Pułapka na szczury

Kolejny tom o komisarzu Kruku nadal trzyma w napięciu, dość szybko się czyta.
Jednak w mojej ocenie jest gorsza niż poprzednie części. Duża ilość dziwnych zachowań Kruka i innych postaci, które ani się nie wyjaśniają, ani nie mają logiki.
Dlatego niższa nieco ocena tego tomu. Mimo to, sięgnę po kolejny tom.

Kolejny tom o komisarzu Kruku nadal trzyma w napięciu, dość szybko się czyta.
Jednak w mojej ocenie jest gorsza niż poprzednie części. Duża ilość dziwnych zachowań Kruka i innych postaci, które ani się nie wyjaśniają, ani nie mają logiki.
Dlatego niższa nieco ocena tego tomu. Mimo to, sięgnę po kolejny tom.

Chyba najlepsza część z serii z Krukiem. Przyjemnie i szybko się czyta a więc zdecydowanie polecam.

Chyba najlepsza część z serii z Krukiem. Przyjemnie i szybko się czyta a więc zdecydowanie polecam.

Cała seria genialna. Lekko sardoniczny humor, plus świetna wciągająca fabuła.

Cała seria genialna. Lekko sardoniczny humor, plus świetna wciągająca fabuła.

Kolejny bardzo dobry tom z serii. Polecam

Kolejny bardzo dobry tom z serii. Polecam

To mój pierwszy kontakt z prozą tego autora, ale z pewnością nie ostatni. Znalazłem kryminał jakiego szukałem - oczywiście jest "sztampa" i "glina po przejściach" ale w porównaniu do większości współczesnych autorów same plusy. Nie jest to książka epatująca brutalnością i wulgaryzmami dla samego efektu, policjanci nie mają nadnaturalnych mocy, w dodatku wątki sprowadzające śledztwo na manowce są tu dobrze pomyślane. Do tego chyba po prostu przypadł mi do gustu styl w jakim napisano te książkę - lekko się to czyta, ale jednak cała opowieść jest ważna.

To mój pierwszy kontakt z prozą tego autora, ale z pewnością nie ostatni. Znalazłem kryminał jakiego szukałem - oczywiście jest "sztampa" i "glina po przejściach" ale w porównaniu do większości współczesnych autorów same plusy. Nie jest to książka epatująca brutalnością i wulgaryzmami dla samego efektu, policjanci nie mają nadnaturalnych mocy, w dodatku wątki sprowadzające...

Górski nie lubi stagnacji. To jeden z ważnych powodów by go doceniać jako autora. Cykl o Kruku to świetny przykład tego jak się powinno pisać: niby ten sam bohater, niby ciągle to samo, a jednak ciągle coś nowego, innego - ewidentnie nie miałem do tej pory wrażenia braku progresji. Szliśmy do przodu, a czasami po prostu spadaliśmy na łeb na szyję, ale stania w miejscu nie było. W Pułapce na szczury powitał nas Górski nieco odświeżonym stylem - trudno mi wyjaśnić na czym polega zmiana, to kwestia wielu drobnych składowych: nieco innego rejestru narracji, ciut odmiennej konstrukcji zdań, tempa - wszystkiego po trochu. Dodatkowo, trzy prologi zasugerowały, że tym razem będzie się działo jeszcze bardziej niż dotychczas.

Pułapka na szczury to zdecydowanie najważniejsza powieść cyklu z uwagi na dalekosiężne skutki tej historii dla Kruka. Tym razem przekroczony został Rubikon. Rana, którą odnalazł Górski i w którą z uciechą wsadził całą rękę - po łokieć - jest jak zwykle idealna: boli w emocjach, a to oznacza, że opowieść angażuje, wciąga, nie pozostawia czytelnika obojętnym. To już nie kwestia kolejnej kochanki Kruka, której się przytrafia jakieś kuku - do tego przywykliśmy, tak jak do jednorazówek wpadających w ramiona Bonda. Ale wszak Rubikonu nie przekracza się dla byle promocji w sieciówce, prawda? Kruk odnajduje swego rodzaju poczucie celu i jest w stanie poświęcić niemal wszystko by go osiągnąć.

W kwestii samej zbrodni (czy raczej: samych zbrodni, bo jest ich tutaj kilka) mamy także pewne novum: do tej pory Górski lubił jednoznaczne sytuacje, przynajmniej po stronie Sił Zła. Jedni złole może i byli bardziej ludzcy od drugich, ale wszyscy zasługiwali na marny finał - im szybciej tym lepiej. Tym razem sytuacja jest bardziej złożona - delikatny spojler, ale naprawdę delikatny bo rzecz staje się względnie jasna niemal na pierwszych stronach - ofiary są dawnymi oprawcami. Oprawcy zaś dawnymi ofiarami. Słowem: Punisher vibe. I fajnie. Ja zawsze doceniam, kiedy zło zostaje ukarane - tak po ludzku, nie wdając się w wielkie słowa. Motyw sam w sobie jest nudny i wyświechtany, ale przecież wiecznie żywy, a zrealizowany przez Górskiego nie tylko żywy, lecz zaskakująco świeży. I, co najważniejsze, działa.

Jeśli do czegoś się doczepić to tylko do jednego: wciąga ciut za bardzo. W moim wieku już nie jest dobrze, kiedy człowiekowi zaczyna zależeć na bohaterach literackich. Więc coraz mniej lubię Górskiego. I oczywiście szykuję się już na lekturę ósmej części cyklu ;-). Zobaczymy czy król będzie wiecznie żywy, czy też jednak umrze...

Górski nie lubi stagnacji. To jeden z ważnych powodów by go doceniać jako autora. Cykl o Kruku to świetny przykład tego jak się powinno pisać: niby ten sam bohater, niby ciągle to samo, a jednak ciągle coś nowego, innego - ewidentnie nie miałem do tej pory wrażenia braku progresji. Szliśmy do przodu, a czasami po prostu spadaliśmy na łeb na szyję, ale stania w miejscu nie...

Bardzo dobry kryminał. To moje pierwsze spotkanie z Krukiem i myślę, że jeszcze coś przeczytam. Momentami przegadany, ale zakończenie sztos.

Bardzo dobry kryminał. To moje pierwsze spotkanie z Krukiem i myślę, że jeszcze coś przeczytam. Momentami przegadany, ale zakończenie sztos.

Dobre było ale się skończyło.
Tak, wiem, że jest jeszcze jeden tom. Niestety, przeczytałam recenzję i po niego nie sięgnę. Dla mnie Kruk to komisarz, a nie operator wózka widłowego.

Dobre było ale się skończyło.
Tak, wiem, że jest jeszcze jeden tom. Niestety, przeczytałam recenzję i po niego nie sięgnę. Dla mnie Kruk to komisarz, a nie operator wózka widłowego.

Jak dla mnie najsłabsza z serii. Ocenę 7 daję za zwort akcji na koniec i zaskakujące zakończenie.

Jak dla mnie najsłabsza z serii. Ocenę 7 daję za zwort akcji na koniec i zaskakujące zakończenie.

Kolejna podróż z komisarzem Krukiem za mną! Muszę przyznać, że "Pułapka na szczury" trzyma poziom, do którego nas przyzwyczaiła ta seria. Jako siódma część cyklu, doskonale wykorzystuje bagaż doświadczeń bohaterów, jednocześnie serwując nam świeżą i niepokojącą zagadkę.

Już samo makabryczne odkrycie w gdańskiej altanie śmietnikowej wbija w fotel i zapowiada, że tym razem Kruk będzie musiał zmierzyć się z wyjątkowo brutalną sprawą. Intrygujące jest, jak szybko śledztwo kieruje jego myśli ku wydarzeniom sprzed dwóch dekad. Ta retrospekcja, ten cień przeszłości rzucający się na teraźniejszość, to mocny punkt książki.

Jednak to, co najbardziej wyróżnia tę część, to bez wątpienia wewnętrzny konflikt Kruka. Obserwowanie, jak odkrywane fakty sprawiają, że zaczyna on sympatyzować z mordercą, jest fascynujące i niepokojące zarazem. To rzadki zabieg w kryminałach, który zmusza czytelnika do zastanowienia się nad moralną ambiwalencją i granicami sprawiedliwości.

Na tym tle doskonale wypada postać Krystyny Bielińskiej. Jej sprzeciw wobec Kruka, jej niezłomna postawa w obronie prawa i życia, wnosi do historii potrzebną dawkę moralnej jasności. Dynamika między tymi dwojga, ich narastający konflikt, to jeden z najciekawszych wątków powieści. Bielińska nie jest tylko tłem dla Kruka – staje się jego przeciwwagą, siłą, która nie pozwala mu całkowicie pogrążyć się w mroku.

Podsumowując, "Pułapka na szczury" to mocny, wciągający kryminał, który z powodzeniem rozwija wątki znane z poprzednich części, jednocześnie oferując nowe, złożone wyzwania dla komisarza Kruka i jego zespołu. Jeśli podobały Ci się poprzednie tomy, ta książka z pewnością Cię nie zawiedzie. Mroczna atmosfera Gdańska, skomplikowana intryga i wyraziste postacie to znaki firmowe tej serii, które i tym razem zostały utrzymane na wysokim poziomie.

Kolejna podróż z komisarzem Krukiem za mną! Muszę przyznać, że "Pułapka na szczury" trzyma poziom, do którego nas przyzwyczaiła ta seria. Jako siódma część cyklu, doskonale wykorzystuje bagaż doświadczeń bohaterów, jednocześnie serwując nam świeżą i niepokojącą zagadkę.

Już samo makabryczne odkrycie w gdańskiej altanie śmietnikowej wbija w fotel i zapowiada, że tym razem...