Polska Jagiellonów

To jest po prostu opowieść o Polsce (i Litwie) od czasów Władysław Jagiełło aż do Zygmunt II August.
Państwo było wtedy duże, bogate i silne, ale właśnie w tym okresie zaczęły się też pojawiać błędy i zaniedbania, które później bardzo się Polsce zemściły.

To jest po prostu opowieść o Polsce (i Litwie) od czasów Władysław Jagiełło aż do Zygmunt II August.
Państwo było wtedy duże, bogate i silne, ale właśnie w tym okresie zaczęły się też pojawiać błędy i zaniedbania, które później bardzo się Polsce zemściły.

Mam wrażenie że autor nie przepada za dynastią Jagiellonów. Mimo wszystko książka świetna. Dla miłośników historii rewelacyjna. Przyjemnie się czytało. Ja akurat lubię zgłębiać ten okres w naszej historii.

Mam wrażenie że autor nie przepada za dynastią Jagiellonów. Mimo wszystko książka świetna. Dla miłośników historii rewelacyjna. Przyjemnie się czytało. Ja akurat lubię zgłębiać ten okres w naszej historii.

Książka ogółem mówiąc ciekawa. Idealna pozycja dla kogoś kto dopiero poznaje ten okres, lecz czytelnicy którzy już znają historię doby jagiellonów także znajdą coś o czym jeszcze nie wiedzieli. O dziwo nawet rozdział o kulturze tamtego okresu, wbrew moim oczekiwaniom, Był ciekawie przeprowadzony i nie za długi. Autor nie lubi Jagiellonów i często staje w opozycji do ich decyzji, i widać to wyraźnie chociażby w kontraście do pierwszej części cyklu, "Polski Piastów". Mimo tego sam autor mówi pod koniec książki że Jagiellonów można oceniać nie tylko źle i opisuje dowody na swoją końcową tezę.
Jedyny zarzut który posiadam to za krótkie opisanie dziejów Władysława Warneńczyka w rozdziale " Król i kardynał", chociaż w rozdziale obok rozpisywał się nad mało istotnymi działaniami Władysława Jagiełły w latach np. 20. Ogółem jednak biorąc zbilansowana tematycznie książka , którą jak najbardziej warto przeczytać. A ja tymczasem biorę się za czytanie kolejnych tomów serii.

Książka ogółem mówiąc ciekawa. Idealna pozycja dla kogoś kto dopiero poznaje ten okres, lecz czytelnicy którzy już znają historię doby jagiellonów także znajdą coś o czym jeszcze nie wiedzieli. O dziwo nawet rozdział o kulturze tamtego okresu, wbrew moim oczekiwaniom, Był ciekawie przeprowadzony i nie za długi. Autor nie lubi Jagiellonów i często staje w opozycji do ich...

Ciężko mi sobie wyobrazić lepszą książkę o historii Polski pod władaniem Jagiellonów. Co prawda jeden rozdział bym wywalił opisujący kulturę, ponieważ mnie subiektywnie ten temat nudzi.
Na pewno nie jest to książka do przeczytania szybko, bo jest dość gruba. Więc w wypadku prędkiej potrzeby nauki bym jej nie polecał. Ale jeżeli ktoś ma czas i chce w przystępny sposób pochłonąć dużą warstwę wiedzy o tym okresie w historii, to serdecznie polecam.

Ciężko mi sobie wyobrazić lepszą książkę o historii Polski pod władaniem Jagiellonów. Co prawda jeden rozdział bym wywalił opisujący kulturę, ponieważ mnie subiektywnie ten temat nudzi.
Na pewno nie jest to książka do przeczytania szybko, bo jest dość gruba. Więc w wypadku prędkiej potrzeby nauki bym jej nie polecał. Ale jeżeli ktoś ma czas i chce w przystępny sposób...

Zbiór esejów Pawła Jasienicy poświęcony historii dynastii Jagiellonów oraz sytuacji państwa polskiego za ich panowania.

Generalnie napiszę tu mniej więcej to samo, co napisałam we wpisie dotyczącym "Polski Piastów": książka ma przystępny i gawędziarski ton, ale to raczej zbiór ciekawostek, niż podręcznik do historii.

Co mnie zaskoczyło, to wyraźne negatywne nastawienie autora do przedstawicieli omawianej dynastii. Ciężko nie odnieść wrażenia, że wszystkich jagiellońskich monarchów Jasienica uważał w głębi serca za patałachów, których nieudolna polityka wewnętrzna i zewnętrzna wprowadziła Polskę na tory, które po ponad 200 latach po śmierci Zygmunta Augusta zakończyły się rozbiorem Rzplitej.

Osobiście raziły mnie też zdecydowanie zbyt często pojawiające się wzmianki o "złych Niemtzach". Rozumiem, że za PRL owa narracja była forsowana, a i ktoś, kto na własne oczy widział okrucieństwa hitlerowców podczas wojny, mógł być później nastawiony skrajnie antyniemiecko, no ale średnio pasuje podpinanie pod typową antygermańską retorykę XVI-wieczną politykę austriacko-hiszpańskich Habsburgów.

Zbiór esejów Pawła Jasienicy poświęcony historii dynastii Jagiellonów oraz sytuacji państwa polskiego za ich panowania.

Generalnie napiszę tu mniej więcej to samo, co napisałam we wpisie dotyczącym "Polski Piastów": książka ma przystępny i gawędziarski ton, ale to raczej zbiór ciekawostek, niż podręcznik do historii.

Co mnie zaskoczyło, to wyraźne negatywne nastawienie...

Trochę wody w naszych rzekach upłynęło od czasu, gdy sięgnąłem po ostatnią książkę Pawła Jasienicy, toteż pełen nadziei i radości z tego, że mogłem obcować z literaturą historyczną wysokich lotów, postanowiłem zmierzyć się z trzecim dziełem wybitnego historyka i eseisty.
„Polska Jagiellonów” siłą rzeczy kontynuuje dzieje Polski po śmierci ostatniego z Piastów — Kazimierza Wielkiego. Tak oto wkraczamy w epokę jagiellońską, która dała nam złoty wiek, lecz i zostawiła pewne rysy na pięknie zdobionym obrazie.

Paweł Jasienica z iście powieściową narracją odsłania przed czytelnikami kulisy budowania nowej dynastii, nie szczędząc jej tym samym słów szacunku, poparcia, ale i tych gorzkich, na które Jagiellonowie mimo wszystko sobie zapracowali. Począwszy od panowania Ludwika Węgierskiego, jego córki Jadwigi, a później jej mariażu z Jagiełłą i stworzenia unii z Litwą, narracja przybliża kolejne elementy politycznej układanki, spajającej ze sobą tak istotne kwestie, jak sytuacja administracyjna kraju, moralność, tolerancja religijna czy sposoby kierowania państwem.
Jasienica przy okazji obala wiele mitów godzących w naszą kulturę, wskazując jednocześnie, jak propagandowe praktyki — takich na przykład Habsburgów czy Krzyżaków — były nacechowane jawną chęcią działania na szkodę Królestwa Polskiego. Nic dziwnego, że później z tej germańskiej koalicji wyrosło ogromne zagrożenie dla całej Europy.

Autor skupia się także na charakterze każdego z władców dynastii, toteż z lekkością przekazu można zaczytywać się w losach króla Kazimierza Jagiellończyka — moim zdaniem najlepszego z władców dynastii — jego syna Jana Olbrachta, który, notabene, na pewno złym królem nie był, kończąc na dwóch Zygmuntach: Starym i Auguście, którzy zostawili po sobie tyle dobrego, co i złego. Szczególnie prym wiedzie tu ten pierwszy — mogący rozwiązać wiele problemów, lecz przez swój niedołężny charakter zostawił w spadku zagrożenia, które objawić się miały w kolejnych wiekach.

Dzieło Pawła Jasienicy jest barwną i intelektualną przygodą, dającą nie tylko solidną dawkę wiedzy, ale również potrafiącą zmusić do rozmyślań nad naszą wspólną przeszłością — bez kompleksów, które współcześnie trawią Polskę. Jest to też książka dająca ogrom satysfakcji z lektury — świetnie napisana, poprowadzona oraz otwierająca umysł na zdecydowanie większe horyzonty poznawcze. Nie skażona powierzchownością.

Trochę wody w naszych rzekach upłynęło od czasu, gdy sięgnąłem po ostatnią książkę Pawła Jasienicy, toteż pełen nadziei i radości z tego, że mogłem obcować z literaturą historyczną wysokich lotów, postanowiłem zmierzyć się z trzecim dziełem wybitnego historyka i eseisty.
„Polska Jagiellonów” siłą rzeczy kontynuuje dzieje Polski po śmierci ostatniego z Piastów — Kazimierza...

Dziadkowie pisarza po kądzieli i po mieczu uczestnicy powstania listopadowego.
Sam pisarz do rozbicia oddziału ( " Łupaszki " ) - walczącego o niepodległość Polski z kałmuckimi i polskimi, komunistycznymi oddziałami pacyfikacyjnymi - był adiutantem dowódcy.
17.03.1968 agent Moskwy, niejaki Gomułka ( dlaczego prawie zawsze, musimy być rządzeni przez obcych agentów ? Czy naprawdę jesteśmy narodem idiotów ? ) w sali kongresowej Pałacu Kultury, personalnie zaatakował autora, sugerując jego współpracę z SB.
Miało to na celu zdyskredytowanie go w środowisku literatów.
W późniejszych latach żona autora, agentka SB donosiła na niego (sic!).
Jego eseje historyczne, jak je sam nazywał, zmieniły w Polsce opisywanie i podejście do historii.
Sposób pisania: przystępny, łatwy do zrozumienia, pisany prawie w formie gawędy, znalazły wielu nowych miłośników historii.
Składam hołd pisarzowi, bo do nich też należę.
To były pierwsze książki historyczne, które przeczytałem z przyjemnością i bez przymusu.
POLECAM !!!

Dziadkowie pisarza po kądzieli i po mieczu uczestnicy powstania listopadowego.
Sam pisarz do rozbicia oddziału ( " Łupaszki " ) - walczącego o niepodległość Polski z kałmuckimi i polskimi, komunistycznymi oddziałami pacyfikacyjnymi - był adiutantem dowódcy.
17.03.1968 agent Moskwy, niejaki Gomułka ( dlaczego prawie zawsze, musimy być rządzeni przez obcych agentów ? Czy...

Trzeba to mieć na półce.

Trzeba to mieć na półce.

Fascynująca gawęda o dziejach Polski. Jak wszystkie książki Jasienicy. Lektura obowiązkowa dla każdego miłośnika historii.

Fascynująca gawęda o dziejach Polski. Jak wszystkie książki Jasienicy. Lektura obowiązkowa dla każdego miłośnika historii.

Paweł Jasienica, który sam swoje utwory określał esejami, obdarzył je pewnym bardzo istotnym walorem, wynikającym z nieunikania przez niego wyrażania swoich własnych, bardzo często krytycznych opinii. Tak było w przypadku "Polski Piastów", tak jest, może nawet bardziej, w przypadku "Polski Jagiellonów".
Krótko mówiąc, "Polska Jagiellonów" stanowi zbiór przemyśleń, popartych faktami historycznymi, dotyczących dziejów Polski pod władaniem dynastii wywodzącej się z Litwy. Książka traktuje o dziejach Królestwa Polskiego od burzliwego okresu poprzedzającego objęcie tronu przez Władysława Jagiełłę do zakończenia panowania przez Zygmunta Augusta. Główna uwaga poświęcona została polityce wewnętrznej i zagranicznej, choć nie brakuje kwestii kulturowych czy społecznych, nawet w porównaniu do zachodniej części kontynentu. Jasienica w bardzo interesujący, a przy tym przystępny sposób opisuje dzieje Jagiellonów na polskim tronie, przedstawiając ich drogę od wzlotu ku upadkowi, poświęcając przy tym wiele uwagi na to, dlaczego losy dynastii w ten sposób się potoczyły. Przedstawiając niemal 200 lat rządów litewskiego rodu autor wiele uwagi poświęca swoim własnym rozważaniom odnośnie do tego, które decyzje były prawidłowe, a które nie, a także ocenia skutki, jakie odniosły w późniejszych dziejach Rzeczypospolitej, da się nawet odczuć żal Jasienicy co do niektórych postaw naszych władców, przede wszystkim w zakresie sposobu rozwiązania konfliktu z Zakonem Krzyżackim. Jasienica nie stroni też od opisywania mieszczaństwa, do postaw którego odnosi się zresztą mało pochlebnie, a także szlachty i magnaterii, gdzie trudno mu już o jednoznaczną, zero-jedynkową opinię. Autor zarówno chwali (choćby tolerancję religijną),jak i gani (choćby rozwiązłe prowadzenie się niektórych władców),przy tym każdą opinię opiera na faktach, w związku z czym generalnie trudno nie przyznać mu racji. Polecam

Paweł Jasienica, który sam swoje utwory określał esejami, obdarzył je pewnym bardzo istotnym walorem, wynikającym z nieunikania przez niego wyrażania swoich własnych, bardzo często krytycznych opinii. Tak było w przypadku "Polski Piastów", tak jest, może nawet bardziej, w przypadku "Polski Jagiellonów".
Krótko mówiąc, "Polska Jagiellonów" stanowi zbiór przemyśleń,...