Thorgal: Tysiąc oczu

Ta część była fajna. Taki klasyk z posmakiem dawnych lat. Miło w końcu przeczytać kolejny tom Thorgala z przyjemnością.

Ta część była fajna. Taki klasyk z posmakiem dawnych lat. Miło w końcu przeczytać kolejny tom Thorgala z przyjemnością.

Bardzo fajna jednotomowa opowieść w stylu starego Thorgala do tego na koniec rozwinięcie i nawiązanie do poprzedniej części.

Bardzo fajna jednotomowa opowieść w stylu starego Thorgala do tego na koniec rozwinięcie i nawiązanie do poprzedniej części.

Czytając recenzje innych mam wrażenie, że Ci którzy nie śledzą Thorgala od początku i Ci którzy z nim nie dorastali od pierwszych wydań inaczej go oceniają. Dla mnie to ciągle arcydzieło komiksu.

Czytając recenzje innych mam wrażenie, że Ci którzy nie śledzą Thorgala od początku i Ci którzy z nim nie dorastali od pierwszych wydań inaczej go oceniają. Dla mnie to ciągle arcydzieło komiksu.

Przyjemny one-shot w stylu starych Thorgali. Po dyptyku science-fiction, gdzie Yann trochę namieszał w mitologii Thorgala znanej z tomów 1-23 ten sam scenarzysta napisał fajnego one-shota w stylu Pustelnika ze Skellingaru i Selkie, czyli tomów, które również mi się podobały. Pod koniec niepotrzebnie wprowadził jakieś większe wątki, z krukami Odyna oraz z Anielem, widocznie chce je ciągnąć przez kolejne odcinki. Ale sama historia, która miała swój początek i koniec w tym konkretnym tomie jest w porządku.

Przyjemny one-shot w stylu starych Thorgali. Po dyptyku science-fiction, gdzie Yann trochę namieszał w mitologii Thorgala znanej z tomów 1-23 ten sam scenarzysta napisał fajnego one-shota w stylu Pustelnika ze Skellingaru i Selkie, czyli tomów, które również mi się podobały. Pod koniec niepotrzebnie wprowadził jakieś większe wątki, z krukami Odyna oraz z Anielem, widocznie...

Niestety im dalej tym bardziej zamotana historia. Z trudem utrzymałem ciągłość. Wróciłem ze względu na nowe tomy i z żalem stwierdzam że "stary" Thorgal gdzieś po drodze się zgubił.

Niestety im dalej tym bardziej zamotana historia. Z trudem utrzymałem ciągłość. Wróciłem ze względu na nowe tomy i z żalem stwierdzam że "stary" Thorgal gdzieś po drodze się zgubił.

Z sentymentu BDB, pierwsze dwa tomy podarował mi mój Śp. brat, które trzymam zresztą do teraz.

Z sentymentu BDB, pierwsze dwa tomy podarował mi mój Śp. brat, które trzymam zresztą do teraz.

Wielu z czytelników zauważa, że seria „Thorgal” już nie jest tak dobra jak jej pierwsze części wg. scenariusza Van Hamme i rysunkami Grzegorza Rosińskiego. Jednak ja zawsze z niecierpliwością czekam na kolejną odsłonę. Jestem życiowym optymistą i zawsze cieszę się z tego co mam, nawet gdy nie w pełni spełnia moje oczekiwania.
Plusy:
+ pomimo pewnych mankamentów kolejny raz bawiłem się całkiem nieźle;
+ dobry scenariusz Le Pennetiera, dość przejrzyste rysunki Vignaux’a;
+ jak zwykle Thorgal jest doświadczany przez bogów, nic w życiu nie jest proste;
+ los ponownie spłata mu figla i zmusi do realizacji trudnego zadania;
+ walka o przetrwanie i uratowanie bliskich wymaga wielu poświęceń;
+ może i historia oklepana, ale przedstawiona dość ciekawie;
+ trochę retrospekcji, nawiązanie do mitologii nordyckiej, nowe postacie;
+ całość wypada całkiem dobrze, historia spójna, czyta się z zainteresowaniem.
Minusy:
- zbyt wiele pomysłów fabularnych jak na jeden komiks, co za dużo to niezdrowo;
- słaby wątek Jolana i Zorzy, ona nie ma wyjścia tylko musi go pokochać.
Ogółem komiks dobry.

Wielu z czytelników zauważa, że seria „Thorgal” już nie jest tak dobra jak jej pierwsze części wg. scenariusza Van Hamme i rysunkami Grzegorza Rosińskiego. Jednak ja zawsze z niecierpliwością czekam na kolejną odsłonę. Jestem życiowym optymistą i zawsze cieszę się z tego co mam, nawet gdy nie w pełni spełnia moje oczekiwania.
Plusy:
+ pomimo pewnych mankamentów kolejny raz...

No i dobra, Yann znowu robi wszystko to, czego nie lubię, czyli ładuje pomysłów pod korek, żeby czasem żadnemu nie dać się rozwinąć czy pogłębić. Thorgal jakiś trochę furiat w tej części. Za dużo dymków, jakby twórcy się bali, że czytelnik się pogubi, jeśli kadru z atakującymi wężami nie opatrzy się tekstem "O nie, węże! Są jadowite!". Wątek Zorzy i Jolana niestety płytszy od kałuży, a nawet ma jakieś takie nieprzyjemne podteksty, bo Jolan jej parokrotnie powtarza, że jej świat już nie istnieje i teraz ma jego. I to jest w sumie smutne, bo wychodzi na to, że Zorza nie ma innego wyboru, jak tylko się w nim zakochać. Jakaś tam fabuła jest, ale generalnie wielka obojętność. Końcówka zwiastuje, że Yann znowu będzie montował jakąś wielką intrygę z Anielem, chrapu chrapu.

Niestety, po "Żegnaj, Aaricio" wiążę wielkie nadzieje z serią "Thorgal Saga", a na Yannie chyba przyjdzie mi położyć kreskę. Chociaż nie oszukujmy się, pewnie za jakiś czas, jak wyjdą kolejne tomy i dotrą już do mojej biblioteki, to i tak je przeczytam. I będę swoim narzekaniem psuć krew tym, którzy nie są takimi malkontentami i którzy będą się przy tych nowych "Thorgalach" dobrze bawić. W pewnym sensie im zazdroszczę.

No i dobra, Yann znowu robi wszystko to, czego nie lubię, czyli ładuje pomysłów pod korek, żeby czasem żadnemu nie dać się rozwinąć czy pogłębić. Thorgal jakiś trochę furiat w tej części. Za dużo dymków, jakby twórcy się bali, że czytelnik się pogubi, jeśli kadru z atakującymi wężami nie opatrzy się tekstem "O nie, węże! Są jadowite!". Wątek Zorzy i Jolana niestety płytszy...

Całkiem dobry tom, Historia może nie najwyższych lotów, ale całkiem spójna. Ciekawe zakończenie z nadzieją na dobrą kontynuacje.

Całkiem dobry tom, Historia może nie najwyższych lotów, ale całkiem spójna. Ciekawe zakończenie z nadzieją na dobrą kontynuacje.

Lepsza trochę od poprzedniego komiksu, czyli Tupilaki. Dla fanów, nie trzeba polecać.
Dla mnie, świetna pozycja.

Lepsza trochę od poprzedniego komiksu, czyli Tupilaki. Dla fanów, nie trzeba polecać.
Dla mnie, świetna pozycja.