Paryska tancerka

Książkę pochłonęłam w jeden dzień i to nie dlatego, że była tak cudowna… Po prostu dużo wolnego czasu, zbliżający się termin oddania jej do biblioteki.
Historia Heleny- włoskiej tancerki, która w obliczu wojny postanawia pomóc swoim sąsiadom, którzy są Polakami i przybyli do Francji aby znaleźć tu lepsze życie. Niestety rok 1939 przynosi coś zupełnie innego. Marek chcąc ratować żonę i dwóch synów wpada w ręce Niemców, którzy od razu wyczuwają, że jest Polakiem przez jego akcent i podejrzewają, że jest również Żydem a im się nie wybacza. Tak kończy się życie Marka, Annette chcąc znaleźć ukochanego męża wyrusza w miasto na poszukiwania zostawiając swoich dwóch synków u sąsiadów. Ona również źle kończy, popada w obłęd i trafia do szpitala psychiatrycznego. Dwóch małych chłopców zostaje sierotami pod opieką obcych ludzi. Na szczęście bardzo szybko ich sąsiadka Helena trafia na ich ślad i postanawia zaopiekować się chłopcami. Robi wszystko żeby ocaleli w obliczu wojny. Gotowa jest do największych poświęceń. Zostaje kochanką wpływowego Niemca Helmuta aby być chronioną i ocalić dzieci. Niestety jak to często bywa, kłamstwo ma krótkie nogi i Helmut odkrywa całą prawdę o swojej kochance i jej dzieciach. Postanawia się zemścić. Co czeka piękną Włoszkę i jej dzieci? Czy uda jej się ocalić siebie oraz niczemu winne małe istotki?
Gdy zaczęłam czytać powieść, historia zapowiadała naprawdę dobrą fabułę. Niestety autor nie spełnił moich oczekiwań a wręcz mnie rozczarował. Przedstawił tą historię w bardzo sielankowy sposób. Odkąd główna bohaterka Helena zajęła się chłopcami, wszystko układało się praktycznie idealnie. Nawet jak wpadała w drobne tarapaty to dziwnym zbiegiem okoliczności bardzo szybko z nich wychodziła. Podobnie z przedstawieniem okrucieństwa Niemców. Przecież każdy dobrze wie jak okrutni potrafili być, jak bardzo nienawidzili oszukiwania i kłamców. Sceny opisujące moment odkrycia prawdy przez Helmuta były bardzo wypłaszczone i zbyt lekko przedstawione. Po tym jaką prawdę ukrywała Helena wiadomo, że od razu zostałaby odstrzelona a tu nieee. Helmut postanawia zemścić się na niej w inny sposób- totalna bzdura jak dla mnie. Wiele jest takich momentów, że nie odzwierciedlały one prawdziwych wydarzeń z tamtych lat. Okrucieństwo Niemców zna każdy chociażby z historii w szkole i wie do czego byli zdolni. Tutaj autor bardzo lekko podszedł do tematu.
Jedyne co mnie lekko przekonało do tej powieści, to końcówka powieści. Skomplikowane relacje chłopców z nieznaną rodziną i walka Heleny o dzieci. Wtedy dopiero poczułam jakieś emocje. Czułam ból oraz rozpacz głównej bohaterki. Szkoda, że dopiero na sam koniec autor potrafił wzbudzić we mnie jakieś emocje.

Książkę pochłonęłam w jeden dzień i to nie dlatego, że była tak cudowna… Po prostu dużo wolnego czasu, zbliżający się termin oddania jej do biblioteki.
Historia Heleny- włoskiej tancerki, która w obliczu wojny postanawia pomóc swoim sąsiadom, którzy są Polakami i przybyli do Francji aby znaleźć tu lepsze życie. Niestety rok 1939 przynosi coś zupełnie innego. Marek chcąc...

Sprawozdanie z kilkoma dialogami. Bestseller dla mało wymagających czytelników.

Sprawozdanie z kilkoma dialogami. Bestseller dla mało wymagających czytelników.

Świetna książka oparta na faktach. Z każdą kartką coraz bardziej wciągająca. Polecam

Świetna książka oparta na faktach. Z każdą kartką coraz bardziej wciągająca. Polecam

II wojna światowa Paryż 1939 rok. Nasza bohaterka Helena ,dla dwóch chłopców żydowskiego pochodzenia ,,była gotowa robić wszystko , poświęcając swoje życie i marzenia.

II wojna światowa Paryż 1939 rok. Nasza bohaterka Helena ,dla dwóch chłopców żydowskiego pochodzenia ,,była gotowa robić wszystko , poświęcając swoje życie i marzenia.

𝗪 𝗽𝗮𝗿𝘆𝘀𝗸𝗶𝗺 𝗽𝗶𝗲𝗸𝗹𝗲 – 𝗼𝗽𝗼𝘄𝗶𝗲ść 𝗼 𝗼𝗱𝘄𝗮𝗱𝘇𝗲 𝗶 𝗰𝘇𝘂ł𝗼ś𝗰𝗶.

W literaturze osadzonej w realiach II wojny światowej trudno dziś o głos naprawdę nowy. Przez dekady powstały setki, jeśli nie tysiące książek podejmujących temat tego globalnego konfliktu – zarówno w ujęciu historycznym, jak i beletrystycznym. Mamy pamiętniki, relacje, powieści obyczajowe, reportaże, thrillery wojenne, dzieła oparte na faktach i całkowicie fikcyjne narracje. Literatura Holocaustu – z „Dziennikiem” Anny Frank, „Człowiekiem w poszukiwaniu sensu” Viktora Frankla czy „Medalionami” Zofii Nałkowskiej – ukształtowała naszą zbiorową świadomość. Pisarze z różnych krajów przez lata analizowali rozpad ludzkiego świata, opisując przemoc, opór, kolaborację i ocalenie.

Wydaje się więc, że nie ma już przestrzeni na coś odkrywczego – wszystko zostało powiedziane, każda perspektywa już raz (lub dziesięć razy) opisana. Czy można jeszcze mówić o wojnie bez popadania w banał, bez kopiowania motywów, bez powielania obrazów, które stały się niemal kliszami? Czy literatura wojenna ma dziś coś więcej do zaoferowania niż tylko odtworzenie znanych wzorców w nowym opakowaniu? A jednak Doron Darmon, izraelski autor debiutujący powieścią „Paryska tancerka”, udowadnia, że można mówić o II wojnie światowej inaczej – bardziej intymnie, subtelnie i z perspektywy emocjonalnej, a nie wyłącznie historycznej. Jego powieść unika wielkich słów, nie stawia pomników, nie krzyczy. Zamiast tego proponuje coś o wiele cenniejszego: cichą, osobistą historię, w której to człowiek – nie wojna – jest w centrum opowieści. To literatura małego formatu o wielkiej sile rażenia – kameralna, a jednocześnie uniwersalna.

Nie jest to bowiem powieść wojenna sensu stricto. Darmon nie śledzi frontów, nie rekonstruuje bitew, nie buduje panoramy historycznej. Jego narracja skupia się na codziennym życiu – tym, które toczy się mimo wszystko. Tłem dla fabuły jest Paryż lat 1939–1944: miasto elegancji i kultury, które powoli pogrąża się w mroku niemieckiej okupacji. Ale to tło nie przytłacza – wręcz przeciwnie. Stanowi ramę, w której rozgrywa się historia jednej kobiety i dwójki dzieci, których losy splatają się w sposób przypadkowy, ale ostatecznie – głęboko symboliczny. To właśnie perspektywa jednostki – zwłaszcza kobiety – stanowi o świeżości tej książki. W przeciwieństwie do wielu klasycznych powieści wojennych, skupionych na mężczyznach-żołnierzach, strategiach wojskowych i heroicznych czynach, „Paryska tancerka” eksploruje bohaterstwo codzienne, ciche, niewidzialne. Helena nie walczy z bronią w ręku, nie działa w ruchu oporu, nie ma kontaktów z siatkami wywiadowczymi. A jednak jej decyzje, dokonane w czterech ścianach mieszkania, mają siłę porównywalną z aktem otwartego sprzeciwu.

To nowa definicja heroizmu – nie tyle jako działania spektakularnego, ile jako konsekwentnego, pełnego lęku i poświęcenia trwania przy drugim człowieku. Darmon stawia pytania: co znaczy być bohaterem, gdy nie ma się broni? Czy opieka nad dwójką żydowskich chłopców, kiedy można po prostu odwrócić wzrok, to akt odwagi? Czy miłość, która rodzi się w czasach przemocy, nie jest najsilniejszą formą oporu? W tej perspektywie „Paryska tancerka” przypomina nieco takie dzieła jak „Schindler’s List” czy „Życie jest piękne” – ale tylko powierzchownie. O ile tam emocje są duże i mocno wyeksponowane, Darmon operuje subtelnością. Jego język jest czysty, niemal ascetyczny, a przy tym pełen delikatnych obrazów, które trafiają wprost do serca. Opis ciemności w klatce schodowej kamienicy, ciszy, w której Gabriel przestaje mówić, czy gestu podania chleba – te drobne sceny tworzą narrację bardziej przejmującą niż niejedna scena egzekucji w klasycznych powieściach wojennych.

Dzięki temu autorowi udało się coś niezwykle trudnego: odświeżyć temat, który wydawał się już całkowicie zamknięty. Pokazać, że historia to nie tylko wielkie daty i bitwy, ale przede wszystkim indywidualne dramaty i decyzje. Że wojna nie dzieje się wyłącznie na froncie, ale również – a może przede wszystkim – w domach, w duszach, w codziennych wyborach zwykłych ludzi. Wreszcie, siłą tej książki jest też jej aktualność. W czasach współczesnych konfliktów, kryzysów uchodźczych i narastających napięć społecznych, opowieść o kobiecie, która nie pyta „czy warto”, tylko „czy mogę pomóc”, brzmi wyjątkowo mocno. Darmon nie pisze patetycznych apeli – ale jego powieść jest cichym manifestem humanizmu. Literackim przypomnieniem, że świat można ocalić nie wielkimi gestami, lecz czułością i odpowiedzialnością za drugiego człowieka. To wszystko sprawia, że „Paryska tancerka” zasługuje nie tylko na uwagę czytelników, ale także na miejsce w kanonie nowej literatury wojennej – tej, która już nie tylko opisuje historię, ale pomaga ją zrozumieć przez emocje i relacje międzyludzkie.

Dramat ukryty w kamienicy

Na pierwszy rzut oka Helena Fotticelli to postać dobrze znana z klasycznych narracji – młoda, piękna, pełna pasji kobieta marząca o wielkiej karierze. Jej przeszłość – imigranckie pochodzenie, dzieciństwo w skromnych warunkach, tęsknota za uznaniem – wpisuje się w archetyp bohaterki, która musi pokonać wiele przeszkód, by spełnić swoje ambicje. Ale to tylko pozór. W „Paryskiej tancerce” Doron Darmon demontuje ten schemat, prowadząc Helenę na drogę, która nie ma nic wspólnego z blaskiem sceny, a wszystko – z mrokiem ludzkich wyborów.

Helena rozpoczyna powieść jako kobieta żyjąca marzeniami – jeszcze nie zrealizowanymi, ale wciąż realnymi. Scena jest jej azylem, przestrzenią wolności i ekspresji. To świat względnie bezpieczny – dopóki istnieje, dopóki teatry grają, wojna wydaje się czymś odległym. Kiedy jednak w 1939 roku napięcie w Europie narasta, a teatr przestaje funkcjonować, Helena zostaje zmuszona do przyjęcia pracy tancerki kabaretowej. Nie z pasji, lecz z konieczności. Folies Bergère, choć kultowe i owiane legendą, w powieści Darmona nie błyszczy złotem – to miejsce pełne cieni, dwuznaczności i zagrożeń. Ruchy sceniczne zastępuje taniec przetrwania.

Właśnie wtedy pojawia się drugi wątek powieści – relacja z żydowską rodziną mieszkającą piętro niżej. Początkowo obojętność, potem sąsiedzka uprzejmość, aż w końcu – nieplanowane, a jednak głębokie uczucie odpowiedzialności. Kiedy Marek zostaje zabrany przez policję, a jego żona znika w niewyjaśnionych okolicznościach, Helena musi podjąć decyzję, której skali nie sposób przecenić: czy ryzykować wszystko, by ukryć dwójkę cudzych dzieci? Ta decyzja jest punktem zwrotnym – zarówno fabularnym, jak i psychologicznym. Helena, która dotąd skupiała się głównie na sobie, staje się kimś zupełnie innym: matką zastępczą, obrończynią, kobietą walczącą o przetrwanie nie tylko swoje, lecz przede wszystkim – tych, którzy nie potrafią się bronić. Darmon nie przedstawia tej przemiany jako romantycznego uniesienia. Wręcz przeciwnie – pokazuje jej ciężar, ambiwalencję, strach. Helena nie staje się heroiną w jednej chwili. Raczej: uczy się nią być dzień po dniu, ukrywając chłopców, zdobywając jedzenie, fałszując dokumenty, ucząc ich nowych imion, nowych reguł – i nowego milczenia.

Kamienica, w której toczy się znaczna część akcji, to mikrokosmos – miejsce duszne, pełne podsłuchujących sąsiadów, szmerów zza ścian, kroków na schodach, które mogą zwiastować zarówno listonosza, jak i gestapo. To przestrzeń zamknięta, ale napięta do granic. Darmon mistrzowsko buduje tu dramaturgię: nie potrzebuje scen zbiorowych ani brutalnych obrazów wojny – wystarczy jeden dźwięk za drzwiami, jedno pytanie od sąsiadki, jedna chwila nieuwagi. Relacja Heleny z chłopcami – Éliem i Gabrielem – nie jest łatwa. To dzieci po traumie, nieufne, zamknięte. Gabriel przestaje mówić, Élie reaguje agresją. Helena nie ma dziecięcej intuicji ani doświadczenia – popełnia błędy, traci cierpliwość, wątpi. A jednak trwa. Jej miłość nie jest czuła, słodka, instynktowna. To miłość wyboru. Miłość, która się rodzi w bólu i odpowiedzialności. Darmon unika sentymentalizmu – to nie matka Polka w wersji francuskiej, ale kobieta rozdarta między lękiem o własne życie a niezdolnością do obojętności.

Symboliczne znaczenie ma również praca Heleny w kabarecie. W czasie gdy ukrywa dzieci, wciąż musi występować – tańczyć, malować usta na czerwono, uśmiechać się. Te dwie role – sceniczną i matczyną – stale się ze sobą ścierają. Taniec staje się maską, która pozwala jej przetrwać, ale też cieniem, pod którym chowa swoje prawdziwe ja. Darmon subtelnie pokazuje, jak ciało Heleny – to samo, które wcześniej służyło do wyrażania sztuki – staje się narzędziem walki, przetrwania i oporu. Bo w czasie wojny każda kobieta nosi swoją broń w sobie – nawet jeśli nie ma jej w ręku.

Kulminacyjne momenty powieści są emocjonalnie duszące, ale oszczędne w środkach. Darmon nie potrzebuje dramatycznych kulis – dramat dzieje się w spojrzeniu dziecka, które zbyt długo siedzi w szafie; w nocy, gdy nie można kaszlnąć; w kartce, którą Helena musi sfałszować, żeby Gabriel mógł iść do lekarza. To wojna widziana przez pryzmat klamki, poduszki i ciszy – a przez to właśnie jeszcze bardziej dojmująca. W miarę upływu czasu rośnie również relacja emocjonalna. Helena nie tylko chroni chłopców – zaczyna ich kochać. Nie tak, jak matka kocha synów. Inaczej. Cierpliwie, cicho, z poczuciem, że kiedyś odejdą – bo będą musieli. I właśnie ta świadomość przemijalności dodaje jej miłości głębi. Czy Helena ich uratuje? Czy sama przetrwa? Darmon trzyma czytelnika w niepewności do końca – i nie chodzi tu tylko o wydarzenia, ale też o pytanie najważniejsze: czy w człowieku naprawdę może przetrwać dobro, kiedy cały świat wali się w ruinę?

Portret psychologiczny bohaterów

Helena.

Postać Heleny Fotticelli to bez wątpienia najjaśniejszy punkt powieści Dorona Darmona. Choć na tle historycznych zawirowań łatwo byłoby uczynić ją jednowymiarową ikoną poświęcenia i odwagi, autor idzie w zupełnie innym kierunku – konstruuje bohaterkę złożoną, pełnokrwistą, ludzką w każdym calu. Helena nie jest ani świętą, ani rewolucjonistką. Jest kobietą – młodą, doświadczającą przemian, zagubioną, a jednak wewnętrznie silną. I właśnie ta ludzka niedoskonałość staje się fundamentem jej autentyczności.

Helena z początku wydaje się wręcz typową bohaterką romantyczną: marzycielką, artystką, kobietą żyjącą emocjami. Jej świat to scena – metaforyczna i dosłowna. Teatr, kabaret, światła, taniec – wszystko to kształtuje jej tożsamość. Przed wojną może sobie pozwolić na życie niespełnione, ale pełne nadziei. Jej życie nie jest łatwe, ale wciąż osadzone w rytmie dnia codziennego, gdzie troski mają granice, a strach – imię konkretnego niepokoju. Wojna jednak zmienia nie tylko realia – zmienia ludzi. Dla Heleny wojna oznacza konieczność rezygnacji z marzeń, ale też konfrontację z własnym sumieniem. Początkowo reaguje jak wielu – strachem, wycofaniem, unikaniem. To nie rewolucjonistka, która z dnia na dzień staje się konspiratorką. To kobieta, która wchodzi w nową rolę nie przez deklaracje, lecz przez codzienne decyzje – często pozornie drobne, zawsze trudne.

Jej przemiana nie następuje w jednym momencie. To proces pełen emocjonalnych meandrów. Helena długo się waha, nie wie, jak postąpić, często działa impulsywnie lub zbyt późno. Popełnia błędy – czasem z lęku, czasem z niewiedzy. I właśnie te błędy czynią ją prawdziwą. Nie jest zbudowana z wielkich słów – raczej z cichych gestów, z codziennego trwania mimo strachu, z bycia „tam”, kiedy trzeba. Darmon pozwala czytelnikowi śledzić ten proces z bliska – nie poprzez deklaracje, ale poprzez drobne, pozornie nieznaczące decyzje. To właśnie one – schowanie dzieci w szafie, kłamstwo dla sąsiadki, nocne szycie fałszywych dokumentów – są prawdziwym aktem odwagi. Odwagi kobiecej, cichej, często niezauważanej przez historię. Co ważne, autor nie idealizuje Heleny. Jej emocjonalne spektrum jest szerokie i bardzo wiarygodne: od frustracji po niecierpliwość, od zmęczenia po bunt, od lęku po gniew. Czasem Helena ma ochotę wszystko rzucić, czasem się myli, czasem krzyczy, czasem płacze w samotności. Ale nigdy nie traci człowieczeństwa. Jej siła nie bierze się z braku lęku, lecz z działania pomimo niego.

Helena nie działa sama – cały czas mierzy się z ludźmi, którzy wokół niej funkcjonują: sąsiadami, przełożonymi w kabarecie, ludźmi na ulicy, urzędnikami, żandarmami. Każde z tych spotkań zmusza ją do podejmowania decyzji – czasem kompromisowych, czasem ryzykownych. W tym sensie staje się reprezentantką tych wszystkich kobiet, które podczas II wojny światowej nie nosiły mundurów, ale walczyły – o przetrwanie swoje i innych. Nie sposób nie zauważyć także ewolucji języka, którym Helena zaczyna się posługiwać – zarówno wewnętrznie, jak i w rozmowach z chłopcami. Jej mowa staje się bardziej konkretna, czasem szorstka, mniej artystyczna. Jakby w miarę trwania wojny artystka stawała się matką, a kobieta – wojowniczką. Jest to ewolucja subtelna, ale znakomicie poprowadzona – widać ją choćby w monologach wewnętrznych czy listach, które Helena zostawia w ukryciu. W tle jej osobistej opowieści znajduje się także opowieść zbiorowa – o kobietach wojny. Darmon poprzez Helenę oddaje hołd tym, które nigdy nie trafiły na karty historii, a mimo to każdego dnia podejmowały decyzje o życiu i śmierci. Helena nie jest jednostką wybraną przez los – jest „jedną z wielu”, a właśnie to czyni ją uniwersalną. Czytelnik nie podziwia jej z dystansu – utożsamia się z nią, przeżywa, bo rozumie jej dylematy.

Wreszcie, warto podkreślić, że Helena to także kobieta zmysłowa, cielesna – nie tylko duchowa matka. Jej ciało – często ukrywane, kamuflowane, wykorzystywane – jest także narzędziem oporu. W kabarecie używa go, by przetrwać. W codzienności – by ukrywać, bronić, chronić. Jej relacja z własnym ciałem ulega radykalnej przemianie – od obiektu poświęconego sztuce, przez narzędzie przetrwania, aż po medium miłości i cierpienia. To jedna z najmocniejszych, choć nieoczywistych linii tematycznych książki. Helena Fotticelli to bez wątpienia jedna z najciekawszych kobiecych bohaterek współczesnej prozy wojennej – nie przez heroiczne gesty, ale przez pełną emocji, prawdziwą i skomplikowaną obecność. To kobieta z krwi i kości. Kobieta, którą się pamięta.

Marek, Anette i dzieci

Postaci Marka i Anette, choć obecne na kartach powieści przez stosunkowo krótki czas, odgrywają ogromną rolę emocjonalną i symboliczną. W tej kameralnej, intymnej narracji, gdzie dramat toczy się często w obrębie jednej kamienicy, są reprezentantami tysięcy rodzin, które padły ofiarą systemowego zła w czasie II wojny światowej. Darmon z niezwykłą subtelnością zarysowuje ich sylwetki, pokazując nie tylko tragedię rodziny, ale też głęboko ludzkie oblicze tych, którzy do końca wierzyli w racjonalność świata, który przestał istnieć. Marek – ojciec rodziny – to postać wyciszona, godna, zanurzona w codziennej rutynie, która z dnia na dzień przestaje dawać poczucie bezpieczeństwa. Jest przedstawicielem klasy średniej – lekarzem, człowiekiem zaufania publicznego, który do końca wierzy, że jego pozycja społeczna i zawodowa zapewni rodzinie bezpieczeństwo. Ta wiara zostaje brutalnie skonfrontowana z rzeczywistością – Marek zostaje aresztowany przy swoim biurku, na oczach dzieci, w sposób urągający wszelkim pojęciom sprawiedliwości i godności. Darmon nie epatuje przemocą – ale właśnie ta oszczędność opisu czyni scenę zatrzymania Marka jeszcze bardziej przejmującą.

Anette, żona Marka, znika w równie tajemniczy i bolesny sposób. Jej nagła nieobecność jest jednym z najbardziej dramatycznych punktów zwrotnych w fabule – Helena i dzieci nie wiedzą, co się z nią stało. Czy została aresztowana? Czy uciekła? Czy nie żyje? Ta niepewność – zawieszona między nadzieją a rozpaczą – to emocjonalny krajobraz, w którym funkcjonują postacie. Zniknięcie Anette nie tylko zostawia chłopców bez opieki, ale też symbolizuje destrukcję rodzinnej normalności – tego, co było „przedtem”. Darmon wykorzystuje Marka i Anette nie tylko jako postacie dramatyczne, ale jako nosicieli pamięci – ich krótka obecność zostawia ślad w Helenie, w dzieciach, w kamienicy. To pamięć o „zwykłych ludziach”, którzy z dnia na dzień stali się ofiarami – nie za sprawą swoich czynów, lecz tożsamości, jakiej nie mogli porzucić.

Najbardziej przejmującym aspektem powieści są jednak postacie dwóch chłopców: Gabriela i Éliego. Darmon nie ucieka od trudnych tematów dzieciństwa zniszczonego przez wojnę, ale nie czyni z nich jedynie ofiar. Tworzy postacie, które – mimo wieku – mają bogaty świat wewnętrzny, odmienne strategie radzenia sobie z traumą, własny język przeżywania straty. Gabriel, młodszy z braci, jest uosobieniem lęku, regresji, instynktownego wycofania się. Przestaje mówić – nie dlatego, że nie może, lecz dlatego, że świat, w którym żyje, przestał być komunikowalny. Cisza Gabriela to forma obrony, ale też symbol – utraty głosu, jakiej doświadczają dzieci w czasach wojny. Darmon nie opisuje jego traumy wprost – oddaje ją przez gesty, spojrzenia, milczenie, które rozsadza kolejne sceny. Helena, choć stara się do niego dotrzeć, często bezsilnie rozkłada ręce – i ta bezsilność dorosłego wobec dziecięcego cierpienia to jeden z najmocniejszych elementów emocjonalnych powieści. Élie, starszy z braci, przejmuje rolę opiekuna – co jest jednocześnie heroicznym gestem i tragicznym ciężarem. To dziecko, które musi dorosnąć zbyt szybko, a jego dorosłość nie polega na sile fizycznej czy zaradności, lecz na odpowiedzialności emocjonalnej. Élie jest tym, który kłamie sąsiadom, ukrywa młodszego brata, wie, kiedy się nie odzywać. Ale to również dziecko, które nocami płacze, które czasem pozwala sobie na wybuch gniewu, które chce – po prostu – żeby mama wróciła.

Ich obecność w życiu Heleny przekształca całą strukturę powieści – książka, która zaczyna się jako opowieść o samotnej kobiecie, staje się historią prowizorycznej rodziny, tworzonej na przekór historii. Helena, Gabriel i Élie – to trójka, którą łączy coś więcej niż przetrwanie. Łączy ich wspólne milczenie, wspólne noce spędzone w ukryciu, wspólna walka o resztki dzieciństwa i człowieczeństwa.

Dzieci w „Paryskiej tancerce” nie są jedynie biernymi ofiarami historii – ich obecność to także wyraz nadziei, choć podszytej ogromnym bólem. Gabriel i Élie uosabiają to, co wojna niszczy najpierw – niewinność, naiwność, dziecięce poczucie bezpieczeństwa. Ale jednocześnie są siłą, która pozwala Helenie przetrwać. Jej opieka nad nimi staje się aktem sprzeciwu – nie tyle politycznego, co egzystencjalnego. W świecie, gdzie każdy myśli tylko o sobie, ona myśli o innych. W świecie, gdzie dzieci są zbędnym balastem – ona czyni z nich sens istnienia. Darmon nie popada w patos – dzieci są prawdziwe, ze swoimi lękami, czasem niechęcią do Heleny, zazdrością, pytań, których nie powinny zadawać. Ich dramat nie jest przedstawiony jako abstrakcyjna tragedia, ale jako konkretna codzienność: brak ciepłego mleka, strach przed hałasem na klatce schodowej, konieczność zmiany imienia. Każdy z tych elementów układa się w przejmującą mozaikę losu, którego nikt nie wybiera, a który trzeba przeżyć.

Postaci drugoplanowe

Choć opowieść Dorona Darmona koncentruje się na Helenie Fotticelli i dwójce żydowskich dzieci, których los staje się jej własnym, to właśnie postaci drugoplanowe dopełniają obraz powieści, nadając jej głębi i zakorzeniając ją mocno w społecznej rzeczywistości okupowanego Paryża. To dzięki nim historia zyskuje puls miasta – jego dźwięki, obawy, milczenia, sprzeciwy i codzienne kompromisy. Darmon z niezwykłą dbałością i empatią tworzy tych „innych”, pokazując, że nie istnieje jedna wersja bohaterstwa czy jedna definicja strachu.

Właścicielka kamienicy, Madame Lefèvre, to kobieta należąca do świata, który – choć jeszcze stoi – już się kruszy. W starszej, surowej kobiecie mieszają się lęk i przywiązanie do porządku z intuicyjnym poczuciem sprawiedliwości. W pierwszych rozdziałach wydaje się jedynie niechętną obserwatorką, przedstawicielką mieszczańskiego konserwatyzmu, dla której największą wartością jest punktualne opłacenie czynszu. Jednak z czasem, bez słów i bez deklaracji, okazuje się, że jej obecność jest czymś więcej – że to milczenie, rezygnacja z donosów, odwracanie wzroku w odpowiednim momencie, mogą być formą cichego, osobistego oporu. W czasach, gdy każda decyzja pociąga za sobą ryzyko, nawet brak działania może być moralnym wyborem. Równie poruszająco ukazany jest świat kabaretu Folies Bergère – nie jako miejsce występów i tanecznej lekkości, ale jako mikrokosmos okupacyjnych dramatów kobiet. Tancerki z nocnego klubu to postaci, które rzadko pojawiają się na pierwszym planie powieści wojennych, a jednak w Paryskiej tancerce są przedstawione z wyjątkową czułością i uważnością. To kobiety twarde i kruche zarazem, zmuszone do balansowania na granicy między bezpieczeństwem a utratą godności. Każda z nich żyje z dnia na dzień, świadoma, że ich ciała stały się walutą, a taniec – formą negocjacji z rzeczywistością. Darmon nie upraszcza ich historii, nie moralizuje – pozwala im istnieć na swoich warunkach, pełnych sprzeczności i trudnych wyborów.

Na szczególną uwagę zasługuje także postać niemieckiego oficera, który pojawia się w życiu Heleny na krótko, ale pozostawia ślad nie tylko w fabule, ale i w emocjonalnej temperaturze powieści. Nie jest on uosobieniem zła w jego najczystszej postaci – raczej reprezentuje tę niepokojącą przestrzeń moralnej ambiwalencji. W jego postaci odbijają się pytania, których nie sposób rozwiązać prostą oceną: czy można być „dobrym człowiekiem” w służbie złemu systemowi? Czy życzliwość okupanta cokolwiek znaczy, skoro jego mundur wciąż symbolizuje terror? Darmon celowo unika jednoznacznych odpowiedzi. Pozostawia czytelnika z niepokojem – i może właśnie ten niepokój jest najuczciwszym sposobem przedstawienia złożoności ludzkich postaw w czasie wojny. Wszystkie te postaci drugoplanowe – Madame Lefèvre, tancerki, oficer, ale i inni: sąsiad milczący zza ściany, nieznajoma kobieta na ulicy, przygodny informator – tworzą siatkę napięć i relacji, dzięki której powieść nie jest tylko opowieścią o Helenie, ale staje się opowieścią o całym Paryżu. Nie tym monumentalnym, znanym z przewodników i pocztówek, ale tym prawdziwym – podzielonym, zastraszonym, udręczonym, i jednocześnie cichym bohaterem wielu istnień.

Paryż pod okupacją

Paryż, zazwyczaj ukazywany w literaturze jako miejsce romantyzmu, swobody twórczej i cywilizacyjnej dumy, w powieści Dorona Darmona przyjmuje twarz zupełnie inną – mroczną, osaczoną, wyciszoną przez grozę i codzienny lęk. Nie jest to jednak obraz epicki ani monumentalny. Darmon nie prowadzi czytelnika przez wielkie wydarzenia polityczne czy przełomowe momenty kampanii wojennych – jego Paryż to miasto widziane oczami zwykłych ludzi, którzy każdego dnia muszą nauczyć się nowych reguł przetrwania. To przestrzeń pełna napięcia i nieufności, gdzie znane ulice nagle przestają być bezpieczne, a znajome twarze mogą stać się zagrożeniem. Autor z niezwykłą dbałością o szczegóły rekonstruuje realia życia codziennego w okupowanym mieście. Godziny policyjne, przymusowe zaciemnienia, przeszukania i kontrole dokumentów – wszystko to zostaje oddane nie jako tło, ale jako realna siła kształtująca codzienne decyzje bohaterów. Na ulicach Paryża czai się cisza, która więcej mówi o zagrożeniu niż krzyk; drzwi zamykane są szybciej, spojrzenia rzucane ostrożniej, a rozmowy przerywane półsłówkami, które mają znaczyć więcej niż całe zdania. Strach nie przychodzi nagle – jest obecny stale, cichy, powolny, jakby przesiąkał mury kamienic i wnikał w ludzką skórę.

Szczególne miejsce w tej codzienności zajmuje przestrzeń kultury, tak ważna dla głównej bohaterki – Heleny. Jako aktorka i tancerka, obserwuje, jak miasto powoli traci głos. Teatry zamykają się jedne po drugich. Artyści znikają – jedni emigrują, inni zapadają się pod ziemię, niektórzy zostają aresztowani, czasem bez wyjaśnień. Scena przestaje być miejscem dla wolności słowa – staje się narzędziem propagandy albo całkowicie milknie. Helena, zmuszona do pracy w klubie nocnym Folies Bergère, doświadcza tej przemiany bezpośrednio – musi odnaleźć siebie w nowej, zdegradowanej roli, gdzie sztuka przestaje być wyrazem ducha, a staje się pustą dekoracją, maską utrzymywaną dla rozrywki tych, którzy jeszcze mogą sobie na nią pozwolić. Folies Bergère w powieści symbolizuje nie tylko upadek ideałów artystycznych, ale i konieczność kompromisu w obliczu zagrożenia. To przestrzeń, gdzie udaje się życie – za cenę godności. Światła reflektorów mają przykryć ciemność za drzwiami. Publiczność – zarówno francuska, jak i niemiecka – oczekuje zapomnienia, oderwania, złudzenia, że wojna nie dotyka ich wnętrz. Dla Heleny i innych kobiet pracujących w kabarecie, scena staje się klatką o złotych poręczach. Trzeba się uśmiechać, gdy serce bije ze strachu. Trzeba tańczyć, gdy gdzieś niedaleko płoną mieszkania sąsiadów.

Darmon równie sugestywnie ukazuje los paryskich Żydów – nie przez pryzmat dramatycznych opisów przemocy, lecz przez pełne napięcia momenty: niespodziewaną nieobecność, ciche zniknięcie, ukradkowe spojrzenia. Zakaz korzystania z transportu publicznego, obowiązek noszenia żółtej gwiazdy Dawida, godziny wyłącznie dla Żydów w sklepach czy aptekach – to wszystko pojawia się w tle, ale odbija się z ogromną siłą w psychice bohaterów. W jednej ze scen Helena spogląda na matkę z dzieckiem, które prowadzone jest przez policję – nie zna ich, nie wie, co się wydarzy, ale sam obraz tej chwili wystarcza, by zrozumieć grozę sytuacji. Darmon nie musi epatować przemocą, by zbudować atmosferę narastającego terroru.

Tło historyczne nie stanowi jedynie dekoracji – staje się czynnikiem aktywnie zmieniającym ludzi. Paryż okupowany to miejsce, w którym moralność zostaje wystawiona na próbę, a codzienne wybory – często z pozoru banalne – urastają do rangi dramatycznych decyzji. Czy podać rękę sąsiadowi? Czy odezwać się do niemieckiego patrolu? Czy wpuścić kogoś do mieszkania? Czy zignorować płacz za ścianą? Darmon każe czytelnikowi zadawać sobie te pytania razem z bohaterami, nie oferując łatwych odpowiedzi. Paryż przedstawiony w Paryskiej tancerce to miasto milczenia – gdzie nawet dźwięk butów na bruku wydaje się za głośny. Miasto, które w dzień udaje normalność, a nocą staje się przestrzenią ukrytych dramatów, dramatów często tak cichych, że tylko literatura może je ocalić od zapomnienia. Dzięki drobiazgowemu, ale nieprzesadnemu przedstawieniu realiów, powieść Darmona staje się nie tylko emocjonalną opowieścią o jednostkach, ale też literackim pomnikiem dla tych wszystkich chwil, które nie trafiły do oficjalnych kronik – a które w istocie stanowiły serce historii.

Styl i narracja

Styl Dorona Darmona w Paryskiej tancerce to jedno z najmocniejszych ogniw tej powieści – i zarazem jeden z jej najbardziej charakterystycznych elementów. To proza przemyślana, oszczędna, niemal minimalistyczna w formie, lecz niezwykle gęsta emocjonalnie. Darmon nie ucieka się do językowych fajerwerków, nie szuka taniego wzruszenia. Zamiast tego konstruuje zdania krótkie, celne, często zbudowane wokół jednego obrazu, jednej emocji, jednego szczegółu. Taki styl sprawia, że lektura staje się intymnym doświadczeniem – jakby czytelnik nie czytał powieści, ale wsłuchiwał się w głos wewnętrzny bohaterki.

Nie ma tu miejsca na barokowy przepych. Nie znajdziemy długich, rozbudowanych opisów paryskich ulic, dramatycznych tyrad ani przesadnych figur stylistycznych. Darmon buduje napięcie i klimat poprzez detal – szept, światło padające przez okno, dźwięk kroków na schodach, smak gorącej herbaty pita w ciszy po przeszukaniu. To właśnie te drobne elementy, precyzyjnie dobrane i osadzone w kontekście fabularnym, sprawiają, że emocje są odczuwalne z niemal fizyczną intensywnością. Czytelnik nie potrzebuje opisu łez, by poczuć smutek – wystarczy mu jedno zdanie o pustym krześle przy stole. Narracja prowadzona jest w trzeciej osobie, jednak z wyraźnym zogniskowaniem na Helenie. Dzięki tej konstrukcji czytelnik może zbliżyć się do bohaterki niemal tak, jakby śledził jej osobisty dziennik. Darmon pozwala zaglądać w jej myśli, wątpliwości, wspomnienia, a jednocześnie zachowuje pewien dystans, który chroni przed zbytnią jednoznacznością. To balans trudny do osiągnięcia – ale w tej powieści udaje się go utrzymać przez całą narrację. Niektóre sceny, szczególnie te najbardziej dramatyczne, są wręcz ascetyczne – przez co ich emocjonalna siła staje się jeszcze większa. Jakby autor wierzył, że mniej znaczy więcej – i że prawdziwy dramat kryje się nie w słowach, lecz w ich niedopowiedzeniu.

Narracja urozmaicana jest również poprzez delikatnie wprowadzone retrospekcje. Wspomnienia Heleny z dzieciństwa, obrazy z czasów młodości w teatrze, urywki rozmów z matką czy dawno zmarłym ojcem – wszystko to nie tylko pogłębia portret psychologiczny bohaterki, ale też nadaje powieści szczególnego rytmu. Przeszłość i teraźniejszość przenikają się w sposób naturalny, jak to bywa w myśleniu człowieka – jedno zdarzenie, jeden gest, jedno słowo potrafią przywołać całą lawinę skojarzeń i emocji. To sprawia, że fabuła nie toczy się liniowo – choć zachowuje spójność – lecz rozwija się jak wielowarstwowy gobelin, gdzie każda nić, choć z pozoru niewidoczna, ma swoje znaczenie. Język powieści cechuje również umiejętność budowania napięcia poprzez ciszę i spowolnienie. Darmon świadomie rezygnuje z dramatycznych zwrotów akcji czy efektownych scen – jego napięcie rodzi się w codzienności. Z pozoru banalne chwile – jak chwyt za klamkę, milczenie sąsiada, zapach chleba o poranku – potrafią wywołać większe emocje niż najbardziej dramatyczna scena deportacji. Taka narracja zmusza do uważności, ale też wynagradza ją głębokim przeżyciem literackim.

Warto również zwrócić uwagę na sposób, w jaki autor operuje dialogiem. Rozmowy między bohaterami są oszczędne, często przerywane, pełne niedomówień. Nie wynika to z braku stylizacji, ale z realizmu psychologicznego – w czasie wojny ludzie rzadko mówią wszystko. Czasem boją się słów, czasem nie potrafią ich znaleźć. Dialogi w Paryskiej tancerce są więc nie tylko środkiem przekazu informacji, ale też lustrem relacji, stanu ducha, napięcia i lęku. Styl Darmona to również styl pozbawiony patosu – co jest ogromną zaletą w literaturze o tematyce wojennej. Autor nie idealizuje swoich bohaterów, nie moralizuje, nie narzuca ocen. Zamiast tego pozwala faktom i emocjom mówić same za siebie. To czytelnik decyduje, czy dane zachowanie było heroiczne, czy może wynikało ze strachu. Czy dana decyzja była słuszna, czy tylko możliwa w tamtej chwili. Takie podejście buduje zaufanie do narratora – i sprawia, że historia Heleny Fotticelli pozostaje z czytelnikiem jeszcze długo po zakończeniu lektury.

Tematy i motywy

Motywy i tematy obecne w powieści Paryska tancerka Dorona Darmona nie tylko napędzają narrację, ale też stanowią o jej głębi i emocjonalnym rezonansie. Choć osadzona w czasie II wojny światowej, książka nie opowiada jedynie o historii – sięga znacznie dalej, w głąb człowieczeństwa. Najważniejsze motywy obracają się wokół macierzyństwa, tożsamości i cielesności – jednak autor daleki jest od jednoznacznych interpretacji. Zamiast tego prezentuje bohaterów w procesie, w stanie nieustannego stawania się, gdzie decyzje i emocje nie są nigdy czarno-białe. Jednym z najbardziej wyrazistych i poruszających tematów powieści jest macierzyństwo – rozumiane nie jako biologiczna rola, lecz jako akt odwagi, oddania i odpowiedzialności. Helena Fotticelli, młoda kobieta bez dzieci, bez doświadczenia rodzicielskiego, zostaje postawiona przed dramatycznym wyborem: czy zaopiekować się osieroconymi chłopcami, ryzykując własne życie, czy wycofać się, jak wielu przed nią? Jej decyzja nie przychodzi od razu – to nie jednorazowy gest heroizmu, lecz powolny, trudny proces. Macierzyństwo w tej opowieści nie jest ani łatwe, ani romantyczne. Helena uczy się go poprzez błędy, strach, wyczerpanie, a także bezwarunkową miłość. Codzienne karmienie, ukrywanie, uspokajanie nocnych koszmarów dzieci – to wszystko staje się dla niej nowym rytuałem, redefiniującym jej tożsamość. Darmon pokazuje, że macierzyństwo to nie tylko instynkt, ale też wybór – akt głęboko moralny, osadzony w realiach ekstremalnych, które nie pozwalają na komfort ani jednoznaczność. Właśnie ta „przybrana” forma macierzyństwa czyni z Heleny postać pełnokrwistą, skomplikowaną, głęboko ludzką.

Kolejnym, silnie zaznaczonym wątkiem jest tożsamość – zarówno w wymiarze społecznym, jak i osobistym. W czasach wojny, kiedy tożsamość narodowa, etniczna czy religijna staje się sprawą życia i śmierci, każdy musi zadać sobie pytanie: kim jestem i jak mogę to ukryć? Dla żydowskich bohaterów – Marka, Anette, a przede wszystkim ich dzieci – tożsamość jest czymś, co trzeba maskować, czymś, co staje się zagrożeniem. Zmienianie nazwisk, tworzenie nowych dokumentów, zapominanie języka czy kultury – to wszystko elementy nieustannej gry o przetrwanie. Ale także Helena przechodzi proces głębokiej transformacji. Z aktorki, kobiety sceny, osoby związanej z estetyką i ekspresją, staje się opiekunką, kobietą w ukryciu, funkcjonującą w cieniu i milczeniu. Zmiana tożsamości nie oznacza tu zdrady czy zaniechania – przeciwnie, staje się aktem głęboko świadomego zaangażowania w życie innych. Jej nowe „ja” jest bardziej prawdziwe niż to sceniczne, teatralne. Ta wielowarstwowa refleksja nad tym, kim jesteśmy, kiedy musimy zrzucić wszystkie etykiety, czyni z powieści Darmona książkę wyjątkowo aktualną – także we współczesnym świecie, pełnym kryzysów tożsamościowych i przymusowych migracji. Istotnym, choć subtelnie prowadzonym motywem jest również ciało – jako przestrzeń przetrwania, jako pole kompromisu i jako ostatnia linia obrony godności. Taniec Heleny w Folies Bergère to nie tylko element fabularny, ale przede wszystkim symboliczny. Jej ciało, które niegdyś służyło sztuce, staje się środkiem zarobku, koniecznością. Darmon unika jednak erotyzacji tej przestrzeni – taniec nie jest tu atrakcyjny ani wyzwalający. Jest raczej ciężarem, obowiązkiem, sposobem przetrwania w świecie, w którym kobieta samotna i bez środków do życia nie ma wielu opcji. Autor nie moralizuje, nie ocenia – pokazuje wybory, które są dalekie od ideału, ale osadzone w brutalnych realiach. Ciało Heleny jest zmęczone, schorowane, zranione – i przez to staje się jeszcze bardziej ludzkie. Jednocześnie to właśnie dzięki cielesnej obecności przy dzieciach – przytuleniu Gabriela, czesaniu włosów Éliego, szykowaniu jedzenia – Helena odzyskuje sens i siłę. Ciało staje się więc nie tylko narzędziem przetrwania, ale także językiem opieki i miłości.

Darmon bardzo subtelnie splata te motywy ze sobą, tworząc wielowymiarową, wielopoziomową opowieść. Motyw macierzyństwa łączy się z tożsamością – bo bycie matką w tej książce oznacza rezygnację z dotychczasowego „ja”. Motyw ciała wiąże się z oboma pozostałymi – bo opieka nad dziećmi i przetrwanie wymagają fizycznej obecności, siły, ale też narażenia się na przemoc, głód, chorobę. Wszystkie te elementy składają się na powieść głęboko humanistyczną, która stawia pytania o sens miłości, odpowiedzialności i odwagi w świecie, który chce te wartości zniszczyć. Warto również zauważyć, że Darmon nie proponuje łatwych odpowiedzi. Jego motywy nie prowadzą do zamkniętych konkluzji – raczej otwierają pole do refleksji, zmuszają czytelnika do zatrzymania się, zadania sobie pytań. Paryska tancerka to książka, która mówi o przetrwaniu, ale nie w sensie czysto fizycznym. To opowieść o przetrwaniu tożsamości, godności, człowieczeństwa – dzięki bliskości, trosce, i temu, co najtrudniejsze: decyzjom podejmowanym wbrew instynktowi samozachowawczemu. To właśnie dzięki tej głębi tematycznej powieść Darmona tak mocno zapada w pamięć i zostaje w sercu jeszcze długo po przewróceniu ostatniej strony.

„Paryska tancerka” Dorona Darmona spotkała się z bardzo ciepłym odbiorem zarówno ze strony krytyków literackich, jak i szerokiego grona czytelników. Już od momentu premiery powieść zyskała reputację dzieła wyjątkowego – świeżego w podejściu do tematu II wojny światowej, a zarazem głęboko poruszającego i pełnego niuansów psychologicznych. Krytycy podkreślali, że Darmon potrafi unikać banałów i schematów, które niestety często towarzyszą literaturze wojennej, i zamiast tego oferuje czytelnikowi subtelną, ale niezwykle sugestywną opowieść o człowieczeństwie w warunkach ekstremalnego zagrożenia. Język powieści, prosty, lecz poetycki, był często chwalony za swoją precyzję i umiejętność wywołania silnych emocji bez popadania w patos czy przesadę. Taki styl sprawia, że lektura staje się intymnym doświadczeniem, niemalże zaproszeniem do przeżywania losów bohaterów razem z nimi. Nie bez znaczenia dla pozytywnego odbioru była także psychologiczna wiarygodność postaci, zwłaszcza głównej bohaterki Heleny, której przemiana i wewnętrzne rozterki nadają powieści głęboki, uniwersalny wymiar.

Powieść zdobyła uznanie na arenie międzynarodowej – była nominowana do prestiżowych nagród literackich zarówno w Izraelu, skąd pochodzi autor, jak i we Francji, kraju, w którym osadzona jest akcja. To dowód na to, że „Paryska tancerka” potrafi przemówić do różnych czytelników, przekraczając granice kulturowe i językowe. W Polsce książka została bardzo ciepło przyjęta i wyróżniona przez magazyn „Książki” jako jedna z najlepszych premier literackich roku 2024. Czytelnicy docenili przede wszystkim autentyczność emocji oraz fakt, że historia, choć osadzona w przeszłości, niesie ze sobą bardzo aktualne przesłanie. W obliczu współczesnych kryzysów humanitarnych, masowych migracji i konfliktów zbrojnych, pytania o to, co znaczy być człowiekiem, o odwagę, odpowiedzialność i miłość pozostają niezwykle ważne.

„Paryska tancerka” staje się zatem nie tylko literackim świadectwem czasów wojny, ale też uniwersalnym apelem o empatię i zrozumienie dla ludzkiego losu, zwłaszcza w momentach próby. Ta powieść pokazuje, że nawet w najtrudniejszych warunkach człowiek może odnaleźć w sobie siłę do opieki, poświęcenia i nieustannej walki o godność. To przesłanie czyni ją lekturą wartościową nie tylko historycznie, ale i moralnie, przemawiającą do współczesnego odbiorcy w sposób głęboko poruszający i trwały.

Podsumowanie

„Paryska tancerka” Dorona Darmona to poruszająca, intymna opowieść o miłości, odpowiedzialności i przetrwaniu w najtrudniejszych czasach. To historia o bohaterstwie zwykłych ludzi, o matce z przypadku, która stała się aniołem stróżem dla dzieci skazanych na śmierć. To także znakomicie napisana powieść – zrównoważona, głęboka, pełna emocji. Nie znajdziemy tu szantażu emocjonalnego ani stereotypowych scen. Znajdziemy za to mądrą, humanistyczną literaturę, która mówi cicho, ale uderza mocno.

Gorąco polecam tę książkę nie tylko miłośnikom historii, ale każdemu, kto chce przeczytać coś naprawdę wartościowego.

𝗪 𝗽𝗮𝗿𝘆𝘀𝗸𝗶𝗺 𝗽𝗶𝗲𝗸𝗹𝗲 – 𝗼𝗽𝗼𝘄𝗶𝗲ść 𝗼 𝗼𝗱𝘄𝗮𝗱𝘇𝗲 𝗶 𝗰𝘇𝘂ł𝗼ś𝗰𝗶.

W literaturze osadzonej w realiach II wojny światowej trudno dziś o głos naprawdę nowy. Przez dekady powstały setki, jeśli nie tysiące książek podejmujących temat tego globalnego konfliktu – zarówno w ujęciu historycznym, jak i beletrystycznym. Mamy pamiętniki, relacje, powieści obyczajowe, reportaże, thrillery wojenne,...

Świetna książka, czytałam naprawdę jednym tchem, wspaniała bohaterka, cudowna opowieść, książka trzymająca od początku do końca w napięciu, dobrze napisana, ciekawe fragmenty, absolutnie wspaniała. POLECAM

Świetna książka, czytałam naprawdę jednym tchem, wspaniała bohaterka, cudowna opowieść, książka trzymająca od początku do końca w napięciu, dobrze napisana, ciekawe fragmenty, absolutnie wspaniała. POLECAM

Moda na powieści o tematyce wojennej trwa."Paryska tancerka"to jedna z wielu takich historii. Cóż. Mnie nie uwiodła.Całkiem niezła historia opowiedziana językiem pensjonarki..Debiut autorki jak dla mnie ..mógłby być lepszy.

Moda na powieści o tematyce wojennej trwa."Paryska tancerka"to jedna z wielu takich historii. Cóż. Mnie nie uwiodła.Całkiem niezła historia opowiedziana językiem pensjonarki..Debiut autorki jak dla mnie ..mógłby być lepszy.

[współpraca recenzencka]

Przyznam, że książkę tę czytałam stanowczo zbyt długo i mogłabym to zrobić szybciej. Jednak myślę, że był ku temu powód, mianowicie po pierwsze wydarzenia opisywane przez autora nie należą do łatwych. Po drugie to podejrzewam, że styl pisania również mógł się do tego przyczynić. Fabuła jest rozbudowana, mamy wielu bohaterów i wydarzeń, a to wszystko w tle II wojny światowej, a jednak stylizacja językowa hamuje bieg wydarzeń i sprawia, że całość trochę się wlecze. Jednak biorąc pod uwagę, że to debiut, to jestem w stanie przymknąć na to oko. Tym bardziej, że całość jest na swój sposób ujmująca. Postać Heleny, chociaż miejscami trochę idealizowana, to jednak sprawia, że chce się czytać dalej.
🇫🇷
„Paryska tancerka” to wzruszająca historia, którą można było inaczej ubrać w słowa. Ma jednak swoje momenty i bohaterów, dlatego w finalnym rozliczeniu nie żałuję, że ją przeczytałam. Helena i jej bezgraniczna miłość do dzieci zostanie w mojej pamięci przez jeszcze długi czas.

[współpraca recenzencka]

Przyznam, że książkę tę czytałam stanowczo zbyt długo i mogłabym to zrobić szybciej. Jednak myślę, że był ku temu powód, mianowicie po pierwsze wydarzenia opisywane przez autora nie należą do łatwych. Po drugie to podejrzewam, że styl pisania również mógł się do tego przyczynić. Fabuła jest rozbudowana, mamy wielu bohaterów i wydarzeń, a to...

Czy mieliście tak, że główna bohaterka was po prostu...wkurzała?

Ja miałam tak z książką "Paryska tancerka" i postacią Heleny.

Och ludzie, jakże ona mnie denerwowała. Jestem w stanie zrozumieć ciężkie czasy, kryzysowe sytuacje a nawet to, że sama wycierpiała wiele, jednak romans z głową rodziny przyjaciół, która znajduje się w tak ciężkim momencie życia był po prostu świństwem.

Dlatego też jej późniejsze opiekowanie się dziećmi Marka i Anette i ich relacje nie były dla mnie czymś co mogłoby podnieść jej wartość w moich oczach.

Nie wpłynęło to jednak na odbiór książki przeze mnie. Historie czytało mi się dobrze, Pan Doron umiejętnie przedstawił Paryż w okresie okupacji. Jednak...jak wiele autorów/autorek zagranicznych, mam wrazenie, że zbyt mocno romantyzował to wszystko.

Zakończenie również mnie nie powaliło, miałam wrażenie, że historia została zamknięta zbyt szybko, bez wyjaśniania między bohaterami wszystkiego, być może jakiegoś nadrobienia tego czasu, który utracili.🤔
Tego mi zabrakło ☺️

Czy mieliście tak, że główna bohaterka was po prostu...wkurzała?

Ja miałam tak z książką "Paryska tancerka" i postacią Heleny.

Och ludzie, jakże ona mnie denerwowała. Jestem w stanie zrozumieć ciężkie czasy, kryzysowe sytuacje a nawet to, że sama wycierpiała wiele, jednak romans z głową rodziny przyjaciół, która znajduje się w tak ciężkim momencie życia był po prostu...

Powieść obyczajowa z II wojną światową w tle- "Paryska tancerka" autorstwa Dorona Darmona 🤎


***
Główną bohaterką jest Helena, Włoszka, mieszkająca we Francji. Pracuje w teatrze Folies Bergère jako tancerka. 
Dla ratowania życia dzieci żydowskich przyjaciół jest gotowa na wiele...
***

Przejmująca historia, w której wojenna rzeczywistość pełna niepewności, strachu o przyszłość miesza się z próbą normalnego życia.
Wzruszy i poruszy serca, skłoni do refleksji i da nadzieję na lepsze jutro. Pokaże, że z miłości do drugiego człowieka jesteśmy w stanie zrobić wszystko.
Miłość jest motorem napędowym do walki; przeciw wrogom i przeciw przeznaczeniu.
Godna podziwu jest heroiczna postawa Heleny.
Dla dzieci była w stanie zrobić wszystko.
Pokochała je całym sercem i to dodawało jej sił.

Zachęcam Was do przeczytania "Paryskiej tancerki" , zapewniam, że nie oderwiecie się od lektury przed poznaniem zakończenia :)

Powieść obyczajowa z II wojną światową w tle- "Paryska tancerka" autorstwa Dorona Darmona 🤎


***
Główną bohaterką jest Helena, Włoszka, mieszkająca we Francji. Pracuje w teatrze Folies Bergère jako tancerka. 
Dla ratowania życia dzieci żydowskich przyjaciół jest gotowa na wiele...
***

Przejmująca historia, w której wojenna rzeczywistość pełna niepewności, strachu o...