Pokój kołysanek

Bardzo smutne było to że Helena nie przeżyła w tedy gdy Joachim jej szukał ale takto to książka bardzo mi się podobała ❤️

Bardzo smutne było to że Helena nie przeżyła w tedy gdy Joachim jej szukał ale takto to książka bardzo mi się podobała ❤️

„Pokój kołysanek” Nataszy Sochy to opowieść, która otula niczym ciepły koc w zimowy wieczór, a jednocześnie zostawia głęboki ślad w sercu. Autorka, z właściwą sobie delikatnością i empatią, prowadzi czytelnika przez historię starszego mężczyzny, Joachima, który jako wolontariusz w szpitalu przytula wcześniaki – dzieci bez rodziców, bez ciepła, bez bliskości. Nie byłoby w tym nic niezwykłego, gdyby nie fakt, że Joachim nie tylko oddaje ciepło swojego ciała, ale i własnego życia – każdego dnia opowiada maleństwom kawałki swojej przeszłości.

Jego wspomnienia przeplatają się z teraźniejszością i powoli odsłaniają historię miłości niespełnionej, wyborów, które zabolały bardziej niż przewidywał, i tęsknoty, która nigdy go nie opuściła. To nie tylko wzruszająca opowieść o starości, ale przede wszystkim o dojrzewaniu do miłości, do odpowiedzialności i do wybaczenia – również samemu sobie. Każda strona tej książki przesiąknięta jest melancholią, ale też dziwnym, cichym rodzajem nadziei.

Socha nie moralizuje, nie osądza. Daje czytelnikowi historię, w której może się przeglądać – bez względu na wiek czy doświadczenia. Mamy tu też czuły portret relacji międzypokoleniowych – subtelny, autentyczny i pełen zrozumienia. Joachim nie jest bohaterem bez skazy, ale właśnie dzięki temu jest tak bardzo ludzki i prawdziwy.

„Pokój kołysanek” zachwyca także językiem – oszczędnym, ale pełnym znaczeń, pełnym zatrzymania i refleksji. To książka idealna na świąteczny czas, lecz nie jest to cukierkowa opowieść. Raczej przypomnienie, że cuda naprawdę się zdarzają – czasem nie w formie prezentu, lecz w postaci drugiej szansy, cichego przebaczenia czy niespodziewanej bliskości. Zdecydowanie polecam – to historia, która zostaje z czytelnikiem na długo.

„Pokój kołysanek” Nataszy Sochy to opowieść, która otula niczym ciepły koc w zimowy wieczór, a jednocześnie zostawia głęboki ślad w sercu. Autorka, z właściwą sobie delikatnością i empatią, prowadzi czytelnika przez historię starszego mężczyzny, Joachima, który jako wolontariusz w szpitalu przytula wcześniaki – dzieci bez rodziców, bez ciepła, bez bliskości. Nie byłoby w...

Bardzo przyjemnie napisana, koncepcja kalendarza adwentowego w punkt Chętnie kiedy do niej wróce.

Bardzo przyjemnie napisana, koncepcja kalendarza adwentowego w punkt Chętnie kiedy do niej wróce.

Pani Socha to autorka, które nie pisze tylko powieści, ona czaruje, magicznie wplata w swoje historie miliony emocji, ogrom mądrości, nasyca je ciepłem i dobrocią. Obojętnie po jaki jej tytuł się sięgnie - wszystko zachwyci 😍 Pokój kołysanek to wspaniała opowieść o losach życia, o dobrych ludziach i pięknym zakończeniu oczywiście 🥰 polecam 😉

Pani Socha to autorka, które nie pisze tylko powieści, ona czaruje, magicznie wplata w swoje historie miliony emocji, ogrom mądrości, nasyca je ciepłem i dobrocią. Obojętnie po jaki jej tytuł się sięgnie - wszystko zachwyci 😍 Pokój kołysanek to wspaniała opowieść o losach życia, o dobrych ludziach i pięknym zakończeniu oczywiście 🥰 polecam 😉

Im dalej w książkę, tym czułam coraz większe rozczarowanie. Po wielu pochlebnych opiniach, spodziewałam się czegoś zupełnie innego. Niewątpliwie historia jest piękna i nieco wzruszająca, ale taka bez efektu wow. Do szybkiego zapomnienia.

Im dalej w książkę, tym czułam coraz większe rozczarowanie. Po wielu pochlebnych opiniach, spodziewałam się czegoś zupełnie innego. Niewątpliwie historia jest piękna i nieco wzruszająca, ale taka bez efektu wow. Do szybkiego zapomnienia.

Akcja rozgrywa się w grudniu (od pierwszego do dwudziestego czwartego dnia miesiąca). Głównym bohaterem jest Joachim, 85-letni mężczyzna, wolontariusz w szpitalu położniczym w Poznaniu. Jego praca polega na przytulaniu, głaskaniu wcześniaków (ma to magiczną moc). Podczas spędzania czasu z maluszkami, opowiada im historie ze swojego życia. Dużo podróżował, więc i jego opowieści są pełne kolorów i zapachów.
Joachim w swoich wspomnieniach często przenosi się do „Koralików”, to dom dziecka, w którym znalazł zatrudnienie po wojnie. Tam poznał Helenę, miłość swojego życia. Dlaczego nie było im dane spędzić go razem?

W książce mamy dwie płaszczyzny czasowe. A historia z wolontariatem na oddziale neonatologicznym jest oparta na faktach. Uważam, że to piękne i szczytne zajęcie.

Lubię takie książki, przeszłość i teraźniejszość, rozstania i powroty, przebaczanie i dawanie drugiej szansy, autentyczna troska o drugiego człowieka, bezwarunkowa miłość.

W tej zabrakło mi trochę emocji. Nie do końca to wszystko poczułam. Dopiero zakończenie chwyciło mnie za serce 🥹Podobało mi się przesłanie. Całość oceniam na plus.

Akcja rozgrywa się w grudniu (od pierwszego do dwudziestego czwartego dnia miesiąca). Głównym bohaterem jest Joachim, 85-letni mężczyzna, wolontariusz w szpitalu położniczym w Poznaniu. Jego praca polega na przytulaniu, głaskaniu wcześniaków (ma to magiczną moc). Podczas spędzania czasu z maluszkami, opowiada im historie ze swojego życia. Dużo podróżował, więc i jego...

Piękna,wzruszająca historia. Bardzo mnie poruszyła pod wieloma względami.

Piękna,wzruszająca historia. Bardzo mnie poruszyła pod wieloma względami.

Chciałabym o niej coś napisać ale na razie razie moje myśli muszą się ułożyć a emocje względem tej powieści muszą "lekko ostygnąć" gdyż naprawdę jest ich ogromnie dużo.
Zobaczymy co przyniosą najbliższe dni.

Na tą chwilę powiem krótko:
Jeśli jakaś książka po przeczytaniu (po jednej przespanej bądź nie przespanej* nocy po zakończeniu czytania) trafia do najlepszych książek danego roku to naprawdę "COŚ ZNACZY".

Ps.
*Albo udaje mi się zasnąć po zakończeniu czytanie i ciut ochłonąć (ociupinkę) albo nie udaje mi się zasnąć (bo emocje buzują) i "koczuje" część nocy lub całą noc. Ale moje myśli ciągle wracają do danego tytułu.

Chciałabym o niej coś napisać ale na razie razie moje myśli muszą się ułożyć a emocje względem tej powieści muszą "lekko ostygnąć" gdyż naprawdę jest ich ogromnie dużo.
Zobaczymy co przyniosą najbliższe dni.

Na tą chwilę powiem krótko:
Jeśli jakaś książka po przeczytaniu (po jednej przespanej bądź nie przespanej* nocy po zakończeniu czytania) trafia do najlepszych książek...

Formą książka przypomina nieco kalendarz adwentowy - mamy tutaj 24 rozdziały opatrzone datami od 1 do 24 grudnia. Akcja biegnie dwutorowo, mamy dwie warstwy czasowe, teraźniejszość oraz okres powojenny. Na początku bardzo mi się podobało, wkręciłam się w historię Joachima i Koralików, niestety z czasem zaczęło wiać nudą, nie działo się nic nowego, akcja nie zmierzała do żadnego punktu kulminacyjnego. Od mniej więcej połowy marzyłam już o tym, żeby książka się skończyła. Jest to wprawdzie ciepła historia, ale rozgotowane kluski też są ciepłe i co z tego?

Formą książka przypomina nieco kalendarz adwentowy - mamy tutaj 24 rozdziały opatrzone datami od 1 do 24 grudnia. Akcja biegnie dwutorowo, mamy dwie warstwy czasowe, teraźniejszość oraz okres powojenny. Na początku bardzo mi się podobało, wkręciłam się w historię Joachima i Koralików, niestety z czasem zaczęło wiać nudą, nie działo się nic nowego, akcja nie zmierzała do...

W sumie ładna książka, szybko się czyta, ale spodziewałam się chyba czegoś innego. Sądziłam, że opowieści Joachima będą trochę inne... Może bardziej refleksyjne. Czegoś mi zabrakło, co mogło wskoczyć zamiast dość byle jakich wspomnień z podróży.

W sumie ładna książka, szybko się czyta, ale spodziewałam się chyba czegoś innego. Sądziłam, że opowieści Joachima będą trochę inne... Może bardziej refleksyjne. Czegoś mi zabrakło, co mogło wskoczyć zamiast dość byle jakich wspomnień z podróży.