Punisher Epic Collection: Kingpin rządzi

Pierwsze samodzielne serię o Punisherze z 1986 r wydane przez wydawnictwo Egmont. Są to dwie serię i jedna opowieść graficzna. Jest dobrze czasami bardzo dobrze. Wcześniej postać Punishera nie była moja ulubiona ale dzięki tej serii można poznać go bliżej i poznać jego motywy a najlepsze jest połączenie dwóch zeszytów z Punisherem i Daredevilem widziane ich oczami ta sama akcja i tutaj widać różnicę w pojmowaniu świata przez obu bohaterów i ich rozterki. Fajny zbiór zeszytów o tym bohaterze które warto przeczytać przez wielbicieli Marvela.

Zaskakująco pozytywne doświadczenie komiksowe, wprowadzające powiew (nie)świeżości do świata Marvela. Upychanie zombie w różnych uniwersach nie jest dla mnie czymś nęcącym, ale w tym przypadku wyszło naprawdę porządnie. W głównej mierze to chyba zasługa Kirkmana, który umiejętnie balansował na granicy humoru i napięcia w swojej części tego tomu. Niestety, pozostałe rozdziały innych autorów wyraźnie odstają i trochę nie wiedzą co zrobić z tymi zombie, oferując przy tym nieprzystająco mroczny poziom żartów. Ostatecznie jednak to dobry tom, który motywuje do sięgnięcia po kolejne części.

Sięgając po "Epidemię" liczyłem po cichu, że wrażenia z lektury będą takie same, jak podczas zapoznawania się z sagą Knightfall. Nie myliłem się – schyłek XX wieku wprowadził taką modę na Batmana, że w komiksowych odsłonach Mroczny Rycerz przeżywał swój prime. Oczywiście, może recenzowany crossover nie zestarzał się najlepiej, bo kolory są kreskówkowe, a rysunki nie takie efektowne i realistyczne, jak obecnie. Trzeba jednak przyznać, że fabularnie "Epidemia" znajduje się na przyzwoitym poziomie. Batman ma pełne ręce roboty, bo w jego mieście szaleje śmiertelny wirus, który dotyka nawet najbliższych towarzyszy Mrocznego Rycerza. W trudnych chwilach obrońca Gotham może liczyć na wsparcie Nightwinga oraz niedawnego przeciwnika... Azraela. Pewne role w komiksie odgrywają również Oracle, Huntress i Catwoman. Dochodzi zatem do kilku nieoczywistych kolaboracji, np. Kotki z Robinem. Próżno szukać tu łotrów na miarę Jokera, Killer Croca czy Two-Face'a – główni bohaterowie muszą stawić czoła niewidzialnemu zagrożeniu. Dopiero ostatnie zeszyty albumu wprowadzają ciekawą postać Narcosisa, który zamierza poskromić Batmana i zemścić się na Gotham City. Nowego złoczyńcę potraktowano jednak po macoszemu – mam nadzieję, że jego wątek jeszcze wróci w "Ziemi Niczyjej", do której prowadzi nas m.in. omawiana tu "Epidemia". Do czego mógłbym się przyczepić? Ano do zbyt uproszczonego odnalezienia antidotum na tytułową epidemię. Sam proces pojawiania się i rozwoju wirusa w Gotham City jest pokazany fantastycznie i obszernie – widać, jak miasto dosłownie płonie z powodu tajemniczej i szybko rozprzestrzeniającej się epidemii. Opracowanie lekarstwa na wirusa zajęło trochę czasu, ale okazało się, że rozwiązanie było pod ręką, co ma nieco naiwny wydźwięk. Osobno jeszcze chciałbym poruszyć temat rysunków Kelleya Jonesa. Jego Batman to upiór, demon, nawiedzony czarnoksiężnik – każde z tych określeń pasuje! Nieprawdopodobnie podobają mi się te długie spiczaste uszy i peleryna, którą Mroczny Rycerz dosłownie się owija. Wygląda to groteskowo, ale też jakże gotycko, jak na Gotham City przystało.

"Dziedzictwo" to kontynuacja głównego wątku z albumu "Epidemia", dlatego trzeba sięgnąć po ten drugi komiks, by w pełni zrozumieć pierwszy (znajomość epopei "Knightfall" również mile widziana). Mroczny Rycerz uświadamia sobie, że zaraza trapiąca jego rodzinne miasto może powrócić i to ze zdwojoną siłą rażenia. Batman musi zatem poznać genezę koszmarnego wirusa i dotrzeć do osoby odpowiedzialnej za jego rozprzestrzenianie. Komiks mocno uwypukla detektywistyczne umiejętności głównego bohatera, który przy pomocy Nightwinga, Robina, Huntress i Oracle, krok po kroku odkrywa kolejne elementy skomplikowanej układanki. Wątek detektywistyczny ładnie łączy się tu z motywem Batmana działającego nie tylko w Gotham (znamy to z "Knightfall") – Zamaskowany Krzyżowiec ma do wykonania swoje zadania w Sudanie, w Szkocji, w Indiach, czyli nie licząc jego rodzinnej Ameryki, pojawia się na trzech kontynentach. Paradoksalnie Batman często opuszcza Gotham, by je ocalić. Przeciwnicy Mściciela, choć nie ma ich wielu, robią w tym albumie robotę. Nieśmiertelny Ra's Al-Ghul swoimi działaniami pokazuje tylko, że gothamscy złoczyńcy to dla Batmana kaszka z mleczkiem. Zaś obecność Bane'a, tym razem nie nafaszerowanego Venomem, doprowadza nas do rewanżu tysiąclecia (by to zrozumieć, znów odsyłam do jednego z numerów "Knightfall") w uniwersum DC. Jeśli coś budzi zastrzeżenia, to na pewno fakt, że Batman chyba zbyt łatwo neutralizuje kolejne zagrożenia generowane przez Al-Ghula, będąc ciągle krok przed nim. Można to oczywiście wytłumaczyć sztabem ludzi wspierających Batmana w działaniach, ale... trochę trudności w tych questach nie zaszkodziłoby Mrocznemu Rycerzowi i spółce. Na koniec, tradycyjnie, odniosę się do warstwy graficznej, która prezentuje bardzo równy poziom, mimo różnych rysowników. Poza ostatnim zeszytem, bardzo brzydko przedstawiającym pojedynek Bane'a z Batmanem, całość wygląda naprawdę solidnie i estetycznie. Dwa nazwiska robią tu robotę – Graham Nolan i Jim Aparo. "Ziemia Niczyja" is coming...

Pierwsza połowa tego wydania to jest jakiś koszmar - poszatkowane historie, mało Spider-mana, za to dużo nijakich bohaterów. Do tego kompletnie nieciekawe historie nie wnoszące absolutnie nic do serii. Na szczęście druga połowa tego wydania trochę nadrabia. Historia z udziałem Tajnego Imperium daje radę, zamykająca ten album opowieść z udziałem Silver Sable również. Oczywiście zebrane tutaj zeszyty mają w sobie wszystkie plusy, jak i minusy superbohaterszczyzny z lat 90tych - mnóstwo głupiutkich dialogów (również tych wewnętrznych),fabuła trzymająca się na cienkiej nitce pajęczyny i duuużo akcji. Mimo dużej ilości mankamentów i zbędnych przerywników czytało mi się ten album całkiem nieźle, zdecydowanie lepiej niż "Kosmiczne przygody", czy "Inferno".

Nie jestem specjalistą od uniwersum Marvela, choć na szczęście znam fundamenty tej historii. Nie podejmuję się więc szczegółowej analizy każdego nawiązania ani określania, jak daleko "Spider‑Man Noir" odchodzi od oryginalnych opowieści. To interpretacja zdecydowanie mroczniejsza od znanych mi wariantów - wariacja zarówno na temat genezy, jak i całego wizualnego kolorytu, który konstytuuje wygląd Spider‑Mana: świata, postaci, a nawet uwarunkowań historycznych. Zgadzają się więc kluczowe figury dramatu, pojawiają się krewni Petera Parkera, rozpoznaję również głównych antagonistów, z którymi zmierzy się Parker już w kostiumie - odpowiednio przetworzonym, by współgrał z estetyką noir. I właśnie atmosfera wydaje się tu kluczowa. Całość została podporządkowana archetypom noir oraz sztafażowi kryminału - zarówno filmowego, jak i literackiego. Dominującym krajobrazem jest Nowy Jork lat 30., miasto mrocznych, przybrudzonych wysokościowców, po których pajęcza nić zdaje się sunąć naturalnie. W tej przydymionej scenerii odnajdujemy Goblina jako gangstera, Sand‑Mana jako brutalnego zbira, a w kolejnych opowieściach następnych przeciwników. Samo miasto zaczyna przypominać Gotham City - nie przez bezpośrednie zapożyczenia, lecz przez podobny, ponury klimat, znany z opowieści o Batmanie. Całość wydarzeń - od przygody, przez kontekst społeczny, po działania bohaterów i antybohaterów - determinuje konsekwentnie realizowana konwencja noir. Nowy Jork to jedno, lata 30. znamy z wielu czarnych kryminałów. Najciekawsze jest jednak wykorzystanie gatunku do reinterpretacji historii Parkera, który w poszczególnych epizodach prezentuje się nieco inaczej. W najciekawszym fabularnie "Spider‑Man Noir" (czteroczęściowym),Parker staje naprzeciw cyrkowej menażerii - wszyscy przeciwnicy zostają tu przetworzeni przez nową estetykę, od Goblina po mojego faworyta, Vulture’a, przedstawionego jako krwiożerczego kanibala. Ten epizod jest znakomity zarówno pod względem intensyfikacji akcji, jak i twórczego przetwarzania znanych formuł. Pojawia się nawet Doktor Octopus, wdzięczący się przed nazistami, by w finale otrzymać od „rasy panów” wyjątkowo nieprzyjemnego kuksańca. David Hine i Fabrice Sapolsky świetnie wykorzystali urok powieści Chandlerowskich, oblepiając tym nastrojem superbohaterską konwencję. Problem w tym, że sprawna fabuła nie zawsze idzie w parze z rysunkami Carmine’a Di Giandomenico. Coś mi tu nie grało: kreska wydała mi się zbyt nerwowa, postaci nieco wybrakowane, jakby rysowane z cieniowaniem budowanym przez linie dzielące powierzchnie. Kolory również sprawiały wrażenie sztucznych, kontrasty nie współgrały z moją estetyką - choć zdarzały się wyjątki, jak atak Vulture’a czy kilka innych sekwencji. Co ciekawe, najbardziej problematyczny dla mnie epizod - "Zmierzch w Babilonii" (scen. Margaret Stohl, rys. Juan Ferreyra) - miał jednocześnie najlepsze ilustracje. Stop: najlepsze ilustracje w detalach i w ogólnym ekspresyjnym podejściu, bo tam, gdzie dochodziło do potyczek, pojawiał się już taki chaos, że traciłem zainteresowanie. Nie potrafiłem się też odnaleźć w historii napisanej na modłę Nowej Przygody, wprost przywołującej skojarzenia z Indianą Jonesem. Ostatecznie ten pięknie wydany album - z twardą oprawą i barwionymi na czarno brzegami, które dodatkowo wzmacniają nastrój - okazał się dla mnie lekturą nierówną. Cieszę się, że poznałem tę odsłonę komiksu superbohaterskiego, cieszę się z samej lektury, ale miejscami byłem zwyczajnie przebodźcowany.

Bardzo dobre dopełnienie przygód Spider-Mana wydawanych w epickach Egmontu. Jest to zbiór komiksów z cyklu Peter Parker The Spectacular Spider-Man czyli jednej z trzech serii wydawanych przez Marvela w latach 80. Jest trochę psychologi, kryminału i nasi bohaterowie najbliżsi przyjaciele Pająku w tym jego niedawno poślubiona żona MJ Watson. Naprawdę dobra seria 6 zeszytów która od początku do końca opowiada jedna z przygód Spidera. Mimo niewielkiej ilości zeszytów ten zestaw uważam za udany i śmiało mogę polecić wielbicielom Pajak szczególnie, iż jest to narazie jedyne wydanie w Polsce tych zeszytów wcześniej nigdzie nie drukowane. Brawo Mucha Comics. Oczekuje kolejnych takich wydan komiksów Marvela.

Azrael dzięki "Sword of Azrael" był w przeszłości jednym z moim ulubionych bohaterów, dlatego zapoznanie się z przygodami Jean-Paula w kostiumie Batmana było dla mnie koniecznością. Przyznam się od razu że tomu drugiego Knightfall nie czytałem, a przygodę z Batmanem zakończyłem na pojedynku Bane z Brucem Waynem (Tm-Semic),który jakiegoś specjalnego wrażenia na mnie nie zrobił. Jak wypadł ciąg dalszy tej starej historii? Opasły tom 3 Knightquest podzieliłbył na dwie części. Cześć pierwsza, mniej więcej do połowy tomu, zrobiła na mnie naprawdę dobre wrażenie. Opowieść z Komornikiem jest przyjemna, a kreska Vince Giarrano przypadła mi do gustu. Równie dobrze wypadają zeszyty "Robina" z rysunkami Tomma Grummetta. Największym zaskoczeniem była dla mnie jednak Catwomen. Nie spodziewałem się niczego specjalnego, a wyszło ciekawie i sensownie. Relacja Seliny i jej badanie się z nowym Nietoperzem wypadło bardzo ciekawie i przekonująco. Druga część tego tomu podąża już głównie w kierunku uchwycenia mordercy zwanego jako Abattoir, a fabuła zahacza także o kilka innych postaci i wątków, czego kulminacją jest coraz większe zatracanie się Jean-Paula w chaosie. Jako przerywnik dostajemy narysowaną w stylu lat 50-tych historię o Gordonie i Pingwinie. Krótką i niewiele wnoszącą. Druga część tomu trzeciego jest nieco słabsza niż początek tego tomu, chociaż ma swoje momenty, co czyni ja wartą uwagi. Od strony graficznej też jest już trochę słabiej, ale wciąż jest to bardzo przyzwoity poziom. Czy warto sięgnąć po ten komiks ? Uważam że tak. Nie jest to dzieło wybitne, ale w moim mniemaniu jest to całkiem dobry kawał komiksu. To, że w tym tomie nie ma Bane jest dla mnie plusem, bo sam Bane jako antagonista nie był dla mnie zbyt ciekawy. Przygosy Jean Paula są zdecydowanie ciekawiej napisane. Całość czytało mi się przyjemnie i chętnie sięgnę po ciąg dalszy tej sagi. Jak na komiks, który został wydany 30 lat temu, uważam że jest naprawdę dobry, zarówno pod względem fabuły jak i rysunku. Całość ocenilbym na 6,5, ale to byłaby ocena nie uwzględniająca tego, że od debiutu Knightquest minęło już 30 lat.

Historia oklepana, origin bohaterki oklepany, akcja, jej rozwinięcie i przebieg - oklepany, za to kreska bardzo dobra. Jednak to wszystko jest nieważne w kontekście najbardziej interesującego aspektu komiksu - cycki. Cycki cycki i cycki - każdy kadr jest skupiony na tych najważniejszych walorach mojej od niedawna już najbardziej ulubionej bohaterki. Za te dwa pieknie ujmowane walory powinno być 10/10 Bardzo polecam!!!1!!

PUNISHER KONTRA HEROSI W końcu jest. Ostatni tom serii Punisher zbierający prace Gartha Ennisa zawitał na sklepowe półki. Koniec? Miejmy nadzieję, że nie, bo paru rzeczy w tych wszystkich dotąd wydanych tomach zabrakło, a i Ennis do serii znów wraca w tym roku. Zanim to jednak nastąpi – i zanim jeszcze doczekamy się tego wszystkiego po polsku, o ile doczekamy – mamy ten tom. Tom, jak zawsze, rewelacyjny i domykający jeden z najlepszych runów, jakie powstały dla Marvela. http://ksiazkarniablog.blogspot.com/2022/08/punisher-marvel-knights-3-garth-ennis.html

Tomik naprawdę fajny, uwielbiam batmana z tamtych czasów, pomimo wielu niedoskonałości które widać w nim na pierwszy rzut oka. Komiks ma naprawdę fajna kreske i jest to tak wciągające i przyjemnie napisane, że ciężko oderwać się w trakcie czytania, płynie sie przez to bez poczucia czasu. Muszę jednak się przyczepić do wątku azraela który przez ok 100 stron tłucze sie z batmanem a wątek pozbycia sie azraela ze stołka batmana jest motywem w tle przez cały tom gdzie nagle na końcu batman stwierdza "no wsumie wybaczam Ci, mozesz sobie pójść..... echhh no cóż, jakby przymknąć oko na ta jedna rzecz oceniłbym komiks na 8/10 a tak to takie 6.5

Siedmiotomową sagę o upadku Gotham rozpoczyna komiks bardzo nierówny, tak pod względem fabularnym, jak i przede wszystkim graficznym. Tom zaczyna się od bardzo mocnego uderzenia, bo oto bowiem Azrael, próbujący wkupić się w łaski Bruce'a, wyrusza schwytać Bane'a. Wraca więc bestia, która złamała Mrocznego Rycerza, a wraz z nim szprycowanie Venomem. Pojedynek Azraela z Banem to nie tylko klasyczne komiksowe mordobicie – oni toczą ze sobą starcie psychologiczne, które kończy się dość nieoczekiwanie, ale nie zamierzam tu spoilerować. Dalej lwia część albumu przedstawia potworną katastrofę w Gotham – trzęsienie ziemi, które równa niemal całe miasto równa z ziemią. Batman więc, wraz ze swoimi kompanami, ponownie musi się mierzyć z wrogiem niewidzialnym, ale jakże potężnym. Na kartach różnych zeszytów rysownicy świetnie pokazali, jakim gruzowiskiem stało się momentalnie Gotham City. Wstrząsy w mieście możemy obserwować z perspektywy wielu postaci, m.in. Oracle, Huntress, Catwoman, Nightwinga, czy wracającego do ojczyzny Robina. Jak to bywa w przypadku crossoverów, niektóre zeszyty fabularnie po prostu nużyły (historyjka z Catwoman i Poison Ivy),na co wpływ miała nie tylko jałowa fabuła, ale też kiepskie dialogi. Miałem momenty, kiedy tom pierwszy "Ziemi Niczyjej" czytałem trochę na siłę. Ostatnie karty komiksu pokazują, że sytuacja w Gotham w jakimś stopniu została opanowana, lecz podnoszenie się z kolan miasta będzie niewątpliwie procesem żmudnym i długotrwałym.

Przedłużenie kolekcji do 120 tomów okazały się świetną wieścią dla prenumeratorów. Właściwie wszystkie tony od 101. wzwyż prezentują wysoki poziom, a ostatni o pojedynku Gordon vs Joker to jeden z najlepszych. Świetna, głęboka historia, zahaczająca o wiele aspektów uniwersum Batmana, a wszystkie wątki ostatecznie znajdują rozwiązanie.

Doskonale 👌 Potepiony bohater pragnący zemsty, tropi zło i monstra i zwalcza je zawodowo. Cudo. Mroczny i brutalny swiat, świetne postacie i dobra fabula. Dużo bardziej mi podeszło niz hellboy który przez większość czasu blakal się bez celu i motywu. Polecam

Miał być ślub… Batman niezwykle zręcznie łączy się z motywami świątecznymi i „Opowieści wigilijnej”. Tym razem Tom King przedstawia nam swoją wersję tej ostatniej w roli głównej z… Catwoman. Wbrew tytułowi Batman jest wręcz postacią trzecioplanową, choć komiks skupia się na relacji Bruce’a i Seliny. Można wręcz rzec, że mamy tu do czynienia wręcz z trójkątem miłosnym, bo w tej relacji kluczowy jest Joker. Nasz scenarzysta zwyczajnie lubi zestawiać kotkę i klauna. W myśl „Opowieści wigilijnej” wszystko, co widzimy, dzieje się w czasie świąt. Ciągle w tle ktoś śpiewa kolędy i mimo cięć dalej brzmią jak w dobrym filmie. Te dynamiczne cięcia służą przede wszystkim przeskakiwaniu pomiędzy trzema planami czasowymi – przeszłością, teraźniejszością i przyszłością. W przeszłości Batman i Catwoman są wciąż do siebie nieufni. Selina traktuję tę relację jak zabawę, a rozproszony Batman nie potrafi jej złapać. W teraźniejszości są już w poważnej relacji, ale Selinie wciąż ciąży przyjaźń z Jokerem. W przyszłości jesteśmy niedługo po śmierci Bruce’a, Selina domyka swoją relację z Jokerem i doświadczamy tego konsekwencji. Trzeba przyznać, że forma tego komiksu jest nietypowa. Wszystkie plany czasowe przeplatają się między sobą, ale to nie wszystko. Tom King wykorzystuje także fragmenty innych komiksów, by stworzyć zadziwiającą kompilację, grającą wszystkim, co się da – czasem, stylem, nastrojem. Genialne jest przejście z walki Batmana z doktorem Fosforusem i zagrożeniem nowotworem, do badania Seliny, gdzie ta hipochondryczne boi się tego schorzenia. Niestety ta forma może męczyć i zniechęcić potencjalnych czytelników. Ktoś mógłby nazwać ją wręcz tik-tokową. Jednak myślę, że warto docenić pracę autorów w skomponowaniu tego zadziwiającego kolażu. Da się z niego zrozumieć przekaz, a w końcu największe dzieła średniowiecza to kompilacje. Dobrze czasem nawiązywać do tradycji. Forma nie jest jedyną kontrowersyjną decyzją Toma Kinga. Zacząłem już od tego, że skupia się na dziwacznym trójkącie między Jokerem-Batmanem-Catwoman. To zestawienie, szczególnie na boku Cat-Clown nie było chyba szczególnie eksplorowane, a nasz scenarzysta wziął sobie za punkt honoru jej eksploracje. Widać już ten element w jego kanonicznym runie Batmana, szczególnie w okolicach ślubu. Niestety muszę przyznać, że jak tam ta relacja wydała się dziwna i nie na miejscu, tak tu stała się jakby żywsza i wiarygodniejsza. Na tym kontrowersyjne pomysły się nie kończą, ale to już strefa spoilerów. Z powodu tych problemów można by z czystym sumieniem spisać „Batman/Catwoman” Toma Kinga na straty. Jednak trzeba pamiętać, że to list miłosny do tej pary, po tym jak kanoniczny ślub skończył powrotem do statusu quo. W niekanonicznej historii może się wreszcie udać. Szczególnie gdy ślubu udziela Batman Adama Westa. Tom King swój list miłosny rozszerza także o postacie z „Batman. The Animated Series” (1992-1995),„Batman. Maska Batmana” (1993, eng. Batman: Mask of the Phantasm) i o nawiązania do początków naszego detektywa – w końcu Catwoman i Joker zadebiutowali w tej samej historii. W dodatku ta miłość nie ogranicza się tylko do scenarzysty i wykorzystywanych postaci – rysownicy i wszyscy odpowiedzialni za szatę graficzną też dają dużo. W ramach tak długiego komiksu i w dodatku kolażu dostajemy niezwykle barwną i bogatą paletę stylów, które oczywiście potrafią przeskakiwać z kadru na kadr. Gdy trzeba kreska jest psychodelizna lub horrorowa, innym razem dynamiczna, by kończyć prostotą. Te skaczącą szatę graficzną uzupełniają kolejne i kolejne stroje Catwoman nawiązujące do różnych inkarnacji. W końcu nagość i obcisłe stroje są obowiązkowe, ale bluzgi nadal wykrzaczkowane. Ponadto widać w komiksie miłość też do ogólnej mitologii Batmana – dostajemy też inne postacie i ich interpretacje. Choćby Dick Grayson, który w przyszłości wygląda jak Peter Parker z Ultimate Universe (2023),a to nie wszystko, co o nim ciekawego można się dowiedzieć. Selina zdradza alternatywne wytłumaczenie na kostium Robina – Batman miał nadzieję, że w tak absurdalnym i śmiesznym kostiumie Joker go nie zabije. Nie zabija się przecież dobrego żartu. Dick nie jest jednak tak ważny, jak Helena Wayne. Jej relacja z matką, ciążące dziedzictwo ojca i duma ciągną wątek dziejący się w przyszłości. Ten Batman Przyszłości stanowi siłę antagonistyczną dla starej Catwoman, równie zdeterminowaną jak ten stary. Jednak to te tarcia i brak ojca wreszcie pozwalają na ujawnienie tajemnic, większe wzajemne zrozumienie w ramach żałoby i zwyczajnie koniec. O samej fabule trudno mówić i w sumie nie ma sensu. Najlepiej poznać ją samemu i mieć nadzieję, że zrozumie się coś w tym chaosie. Sam komiks, mimo jego wad, podobał mi się. Może gdyby bardziej zapanować nad treścią i ujednolicić styl zamiast stosowania kompilacji, „Batman/Catwoman” byłby bardziej zrozumiały. Jeśli ktoś lubi Kobietę Kot lub jej relacje z Batmanem, to naprawdę warto przeczytać. Poza tym dostajemy trochę rozważań związanych z tematem szaleństwa, prawdy i kłamstwa w relacji, czy to małżeńskiej, czy to matki z córką. Ostatecznie to historia życia Catwomen z jej głównymi relacjami w centrum. Ale każdy wie, po co się czyta ten komiks. Po prostu, jeśli chce się zobaczyć ślub, trzeba trochę poświęcić. Komiks czytany dzięki życzliwości Biblioteki na Koszykowej (Biblioteki Głównej Województwa Mazowieckiego).

Koniec długiej rozpisanej na 5 grubych tomów i kilka zawartych serii, ponad 2500 stron (!) i mamy koniec. 3/4 tytułu to perypetie Nightwinga i Robina. Ten pierwszy przywdziewa kostium Batmana, zastępując go, bo oczywiście ten ostatni znów gdzieś wyrusza ( swoją drogą ciekawe co wtedy robi?). W ostatniej części Bruce wraca i konfrontuje się z Trojką, na samym końcu spotyka Bane`a, ale czy tym razem znów będą się bić? No i dlaczego jego kamerdyner postanawia opuścić rezydencję? Tego dowiecie się w tym tomie. Kreska bardzo różnorodna, ale też coraz bardziej współczesna, bo dochodzimy tutaj już do połowy lat 90. No i sam tytuł Nowy początek daje nam znać o tym, że dalszy ciąg poznamy w kolejnych grubych tomach, które koniecznie muszę nadrobić, jak już sprzedam komplet Knightfalla. Polecam całą serię.

Pierwszy album zbiorczy pełen był emocji, ciekawych pojedynków, trochę zaskakujących rozwiązań. I też rozbudziło moje oczekiwania odnośnie drugiego albumu. I są tutaj momenty lepsze, nie twierdzę, że nie, ale spora część tego wydania jest najzwyczajniej w świecie koszmarnie przegadana. Dość obszerny segment z poszukiwaniem brata jednej z uczennic Petera wiał straszliwą nudą i ciągnął się w nieskończoność. I niestety to nie jest jedyny nudny fragment. Pozostaje mi mieć nadzieję, że kolejne przygody Spider-mana ze scenariuszem Straczyńskiego będą chociaż odrobinę lepsze.

Długo przekonywałem się żeby kupić tego Spider-Mana. Obejrzałem sporo recenzji. Najbardziej obawiałem się rysunków JRJR. Błędem było to, że tak długo zwlekałem bo finalnie jest to jeden z najlepszych pająków w historii. Dwa minusy. Historia z Shadem a głównie sposób jej zakończenia. Drugi minus to graficzne przedstawienie Dr Octopusa .

Już po przeczytaniu pierwszego tomu Knightfall, z niecierpliwością czekałem na słynną już scenę „złamania” Batmana i muszę przyznać, że nie tylko ona sama jak i całość wydania mocno mnie zawiodły. Czyta się błyskawicznie, mimo sporych gabarytów, jednak brakuje mi takiej różnorodności jaką oferował „Prolog”, który, swoją drogą, był bardziej zniuansowany. W „Upadku” Batman próbuje na własną rękę schwytać i ponownie zamknąć zbiegłych z Arkham psychopatów, ledwo słaniając się na nogach. I to chyba ponownie najciekawszy aspekt - zmęczony swoją krucjatą bohater. Wracając do tego, dlaczego sama scena, w której Bane łamie Batmanowi kręgosłup nie zrobiła na mnie wrażenia, na jakie liczyłem; zwyczajnie zabrakło tu namacalnej podbudowy pod to wydarzenie. Zbyt pospiesznie do tego doszło. Następstwem tego jest powierzenie obowiązków obrońcy miasta Azraelowi, i muszę przyznać, że to dla mnie najciekawszy wątek w tym tomie. Pogłębianie się psychozy bohatera, próba walki ze swoimi słabościami, zanikanie wszelkich zahamowań - istny wachlarz emocji. Ocena całości minimalnie niższa od pierwszego tomu, jednak wrażenia dużo gorsze.

Baltimore Tom 2 to kontynuacja mrocznej podróży tytułowego bohatera, który tym razem nie działa już solo. Zbiera drużynę lojalnych towarzyszy, by wspólnie stawić czoła potężnym siłom zła, które zagrażają światu. Akcja zaczyna się od śledztwa, w którym Baltimore i jego sojusznicy tropią tajemniczy kult czerwonego króla. Krok po kroku odkrywają nie tylko przerażającą historię tego zła, ale i sieć powiązań, które prowadzą do samego źródła zagrożenia. Śledztwo stopniowo przeradza się w pościg za kultem, a Baltimore odkrywa, jak wielką moc mają jego przeciwnicy, których celem jest opanowanie Europy. Kulminacją opowieści jest konfrontacja z samym Czerwonym Królem – mroczną i potężną istotą, której celem jest zniszczenie wszystkiego. Opowieść to przygoda lekko polana sosem grozy, stawia na odkrywanie tajemnic i misję, która wymaga od bohaterów nie tylko siły, ale i sprytu. Ilustracje tworzą ponurą, pełną napięcia atmosferę, w której nie brakuje krwawych i intensywnych starć. Klimatyczne sceny to w zasadzie najmocniejszy punkt tego tomu. Sama historia jest zbyt rozwleczona, przez co nie robi aż takiego wrażenia. Pod tym względem podobne Joe Golem, a zwłaszcza Homar Johnson wypadają dużo lepiej. Przyjemna, mroczna przygoda, która jednak pozostawia lekki niedosyt. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: lukkegeek: https://www.instagram.com/p/DGV2pLEMOAr/?igsh=MTUwZ2V6cTVuOTFsZA==