Dzieci cienia

"Dzieci cienia" to poruszająca, pełna bólu historia o dwóch braciach dorastających w domu, w którym to alkohol odgrywał najważniejszą rolę. Opowieść przedstawiona jest z perspektywy trzech osób: matki, syna i dziewczyny, z którą w przyszłości zwiąże się właśnie Paweł. Mamy również przedstawione dwie czasoprzestrzenie, co pozwala nam na wnikliwą obserwację tego jak zmieniło się życie chłopców i jakie piętno odcisnęło na nich druzgocące środowisko w jakim przyszło im dorastać. Początek książki jest nieco trudny do zrozumienia, ale jeśli już wciągniecie się w tą historię to gwarantuję Wam, że pochłoniecie ją jednym tchem! I choć tematy tutaj poruszone nie należą do najłatwiejszych to skłaniają do wielu przemyśleń. Ja sama, będąc naocznym świadkiem tego co z bliskimi może zrobić alkohol, mimo wszystko byłam ogromnie zszokowana tym, jak duże wywarła na mnie wrażenie ta lektura. Być może to właśnie moje życiowe doświadczenie i wiele trafnych spostrzeżeń autorki do tego się przyczyniło, a może wysunięta przeze mnie refleksja na koniec o tym jakże przerażająca musi być wizja samotności, która sprowadza nas na takie, a nie inne tory... Polecam! Naprawdę mocna lektura!

"Dzieci cienia" to poruszająca, pełna bólu historia o dwóch braciach dorastających w domu, w którym to alkohol odgrywał najważniejszą rolę. Opowieść przedstawiona jest z perspektywy trzech osób: matki, syna i dziewczyny, z którą w przyszłości zwiąże się właśnie Paweł. Mamy również przedstawione dwie czasoprzestrzenie, co pozwala nam na wnikliwą obserwację tego jak zmieniło...

„Dzieci cienia” to książka, która porusza temat alkoholizmu. Niestety w Polsce w dalszym ciągu alkohol stanowi poważny problem, a ten tytuł pokazuje nam różne oblicza tego nałogu.

Historię opowiedzianą w tej książce poznajemy z trzech perspektyw. Pierwsza z nich to historia matki, która porzucona przez męża została sama z dwójką synów i swoją samotność zaczęła topić w alkoholu. Druga to perspektywa jej młodszego syna – Pawła, który wychowany przez alkoholiczkę próbuje wyjść na prostą i prowadzić normalne życie. Ostatnia należy do dziewczyny Pawła, która poznaje prawdę o przeszłości swojego chłopaka i jego matki od jego babci.

To historia niezwykle złożona, która pokazuje, jak zaniedbania na przestrzeni pokoleń odbijają się na ludziach. Jednocześnie widzimy, jak trudna i nierówna jest walka z nałogiem. Zostały pokazane różne postawy i zachowania ludzi w stosunku do nadużywania alkoholu oraz jego konsekwencji – od niezrozumienia i nienawiści po żal i bezsilność. Autorka pokazała również, co dzieje się nie tylko z otoczeniem osoby w nałogu, ale także z tym, z czym zmaga się sama osoba dotknięta uzależnieniem. Ta historia nie przedstawia nikogo jako dobrego czy złego, a raczej ukazuje ludzką naturę i jej różne oblicza. Książka otwiera oczy i uświadamia czytelnika o problemie, który często jest bagatelizowany. Sięgając po ten tytuł, można boleśnie się przekonać, ile zła wyrządza alkohol.

Poza tym autorka wykreowała ciekawą fabułę i zawarła w niej tajemnicę, którą odkrywamy wraz z bohaterami, dzięki czemu książkę czyta się z zaangażowaniem i ciekawością.

„Dzieci cienia” to debiut, który zasługuje na dużo większy rozgłos i który każdy powinien przeczytać. Nie jest to łatwa i przyjemna lektura, ale zdecydowanie warta poznania.

Polecam!

„Dzieci cienia” to książka, która porusza temat alkoholizmu. Niestety w Polsce w dalszym ciągu alkohol stanowi poważny problem, a ten tytuł pokazuje nam różne oblicza tego nałogu.

Historię opowiedzianą w tej książce poznajemy z trzech perspektyw. Pierwsza z nich to historia matki, która porzucona przez męża została sama z dwójką synów i swoją samotność zaczęła topić w...

O tej pozycji powinno być bardzo głośno, bo temat wciąż niestety na czasie, ale zachwyciło mnie przede wszystkim to, że autorka doskonale pisze. Trudno uwierzyć, że to jej debiut, język jakim operuje, styl pisania i sposób narracji powodują, że całość robi ogromne wrażenie. Trudno odciąć się od emocji bohaterów: strachu, bezradności, rozczarowań, niespełnionych obietnic, bólu i nadziei, która tli się ostatkiem sił.
Ale do rzeczy. Dzieci cienia to pozycja, która dotyczy uzależnienia od alkoholu. Historię poznajemy z trzech perspektyw: matki alkoholiczki, jej syna Pawła i jego dziewczyny, która z opowieści babci chłopaka dowiaduje się jak wyglądało jego życie. Codzienność dziecka żebrzącego o miłość i o to, aby być ważniejszym niż alkohol. Te fragmenty powodują ból nie do opisania, wywołują złość i ogromny smutek.
Jestem pod wielkim wrażeniem tego jak prawdziwie Kinga pokazała perspektywę każdego z bohaterów, mechanizmy jakie nimi rządzą, ich punkt widzenia, często tak absurdalny, że trudno nam uwierzyć, ale przecież tak właśnie wygląda myślenie osób uzależnionych i ich bliskiego otoczenia. Jak doskonale potrafiła wczuć się w każdego z nich, pokazać ich cierpienie i walkę o lepsze życie.
Bolesna, trudna, mocna, niezwykle wartościowa i przerażająco prawdziwa – czytajcie, polecajcie innym bo naprawdę warto. Może komuś, kto tego potrzebuje otworzy oczy.

O tej pozycji powinno być bardzo głośno, bo temat wciąż niestety na czasie, ale zachwyciło mnie przede wszystkim to, że autorka doskonale pisze. Trudno uwierzyć, że to jej debiut, język jakim operuje, styl pisania i sposób narracji powodują, że całość robi ogromne wrażenie. Trudno odciąć się od emocji bohaterów: strachu, bezradności, rozczarowań, niespełnionych obietnic,...

To bolesna książka, trudna i mocna. Ale wartościowa i zdecydowanie warta przeczytania, chociaż z każdą kolejną stroną czuć coraz większy ból, dzięki cudownemu opisowi autorki. Tak wiele w niej cierpienia, bólu, niespełnionych obietnic, rozczarowań, strachu, lęku i walki o każdy kolejny dzień, o przetrwanie, które tak dużo kosztuje. Książka pełna jest ciężkich emocji. Porusza trudne tematy, bardzo dobrze oddaje zachowania i uczucia bohaterów, a sam pomysł napisania narracji jest bardzo ciekawy. Czytamy tą książkę z trzech perspektyw "ona", "ja" i "on". Pani Kinga trzyma nas w niepewności aż do ostatnich stron. Lektura nie tylko zmusza do przemyśleń, ale też zostawia czytelnika z przesłaniem. Osobiście bardzo nie mogę się doczekać kolejnej książki pani Kingi, bo na pewno znajdzie się ona na mojej półce. Po tak udanym debiucie może być tylko lepiej!

To bolesna książka, trudna i mocna. Ale wartościowa i zdecydowanie warta przeczytania, chociaż z każdą kolejną stroną czuć coraz większy ból, dzięki cudownemu opisowi autorki. Tak wiele w niej cierpienia, bólu, niespełnionych obietnic, rozczarowań, strachu, lęku i walki o każdy kolejny dzień, o przetrwanie, które tak dużo kosztuje. Książka pełna jest ciężkich emocji....

„Dzieci cienia” to debiutancka powieść Kingi Dańko. Ja osobiście bardzo chętnie sięgam po debiuty, które często pozwalają nam odkryć naprawdę wspaniałych autorów, którzy zostają z nami później na długie lata. Mam wrażenie, że tak właśnie będzie w przypadku tej autorki. Pani Kinga na swoją debiutancką książkę wybrała zdecydowanie trudny temat jakim jest alkoholizm. Jest to temat powszechnie obecny w społeczeństwie, niemniej jednak dość problematyczny i wstydliwy. Ludzie bardzo często nie chcą rozmawiać, przyznać się, że w ich najbliższym społeczeństwie, czy też że ich samych dotknął problem alkoholizmu.

Książka przedstawia nam historię dwóch braci Jeremiasza oraz Pawła, którym przyszło dorastać w domu, gdzie alkohol był powszechny. Problem ten dotknął ich matkę, co zdecydowanie nie jest łatwe dla małych chłopców. Po odejściu ojca kobieta nie potrafiła sobie z tym poradzić. Nie każdy z nas jest na tyle silny, aby stracić miłość, zostać samemu z dwójką dzieci i nadal świetnie radzić sobie w życiu. Matce Jeremiasza i Pawła zabrakło siły, co było główną przyczyną tego, że kobieta sięgnęła po alkohol. Początkowo jedynie alkohol miał jej pomóc „Zatopić smutki”, niemniej jednak z czasem coraz trudniej było z niego zrezygnować. Kobieta prowadziła tryb życia, który daleko odbiegał od ideału życia rodzinnego dwójki małych chłopców. Całonocne imprezy mocno zakrapiane alkoholem, ciągłe przyprowadzanie do domu znajomych oraz przypadkowo poznanych ludzi zdecydowanie nie wpływało dobrze na wychowywanie dwóch dorastających chłopców, którzy potrzebowali matczynej miłości, ciepła i życiowych porad. Nie dość, że dorastanie jest wyjątkowo trudne, to dodatkowo przeżycia odciskają piętno w umyśle człowieka, któremu przyszło dorastać w cieniu alkoholu. Dorastanie w domu, z matką alkoholiczką zdecydowanie nie należało do najłatwiejszych, a na psychice chłopców odbija się przez całe ich przyszłe życie. Już na zawsze, przez całe życie, cokolwiek by nie robili, pozostają dziećmi alkoholiczki. Czy kobiecie wystarczy silnej woli

Osobiście w życiu spotkałam wiele razy problemy alkoholowe, który dominowały w domu, przyćmiewały życie codzienne i nie pozwalały na cieszenie się życiem. Moja przyjaciółka dorastała w domu z ojcem alkoholikiem, dla którego najważniejsze było to, aby miał co wypić. Nie liczyło się czy dzieci zjadły, czy były czyste. Często również dochodziło do przemocy domowej, która niestety w takich przypadkach jest niezwykle częstym towarzyszem. Tak jak było w tym przypadku, tak bywa bardzo często, że druga połowa daje na to przyzwolenie. Początkowo nigdy nikt nie zauważa problemu, później wszyscy mają nadzieję, że uda się go rozwiązać i wierzą w każdą obietnicę, że to był ostatni raz i nigdy więcej się nie powtórzy. Tak jest za każdym razem. Niestety z reguły problem zamiast maleć, zwykle narasta i się kumuluje, aż dochodzi do momentu gdy problem ujrzy światło dzienne, bo wydarzy się coś złego. W przypadku mojej przyjaciółki na szczęście dorastające córki dały mamie siłę i wiarę w to, że można żyć inaczej, że może być lepiej. Wspólnie, przy pomocy nieomal całej rodziny zwalczali problem długimi latami. Za każdym kolejnym razem odwożąc tatę na odwyk, co zdecydowanie musiało nie być dla nich łatwe i z pewnością zostało w psychice ich wszystkich po dziś dzień, mimo iż od tego czasu minęło wiele lat, a problem na stałe został zażegnany. Choć w takich przypadkach chyba nie powinno używać się słów na stałe… Niestety jest to problem, który zawsze zostaje gdzieś z tyłu naszej głowy. Nigdy tak naprawdę do końca nie zniknie obawa, że alkohol znów może wrócić do naszego życia. Po dziś dzień w rozmowach z przyjaciółką wspomina tamte, trudne dni. Ponadto korzysta z pomocy psychologa i bardzo często mówi o swoich obawach, które odczuwa w stosunku do swojej rodziny. Boi się, że w jej rodzinie, którą udało jej się szczęśliwie założyć mógłby kiedykolwiek

Narracja książki jest prowadzona z perspektywy trzech osób, co znacznie ułatwia zrozumienie, wcielenie się każdą z postaci i w pewnym stopniu zrozumienie ich postępowania, albo przynajmniej poznanie toku myślenia, które miało wpływ na podejmowane decyzje. Książka zdecydowanie nie należy do łatwych, lekkich i przyjemnych. Jest to niezwykle trudna i bardzo emocjonalna lektura, którą czyta się z wywołaniem bólu i cierpienia. Autorka emocje przekazuje nam dosłownie, czytając odczuwamy ból, cierpienie, niepewność i krzywdy bohaterów. Nie jest to książka z tych, które można przeczytać z zapartym tchem w jeden wieczór. Zbyt duża dawka emocji na raz, której moglibyśmy nie udźwignąć. Wartościowa, trudna lektura, którą naprawdę warto przeczytać. Zdecydowanie trudno uwierzyć, że jest to debiut autorki, który jest wyłącznie fikcją literacką, bo naprawdę napisany został po mistrzowsku. Ja już z wielkim zaciekawieniem czekam na kolejne książki które z pewnością znajdą się na mojej liście koniecznych do przeczytania.

Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki serdecznie dziękuję portalowi sztukater.pl

„Dzieci cienia” to debiutancka powieść Kingi Dańko. Ja osobiście bardzo chętnie sięgam po debiuty, które często pozwalają nam odkryć naprawdę wspaniałych autorów, którzy zostają z nami później na długie lata. Mam wrażenie, że tak właśnie będzie w przypadku tej autorki. Pani Kinga na swoją debiutancką książkę wybrała zdecydowanie trudny temat jakim jest alkoholizm. Jest to...

Sięgając po tą książkę spodziewałam się wielu emocji, ale to, czego doświadczyłam podczas lektury "𝐃𝐳𝐢𝐞𝐜𝐢 𝐜𝐢𝐞𝐧𝐢𝐚" przeszło moje oczekiwania.

Autorka poruszyła trudny temat alkoholizmu i jego destrukcyjnego wpływu na życie ludzi. Nie tylko tych, którzy piją i każdego dnia staczają się na dno, ale przede wszystkim cierpienia ich najbliższych.

Narracja poprowadzona została przez trzy osoby.
Było to o tyle ciekawe, że mogłam spojrzeć na dany problem oczami różnych bohaterów. Każdy z nich jest uwikłany w jeden i ten sam problem jakim jest uzależnienie od alkoholu, ale każda perspektywa jest inna.

Na pewno nie jest to książka do przeczytania na raz. Przynajmniej ja spędziłam z nią parę dni, a i tak ta historia wciąż jest żywa w moich myślach. Natłok emocji sprawiał, że po przeczytaniu niektórych fragmentów musiałam odłożyć książkę, przejść się po domu, a nawet wyjść na spacer i najzwyczajniej w świecie odreagować. Historia Pawła, Jeremiasza i ich mamy na pewno długo pozostanie w moje głowie.

Trudno uwierzyć, że ta wartościowa powieść to literacki debiut Autorki.
Miałam przyjemność porozmawiać chwilę przez telefon z Kingą i to, co mnie ujęło to jej miły, serdeczny, delikatny wręcz głos. Po przeczytaniu jej książki uznałam, że to musi być niezwykle silna kobieta, skoro podjęła się tak trudnego wyzwania i napisała tak emocjonalną powieść. Wszak nie każdy potrafiłby tak dobrze wcielić się w bohaterkę Monikę, która alkohol stawia ponad wszystko inne. A wszystko to napisane lekkim językiem. Dla mnie majstersztyk!

To, co również uderza, to przekaz Autorki, który jest boleśnie autentyczny. Choć książka jest fikcją literacką, ciągle mam z tyłu głowy, że tak straszne rzeczy przecież naprawdę się dzieją w wielu domach...

Autorka postawiła sobie poprzeczkę naprawdę wysoko, ale jestem pewna, że jej debiut nie jest dziełem przypadku i wkrótce poznamy kolejne równie dojrzałe i świetnie napisane powieści.

Książka mnie zasmuciła, skłoniła do refleksji, wprowadziła w melancholijny nastrój. Ale dała też promyk nadziei. Dlaczego? Dowiedzcie się sami sięgając po tą powieści.

Jeśli lubicie mądre książki z wartościowym przesłaniem, to polecam Waszej uwadze "𝐃𝐳𝐢𝐞𝐜𝐢 𝐜𝐢𝐞𝐧𝐢𝐚". Nie zawiedziecie się!

Sięgając po tą książkę spodziewałam się wielu emocji, ale to, czego doświadczyłam podczas lektury "𝐃𝐳𝐢𝐞𝐜𝐢 𝐜𝐢𝐞𝐧𝐢𝐚" przeszło moje oczekiwania.

Autorka poruszyła trudny temat alkoholizmu i jego destrukcyjnego wpływu na życie ludzi. Nie tylko tych, którzy piją i każdego dnia staczają się na dno, ale przede wszystkim cierpienia ich najbliższych.

Narracja poprowadzona została...

To bolesna książka, trudna i mocna. Ale wartościowa i zdecydowanie warta przeczytania, chociaż z każdą kolejną stroną czuć coraz większy ból, dzięki cudownemu opisowi autorki. Tak wiele w niej cierpienia, bólu, niespełnionych obietnic, rozczarowań, strachu, lęku i walki o każdy kolejny dzień, o przetrwanie, które tak dużo kosztuje. Książka pełna jest ciężkich emocji. Porusza trudne tematy, bardzo dobrze oddaje zachowania i uczucia bohaterów, a sam pomysł napisania narracji jest bardzo ciekawy. Czytamy tą książkę z trzech perspektyw "ona", "ja" i "on". Pani Kinga trzyma nas w niepewności aż do ostatnich stron. Lektura nie tylko zmusza do przemyśleń, ale też zostawia czytelnika z przesłaniem. Osobiście bardzo nie mogę się doczekać kolejnej książki pani Kingi, bo na pewno znajdzie się ona na mojej półce. Po tak udanym debiucie może być tylko lepiej!

To bolesna książka, trudna i mocna. Ale wartościowa i zdecydowanie warta przeczytania, chociaż z każdą kolejną stroną czuć coraz większy ból, dzięki cudownemu opisowi autorki. Tak wiele w niej cierpienia, bólu, niespełnionych obietnic, rozczarowań, strachu, lęku i walki o każdy kolejny dzień, o przetrwanie, które tak dużo kosztuje. Książka pełna jest ciężkich emocji....

"Czasem się zastanawiam, od czego to wszystko zależy. Jedni uśmiechają się prawie zawsze, a inni wyczekują tego uśmiechu jak deszczu na pustyni. Mam wrażenie, że życie jest niesprawiedliwe pod każdym względem".

Debiut Kingi Dańko to fikcja literacka, która odzwierciedla rzeczywiste problemy. Książka porusza temat alkoholizmu i jego niszczącego wpływu na życie rodzinne. Prowadzona przez trzy osoby narracja kreśli obraz rodziny, w której alkohol gra pierwsze skrzypce i daje czytelnikowi obraz z różnych perspektyw, co pozwala dogłębnie wniknąć w tę historię.

"Jak dzieci cienia przemykamy przez życie, idąc ramię w ramię z goryczą i poczuciem porażki". Towarzyszy im beznadzieja, cierpienie, przemoc, brak domowego ciepła. Nie wszystkim starczy odwagi, żeby wyrwać się z koszmaru traumatycznego dzieciństwa, którego doświadczyli.

Jaki wpływ na nasze życie ma bagaż doświadczeń wyniesionych z dzieciństwa? Z pewnością dorastanie w "oparach alkoholu" odciska piętno. Czy dzieci z takich domów skazane są na powielanie błędów rodziców? Czy też mogą stworzyć "trzeźwe relacje"?

"Życie składa się z naszych decyzji, a nigdy nie mamy pewności, czy właśnie postępujemy słusznie. Ale decydujemy się na jakiś krok, który nakreśla później nasze dalsze losy. Nie mamy możliwości powrotu i sprawdzenia, co by było, gdyby". I choć może to zabrzmieć banalnie, to z każdej sytuacji jest wyjście. Niekiedy jednak coś, "co dla nas wydaje się łatwe, dla innych staje się niemożliwe, a podjęcie odpowiedniego wyboru stanowi wyzwanie nie do osiągnięcia".

Powiedzieć, że ta historia mnie poruszyła, to jak nic nie powiedzieć. Ta boleśnie prawdziwa opowieść mną wstrząsnęła, ścisnęła za serce i przepełniła bólem. Ale wlała też odrobinę nadziei, że nie zawsze trzeba iść tą drogą, że można z niej zawrócić i choć nie da się zapomnieć, to iść do przodu.

Ta trudna historia to udany i wart poznania debiut skłaniający do głębokich refleksji.

"Czasem się zastanawiam, od czego to wszystko zależy. Jedni uśmiechają się prawie zawsze, a inni wyczekują tego uśmiechu jak deszczu na pustyni. Mam wrażenie, że życie jest niesprawiedliwe pod każdym względem".

Debiut Kingi Dańko to fikcja literacka, która odzwierciedla rzeczywiste problemy. Książka porusza temat alkoholizmu i jego niszczącego wpływu na życie rodzinne....

Jak myślicie, w jakim stopniu wydarzenia oraz traumy z dzieciństwa odbijają się na Naszym życiu w przyszłości?

Paweł i Jeremiasz nie mają szczęśliwego dzieciństwa. Można by rzec nawet, że nie mają go w ogóle. Tata od nich odszedł, a mama nie radząc sobie z tym sięgnęła po najgorsze wyjście… alkohol. Przypadkowe znajomości, imprezy do rana, dom, który domem nigdy nie był.
Czy kobieta dojrzeje w końcu do decyzji, że szczęście dzieci jest najlepszym bodźcem do walki z nałogiem…?

Książkę czytało mi się bardzo ciężko. Treść porusza, skłania do refleksji, wprost chwyta za serce. Strasznie jest mieć świadomość, że ta fikcja literacka w wielu domach fikcją nie jest.
Narracja prowadzona przez kilka osób, przedstawia nam sytuacje z zupełnie innych perspektyw, co pozwala na całkowite poznanie skrajnych emocji bohaterów. Jest walka, bezsilność, łzy, złość, żal. A gdzie w tym wszystkim jest miejsce na… miłość? Nie ma. I to właśnie kwestia budząca we mnie najwiecej smutku, z perspektywy bycia mamą, ale i z perspektywy bycia po prostu empatycznym człowiekim. Dzieci nigdy nie powinny odpowiadać za błędy rodziców. Nigdy. Serce pęka na samą myśl…
Mam ostatnio czas na takie „trudniejsze” historie. Według mnie są one bardzo potrzebne i debiut Autorki uważam za bardzo udany.

Jak myślicie, w jakim stopniu wydarzenia oraz traumy z dzieciństwa odbijają się na Naszym życiu w przyszłości?

Paweł i Jeremiasz nie mają szczęśliwego dzieciństwa. Można by rzec nawet, że nie mają go w ogóle. Tata od nich odszedł, a mama nie radząc sobie z tym sięgnęła po najgorsze wyjście… alkohol. Przypadkowe znajomości, imprezy do rana, dom, który domem nigdy nie był....

"DZIECI CIENIA" KINGA DAŃKO

Byłam bardzo ciekawa tego debiutu.
Książka mnie zaintrygowała pewnie dlatego, że porusza ważny dla mnie temat - alkoholizm.
Znam kilka osób należących do DDA, jedną nawet bardzo dobrze.
Wiem, jak bardzo chcą stworzyć normalny, kochający dom oparty na trzeźwych relacjach.
Jak bardzo pragną kochać i być kochani, pomimo tego co przeżyli, a może właśnie dlatego.
Jednak dorastając w toksycznym domu, gdzie dominuje alkohol przesiąka się chorymi relacjami i zachowaniem dalekim od normalności.
Wiele granic zostaje przekroczonych, przemoc fizyczna, psychiczna i ekonomiczna.
Życie w ciągłym strachu o siebie i najbliższych, upokorzeniu i niepewności. Dorastanie w takim chorym domu pozostawia swoje piętna na całe życie.
Nie można od tego się zupełnie odciąć, zapomnieć , bo będziemy już zawsze pamiętać swój ból, smutek, żal, samotność i bezsilność.
Bardzo często dzieci DDA tworzą domy podobne do tych w których żyły, gdzie dominuje alkohol i przemoc.

Powieść została napisana prostym i jasnym językiem.
Zaciekawił mnie temat, więc popłynęłam z nurtem bólu, bezsilności i rozczarowania bohaterów.
Jednak czegoś mi w tym wszystkim brakowało.
Tyle zła, okrucieństwa a tak mało emocji.
Liczyłam na mocny debiut - tematycznie owszem bardzo mocny, jednak całą reszta słaba niestety.
Spodobały mi się trzy perspektywy - świat widziany oczami matki, syna i jego dziewczyny.
Zaskakujące jak bardzo zmienia się percepcja postrzegania świata w zależności kim się jest w tym całym układzie.
Trudne dzieciństwo, trudna historia.

Paweł i Jeremiasz doskonale wiedzą jak wygląda życie z pijąca matką. Poznali "smak" nałogu, jego konsekwencje aż zbyt dobrze.
Traumatyczne dzieciństwo odbija na nich piętno i ciągnie się przez całe ich życie.
Jak potoczą się ich losy ?

Przeczytajcie sami, zapewniam, iż nie jest to lektura lekka, łatwa i przyjemna.

Zapraszam.

"DZIECI CIENIA" KINGA DAŃKO

Byłam bardzo ciekawa tego debiutu.
Książka mnie zaintrygowała pewnie dlatego, że porusza ważny dla mnie temat - alkoholizm.
Znam kilka osób należących do DDA, jedną nawet bardzo dobrze.
Wiem, jak bardzo chcą stworzyć normalny, kochający dom oparty na trzeźwych relacjach.
Jak bardzo pragną kochać i być kochani, pomimo tego co przeżyli, a może...