Cicha wojna

Kolejny zbiór opowiadań, zwykle ten termin sprawia że nie chce mi się czytać kolejnej książki w cyklu Herezja Horusa. Tutaj jednak nie było tak źle, książka ta ma jeden zdecydowany atut, wiele opowiadań dotyczy Szarych Rycerzy. Jest to formacja, która mnie bardzo interesowała. Kilka opowiadań jest tutaj troszkę zbędnych ale mimo wszystko wprowadza to nowe ciekawe rzeczy do fabuły, przez co warto to przeczytać. Poziom autorów jest też różny, ale całe szczęście, te dłuższe opowiadania są napisane w sposób ciekawy dla czytelnika.

Kolejny zbiór opowiadań, zwykle ten termin sprawia że nie chce mi się czytać kolejnej książki w cyklu Herezja Horusa. Tutaj jednak nie było tak źle, książka ta ma jeden zdecydowany atut, wiele opowiadań dotyczy Szarych Rycerzy. Jest to formacja, która mnie bardzo interesowała. Kilka opowiadań jest tutaj troszkę zbędnych ale mimo wszystko wprowadza to nowe ciekawe rzeczy do...

„Książki z przeszłości to nic innego jak tylko ziarna przyszłych recenzji”. Co wykiełkowało tym razem?


„Cicha Wojna”, mimo tego, że jest zbiorem opowiadań, spowodowała u mnie wysokie oczekiwania. Niosła obietnicę czegoś nowego dla „Herezji Horusa”. Operacje wywiadów oraz kontrwywiadów obu stron konfliktów. Akcje szpiegów. Konspiracja podwójnych agentów. Sabotaż. Infiltracja. Dywersja. Rola miliardów cywilów w wojnie na galaktyczną skalę. Intrygi. Polityka. Propaganda. Dyplomacja. Zakulisowe działania. Interesy lojalistów, zdrajców, a nade wszystko niezdecydowanych planet.
Czy to sprezentował nam XXXVII tom?

W znacznie mniejszej skali niż mój wstęp. Jest to pierwszy od bardzo dawna aż tak zmarnowany potencjał „Herezji Horusa”. Większość autorów dotknęła tak bardzo niezagospodarowanej tematyki zaledwie powierzchownie.

Mamy zdrajców, którzy udają wiernych Imperatorowi i zwodzą otoczenie. Obserwujemy puste gesty dyplomatyczne, które są przykrywką dla tajnych operacji. Poznajemy podwójnych agentów, którzy sabotują działania tych, przed którymi odgrywają rolę wiernych stronników. To jednak stanowczo za mało.

Gwoździem do trumny antologii opowiadań jest brak pojedynczej historii, która byłaby wybitna. Oczywiście nie brakuje dobrych opowiadań.

„Czystka”, najdłuższe opowiadanie, trzyma zadowalający poziom. Towarzyszymy w nim Sol Talgronowi, Głosicielowi Słowa, który ma potencjał znaleźć się wśród najbardziej charyzmatycznych heretyków.

„Pięczetnik” pozwala nam odrobinę bardziej poznać Regenta Terry, Malcadora. To bohater tyleż fascynujący, co tajemniczy.

„Bramy Terry” dobrze ukazują to, za co cenię „Warhammera 40 000”. Odcienie szarości. Malcador i Dorn postanawiają nie przestrzegać postanowienia Imperatora, paradoksalnie kierując się lojalnością względem Władcy Ludzkości.

„Duchy milczą” koncentruje się na Gwardzistach Śmierci, którzy pozostali lojalni Imperatorowi. Ukazuje także Milczące Siostry. Bardzo dobre opowiadanie poruszające wątki nieodkopywane od „Ucieczki Eisensteina”.

„Templariusz” podąża za pierwszym kapitanem Imperialnych Pięści, Sigismundem. To Kosmiczny Marine, który nigdy nie zawiódł, nigdy nie przegrał pojedynku i nigdy nie poniósł porażki. Nigdy wcześniej nie zabił również innego Kosmicznego Marine. Teraz jednak obowiązek – jego imperatyw – prowadzi go do konfrontacji ze zdrajcami.

Kilka opowiadań jest krótkich i niewnoszących wartości dodanej. „Jednoosobowa armia”; „Cierpliwość”; „Strażnik”.


Od dawna żaden tom cyklu nie prezentował tak niskiego poziomu. To oczywiście nieuniknione przypadki. Szkoda, że padło na pozycję, która mogła w sposób fascynujący ukazać mniej popularny aspekt wojny.

„Książki z przeszłości to nic innego jak tylko ziarna przyszłych recenzji”. Co wykiełkowało tym razem?


„Cicha Wojna”, mimo tego, że jest zbiorem opowiadań, spowodowała u mnie wysokie oczekiwania. Niosła obietnicę czegoś nowego dla „Herezji Horusa”. Operacje wywiadów oraz kontrwywiadów obu stron konfliktów. Akcje szpiegów. Konspiracja podwójnych agentów. Sabotaż....

Typowy średniaczek z Herezji Horusa, dużym plusem jest ukazanie tego co się dzieje za liniami wroga oraz tego, że największa zdrada w historii ludzkości to nie tylko walne bitwy, ale też noże przedostające się przez czułe punkty pancerzy wspomaganych. Żadne opowiadanie nie zapadło mi szczególnie w pamięć, daleko im od poziomu The Last Church czy Wrath of Kharn.

Typowy średniaczek z Herezji Horusa, dużym plusem jest ukazanie tego co się dzieje za liniami wroga oraz tego, że największa zdrada w historii ludzkości to nie tylko walne bitwy, ale też noże przedostające się przez czułe punkty pancerzy wspomaganych. Żadne opowiadanie nie zapadło mi szczególnie w pamięć, daleko im od poziomu The Last Church czy Wrath of Kharn.

To już 37 tom Herezji i kolejny tom opowiadań. Tym razem jak wskazuje tytuł skupimy się nie na walnych bitwach tylko na tych prowadzonych w cieniu, którym przoduje Malcador Pieczętnik.
Zgromadził on Astrates którzy odmówili w swoich legionach przejścia na stronę Horusa a także tych którzy zostali wykluczeni ze swych legionów aby pełnić w pałacu Imperatora służbę np. Templariuszy a także zwykłych ludzi i nie tylko ludzi.
Poznamy tutaj kilka historii właśnie takich wysłanników Pieczętnika którzy muszą zinfiltrować, przekonać do posłuszeństwa bądź zniszczyć przeciwników Imperatora.
Ciekawa pozycja dodatkowo poszerzająca wiedzę o wydarzenia podczas Herezji.

To już 37 tom Herezji i kolejny tom opowiadań. Tym razem jak wskazuje tytuł skupimy się nie na walnych bitwach tylko na tych prowadzonych w cieniu, którym przoduje Malcador Pieczętnik.
Zgromadził on Astrates którzy odmówili w swoich legionach przejścia na stronę Horusa a także tych którzy zostali wykluczeni ze swych legionów aby pełnić w pałacu Imperatora służbę np....