Roszków, wspólnota wierzących. Dzieje małej nadodrzańskiej wioski i parafii w ziemi raciborskiej

To nie jest książka pisana dla wygody czytelnika. „Roszków, wspólnota wierzących” pachnie kurzem archiwów, starymi fotografiami wyjętymi z szuflady i atramentem, który nie miał ambicji być literaturą. A jednak to właśnie w tej surowości tkwi jej siła.
Kałuża i Baranek nie gonią za efektowną narracją, nie stroją zdań w ozdobniki. Opowiadają prosto, niemal topornie – jakby sami mieszkańcy Roszkowa siedli przy stole i zaczęli wspominać. Widać w tym upór, żeby niczego nie zgubić, żeby każda nazwisko, każda data, każdy numer parafialnej księgi przetrwał. To nie jest opowieść dla turysty, który szuka atrakcji, tylko dla tego, kto wie, że pamięć potrafi umrzeć szybciej niż człowiek.
Najmocniejsze są fragmenty, gdzie zwykłe życie przecina się z wielką historią – wojny, przesiedlenia, kolejne odbudowy i rozbudowy kaplicy. Ma się wrażenie, że ci ludzie wciąż żyją w cieniu rzeki, w cieniu wieży kościoła, w cieniu przeszłości, która nie daje odejść.
To książka wymagająca – nie znajdziesz w niej fajerwerków ani narracyjnych sztuczek. Ale jeśli wejdziesz w nią na serio, poczujesz, że te wszystkie tabele, nazwiska i fotografie układają się w opowieść o wspólnocie, która trwa, bo nie ma innego wyboru. Bo wiara, ziemia i pamięć to jedyne kotwice, jakie zostały.

To nie jest książka pisana dla wygody czytelnika. „Roszków, wspólnota wierzących” pachnie kurzem archiwów, starymi fotografiami wyjętymi z szuflady i atramentem, który nie miał ambicji być literaturą. A jednak to właśnie w tej surowości tkwi jej siła.
Kałuża i Baranek nie gonią za efektowną narracją, nie stroją zdań w ozdobniki. Opowiadają prosto, niemal topornie – jakby...