Harry Potter i Książę Półkrwi

To druga książka związana z Harrym Potterem, którą ostatnio nabyłem. I tak jak na pierwszej się zawiodłem, tak tą pozycją jestem absolutnie zachwycony. Z wielu powodów. Zacznijmy od tego, że jak tylko przejrzałem tytuły kolejnych rozdziałów, od razu nabrałem ochoty na lekturę. I rzeczywiście, autorzy (bo jest ich wielu, to zbiór kilkunastostronicowych esejów pisanych przez różne osoby zajmujące się naukowo filozofią) podejmują arcyciekawe tematy. Są tu teksty bardzo mocno sięgające do różnych poglądów filozoficznych, są też takie, które bardziej przypominają ćwiczenie (grę),albo zagadkę, jak na przykład zastanawianie się, czy Syriusz Black, kiedy zamienia się w psa, jest bardziej psem, czy samym sobą w ciele psa. Jest tu sporo rzeczy, na które sam zwróciłem uwagę i które sam rozumiałem tak, jak opisują autorzy, ale równie często dany temat stawał się dla mnie jeszcze ciekawszy i jaśniejszy niż wcześniej, co każe również jeszcze bardziej docenić geniusz Rowling. Każdy fan Pottera znajdzie tu wątki, które zmuszą go do myślenia, a niekiedy sprawią, że jego postrzeganie książek Rowling będzie pełniejsze. Drugą sprawą jest sama filozofia. Jest jej sporo - od częstego odwoływania się do Sokratesa, Platona i Arystotelesa, przez Kartezjusza, aż po bardziej współczesnych filozofów. Nie jestem ekspertem w filozofii (dlatego chcę, żeby książkę przeczytał też mój Brat, który mi powie coś więcej na ten temat),więc choć na pewno nie są to niesamowicie pogłębione sprawy, to jednak dowiedziałem się bardzo wielu rzeczy o poglądach wspomnianych przed chwilą osobistości. I bardzo się z tego cieszę. Książka więc nie tylko bawi, ale i uczy - i to bardzo różnych rzeczy. Podkreślić też należy, że jest ona świetnie napisana. Chodzi mi nie tylko o to, że czyta się ją błyskawicznie i z prawdziwą przyjemnością, która jest tym większa, że widać iż autorzy również bardzo kochają Harry'ego Pottera. Przede wszystkim jest to wszystko napisane w sposób przystępny i zrozumiały. Jasne, trzeba się trochę niekiedy wysilić i skoncentrować, ale generalnie każdy powinien być w stanie przyswoić sobie wszystkie wątki i poglądy w niej poruszone. Uwielbiam jak ktoś umie opowiadać o skomplikowanych sprawach w przystępny sposób. A najlepsze w tym wszystkim jest to, że we wstępie do książki okazało się, że to tylko jeden z tomów całego cyklu. Otóż grupa osób zajmujących się naukowo filozofią (głównie w USA) postanowiła, że będzie przybliżać i popularyzować zagadnienia, którymi się zajmują. A że kochają popkulturę to uznali, że wykorzystają ją do tego, by dzięki niej tłumaczyć filozofię. Jak łatwo się domyślić, mam już w domu kolejne pięć tomów cyklu. I nie wykluczam kolejnych zakupów. Jeśli ktoś jest fanem książek Rowling, to Harry Potter i filozofia jest pozycją absolutnie obowiązkową.

⭐⭐⭐/⭐⭐⭐⭐⭐ 🧛‍♂️,, Zmierzch" jest to tak absurdalna książka, że nie umie w to uwierzyć. Początek mnie wogóle nie wciągną, cały czas porównywałam ksiażkę do filmu (bo niestety najpierw obejrzałam film a potem przeczytałam książkę) i muszę wam powiedzieć, że na filmie się tak nie frustrowałam jak na tej książce. Film był po prostu śmieszny gdy go oglądałam z siostrą cisnełśmy z niego beke, ale ksiażka była jeszcze bardziej absurdalna. Oczywiście były momenty gdy ta powieść mi się podobała i była fajna taka lekka na przykład podobało mi się to, że Edward zazwyczaj odpowiadał na wszystkie pytania Belli przez co mogliśmy się więcej dowiedzieć o świecie wampirów. Jeszcze wspomnę o wydaniu tej książki, niestety wkradły się takie błędy jak na przykład: no za zamiast co za. 🧛‍♂️Styl pisania autorki jest ciekawy, ale nie zbyt wybitny, chociaż w tłumaczeniu są takie "mądre" słowa zakończone na -szy. 🧛‍♂️ Bella była dość pogodnął bohaterką. Jednak denerwowala mnie tym jak cały czas mówiła jaki to Edwardzik nie jest piękny i że jest takim pięknym modelem 🧛‍♂️Edward to jest najbardziej dwubiegunowa postać o jakiej kiedykolwiek czytałam. Nie ma to jak najpierw odstraszać dziewczynę i mówić jej że ma się do ciebie nie zbliżać a potem nagle ją podrywasz super! W połowie książki był już lepszy, widać było, że mu zależy na Belli, i się o nią martwi. 🧛‍♂️ Podsumowując książka śmieszna i można się na niej dobrze bawić ( jeśli się lubi absurdy) raczej nie sięgnę po kolejne tomy 💗

Czytałam tę książkę dość długo i trochę mnie momentami nudziła. Jest to klasyk, więc temu sięgnęłam po te książkę. Pomijając fakt, że momentami mnie nudziła, to jest to książka warta przeczytania. Potrafiła mnie bardzo wciągnąć. Zachwycała tak samo jak jej poprzedniczka- Pierwsza część sagi. Bardzo polecam.

Powrót do Harry'ego Pottera po 20 latach. Ostatni tom jest zupełnie inny od poprzednich. Mamy w nim niemal od początku świadomość ciągłego zagrożenia głównych bohaterów. Mają oni również sporo zagadek do rozwiązania. Cała książka jest bardzo dobra, cały czas się coś dzieje, a pod koniec tempo jest niezwykle intensywne. Jedynie co mi się nie podobało i wciąż nie podoba, to bardzo szybki przeskok od finału do tego, co będzie w przyszłości. Zabrakło mi pełniejszego zakończenia tej historii świata magii.

Tutaj ocenię ogólnie całą serię, bo o konkretnych częściach nie da się wiele powiedzieć nie spoilerując. Wspaniała, wciągająca i wyjątkowa. Orginalny świat, niesamowite postacie, tajemnice, podróże i smok. Czyli po prostu książka fantasy do przeczytania jednym tchem. Ale jak każda ma minusy. Co mi się nie podobało: • wątek romantyczny - był głupi i niepotrzebny, miałam go dość • rozważania głównego bohatera na temat istnienia Boga lub bogów - jasne, każdy ma prawo mieć własne zdanie na ten temat, ale uważam, że nie ma na to miejsca w fantastyce, chcesz kogoś przekonać do swoich poglądów? okej, ale nie tu • zakończenie całej serii - było bez sensu, nie mam pojęcia, skąd tam się wzięło i może nie chcę wiedzieć Ale pomijając to, seria jest świetna. I jeszcze jedna sprawa. Nie dotyczy ona samej książki, tylko jej autora. Nie rozumiem, dlaczego wszyscy mówią rzeczy w stylu: 🤩wow, jaki on kreatywny i niesamowity, jak tak skomplikowana historia powstała w umyśle dziecka🤩 😕A ja w tym momencie mówię: Nie, czekaj. Posłuchaj jakie głupoty pleciesz. Wiele dzieci potrafi stworzyć niesamowite historie. Więc chwalenie go za to nie ma sensu. Lepiej za coś innego: potrafił ją napisać. Zdecydowanie trudniejsze od wymyślenia jest przelanie tego na papier. Za to należą się owacje. 👏🏻

„Harry Potter i Czara Ognia” to moja ulubiona część, chociaż Cedrika żal do dziś. Turniej Trójmagiczny trzyma w napięciu i daje dreszczyk emocji. Autorka w mistrzowski sposób łączy przyjaźń, ryzyko i magię – czyta się jednym tchem! Nawet jak się to czyni n-ty raz.

Książka "Jak powstał Harry Potter. Wywiad z J.K. Rowling" to raczej przeciętna lektura. Ot, taki sobie wywiad z autorką, w którym znajdziemy trochę historii z jej życia, ale nic, co by szczególnie zaskakiwało. Dla fanów J.K. Rowling może być ciekawa ze względu na osobiste wątki, jednak jeśli ktoś liczy na głębsze spojrzenie na świat Harry'ego Pottera, to może się rozczarować. Z punktu widzenia fana serii, książka nie wnosi wiele do uniwersum. Brakuje tu nowych, interesujących szczegółów dotyczących samej fabuły czy zakulisowych decyzji związanych z powstawaniem powieści. Ogólnie rzecz biorąc, to bardziej ciekawostka niż pozycja obowiązkowa dla miłośników Pottera.

okładka odblokowała jakieś 3GB wspomnień z dzieciństwa... Ksiażka nie niesie żadnej odkrywczeh merytoryki, to moje pierwsze wydanie jest naprawdę urokliwe i stymulujące dziecięcy umysł. Pamiętam, jak przyjemnie wyobrażałem sobie każdy temat z niej, że istnieje naprawdę i do dzisiaj pamietam wygląd poszczególnych stron.

Nie podobało mi się, jak to było napisane. Co któryś rozdział zdarzało się, że zmieniany był narrator, przez co gubiłem się. Nie wiedziałem gdzie kto jest. Podobnie było z dialogami. Często autor nie pisał, kto mówi daną kwestię. Co, jeszcze z mieszającym się narrotorem, totalnie mnie gubiło. Skupię się głównie na przekazie odnośnie ludzi, bo reszta jest typowa, raczej każdy je zna i nie mam do nich zastrzeżeń. Ludzie od ostatnich lat się bardzo zmieniają i teraz te przekazy mam wrażenie przestają działać albo są wyolbrzymiane. Jeżeli chodzi o Małego Księcia. Wygląda to tak, jakby zrobił z kimś krótką pogawędkę i już go ocenia. Trochę takie "ocenianie po okładce". Nie wie, jak ich życie wyglądało, jak ich postrzeganie świata się zmieniało, jaki świat rodzice im pokazali. Takie jest moje zdanie o książce. Mówi się o tym, że powinno się ją czytać w różym wieku, ale ja bym ją proponował osobom od 20 do 40 lat. Aby popatrzyli na to, jakim człowiekiem chcą być, jak chcą wychować dzieci albo jak się zmienić.

Bardzo przyjemna opowieść, czyta się to luźno i bardzo szybko. Nie leżał mi do końca styl pisania, widać, że ktoś inny maczał tu palcem. Postacie różnią się zachowaniem względem klasycznej serii. Ktoś może powiedzieć, że względem wieku ludzie się zmieniają, ale kurcze no nie do końca mi to leży. Dodatkowo z Rona zrobiono trochę dziwną postać. No pomysł całej opowieści jest dobry, ale sposób pisania przez inne osoby nie do końca mi leżał.

Zbyt baśniowe dla mnie, co chwilę ktoś śpiewa i mnie skręcało w środku, co dwie sekundy nowa przygoda i przewracałem oczami, co dwie sekundy nowe magiczne stworzenie albo zwykłe stworzenie, ale umagicznione. Nie mój świat, choć w pełni rozumiem, że ktoś może być fanem.

Przyznam, że tę serię czytałam już dość dawno temu, ale powrót do nich dla mnie jest spektakularny. Okazuje się bowiem, że niemalże całkowicie zapomniałam fabuły, co pozwala mi odkryć na nowo ten świat. Paolini niewątpliwie jest mistrzem, gdyż mimo upływu lat i mojej większej dojrzałości, tutaj jakby nadal jestem dzieckiem i połykam te książki w całości, czytając nieraz do późnych godzin nocnych, w myśl zasady "jeszcze jeden rozdział". I tak powinno być! Na naszych oczach widać coraz większą dojrzałość głównych bohaterów i dorastamy razem z nimi. jesteśmy ciekawi nowej wiedzy i nowych doświadczeń. Zastanawiamy się, jak zwykli ludzie, mogą pokonać tak straszliwych przeciwników i żywo kibicujemy mieszkańcom Carvahall. A jednocześnie książka jest tak lekka, że nie trzeba mocno się wysilać, aby pojąć nowe nazewnictwo, język czy zwyczaje elfów i krasnoludów.

Połknęłam tę książkę w jeden dzień. Historia niesamowicie mnie wciągnęła i aż jestem zła na siebie, że tak późno zdecydowałam się po nią sięgnąć. Akcja jest wartka, pomysł oryginalny, a świat przedstawiony naprawdę ciekawy i dobrze skonstruowany. Ogromnym plusem są bohaterowie. Nie są irytujący ani jednowymiarowi, nie sprawiają wrażenia "płaskich". Każdy z nich ma w sobie coś więcej, co sprawia, że łatwo się w tę historię zaangażować. Były momenty, przy których parsknęłam śmiechem, ale też takie, w których naprawdę byłam bliska płaczu. Ta książka świetnie balansuje między napięciem, emocjami i dynamiką wydarzeń. Świetna historia i już nie mogę się doczekać, aż sięgnę po kolejną część.

Książkę czytałem dawno, bardzo dawno temu. W czasach, kiedy jeszcze szukałem swojej literackiej, czytelniczej drogi. Do fantastyki się nie przekonałem. Trzytomowe dzieło w twardej oprawie, kupione spod lady, wymieniłem z kolegą na trzy inne książki, już dużo później ( bibliofil zrozumie ) zrobiło mi się jej szkoda. Kupiłem ją jeszcze raz, ale już w miękkiej oprawie. Drugi raz jej nie czytałem i po jakimś czasie, bez żalu, komuś sprezentowałem. Z szacunku dla autora, jego niewyobrażalnej wyobraźni i pracy jaką włożył w napisanie tego jednego z najbardziej znanych opowiadań fantastycznych świata.... z szacunku dla czytelników, dla których to często pierwsze spotkanie z tym gatunkiem literackim i rozpoczęcie nowej czytelniczej przygody... Nie oceniam, ale POLECAM !!! Film oglądałem z wielką przyjemnością !!!

~🔥✨4/5✨🔥~ “Wtedy pamiętaj, kto jest twoim prawdziwym wrogiem.”    Wreszcie, po paru ładnych miesiącach, wróciłam do “Igrzysk Śmierci”. No cóż, muszę przyznać, że nie lubię czytać serii z rzędu, chyba dlatego, że po prostu głębiej wtedy przeżywam książkę. A więc moja przerwa od “Igrzysk” chyba o czymś świadczy! No, pierwsza część serii w końcu zdecydowanie mną wstrząsnęła. Ale teraz już o drugim tomie, czyli “W pierścieniu ognia”. Po tej książce tak szczerze, jestem tylko pewna, że “Igrzyska” i ich błyskotliwość wciąż nie ustępują. Świetnie czytało mi się także ten tom i przysięgam, na mało jakiej książce tak bardzo przejmuje się losem naszych bohaterów. Do tego te wszystkie pomysły, zwroty akcji… piękne! Mimo plusów przyznam jednak, że ten tom nie zachwycił mnie już tak bardzo, jak pierwszy. Nie była to przecież zła książka, co to to na pewno, ale naprawdę podczas czytania nieźle brakowało mi poruszenia niektórych wątków czy dodatkowej akcji. Niestety. —    🔥 Pierwszym plusem, który od razu nasuwa mi się na myśl, kiedy myślę o mojej lekturze “W pierścieniu ognia”, to, tak jak wspomniałam, logika i kreatywność tej książki. Koncept 75., jubileuszowych, Głodowych Igrzysk, jest tak wspaniały w swojej brutalności… Z tego, co mi się wydaje, to sam plan działania areny na tę rozgrywkę jest jeszcze ciekawszy niż ten leśny, z pierwszego tomu i szczerze? Już nawet wyłącznie dlatego MUSICIE kontynuować tę serię, okej?    🔥 Oczywiście, z nowymi Igrzyskami wiążą się również i nowi bohaterowie. I chyba dawno nie spotkałam się z tak idealnie pasującymi do siebie postaciami. Ta różnorodność charakterów, te wyjątkowe, choć pozornie niewiele znaczące moce i umiejętności, te historie… Nie chcę za dużo spoilerować, ale jestem PEWNA, że w całej puli znajdziecie kogoś, kogo pokochacie… No, może nie całym sercem (chociaż w to bym też nie wątpiła!),ale na sto procent bardziej od innych. Plus, autorka robi nam takie napięcie, że z każdym dniem w Panem coraz bardziej będziecie się bać o bohaterów, których jeszcze nawet nie zdążyliśmy poznać!    🔥 A jeżeli chodzi o całokształt samego klimatu książki, pomimo sporej ilości różnic między tym a wcześniejszym tomem, zdecydowanie chwyta za serce. Pierwsza część “Igrzysk Śmierci” to takie wprowadzenie: Katniss, mimo już wtedy, sporej nienawiści do władzy, dopiero zaczyna odkrywać jej okrucieństwo. Natomiast Katniss i Peeta z drugiego tomu, już doskonale zdają sobie z tego sprawę. Od razu, kiedy rozpoczyna się ich po-zwycięskie Tournée, wiedzą co ich czeka, wiedzą, że przez ich dobro nie tylko ucierpią inni, ale też ci ludzie mogą doprowadzić do czegoś zdecydowanie gorszego w ich pozycji — buntu, a nawet rewolucji. Każdy opis w “W pierścieniu ognia” ciągnie za sobą aż jakiś taki nieokrzesany, ale perfekcyjny w tym przypadku mrok i terror. A z tym również, co ważne, łączy się głębia emocjonalna wszystkich sytuacji czy postaci. Pamiętajmy w końcu, że wreszcie zaczynamy coraz dokładniej poznawać wszystkich bohaterów! —    🔥 Niestety. No muszę trochę ponarzekać. Nieważne, jakbym od tego uciekała, mój krytycyzm w końcu mnie dogoni. Chyba takim moim największym problemem z tą książką był, ku zdziwieniu wszystkich, brak akcji. Piszę to na każdej recenzji — kocham książki z powolną, ciągnącą się fabułą. Więc czemu nagle mam z tym taki problem? Chyba, po pierwszej części, jakoś tak spodziewałam się tego, przez co w “Igrzyskach” się zakochałam — czyli właśnie tej akcji! Pierwsza połowa książki to tak właściwie samo Tournée czy spotkania z elitami. Do Tournée przejdę zaraz, ale przyznam, że takie chodzenie i gadanie z kim popadnie, tylko po to, żeby na końcu książki były wspaniałe plot-twisty, jakoś mnie nie kręci. Same Igrzyska rozpoczynają się w sumie dopiero jakieś 150-100 stron przed zakończeniem, więc po lekko ponad połowie… Ale to już chyba po prostu mój personalny zawód.    🔥 Bo właśnie. Mówię, że przez to “rozwleczone” jazdy po dystryktach mam problem z tą książką. Ale no właśnie nie! No tu znowu przez cały czas czytania tego, gdzie brzmiało to w większości dystryktów jak opis dnia jak co dzień, brakowało mi przedstawienia tych dystryktów! Jako czytelnicy, w sumie w czasie całego przejazdu, oprócz dwunastki, czyli domu Katniss i Peety, skupiliśmy się na MAKSYMALNIE dwóch dystryktach. A naprawdę chciałam tego więcej, chociaż doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że dużo osób mogłoby po prostu nudzić czytanie 10 razy o przemówieniach dwójki zwycięzców w jedynie różnych miastach czy bardziej szczegółowe opisy tamtejszej kultury (choć, no dobra, nie mogę pominąć tego, że jak na jeden tom, to o całym Panem i jego polityce rzeczywiście dużo się dowiedzieliśmy. Poważnie). Wiem. Ale, no cóż, to przecież moja recenzja. —    Krótko kończąc. Ostatecznie uważam, że mimo paru, dla mnie, potknięć ze strony autorki i czasami, przyznam, lekkiej monotonii i czystego napięcia, bez żadnej akcji, dla samej NAPRAWDĘ WYJĄTKOWO poruszające duszę historii i Panem, i bohaterów, i tych głównych, i tych mniej ważnych, i dla klimatu, i dla końcowych zwrotów akcji (obiecuję wam, warto na nie czekać!)... Jeżeli ciągle się zastanawiacie, a pierwszy tom albo was zaciekawił, albo pokochaliście go całym sobą, albo po prostu lubicie brutalność, przemoc, konspirację i dużo polityki… To weźcie po prostu już to przeczytajcie, co?

Harry Potter stał sie produktem kultury masowej i jako produkt podlega wszystkim jej oddziaływaniom. Nie wystraczy więc tylko sama ksiązka, która jako źródło przyciaga uwagę, trzeba Harrego otoczyć wszystkimi gadżetami, które są jego udziałem w świecie magii i czarów i przenieść je na rynek realny. Nasza wyobraźnia potrzebuje jednak nie tylko słowa ale i obrazu, naturalnym więc stało się, że po książce następnym krokiem było powstanie filmu będącego wierną adaptacją powieści. Żyjemy więc, choć bez magii, trochę tak, jakbyśmy byli w świecie magii, oto w naszych rękach może znleżć sie prawdziwa różdżka i peleryna niewidka i możemy przejrzeć sie w zwierciadle Ain. Wystarczy mieć żywą i barwną wyobrażnię. Możemu natomiast pojechać w miejsca realne, w których toczy się akcja książki i filmu, co ciekawe możemu realnie spotkać się z głównymi odtwórcami ról w filmie i choć wiemy, że to to tylko kawałek świata fantazji, to już sam fakt, że go dotykamy jest dla nas bardzo ważny. O tym, co dla poznania fenomenu Harrego Pottera ważne, o tej, która Harrego Pottera stworzyła, o wielkim i boagatym świecie magii i czarów opowada ta książka, trochę katalog sklepowy, trochę encyklopedia a tak naprawdę zaproszenie dla wszystkich, którzy chcą pozostać w świecie wyobraźni.

„Tezaurus czyli Skarbiec wiedzy…” to ten typ książki, którą bierzesz z półki niby na chwilę, tylko sprawdzić jedno hasło, a budzisz się po godzinie z palcem w połowie alfabetu i cichą myślą, że chyba wypadałoby jednak kiedyś zrobić reread całego Pottera. To nie jest powieść, przy której goni się fabułę, tylko wielki, niebieski mechanizm porządkowania świata, który nosisz w głowie od lat, ale masz go tam już trochę w strzępach. Lipińska i Polkowski wykonali tu pracę bardziej rzemieślniczą niż widowiskową, za to piekielnie solidną. Ponad tysiąc haseł, ułożonych alfabetycznie, rozbiera na czynniki pierwsze wszystko, co przewinęło się przez karty książek: ludzi, duchy, zwierzęta, rośliny, zaklęcia, artefakty, miejsca, instytucje, a nawet idee i szkolne plotki. Przy każdym haśle jest nie tylko objaśnienie, ale też oryginalna nazwa, etymologia, czasem wymowa, a do tego odsyłacze do konkretnych tomów i stron, także tych spoza głównej serii, jak Baśnie Barda Beedle’a, Quidditch przez wieki czy Fantastyczne zwierzęta. Człowiek nagle widzi, ile w tej serii było gry słowem i jak bardzo przekład nie polegał tylko na „przepisaniu” tekstu, lecz na ciągłym podejmowaniu decyzji. Najmocniejszym elementem jest dla mnie właśnie to, że Tezaurus nie zatrzymuje się na suchym „co to znaczy”, tylko pokazuje, skąd dane słowo się wzięło, jak zostało przełożone i w którym miejscu cyklu pracuje na klimat. Niby drobiazg, ale przy większej liczbie haseł zaczyna się z tego wyłaniać cała logika świata: system nazwisk, żartów językowych, kulturowych odniesień, których przy pierwszej lekturze większość osób nie ma szans wyłapać. Do tego na końcu dostajemy indeks angielskich terminów, kilka wariantów z innych przekładów i rozbudowaną chronologię wydarzeń od założenia Hogwartu aż po finałowy pojedynek. To już bardziej narzędzie niż gadżet, coś, z czym naprawdę wygodnie się pracuje, jeśli ktoś lubi grzebać głębiej. Na poziomie wydania książka jest zrobiona tak, żeby cieszyła oko, nie tylko w zdjęciu na Instagramie. Twarda oprawa, złocenia, jednolita, dobrze przemyślana kolorystyka środka, ilustracje przypominające szkicownik ucznia Hogwartu sprawiają, że to faktycznie wygląda jak księga z biblioteki na trzecim piętrze. Są też drobiazgi, które mogą drażnić: momentami trochę zbyt jasna czcionka haseł, złocenia, które po intensywnym używaniu potrafią się wycierać, brak uzupełnienia o nowsze elementy uniwersum znane z gier czy kolejnych filmów. To nie psuje całości, ale widać, że mamy do czynienia z książką mocno skupioną na tekstowym kanonie, a nie na całym popkulturowym rozwidleniu marki. Jako lektura „od deski do deski” może zmęczyć, bo alfabet nie prowadzi jak narracja, tylko co chwilę przeskakuje z jednej szuflady do drugiej. W swojej naturalnej funkcji, czyli jako słownik, przewodnik i ściąga, sprawdza się jednak znakomicie. Pozwala uporządkować pamięć po latach, wyłapać szczegóły, które umknęły, sprawdzić subtelne różnice między nazwami, a przede wszystkim znów zanurzyć się w tym świecie, ale od strony warsztatowej, nie tylko emocjonalnej. Dla kogoś, kto traktuje Harry’ego Pottera jak ważny kawałek własnego czytelniczego życia, to nie jest tylko „kolejny dodatek”, raczej narzędzie, które domyka kolekcję: obok tomów stoi księga, która te tomy objaśnia, porządkuje i trochę demaskuje. I właśnie w tym jest jej siła.

Bardzo lubię książki Dana Browna i do tej powróciłam po wielu latach. Prawdopodobnie była to pierwsza książka autora, po którą sięgnęłam. I prawdopodobnie za sprawą jej ekranizacji, która może kilka wątków skróciła, ale w zasadzie jest świetna. Jak w każdej innej książce i jak w każdej z Robertem Langdonem, jest tu dużo historii, ale najwięcej spisków, tajemnych stowarzyszeń i dużo szybkiej akcji. Bardzo wciąga, dobrze się ją czyta nawet po latach.

Treść spoko ale porozmawiajmy o tym że wydana jest tragiczne-mnóstwo plan od tuszu, linijek wyglądających jakby jedna była na 11 w wordzie a druga na 12, a tłumaczenie też nie powala momentami np. słowo wpieprzył użyte jako zdenerwował, czyli powinno być wpienił albo coś takiego bo wpieprzył przecież znaczy coś innego.

Nie jest to książka doskonała w formie, ale bohaterami są chłopcy z krwi i kości, którzy musieli wykazać się odwagą w młodzieńczej walce o swoje miasto i kraj. Chłopcy, których autor doskonale znał. Z pewnością w czasie wojny spełniła swoją funkcję, a potem wychowała kolejne pokolenia. Dziś słabo rozumiana przez młodzież. Oby młodzi nigdy nie musieli doświadczyć tego, co było udziałem bohaterów "Kamieni na szaniec".