Córka weterynarza

Do połowy książki czuć to czego oczekiwałam duchota, mrok, marazm i tajemniczość, o tak!
Potem było gorzej i wszystko uleciało🙃
Na tyle okładki ktoś napisał - " Gdyby Edgar Allan Poe był kobietą, pisałby jak Barbara Comyns." Myślę, że mógłby poczuć się urażony.

Do połowy książki czuć to czego oczekiwałam duchota, mrok, marazm i tajemniczość, o tak!
Potem było gorzej i wszystko uleciało🙃
Na tyle okładki ktoś napisał - " Gdyby Edgar Allan Poe był kobietą, pisałby jak Barbara Comyns." Myślę, że mógłby poczuć się urażony.

,, Córka weterynarza'' od dawna tkwiła na mojej wirtualnej półce chcę przeczytać. Polecała ją pewna booktuberka i jej recenzja bardzo mnie zachęciła do przeczytania tej książki. Teraz , świeżo po lekturze ,, Córki weterynarza" mam mieszane odczucia. Z jednej strony książka mi się podobała, szczególnie jej pierwsza połowa pełna mroku i okrucieństwa, przesiąknięta ciężką atmosferą panującą w domu weterynarza znęcającego się nie tylko nad zwierzętami, ale również nad własną rodziną, trzymająca w napięciu i jednocześnie w niepewności.Potem akcja trochę siada i traci na oryginalności.Alice wyjeżdża i zostaje kimś w rodzaju damy do towarzystwa starszej kobiety, przeżywa zawód miłosny i odkrywa w sobie dar do lewitowania. Niektórzy czytelnicy zachwycali się zakończeniem, ja wręcz przeciwnie. Uważam, że książka miała ogromny potencjał, jednak po drodze go gdzieś zagubiła, ta gęsta atmosfera z początku książki niestety uleciała . W ogóle mam takie wrażenie, jakby brakowało tej książce solidnego motywu przewodniego, niektóre wątki pozostają niedopracowane i trochę pozbawione sensownego zakończenia. Mimo wszystko daję książce 8/10 bo początek zrobił na mnie wrażenie.

,, Córka weterynarza'' od dawna tkwiła na mojej wirtualnej półce chcę przeczytać. Polecała ją pewna booktuberka i jej recenzja bardzo mnie zachęciła do przeczytania tej książki. Teraz , świeżo po lekturze ,, Córki weterynarza" mam mieszane odczucia. Z jednej strony książka mi się podobała, szczególnie jej pierwsza połowa pełna mroku i okrucieństwa, przesiąknięta ciężką...

Alice ma 17 lat i mieszka z rodzicami. Ojciec jest weterynarzem, jednak daleko mu do samarytanina niosącego pomoc bezbronnym zwierzętom, a jako głowa rodziny sieje strach.
Matka jest zbyt zastraszona, aby mu się przeciwstawić. Życie Alice nie jest łatwe. Nie dość, że musi pomagać przy zwierzętach (karmić, czyścić klatki, wyprowadzać psy) oraz w obowiązkach domowych, to jeszcze znosić tyranię ojca i uległość matki. Kiedy matka Alice choruje, a w końcu umiera, sytuacja staje się jeszcze gorsza... Czy los Alice się odwróci i pozwoli jej zaznać spokoju i szczęścia? Ponadto dziewczyna odkrywa w sobie coś osobliwego - potrafi oderwać się od ziemi i unosić w powietrzu! Co to dla niej oznacza?

Byłam bardzo ciekawa tej pozycji, choć odbiega ona od moich zwyczajowych wyborów czytelniczych. Nie rozczarowała mnie, a wręcz przeciwnie. Pomimo że lektura nie była lekka, czas upłynął przy niej szybko, wzbudziła we mnie wiele emocji, a zakończenie wbiło w fotel.

Alice ma 17 lat i mieszka z rodzicami. Ojciec jest weterynarzem, jednak daleko mu do samarytanina niosącego pomoc bezbronnym zwierzętom, a jako głowa rodziny sieje strach.
Matka jest zbyt zastraszona, aby mu się przeciwstawić. Życie Alice nie jest łatwe. Nie dość, że musi pomagać przy zwierzętach (karmić, czyścić klatki, wyprowadzać psy) oraz w obowiązkach domowych, to...

Doświadczyłam ogromnego zawodu tą pozycją. W trakcie czytania nie poczułam absolutnie żadnych emocji, ani tych pozytywnych, ani negatywnych. Jedyne co odczuwałam to lekką nudę i poczucie marnowania czasu.

Po przeczytaniu opisu spodziewałam się czegoś mrocznego i ściskającego za serce, a doczekałam się w sumie niczego konkretnego. Nic nie było aż tak demoniczne i piekielne jak przedstawia to opis książki.

W książce tak naprawdę za dużo się nie dzieje - cała fabuła opiera się na przeżyciach bohaterki, która opisuje swoje codzienne życie. Nie wyłania się żaden cel, ani motyw przewodni w fabule. Zakończenie też nie wywarło na mnie większego wrażenia, mimo że wiele ludzi się nim zachwyca.

Doświadczyłam ogromnego zawodu tą pozycją. W trakcie czytania nie poczułam absolutnie żadnych emocji, ani tych pozytywnych, ani negatywnych. Jedyne co odczuwałam to lekką nudę i poczucie marnowania czasu.

Po przeczytaniu opisu spodziewałam się czegoś mrocznego i ściskającego za serce, a doczekałam się w sumie niczego konkretnego. Nic nie było aż tak demoniczne i piekielne...

Nietypowo zacznę od końca, bowiem to właśnie obraz sceny finałowej wyświetla się w mojej głowie, gdy myślę o tej książce. Jest tam zawarta cała esencja tej powieści, która uderzyła mnie prosto w serce, pozostawiając w głębokiej zadumie...
Historia Alice przepełniona jest goryczą i odrzuceniem. Dziewczyna dorasta w ciągłym strachu, a po śmierci schorowanej matki, zostaje z pełnym pogardy ojcem, który niebawem sprowadza do domu swoją nową kobietę. Alice coraz bardziej zamyka się na otaczający świat, nie potrafiąc poradzić sobie z psychicznym gnębieniem. Pewnego dnia odnajduje ukojenie w sennych majakach, które stają się ucieczką od przykrej rzeczywistości...
To magiczna i trudna powieść o samotności i odrzuceniu. Niesprawiedliwość idzie w parze z beznadzieją, wypełniając strony tej krótkiej, lecz bardzo treściwej książki, a ciągły niepokój towarzyszący głównej bohaterce przelewa się na czytelnika.

Nietypowo zacznę od końca, bowiem to właśnie obraz sceny finałowej wyświetla się w mojej głowie, gdy myślę o tej książce. Jest tam zawarta cała esencja tej powieści, która uderzyła mnie prosto w serce, pozostawiając w głębokiej zadumie...
Historia Alice przepełniona jest goryczą i odrzuceniem. Dziewczyna dorasta w ciągłym strachu, a po śmierci schorowanej matki, zostaje z...

Ciekawa i dziwna XD

Ciekawa i dziwna XD

Alice żyje w strachu przed przemocowym ojcem, który jedynie sporadycznie rani dłońmi, bo jego ulubionym narzędziem są ostre słowa i nieobecność, jaka przytłacza. A odkąd dziewczyna traci matkę jest tylko gorzej. Liczba jej obowiązków rośnie, zdania ranią coraz mocniej, a przestrzeń, jaką została po sobie rodzicielka, zapełnia kobieta z tawerny. Ucieczki przed tym Alice szuka w uczuciu unoszenia się w powietrzu, jakby oderwanie od ziemi dawało ukojenie. Tyle że zawsze musi wrócić na stabilny grunt, który dla niej przygotował jedynie ból.

„Córka weterynarza“ to powieść, gdzie nikt nie był, nie jest i nie będzie szczęśliwy. Od początku wszystko zdaje się dążyć do katastrofy, a niewiadomą jest tylko jej końcowy kształt. Bo po drodze może wydarzyć się tak wiele złego, tak wiele bolesnego, że trudno przewidzieć, w którą dokładnie stronę autorka podąży. Londyn kreuje na brudny i zimny, wyspę na wietrzną i pustą, a domy, niezależnie od miejsca, pozbawione są ciepła czy przytulności. Dopełnia to obraz przemocy wobec jednostek bezbronnych, czujacych wiele. W tym jednostek, które wolą uciec w oniryzm, wręcz okultyzm, bo ich serce nie jest gotowe na przyjęcie rzeczywistości w takim kształcie, w jakim autorka ją podaje.

Barbara Comyns stworzyła kontrast niewinności, jaką ma w sobie młodość oraz przemocowego świata dorosłych, co ubrała w formę, która balansuje między mroczną baśnią a grozą jej współczesnych. Główna bohaterka ucieka w świat snów, przeżywa intensywnie krzywdy, spaceruje po wąskich uliczkach lub otwartych przestrzeniach pozbawionych ludzi. Daje to intensywny klimat ubrany w kontrasty, czarno-białe spojrzenie. Nic dziwnego, że powieść tak umiłowały sceniczne deski.

Wydaje mi się, że sztuka teatralna na podstawie powieści podobałaby mi się bardziej niż sama powieść. Bo zabrakło w niej sporo do mojej sympatii, a jednocześnie niewiele mogę jej zarzucić. Jest po prostu poprawnym tekstem swojego czasu w duchu lęku i nadprzyrodzonego. Przyjemna w momencie lektury, ale nie wyróżniająca się w tłumie innych tytułów, jakie czytałam w podobnym tonie. Troszkę przerysowana, troszkę nieciekawa, ale nadrabia w ogólnym nastroju oraz wyważonym tempie akcji. A jej klimat osiada na czytelniku.


przekł. Jolanta Kozak


!: głuchoniema (owszem, to obraźliwe, poprawnie mówi się głucha lub niesłysząca),cygańskie

Alice żyje w strachu przed przemocowym ojcem, który jedynie sporadycznie rani dłońmi, bo jego ulubionym narzędziem są ostre słowa i nieobecność, jaka przytłacza. A odkąd dziewczyna traci matkę jest tylko gorzej. Liczba jej obowiązków rośnie, zdania ranią coraz mocniej, a przestrzeń, jaką została po sobie rodzicielka, zapełnia kobieta z tawerny. Ucieczki przed tym Alice...

Są takie książki, do których ciężko mi jest zachęcać. Musicie sami poczuć, że to właśnie teraz jest idealny moment na ich przeczytanie.Taka właśnie jest 𝘊ó𝘳𝘬𝘢 𝘸𝘦𝘵𝘦𝘳𝘺𝘯𝘢𝘳𝘻𝘢.To powieść przepełniona smutkiem, bólem i samotnością, napisana w baśniowym stylu.

Siedemnastoletnia Alice Rowland żyje w świecie pełnym niezrozumienia. W świecie ojca pozbawionego uczuć oraz chorej matki, która nie ma ani siły ani odwagi przeciwstawić się tyranowi. Po śmierci matki, w domu pojawia się nowa kobieta, a zagubiona i odrzucona Alice szukając schronienia odczuwa pewne nadprzyrodzone zjawiska.

Ta książka jest inna niż wszystkie. Jedna z tych przygniatających, mrocznych i budzących strach z każdą przeczytaną stroną. Duszny, gotycki klimat przenosi nas do świata dziewczyny gdzie potwory mają ludzką postać.
Autorka stworzyła obraz domu wypełniononego obojętnością, brakiem miłości i poczucia bezpieczeństwa. Puste ściany przesiąknięte złem, mrokiem i przemocą. Ta historia pokazuje jak zły potrafi być drugi człowiek i jakim trzeba być zepsutym, chorym by w taki sposób traktować najbliższych. Ile jest takich rodzin dla których takie życie to coś normalnego, coś co trzeba przetrwać mając poczucie że bezpieczniejsze jest to co znane.

Ta książka ma duszę która wybrzmiewa do ostatniej strony, a jej zakończenie zostawia ogromną pustkę w sercu.

Są takie książki, do których ciężko mi jest zachęcać. Musicie sami poczuć, że to właśnie teraz jest idealny moment na ich przeczytanie.Taka właśnie jest 𝘊ó𝘳𝘬𝘢 𝘸𝘦𝘵𝘦𝘳𝘺𝘯𝘢𝘳𝘻𝘢.To powieść przepełniona smutkiem, bólem i samotnością, napisana w baśniowym stylu.

Siedemnastoletnia Alice Rowland żyje w świecie pełnym niezrozumienia. W świecie ojca pozbawionego uczuć oraz chorej...

Córka weterynarza to dość podniosła i stara opowieść. Pierwsze wydanie było w roku 1959, czy ma ona rację bytu w dzisiejszej realności?

Niczego się nie spodziewałam. Dostałam obszerne opisy życia codziennego młodej dziewczyny – tytułowej córki weterynarza. Widzę ten koncept i mam na uwadze, kiedy to dzieło powstało wykonano je bardzo dobrze. Autorka ma polot pisarski. Trąci lekko fantastyką, horrorem i literaturą piękną. Czemu horrorem, skoro nie ma z nim nic wspólnego? Opisane trudy, które dotyczą głównie kobiet są brutalnością rzeczywistością pełną emocji. Małżeństwa bez miłości, kobiety sprzedawane jak krowy na rzeź. Niewiedza, dezinformacja, biedota. Kontrasty, które w dzisiejszych czasach troszkę się zatarły, a bardziej po prostu się o nich nie mówi. Jednak ukazanie odmienności i jej traktowania przypomniało mi to jak aktualnie ludzie reagują, jakie mają zachowania. Czuć zmęczenie, panikę, strach przed tym innym, nowym, niewyjaśnionym. Krótka historia, która miejscami mnie wymęczyła, to przedstawia wystarczająco dużo emocji i porusza pewne cząstki siebie o których zapomnieliśmy. Jest dość wymagająca, mało delikatna, a akcji to tutaj nie znajdziemy tak wartkiej jak można sądzić po kilku pierwszych stronach. Koniec natomiast leci na łeb na szyję trąci wariactwem i hipokryzją. Walka o władzę i pieniądze. Brzmi znajomo?

Książka napisana ponad 50 lat temu, a mam wrażenie, że niektóre rzeczy się nie zmieniają. Historia jest smutna i w tym momencie życia nie była mi potrzebna aż tak bardzo jak myślałam. Nie można ujmować wydania tej historii, bo jest niezwykłe. Fani literatury pięknej w mrocznym i emocjonującym stylu – pokochacie tę historię.

Córka weterynarza to dość podniosła i stara opowieść. Pierwsze wydanie było w roku 1959, czy ma ona rację bytu w dzisiejszej realności?

Niczego się nie spodziewałam. Dostałam obszerne opisy życia codziennego młodej dziewczyny – tytułowej córki weterynarza. Widzę ten koncept i mam na uwadze, kiedy to dzieło powstało wykonano je bardzo dobrze. Autorka ma polot...

"Córka Weterynarza" to powieść Barbary Comyns. Książkę wydało Wydawnictwo Kobiece, pod marką wydawniczą: Mova. Historia opowiada o losach młodej, 17-letniej dziewczyny imieniem Alice, która wraz z rodzicami mieszka na przedmieściach Londynu. Jej matka jest bardzo schorowana, natomiast ojciec jest człowiekiem niezwykle surowym i brutalnym. Losy rodziny są mu w gruncie rzeczy obojętne. Traktuje on źle swoją rodzinę, jak i zwierzęta, którymi się zajmuje. Ojciec Alice prowadzi bowiem w domu klinikę weterynaryjną. Dom jest przesiąknięty zapachem zwierząt, medykamentów i cierpieniem. Pewnej nocy Alice musi zmierzyć się z traumatycznym doświadczeniem, które sprawia, że po raz pierwszy doświadcza oderwania się od swojego ciała. Dziewczyna lewituje i nie wie, czy jest to sen, czy rzeczywiście zjawisko to dzieje się naprawdę. Od tej pory przyjdzie jej się mierzyć z trudnymi do zaakceptowania zmianami. Powieść ukazuje okrucieństwa życia, rodzinną patologię i niemoc głównej bohaterki. Nie jest to gruba książka, więc czyta się ją naprawdę błyskawicznie. Nie znajdziecie tutaj dramatycznych zwrotów akcji, ale i bez tego niektóre wątki trzymają w napięciu. Polecam osobom, które lubią taką rodzinną prozę.

"Córka Weterynarza" to powieść Barbary Comyns. Książkę wydało Wydawnictwo Kobiece, pod marką wydawniczą: Mova. Historia opowiada o losach młodej, 17-letniej dziewczyny imieniem Alice, która wraz z rodzicami mieszka na przedmieściach Londynu. Jej matka jest bardzo schorowana, natomiast ojciec jest człowiekiem niezwykle surowym i brutalnym. Losy rodziny są mu w gruncie rzeczy...