Balistyka dla snajperów. Praktyczny poradnik

Trochę za dużo trochę za mało. Dziwna ocena - wiem. Po prostu są informacje, które są w nadmiarze, są takie które powinny być rozbudowane. Maże oczekuję zbyt wiele po tego typu opracowaniu. Przyznam że szukam książek tego typu i na tym poziomie ale podzielonych na np. azja, afryka....przetrwanie w mieście... Po prostu nie da się wszystkiego zawrzeć w jednej książce. Jeśli jest to w jednej to może taki niedoświadczony survivalowiec szukać mamby na dalekiej północy. No przesadzam ale mam niedosyt

Ciekawa książka o whisky. Co prawda są tam suche fakty na temat znanych i mniej znanych marek tego szacownego trunku, ale autor starannie podzielił trunki na kraje pochodzenia. Na początku mamy krótki rys historyczny oraz bardzo dobre objaśnienia na pytania nurtujące na pewno amatorów whisky - różnicę między single malt, grain oraz blended whisky. Każda z destylarni została opatrzona także małą historią powstania. Całości dopełniają zdjęcia ciekawszych trunków, w kolorze, na kredowym papierze.

Rzetelny i fachowy poradnik, opisujący zarówno zasady bezpieczeństwa, teorię elaboracji jak i praktyczne jej zastosowanie. Dzięki kolejnym wydaniom i wznowieniom pozycja J. Ejsmonta jest wciąż aktualna, a autor uwzględnia i opisuje najnowsze osiągnięcia nauki i techniki możliwe do zastosowania w procesie elaboracji.

Jeśli ktoś łowi spinningiem na, co najmniej, średniej nizinnej rzece, to ta książka będzie dla niego kopalnią wiedzy. Dobrze napisana. Fajne zdjęcia, trafne ilustracje. Pomimo tego, że wędkarstwo się mocno skomercjalizowało, a klimat się od lat 90-tych trochę zmienił (jak autor pisał, to raczej nie było tak ciepłych październików),to czytam tę książkę fragmentami co roku i się do niej stosuję.

OCENA - 8/10 REWELACJA Jestem fanem jazdy rowerem w trudnym terenie, to jedna z moich pasji, którą traktuję na równi z czytaniem książek. Aby sprawiało to radość i przyjemność, a przede wszystkim było bezpieczne musiałem posiąść pewną wiedzę o serwisowaniu roweru górskiego. Dlaczego robię to sam?, Otóż usługi naprawy roweru czy jego przeglądu są drogie zwłaszcza w renomowanych serwisach i nie zawsze dostępne od ręki nieraz trzeba było zarezerwować sobie termin i czekać nawet kilka tygodni. Żeby temu zaradzić szukałem książki, która w przystępny sposób wprowadzi mnie w arkana serwisowania „Górala” i będę mógł to robić sam, ostatecznie taką pozycję znalazłem jest nią poradnik Leonarda Zinna pod tytułem „Sztuka serwisowania roweru górskiego”. To był strzał w dziesiątkę, autor poprowadził mnie krok po kroku nieraz z poczuciem humoru, jak mam serwisować rower i poznać tajemnice jego działania. Wydałem na ten poradnik nieco ponad 50 zł to jest nic w porównaniu z tym ile zaoszczędziłem odkąd nie oddaję roweru do serwisu. Zaletą tego poradnika jest to, że autor dopasował teksty do poziomu wiedzy czytelnika, tak samo tyczy się ilustracji oraz potrzebnych narzędzi, które są niezbędne, aby wykonać określoną czynność przy rowerze. Dzięki tej książce sporo się nauczyłem, właściwie rower w tej chwili nie stanowi dla mnie żadnej tajemnicy, potrafię go rozebrać na detale by następnie złożyć go do kupy. Z pewnością bez tej książki nie byłoby to takie proste. Prawdą jest też, że nikt tak naprawdę nie zadba o własny rower lepiej niż Ty sam, dlatego kupiłem ten poradnik. Dzięki niemu rower przestał być dla mnie tajemnicą czy skomplikowanym mechanizmem. Zrozumiałem jak działa każda z części, którą teraz bez obawy potrafię rozłożyć, naprawić, przesmarować i zmontować z powrotem. Korzyści płynących z tej umiejętności jest mnóstwo, a najistotniejsza to ta, że teraz bez obaw mogę pokonywać najtrudniejsze przeszkody w terenie z myślą, że rower mnie nie zawiedzie. A nawet gdyby zawiódł, to w sytuacjach awaryjnych na trasie jestem w stanie poradzić sobie z każdą usterką i to jest najcenniejsza umiejętność, której wcześniej nie posiadałem, a którą zdobyłem dzięki temu poradnikowi. Pozdrawiam. Jack_

Nie tylko dla nikoniarzy... Ale rozczaruje się ten, kto będzie szukał konkretów. To raczej książka-samochwała autora, co można zrobić za pomocą samych lamp błyskowych. o tak... Tylko, że słowo "samych" oznacza nie kilka, nie kilkanaście, ale często kilkadziesiąt lamp błyskowych. Pomijając kwestię, że w Polsce nawet zawodowcy raczej nie mają możliwości bawić się taką ilością sprzętu (bo często padnie pytanie: Po co???),pozostaje kwestia autorstwa zdjęcia i praw do niego. Bo czy rzeczywiście większość zdjęć w 100% jest autorstwa McNallyego? Śmiem wątpić! Do obsługi, czyli odpowiedniego ustawienia kilkudziesięciu fleszy - a dodam, że i statywów, na których one stoją, potrzeba zgranego zespołu ludzi. Niemniej jednak książka warta polecenia właśnie dlatego, że warto zobaczyć, co można wyczarować światłem błyskowym. A że dla większości fotografujących w naszym kraju, również zawodowców to istne SF...No cóż...

Profesjonalna dla amatorów, tak można najkrócej opisać tę książkę. Nie mam niestety porównania bo to pierwsza książka moja na ten temat. W trakcie czytanie niejednokrotnie zaskakiwały (i cieszyły) fakty których mogłem się dowiedzieć o tropieniu i uciekaniu, optyce i balistyce. Cieszy fakt dokładnego opisania jak zrobić strój maskujący. Autor zwraca uwagę na kwestie które niejednokrotnie nie są kojarzone ze snajperem a są największą częścią jego pracy. Szkoda tylko że brak w nim anegdot, historii które nieco rozluźniłby styl książki i ułatwiły czytanie i zapamiętanie. Książkę czyta się dość "trudno" ze względu na ciągłe wypunktowania. W każdym razie jeśli tylko ktoś jest wytrwały i chce dowiedzieć się więcej nt. zawodu snajpera to książka którą warto przeczytać.

I wszystkiego aż za dużo i jednocześnie o wiele za mało! Pochłonęłam ten tom jak dżentelmen cygaro. Niesłychana skarbnica opowieści o początkach i przyczynach męskiej etykiety, ubioru i zachowania. Niewiele tam porad praktycznych dla średnio zamożnych mężczyzn urodzonych poza sferą arystokratycznych rodów z bardzo starymi tradycjami i majątkami. W heraldyce i zasadach prowadzenia rezydencji, również nie znajdziemy zbyt wielu praktycznych porad – zwłaszcza, że Autor skupia się na prowadzeniu takich domów jak: Wawel, Zamek Królewski, Biały Dom czy Belweder. Jednak, aż żal nie skorzystać z oceanu wiedzy Autora. Nawet jeśli nie ubieramy się się na Savile Row, nie zaopatrujemy w spinki do mankietów u Tiffanyego a na przegubie nie nosimy szwajcarskiego zegarka, przynajmniej nauczmy się, czego unikać, żeby nie narazić się na śmieszność i bezguście. Elegancji i dystynkcji nie nabywa się na transakcjach giełdowych; trzeba nimi przesiąkać stopniowo, powoli i konsekwentnie. Piercing Księcia Alberta mną wstrząsnął – legenda czy prawda? A jeszcze nurtuje mnie pytanie – kto zamienił dzieciom kolory, skoro w zachodniej kulturze od zawsze chłopcy byli na różowo (od purpury królewskiej i szat wojownika) a dziewczynki na niebiesko (od niewinności, czystości i Maryi)??? Chyba wszystko przez Barbie…

Książka ma już przeszło 30 lat tym niemniej niektóre rady w niej zawarte są ponadczasowe. Osoby, które nigdy nie miały do czynienia z bushcraftem/survivalem z pewnością dowiedzą się wielu ciekawych rzeczy. Zawsze warto mieć taką pozycję w swojej biblioteczce, nigdy nie wiadomo jakie czasy nastaną i z jakimi trudami życia codziennego (brak wody pitnej/brak pożywienia) przyjdzie nam się mierzyć. Oczywistym jest, że postęp technologiczny, jaki dokonał się na świecie w ostatnich 30 latach jest ogromny. Z tego powodu wiele wskazówek przekazywanych przez autora może wydawać się wręcz absurdalnych (odzież ze skór zwierzęcia itp.). Trzeba zatem pewne fragmenty książki traktować z przymrużeniem oka ;) Mimo wszystko polecam!

Książkę czytałem bardziej, żeby wiedzieć, niż umieć. Chociaż robienie węzłów marynarskich to spokojnie idzie zrobić w pokoju w przeciwieństwie do rozpalania ogniska lub tropienia saren. Jestem pozytywnie zaskoczony. Spodziewałem się komentarzy a la "Jestem zajebisty" i tak dalej, a tu rzeczowo, co, jak i dlaczego robić. Wykresy, zdjęcia i grafiki na myśl, przywołują podręcznik od przysposobienia obronnego. Czy zabrałbym na bezludną wyspę, żeby przetrać? Jako drugą pozycję to spokojnie.

Jest to poradnik dla osób, które wiedzą, że chcą iść do GROMU, a rady płynące z tej książki pomogą im przygotować się do selekcji. Na pewno nie jest to książka dla ludzi którzy lubią poprzednie książki Navala ponieważ występuje tu mało takich historii jakie sam autor opisywał w poprzednich częściach. Na pewno plusem tej książki jest bardzo ładna oprawa, ładne zdjęcia i ładna okładka i tyle bo nic więcej odkrywczego nie da się o tej książce napisać

Książka bardziej do trzymania w domu, niż w plecaku czy pod pachą - omawia bardzo dużo zagrożeń w różnych typach środowisk i strefach klimatycznych, więc z jednej strony jest tam dużo, a z drugiej po łebkach. Podstawy przetrwania, orientacji, żywienia, zabezpieczania się - są. Podstawy, ale więcej nie potrzeba, i tak czytając książkę czegoś bardziej skomplikowanego raczej się nie zapamięta. Bo właśnie część przepisów jest bardzo specyficzna - z jednej strony super, jak akurat na survivalu masz ją pod ręką, ale z drugiej strony traktuję to tylko jako ciekawostki, bo niestety z włókien czego zrobić cięciwę do łuku już nie pamiętam, a czytałam o tym wczoraj. W dwóch miejscach zauważyłam błędy merytoryczne, które zapewne wynikają z roztargnienia, a których redakcja nie wychwyciła.

Ocena nie mogła być inna. Ta książka bardzo wciąga. Wciągnie każdego - kobietę, mężczyznę, dziecko :D Napisana jest przystępnym językiem. Wpadłem na nią kiedyś w Biedronce i nie żałuję, że ją nabyłem. To pozycja wyjątkowa bo cała jest poświęcona ogniu, jego rozpalaniu oraz innych aspektach z nim związanych. Jest wyjątkowa bo żadna inna książka nie jest taka jak ona. Wszystkie popularne poradniki i książki dotyczące survivalu, bushcraftu, trekkingu, bikepackingu, outdoor'u traktują tematykę ognia ekstremalnie po macoszemu w porównaniu z nią. Po lekturze tej pozycji człowiek raczej zmienia swoje nastawienie do swoich przodków, rdzennych społeczności i podobnych - sposobów na rozpalenie ognia jak się okazuje jest całe mnóstwo, wiele z nich jest niesamowicie skomplikowanych aż do tego stopnia, że byle student lekarskiego, medycyny, robotyki, fililogii polskiej by na nie nie wpadł, innymi słowy nasi przodkowie bliżsi czy dalsi wcale głupi nie byli co wcale nie tak rzadko się sugeruje. Książka zdecydowanie dla każdego ale w pierwszej kolejności zdecydują się na nią miłośnicy survivalu, bushcraftu, trekkingu, ekspedycji wszelakich, bikepackingu, outdoor'u i przeróżnych podobnych aktywności. Jak można się domyślić jeśli nadarzy się okazja to jak najbardziej warto w nią zaopatrzyć domową biblioteczkę. I zaznaczyć koniecznie trzeba, że jest to pozycja, do której będzie się powracało wielokrotnie, więc kurzu zbędnie zbierać nie będzie :)

Przy dobrych zbiorach koniki polne mogą dostarczyć nam pokarmu mającego wartość energetyczną taką samą jak kotlet schabowy. Francuzi zajadają się ślimakami a nasi przodkowie ze smakiem jadali raki. Oto jedyny w Polsce poradnik jak zostać robakożercą. Ponieważ jak sam tytuł wskazuje książka ma mieć charakter podręcznika, dlatego też autor skoncentrował się przede wszystkim na praktycznych poradach i możliwości zastosowania jego porad w praktyce. Stąd też mamy przegląd najróżniejszych bezkręgowców żyjących w szeroko pojętej Europie Środkowej. Głównym kryterium omawianym przez autora jest rzecz jasna ich przydatność do spożycia, w przypadku poszczególnych gatunków opiera się on często informacjach na temat sposobu odżywiania innych ludów i kultur, w których diecie wciąż wchodzą lub do niedawna wchodziły bezkręgowce. Z Łukaszem Łuczajem miałem przyjemność poznać się jeszcze w czasach licealnych. Zaprosił wówczas uczestników mojej grupy z języka angielskiego do odwiedzenia go w którąś sobotę i wspólnego poszukiwania dzikich roślin jadalnych. Mieliśmy również budować szałas. Podjechaliśmy z kolegą do Rzepnika, gdzie wówczas mieszkał i od samego rana wzięliśmy się za zbiory. Wydzieranie z lekko zmrożonej (był marzec!) wody bulw pałki wodnej czy zbieranie kaczeńców na zupę to było coś. Do tego, głównie dzięki temu, że obecny ze mną kolega mierzył zdrowo ponad dwa metry udało nam się zbudować bardzo wysoki szałas, w którym bez problemu mogłem stać wyprostowany. Dla szesnastolatka była to przednia zabawa a przy tym początek przygody z survivalem. Pamiętam, że wspomniał wówczas, że chce w tym roku (to był chyba 2002...) oprócz dzikich roślin zająć się również konsumpcją bezkręgowców. Minęło kilka lat i oto mamy pierwszą w Polsce pozycję książkową poświęconą tej tematyce. W wydanej w 2005 roku niegrubej książeczce zatytułowanej „Podręcznik robakożercy” możemy zapoznać się z owocami badań Łuczaja nad możliwością wprowadzenia bezkręgowców do naszej diety. Możemy w ten sposób poznać metody rozpoznawania i przyrządzania żyjących w naszej okolicy zwierząt, których często nie podejrzewalibyśmy o zbytnie walory smakowe. Jeśli tylko autorowi udało się do nich dotrzeć, dzieli się on również z czytelnikiem przepisami i metodami przyrządzenia smacznej(!) potrawy ze schwytanych robali. W książce nie brakuje z resztą anegdotek i relacji z osobistych doświadczeń autora związanych z poszukiwaniami i konsumpcją wybranych bezkręgowców. A teraz czas na nieco krytyki: książka jest raczej próbą zarysowania problemu i zachętą do dalszych (prowadzonych na własną odpowiedzialność!) eksperymentów. Razić może także nieco niestaranne wydanie, szczególnie pojawiające się co jakiś czas literówki a także brak dokładniejszych opisów poszczególnych gatunków. Niektóre z nich są opisane bardzo dokładnie i bez problemu powinniśmy je rozpoznać, inne zaś przedstawiono dość ogólnie i w moim odczuciu zbyt naukowo. Między innymi z tych powodów przeciętnemu czytelnikowi może być trudno zapakować tą książkę do plecaka i udać się na poszukiwania jadalnych robali, wcześniej zapewne będzie musiał uzupełnić swoją wiedzę przy użyciu choćby Wikipedii. Pomimo tych wad, książka jest warta uwagi i polecam ją nie tylko każdemu kto jest gotów zaryzykować i przekonać się na własnej skórze jak smakuje konik polny, mrówka czy larwa osy, ale też osobom szczerze zainteresowanym antropologią i informacjom dotyczących metod żywienia najprzeróżniejszych kultur. Ciekaw jestem czy któryś z czytelników ma już za sobą jakieś doświadczenia związane z jedzeniem najprzeróżniejszej maści robali. Gdyby ktoś chciał się podzielić swoimi przeżyciami to zapraszam do komentowania, wszystkim innym życzę Smacznego! recenzja pochodzi z bloga: http://outdoorsman.pl/recenzje/item/3-podrecznik-robakozercy.html

Przyjemna lektura. Raczej nie zrewolucjonizowała mojego życia - autor operował bardziej poetyckimi opisami i przypuszczeniami, niż konkretnymi technikami "geniusza" - ale była przyjemnym sposobem na spędzenie czasu. Znalazłoby się sporo książek wybitniejszych, lepszych, bardziej przydatnych, ale jeśli nie masz żadnej z nich pod ręką, to "Myśleć jak geniusz" będzie dobrą rozrywką dla twojego mózgu.