Po zbutwiałych schodach

Bardzo mi się podobała, ale – tak jak po lekturze poprzedniej książki autorki – czułam duży niedosyt.

Bardzo mi się podobała, ale – tak jak po lekturze poprzedniej książki autorki – czułam duży niedosyt.

jak dla mnie rewelka!

jak dla mnie rewelka!

Mówi się, że ściany mają uszy. Ta kamienica ma coś więcej. Chce opowiadać historie o swoich mieszkańcach.
Fabuła skupia się na relacji dozorcy Ciesiółki i byłego listonosza, który go regularnie odwiedza. “Po zbutwiałych schodach” to powieść obyczajowa o lekkim zabarwieniu horrorowym. Mało tu elementów strasznych za to więcej smutnych historii mieszkańców kamienicy. Ci co spodziewali się czegoś odwrotnego odłożą ją po kilku rozdziałach. Jej długość sprzyja jednak zapoznaniu się z fabułą do samego końca.
Ciesiółka jest starym, zrzędliwym dozorcą podupadłej kamienicy. Istnym wrzodem dla miejskich urzędników, którzy już dawno w jej miejsce zbudowali by coś nowoczesnego. Jedyną osobą, którą toleruje jest emerytowany listonosz dotrzymujący mu towarzystwa i przynoszący zakupy. Robi to w zamian za opowieści o dawnych lokatorach budynku.
Pomysł na książkę nawet ciekawy, ale trochę zmarnowany. Ostateczny zwrot akcji i zakończenie strasznie psują jej odbiór.
Dla ludzi lubiących tragiczno-obyczajowe historie z tajemnicą.



W starej kamienicy mieszka tylko jeden lokator. Dozorca Ciesiółka pilnujący porządku i nie dający się z niej wyrzucić. Zna byłych mieszkańców i ich historię jak własną kieszeń. Przyjdźcie i wejdźcie do środka, a zostanie wam wszystko opowiedziane. Oczywiście o ile się jej sekretów nie boicie.

Mówi się, że ściany mają uszy. Ta kamienica ma coś więcej. Chce opowiadać historie o swoich mieszkańcach.
Fabuła skupia się na relacji dozorcy Ciesiółki i byłego listonosza, który go regularnie odwiedza. “Po zbutwiałych schodach” to powieść obyczajowa o lekkim zabarwieniu horrorowym. Mało tu elementów strasznych za to więcej smutnych historii mieszkańców kamienicy. Ci co...

Niestety, nie wciągnęła mnie…. To jest horror? No nie wiem, nie dla mnie… nie umiałam się przez nią przebić, mimo ze jest dość krótka… Strasznie nudna… ogólnie pomysł na książkę jest ciekawy, dlatego tez po nią sięgnęłam, ale nie , tylko pomysł był ciekawy, nic więcej dla mnie ciekawe nie było. Może jej nie zrozumiałam, może gdzieś bardzo głęboko ma ukryte drugie dno, ale ja go nie zauważyłam. Mój prawie DNF, a tych miewam bardzo bardzo mało. Nie polecam, nie mogę. Niestety.

Niestety, nie wciągnęła mnie…. To jest horror? No nie wiem, nie dla mnie… nie umiałam się przez nią przebić, mimo ze jest dość krótka… Strasznie nudna… ogólnie pomysł na książkę jest ciekawy, dlatego tez po nią sięgnęłam, ale nie , tylko pomysł był ciekawy, nic więcej dla mnie ciekawe nie było. Może jej nie zrozumiałam, może gdzieś bardzo głęboko ma ukryte drugie dno, ale...

książka nijaka

książka nijaka

Przez prawie całą książkę czytelnik ma wrażenie, że w rękach trzyma zwyczajną (taką nawet w leniwym tempie) obyczajowkę. No może troszkę odmieną od tych tradycyjnych, bo o losach mieszkańców kamienicy "opowiadają" jej... ściany. Dopiero zakończenie zmienia perspektywę. Ale żeby katalogować opowieść jak horror, to się raczej nie zgadzam.

Przez prawie całą książkę czytelnik ma wrażenie, że w rękach trzyma zwyczajną (taką nawet w leniwym tempie) obyczajowkę. No może troszkę odmieną od tych tradycyjnych, bo o losach mieszkańców kamienicy "opowiadają" jej... ściany. Dopiero zakończenie zmienia perspektywę. Ale żeby katalogować opowieść jak horror, to się raczej nie zgadzam.

Tym razem ściany nie tylko słuchają, lecz opowiadają także historie. Opowieści o tym, co działo się wcześniej, gdy w tej starej kamiennicy mieszkało jeszcze dużo lokatorów.
Nie jest to straszne. Większość czasu czyta się to jak obyczajówkę. Ma trochę klimatu straszniejszego. Parę złych rzeczy się wydarzyło. Zakończenie nie jest oczywiste, lecz mogłoby być dłużej opisane.

Tym razem ściany nie tylko słuchają, lecz opowiadają także historie. Opowieści o tym, co działo się wcześniej, gdy w tej starej kamiennicy mieszkało jeszcze dużo lokatorów.
Nie jest to straszne. Większość czasu czyta się to jak obyczajówkę. Ma trochę klimatu straszniejszego. Parę złych rzeczy się wydarzyło. Zakończenie nie jest oczywiste, lecz mogłoby być dłużej opisane.

Uśmiecham się. Jeszcze tydzień temu nazwisko autorki „Po zbutwiałych schodach” nic mi nie mówiło. Po „Śnieg jeszcze czysty” sięgnęłam przypadkowo i odnotowałam pozytywne zaskoczenie lekturą. Idąc za ciosem przeczytałam kolejną powieść autorki – i to był dobry krok.

Książką „Po zbutwiałych schodach” Anna Musiałowicz zabiera czytelnika w podróż.

Myśl pierwsza: to podróż do świata, którego już nie ma. Rozsypująca się kamienica. Butwiejące schody, odpadający tynk, spadające cegły, zapadająca się podłoga. Zachował się układ mieszkań i większość pomieszczeń. Każde pomieszczenie nosi pamięć po tych, którzy tu mieszkali. Tę pamięć ożywia ostatni lokator, który wśród niszczejących murów wspomina byłych mieszkańców i to, co było. Spędził tu całe życie, kamienica była jego mikrokosmosem, a zamieszkujący ją ludzie tworzyli niezwykłą i trudną do wyobrażenia dla młodych czytelników – wspólnotę. Stary człowiek chce towarzyszyć kamienicy do końca i odejść razem z nią. Odwiedza go emerytowany listonosz, który w obsłudze swojego rejonu miał też tę kamienicę. Wspominają razem. Refleksyjnie. Sentymentalnie.

Myśl druga: to podróż starego mieszkańca w głąb siebie. Stary człowiek. Jest sam. Bo nie ma listonosza. Bo listonosz to wspomnienie, a może wyobrażenie kogoś, kto wysłucha? osądzi? rozgrzeszy? Bo starzec wspominając pochyla się w stronę rachunku sumienia, rozliczenia z życiem. Stary, zgrzybiały, nikomu niepotrzebny. Jeszcze żyje. Ze swoją prawdą. Ruina człowieka. I kamienicy.

Myśl trzecia: a może pójść dalej? Niedoskonałość. Współistnienie przeciwieństw. Co jest ważniejsze: czy to, jakimi siebie znamy, czy to co świat wie o nas? Czy liczą się nasze czyny? Kto o nich pamięta? Czy musimy otrzymać wybaczenie? Czy sami sobie wybaczyć? Dla kogo ważny jest człowiek? Stary człowiek? Czy jest ktoś, dla kogo ważne jest jego istnienie? Starość. Samotność.

Lektura „Po zbutwiałych schodach” sprawiła mi sporo czytelniczej frajdy. Dla mnie największym plusem było otarcie się o nastrój, emocje i refleksje znane z utworów W. Szostaka. No, zapachniało mi i zakręciło w głowie Szostakiem. Ponadto do niewątpliwych zalet powieści zaliczam niesamowity klimat sprawiający wrażenie bujania między jawą a snem, narrację skłaniającą do rozmyślań, nie dającą gotowych rozwiązań, wyprowadzającą myśli na nieznane pola, przyjemność czytania na kilku poziomach. I zakończenie, dla mnie całkowicie zaskakujące.

7/10 w kategorii: Literatura

Uśmiecham się. Jeszcze tydzień temu nazwisko autorki „Po zbutwiałych schodach” nic mi nie mówiło. Po „Śnieg jeszcze czysty” sięgnęłam przypadkowo i odnotowałam pozytywne zaskoczenie lekturą. Idąc za ciosem przeczytałam kolejną powieść autorki – i to był dobry krok.

Książką „Po zbutwiałych schodach” Anna Musiałowicz zabiera czytelnika w podróż.

Myśl pierwsza: to podróż...

Oczekiwałam czegoś innego. Właściwie jest to zwykła, obyczajowa książka.

Oczekiwałam czegoś innego. Właściwie jest to zwykła, obyczajowa książka.

Zabrakło jakiejś "iskry", ale naprawdę ciekawa narracja i sprawne pióro. Audio super.

Zabrakło jakiejś "iskry", ale naprawdę ciekawa narracja i sprawne pióro. Audio super.