Ćma: Nasiono zła

Czasami dzieło jest udane tylko w oczach samego autora. Niekiedy drobne błędy i niedociągnięcia w znaczący sposób wpływają na odbiór pracy. Na szczęście każde wydawnictwo posiada redaktorów, którzy korygują wszelkie błędy. Co zatem będzie, jeżeli zespół redaktorów przeprowadzać będzie naprawy od wewnątrz? „Plot Holes” jest komiksem autorstwa scenarzysty Sean'a Murphy'ego, rysownika Dave'a Stewart'a oraz grafika Matt'a Hollingsworth'a. Opowiada on o grupie „nieudanych” postaci literackich, którzy ratują fabułę książki by mogła ona być w przyszłości wydana. Jednakże poprzez splot przypadkowych zdarzeń zmuszeni oni będą do ratowania książek również przed potworem, który sami stworzyli. Akcja komiksu jest poprowadzona dynamicznie, rysunki są dobrze wykonane, dokładając do tego ekipę przypominającą Strażników Galaktyki otrzymujemy nietuzinkowe dzieło, które śmiało mogę wszystkim polecić.

Oj, za malutkie to jest, żeby sensownie oceniać, a na dodatek każdy wątek kończy się niezbyt wysublimowanym "bum". Bohater namierza wroga i go załatwia. Czemu mimo wszystko odbieram pozytywnie? Jest sporo powietrza w tych grafikach, jest nadzieja na lekką przyjemną lekturę w klimatach "Hawkeye'a" - Fractiona. Niech się tylko autorzy rozkręcą, a z pewnością dam szansę

Krok po Kroku. Zazwyczaj gdy ktoś jest tajemniczy i milczący, zyskuje na atrakcyjności. Czy w przypadku komiksów ta zasada też działa? Krok po Kroku udowadnia, że tak… Choć nie w pełni. To opowieść fantasy o niezwykłym duecie: kolosalnym rycerzu i małej dziewczynce. Przemierzają oni brutalny, pełen niebezpieczeństw świat fantasy. Obserwujemy ich wędrówkę, walkę o przetrwanie, a także rozwój dziecka w cieniu surowej rzeczywistości. Komiks opiera się wyłącznie na obrazie, a brak słów buduje niezwykły klimat – pełen nutki tajemniczości, niedopowiedzeń i wyczuwalnego ciężaru świata przedstawionego. Problem w tym, że taka forma ma też swoje ograniczenia. Historia, choć w gruncie rzeczy dość standardowa, aż prosi się o rozwinięcie. Więcej tomów i dodanie dialogów mogłoby pogłębić relację bohaterów i dodać opowieści dodatkowych odcieni. Ale jednocześnie pojawia się pytanie czy wtedy nie uleciałby właśnie ten ciekawy klimat, który robi największe wrażenie? Wizualnie to prawdziwa perełka. Kreska jest znakomita, a kolory świetnie budują nastrój i nadają światu charakter. Pod względem artystycznym komiks absolutnie mnie kupuje i nie mam się do czego przyczepić. Krok po Kroku to przyjemna lektura, którą trzeba chłonąć wzrokiem. Mimo odrobiny zmarnowanego potencjału fabularnego, wciąż pozostaje fajnym doświadczeniem. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DOiaeyYjA0i/?igsh=dm1vc3F6aTZnNjh1

Visa Tranzytowa. Przyznam szczerze, że miałem spore oczekiwania wobec tego komiksu. Sam temat zapowiadał się niezwykle intrygująco: rok 1986, dwudziestoletni Nicolas i jego kuzyn pakują się w starego Citroëna Visę i ruszają w szaloną podróż do Turcji. Po drodze czekają ich malownicze widoki innych krajów, spotkania z różnymi ludźmi i przygody raz przyjemne, raz dramatyczne. I teraz pytanie: kto z nas nie chciałby w młodości przeżyć takiej eskapady? Brzmi jak gotowy przepis na fascynującą historię. No i cóż… trochę się zawiodłem. Ale tylko połowicznie. Pierwsza część komiksu to prawdziwa perełka: klimat podróży, piękne pejzaże za dnia, a w nocy poczucie niepokoju, czasem wręcz grozy i „parszywe noce”, które potrafią wrzucić ciarki. To działa świetnie, wciąga i pozwala poczuć ducha tamtych czasów. Problem zaczyna się w drugiej połowie gdy pojawiają się wątki poboczne, które wybijają z rytmu, są momentami zbyt odjechane i niestety mocno kontrastują z tym, co działało na początku. Zamiast spójnej opowieści o podróży, dostajemy fragmenty, które sprawiają wrażenie przekombinowanych. Bywa nudno, czasem ciężko przebrnąć, a czasem odechciewa się czytać. Na szczęście potem historia wraca na właściwe tory i podróż znów nabiera barw. Wizualnie? Specyficznie. Ilustracje potrafią zachwycić, szczególnie wtedy, gdy przedstawiają widoki i atmosferę drogi. Ale nie zawsze są czytelne, czasami są mocno chaotyczne. Na szczęście przez większość czasu spełniają swoje zadanie i rzeczywiście potrafią uderzyć widokami. Visa Tranzytowa to dzieło zdecydowanie nietypowe. Ma świetne momenty, ale też fragmenty, które wyraźnie odstają i psują ogólny odbiór. Czy warto sięgnąć? Tak, choć trzeba być przygotowanym na dziwne pomysły. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DONudNsjCec/?igsh=MTNpd2Q3amJ6ZTFpYw==

20 lat polowania na Gary’ego Ridgwaya oczami detektywa Toma Jensena. Żmudna praca śledczych przyniosła w końcu oczekiwane efekty. Lata życia poświęcone na rozwiązanie sprawy, która zniszczyła niejedno życie. 🚔Kolejny komiks wydawnictwa, dzięki któremu fani true crime mogą pogrążyć się w mrocznej i jednocześnie solidnej (od strony wizualnej) historii. 🚔Warto jednak przedstawić „bohatera” tej historii. Ridgway to na tyle niepozorny osobnik, że przypisywanie mu tych wszystkich wydarzeń może wyglądać dziwnie. Finalnie udowodniono mu 49 ofiar. Cicha woda… 🚔Scenariusz dowiózł. Nie da się zacząć i nie przeczytać na raz. To nie tylko przesłuchania i kombinowanie, żeby zdążyć rozwiązać zagadkę. To również poznanie psychiki śledczych i tego, jak muszą radzić sobie wtedy, gdy nawet system rzuca im kłody pod nogi. Układ z przestępcą? Emocjonalny rollercoaster? Większe dobro czy mniejsze zło? 🚔Strona wizualna pasuje idealnie do tej historii. Surowe, czarno-białe ilustracje, bez szczegółów, bez fajerwerków i wyszukanych kadrów. Podkreślają tragizm wydarzeń poprzedniej epoki i fakt, że nawet najbardziej niepozorna osoba może okazać się potworem. Kolejny przykład tego, że komiks to uniwersalne medium do opowiadania najróżniejszych historii. 🚔Moim zdaniem jest to jednak klasa niżej w porównaniu z komiksem opowiadającym o tym, co wyprawiał Ed Gein. Tam ładunek emocjonalny przekazany w ilustracjach był potężniejszy. 🚔Jeśli ktoś lubi taką tematykę, a nie miał jeszcze do czynienia z takim komiksem, to musi nadrobić zaległości. Oprócz niewątpliwie mrocznej historii jest to też w pewnym sensie opowieść o śledczych, którzy niejednokrotnie poświęcają swoje zdrowie i życie, by złapać takie wybryki natury jak Ridgway. ig: multiverse_hunter

POPKulturowy Kociołek: https://popkulturowykociolek.pl/ter-tom-3-oszust-recenzja-komiksu/ Kim jestem? Pytanie to od samego początku zadaje sobie Mandor. Człowiek znikąd, pozbawiony całkowicie pamięci, który został okrzyknięty prorokiem. Uciekając ze zniszczonej planety z grupą towarzyszy, znalazł on schronienie na pokładzie kosmicznego statku Jupiter. Ta tajemnicza jednostka skrywa wiele swoich sekretów, jednym z nich może być pochodzenie głównego bohatera i cel jego egzystencji. Dwa poprzednie tomy były dość intrygujące, ale nastawione raczej na spokojniejsze prowadzenie scenariusza. W TER tom 3 ulega to pewnej przemianie i historia jest o wiele bardziej dynamiczna. Przewracając kolejne strony komiksu, nie można być pewnym tego, co wydarzy się dalej. Koniec pierwszego cyklu serii sci-fi to jednak nie tylko akcja i bardziej bezpośrednia przemoc. Nie brakuje tu charakterystycznego dla tytułu suspensu, piętrzących się tajemnic i masy egzystencjalnych pytań. Przemierzając wnętrze statku, wraz z bohaterami odkrywamy nieco więcej na temat Mandora i walczących ze sobą frakcji. Część z postaci znacząco ewoluuje, pokazując swoje naprawdę ciekawie oblicze. Pewnej przemianie ulegają również zachodzące pomiędzy nimi relacje, które z każdym kolejnym wydarzeniem są coraz silniejsze. Czy treść ta daje satysfakcjonujące odpowiedzi na nurtujące czytelnika pytania? Odpowiedź nie będzie jednoznaczna, zresztą tak samo, jak cały scenariusz autorstwa Rodolphe. Ostatnia odsłona z jednej strony wyjaśnia bowiem pewne tajemnice, z drugiej na jej miejsce szybko pojawiają się nowe sekrety. Dość otwarta struktura dzieła zachęca do sprawdzenia kolejnej części serii (kiedy ta się pojawi),dla niektórych nie będzie ona jednak należycie satysfakcjonująca....

Dla mnie objawienie! 3,7 mln lat temu, Lucy i Adam ich splecione losy które być może dały początek obecnemu homo sapiens - nam ludziom! Tak, Świat nie powstał 8000 lat temu tylko wg mnie jest niemierzalny. Pewnie i jest stwórca ale jest nieprzenikniony i nieskończony i wszyscy jesteśmy jego synami i córami, włącznie z całym żywym stworzeniem. Każy powinien przeczytać tą historię która powstała na podstawie badań archeologicznych - skamieniałości. Co do historii to jest emocjonująca i wzruszająca! Ps.: Fałszywe religie muszą odejść...

Ten komiks porwał mnie bez reszty. "Arka" to historia science fiction o ekspedycji, która poszukuje nowej planety do osiedlenia ludzkosci. I jest klasycznie, coś dzieje się nie tak, a załoga wybudza się w innym miejscu niż zakładano. Od początku zadajemy sobie wiele pytań pełnych niepokoju. Szukamy wraz z bohaterami jakiegos punktu podparcia. Nie wiemy gdzie jesteśmy, ani dlaczego akurat tu.  Mamy tu do czynienia z nieoczywistym scenariuszem podboju kosmosu. Choć ludzie ze swoją naturą przenoszą w czasie i przestrzeni swoje wzory zachowań. Są tu zarysowane wyraźne dwie konkurencyjne postawy, które są ze sobą zderzane. Optymistów, eksploratorów, którzy chcą pomimo wielkiego ryzyka szukać wyjścia z pułapki (?). I realistów, którzy przyjmują rzeczywistość jaką jest i postanawiają się w niej urządzić, unikając w ten sposób zagrożeń.  To jest również świetna historia o porozumieniu międzygatunkowym. Pomiędzy ludźmi, a innymi gatunkami obdarzonymi inteligencją i emocjami. I o odwiecznych prawach dominacji i walki o władzę. Przyjemna, choć nie wybitna kreska. Dynamiczne, lekko zamglone kadry, które niosą w niezłym tempie tę historię. Bardzo polecam ludziom szukającym dobrych opowieści SF.

W cieniu wojny prusko-fracuskiej w roku 1870 rozgrywają się dramatyczne wydarzenia. Śmierć obdarowuje swoim pierścieniem pewną dziewczynę, która okazuje się wcieleniem zła. Giną kolejne osoby, a my dowiadujemy się o istnieniu tajnej tytułowej organizacji. Zobaczymy też romanse, morderstwa i kradzieże. Mimo podpisanej kapitulacji, wybucha wojna domowa, na ulicę wychodzą komuniści..sporo się tutaj dzieje. Wszystko jest bardzo szczegółowo narysowane i podlane historycznym sosem i postaciami. Bardzo ładnie przedstawiono budynki oraz grę światła i cienia. Duży format też robi robotę.

To KOMIKS przedstawiający mroczną historię osamotnionego człowieka z gatunku HORROR, utrzymaną w klimacie H.P. Lovecrafta. Główny bohater przerywa swój stan "uśpienia" po otrzymaniu spadku dawno zaginionego ojca. Kiedy zapoznaje się z jego dziedzictwem, w jego życiu zaczynają się dziać niesamowite, intrygujące i ekscytujące wydarzenia mrożące krew w żyłach... Autorem scenariusza i rysunków jest Łukasz Godleski pochodzący z Gdańska. Dlatego też autor z łatwością umieścił swoje kadry w tym mieście i jego okolicach, wiernie odwzorowując tamtejsze "pocztówki". Fabuła jest ciekawa i interesująca. Akcja rozgrywa się bardzo szybko, oddziałując pobudzająco na czytelnika, jak w filmie sensacyjnym. Od pierwszych do ostatnich kadrów komiksowych powieść trzyma czytelnika mocno w napięciu i "straszy". Ciekawa fabuła zobrazowana jest mrocznymi, sugestywnymi rysunkami, które idealnie zgrywają się z tekstem, tworząc jedną całość. Czarno-białe rysunki wzmocnione kolorami stanowiącymi tło, od niebieskiego do żółtego, obrazują "temperaturę" historii. Kreska jest trochę realistyczna, a trochę nie. Rysownik doskonale rysuje twarze odmalowując na nich wszystkie emocje. Widać w komiksie bardzo duży talent i zaangażowanie artysty w swoją pracę. Mi się bardzo podobało. POLECAM fanom gatunku i fanom grozy w klimacie lovercraftowskim.

Jeż Jerzy powrócił. Jeden z cooltowych antybohaterow polskiego komiksu lat 90 tych, syn dwóch ojców, Leśniaka i Skarżyckiego odrodził się w formie zeszytowej. Czy okaże taką samą klasę (lub raczej jej totalny brak) jak w swoim poprzednim wcieleniu? To się okaże. Po pierwszym zeszycie daje 6 na zachętę.

Pełne czułości spojrzenie wstecz na początki cyklu o Thorgalu. Od fana dla fanów. Czuć tutaj, że autor zna i rozumie serię, wie co stanowiło zawsze o jej sile. Po satysfakcjonującej lekturze widać, że rozumie to znacznie lepiej niż osoby zarządzające obecnie serią. Opowieść znacznie lepsza niż cokolwiek co powstało o Thorgalu w ostatnich dwudziestu latach. Z lektury usatysfakcjonowani będą fani Thorgala. Ktoś kto chciałby Thorgala poznać dopiero, najlepiej by zaczął od początku cyklu. Ocena jaką daje to 9 ale to ocena subiektywna fana tych bohaterów.

Miałem napisać o lekkim spadku formy, ale okazuje się, że "Rytuały" to chronologicznie wcześniejszy komiks niż świetne "Murderabilia" i "Popioły", więc w sumie należy pochwalić za słuszny kierunek rozwoju. W tej odsłonie autor zdecydowanie się pogubił i dotarł do miejsca, którego nie mógł fabularnie rozsupłać. Całość złożono z mini scen, a te wprawdzie w niektórych przypadkach docierają do jakichś stycznych, jednak częściej fruwają w różne strony i jedyne, co je łączy, to figurki z wielkim Wackiem. Myślę, że Guido Van Driel w "IHS" pokazał, jak takie zabawy z czytelnikiem spinać umiejętniej. Podsumowując: "Rytuałom" brakuje do późniejszych prac Ortiza, co nie znaczy, że miłośnicy tamtych powinni odpuścić. Póki co wszystkie te historie mają sporo uroku, czarują humorem i są przykładem komiksów, które czyta się z wielką przyjemnością.

POMIESZANIE Z POPLĄTANIEM Benoît Sokal to nazwisko, którego chyba nikomu przybliżać nie trzeba. Zmarły przed dwoma laty artysta, choć najdłużej w swej karierze siedział w branży komiksowej, chyba w naszych czasach przede wszystkim kojarzy nam się z grami komputerowymi. A już z serią „Syberia”, cenionym dziełem i zarazem ostatnim jego dokonaniem, włącznie. Ja, choć fanem komiksu jestem, z jego graficznymi opowieściami dotąd zetknąć się szczęścia nie miałem, ale „Syberię” sobie ograłem, bardzo miło zrobiło to moim oczom – taki klimacik lubię akurat – a teraz dorwałem komiks. I… I jakoś tak bardzo mnie to nie porwało, jak myślałem. Fajnie się to całkiem czyta, jeszcze przyjemniej ogląda, ale do pełnego spełnienia trochę jednak zabrakło. Lata 30. XX wieku. Roodhaven, wielorybniczy port, który żyje swoim rytmem, staje się areną niecodziennych wydarzeń, kiedy morze wyrzuca gigantycznego kraba. Bestia to dziwna, niepokojąca ludzi, na dodatek jeszcze w jego cielsku znajdują się fragmenty zaginionego dawno statku. Ale poza niepokojem, stworzenie wzbudza też fascynację świata nauki, a to prowadzi do kolejnych, jeszcze dziwniejszych odkryć, które zmieniają się w niezwykłą przygodę! https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2025/01/aquarica-benoit-sokal-francois-schuiten.html

DLACZEGO: 1. Jestem fanką Wiedźmina. 2. Czytałam pierwszy tom i mi się podobał. OPINIA: Kaczuszka na mieczu Wiedźmuna podoba mi się najbardziej, serio. Za każdym razem jak ją widzę to poprawia mi się humor, a uśmiech sam pojawia się na mym licu :D. Podobają mi się te komiksy. Bohaterowie (oczywiście wzorowani na postaniach z książek p. Sapkowskiego) są zabawni, charakterni. W czasie czytania pierwszego tomu nie potrafiłam się przekonać do Diss (Triss),która tutaj przedstawiona zostaje jako tępa dziunia, ale przy drugiej części już mi to tak nie przeszkadza. Wydaje mi się, że jeśli dorosłemu czytelnikowi podoba się ta seria, to dzieciom spodoba się nawet bardziej. Jedyny minus tych komiksów jest taki, że za szybko się kończą i na samą myśl, że została mi ostatnia część jest mi jakoś smutno.

Bardzo przyjemny, choć trochę nierówny komiks. Pierwsza część chociaż została wydana oryginalnie w 2019 roku nosi dość mocne znamiona starej szkoły, więc może odrzucić czytelników oczekującej od lektury komiksu ciągłej akcji. Druga odsłona wydana oryginalnie w 2021 roku już zdecydowanie bardziej idzie w kierunku akcji i może się też poszczycić lepszą, a przede wszystkim ciekawszą szatą graficzną. Dobry komiks, którego chętnie bym przeczytał kontynuację, chociaż nie widząc żadnej cyferki na brzegu tego albumu obawiam się, że to jednorazowy strzał.

Kolejna znakomita opowieść sagi! Również świetne rysunki oraz ciekawa akcja. Nie tak dobre jak Maska Fudo, ale niewiele gorsza. (Możliwe też że ten komiks nie zrobił już na mnie takiego wrażenia bo wcześniej przeczytałem właśnie Maska Fudo.) tak czy inaczej gorąco polecam.

Komiks klimatyczny, trochę przypominał mi książkę Briana Aldisa "Non stop". Watek samotnego człowieka wędrujacego przez statek kosmiczny pełen pułapek.... pomysł z którym spotkalem się już w kilku książkach sf. Mimo wtórnosci ogólnego pomysłu muszę przyznać, że po uszy zanuzyłem się wraz z głównym bohaterem w tę przygodę.

Po przeczytaniu komiksu Rook postanowiłem poznać bliżej autora scenariusza Geoffa Johnsa. Wybór padł na Geiger tym razem z innym rysownikiem Garym Frankiem. Co do rysunków to były minimalnie słabsze niż w czesniejszym komiksie ale też na dobrym poziomie. Co do samego komiksu mamy tutaj początek uniwersum o Bezimiennych postaciach które powstały w czasie wojen amerykańskich od wojny o Niepodległość aż po rok 2050 i wojnę nuklearna gdzie właśnie powstaje nowy Bezimienny Geiger. Pół tomu to pierwszy tom amerykański opisujący powstanie i pierwsze przygody głównego bohatera a druga połowa to rozwinięcie uniwersum napisane przez innych scenarzystow i rysowników. Jedna szczególnie była dobra wprowadzaja nowego Bezimiennego Czerwonego Płaszcza napisany przez Johnsa i narysowany naprawdę dobrze przez Bryana Hitcha. Pozostałe opowieści ciekawe gorzej z rysunkami które były narysowane różnymi technikami nie zawsze mi odpowiadające. Ogólnie dobrze rozpoczęte nowe uniwersum Mad Ghost a w Polsce wydane przez wydawnictwo Nagle!