardzo dobre, jeden dodatkowo powinien rozrosnąć się do większych rozmiarów, bo upchnięty na 15 stronach jest historią opowiedzianą po łebkach... Za to reszta, to coś na co zareagowałam co najwyżej "ech", bo każda inna reakcja wydawała się stratą energii.

Dwie z opowieści to takie przeciętniaczki, no można sobie obejrzeć, nic to do życia nie wniesie, ale może się człowiek pod nosem uśmiechnie. Pozostałe pięć nie wiem po co powstało. Albo scenariusz powiela kliszę za kliszą, albo nie ma sensu, przekazu, czegokolwiek i po przeleceniu wzrokiem człowiek się zastanawia "no ale po co to powstało?", albo jest, tak jak tytułowy komiks, zbiorem niepowiązanych ilustracji. Na dodatek brzydkich, więc to nie tak, że sobie mogę podglądać lokalną Japonię oczami artysty, bo oglądam co najwyżej trójkolorowe cliparty.

Właśnie, styl(e - bo każda z opowieści ma swojego artystę). Połowa z komiksów jest zwyczajnie... brzydka. Zamierzenie, czy nie, ale jeśli scenariusze nie mają sensu, przekazu albo zwyczajnie są nudne, to chciałabym móc chociaż popatrzeć na niekaleczące oczu ilustracje. Niestety w "Iogi" różnie z tym bywa.

Za to najulubieńszym komiksem z całego zbioru jest "To-chan". Nic się w nim nie wydarzyło, ot, pójście na basen, ale serduszko ogrzało. Gdyby "Iogi" miało więcej takich typowych slice of life, skupiających uwagę na czymś konkretnym - moja ocena byłaby o wiele wyższa.

Mam kilka zarzutów co do tej książki.

Konceptualnie: super! Miała pokazywać Japonię lokalną, tę której turyści zwykle nie widzą, tę zwykłą, codzienną. Niektórym z komiksów się to udaje, ale...

Wyczuwam, że scenarzysta miał kilka scenariuszy w szufladzie, ale to było za mało na książkę, więc dopisał kilka innych na szybko. Wyczuwam tak, bo trzy z komiksów są bardzo...

Zbiór komiksowych form „prawie krótkich” które łączy jeden wspólny motyw - ukazać życie w Japonii, te z tych prawdziwych, czystych, normalnych, realnych.
Ujęte przez czeskiego scenarzystę, rozrysowane przez studentów z Pilzna.
Dość orientalna mieszkana, co?

W tej kompilacji mamy do czynienia z Japonią, której nie mamy okazji widywać często, kiedy twórcy niejapońscy chcą ów kraj pokazać. Brak tu pokemonów, paczinko, przesadnie kolorowego Tokio nocą, kwitnącej wiśni czy dziewcząt kawaii. Tego całego standardowego anturażu, który pojawia się niemal zawsze kiedy tylko Japonia jest bohaterem. To Japonia naturalna, zwyczajna i życiowa.

Owy zbiór - czyli 11 opowieści, to rzecz dla oka wcale a wcale przyjemna. 11 różnych, bardzo różnych stylistyk. 11 zupełnie odmiennych podejść do rysowanych i kadrowanych opowieści. W końcu 11 naprawdę ładnych wizualnie kadrowanych tworów.

Każda jest zupełnie inna. Na tyle inna, że przyjemnością było spędzić z nimi czas odkrywając niuanse kreski coraz to kolejnej. Na uwagę osobną zasługuję opowieść pierwsza, która nawet nie jest komiksem, tylko sekwencyjnym ukazaniem upływającego czasu w ujęciu splash-artowym. Prze ładne.

Jednakże same scenariusze tych opowieści podobają mi się nieco mniej. Mam poczucie, że nie wiele wnoszą, niektóre - zdało mi się - nie bardzo miały na siebie pomysł. Inne jednak pomysłem zaskoczyły. Ale chyba zupełnie nie o to w IOGI chodzi. I jakoś niespecjalnie mi przeszkadzało to, że niektóre były po prostu fabularnie nudne.

Iogi to zabawa dla oczu, studencki eksperyment, pokaz umiejętności ilustratorskiej oraz różnych warsztatów. Jeśli traktować tę książkę w ten właśnie sposób - jestem na tak. Jednak dla tych czytelników, którzy szukają konkretnej, domkniętej fabuły - w tym zestawieniu tego nie znajdą.

Więcej na IG: @znakiem_tego

Zbiór komiksowych form „prawie krótkich” które łączy jeden wspólny motyw - ukazać życie w Japonii, te z tych prawdziwych, czystych, normalnych, realnych.
Ujęte przez czeskiego scenarzystę, rozrysowane przez studentów z Pilzna.
Dość orientalna mieszkana, co?

W tej kompilacji mamy do czynienia z Japonią, której nie mamy okazji widywać często, kiedy twórcy niejapońscy chcą...

Dziwny, szybki, z czasem niezrozumiałym poetyzowaniem. Acz ciekawe czeskie spojrzenie na Japonię

Dziwny, szybki, z czasem niezrozumiałym poetyzowaniem. Acz ciekawe czeskie spojrzenie na Japonię

Kreatywne podejście to podstawa!
Książka nie posiada głębszych refleksji. Po prostu podkreślenie codziennych problemów przy pomocy wyobraźni. Wystarcza tylko tyle i aż tyle

Kreatywne podejście to podstawa!
Książka nie posiada głębszych refleksji. Po prostu podkreślenie codziennych problemów przy pomocy wyobraźni. Wystarcza tylko tyle i aż tyle

Kristo - krótko.
Mimo, że zbiór 11 komiksowych, krótkich opowiadań to dzieło czeskich i słowackich studentów wg wspólnego czesko - japońskiego scenarzysty, to całość jest należycie odległa kulturowo, orientalna i spójna. Zróżnicowana grafika, często bez słów, wymaga pewnego obycia u czytelnika, któremu jednak odradzam czytanie posłowia, psującego nastrój tokijskiego przedmieścia.

Kristo - krótko.
Mimo, że zbiór 11 komiksowych, krótkich opowiadań to dzieło czeskich i słowackich studentów wg wspólnego czesko - japońskiego scenarzysty, to całość jest należycie odległa kulturowo, orientalna i spójna. Zróżnicowana grafika, często bez słów, wymaga pewnego obycia u czytelnika, któremu jednak odradzam czytanie posłowia, psującego nastrój tokijskiego...

Zbiór jedenastu krótkich opowiadań w postaci graficznej. Różnorodne pod względem stylu. Dające do myślenia, pełne nostalgii i melancholii. Ukazujece kruchość życia, problemy, codzienne sprawy. Krótkie fragmenty życia - wyjątkowego w swej zwykłości.

9/10

Zbiór jedenastu krótkich opowiadań w postaci graficznej. Różnorodne pod względem stylu. Dające do myślenia, pełne nostalgii i melancholii. Ukazujece kruchość życia, problemy, codzienne sprawy. Krótkie fragmenty życia - wyjątkowego w swej zwykłości.

9/10